Ik ben dan weer een groot fan van deze bluesgrootmeester (Blind Lemon Jefferson), het nummer ken ik daarentegen wat minder goed. The Father of the Texas Blues heeft toch wel een aantal klassiekertjes afgeleverd in de jaren 20 van de vorige eeuw, Matchbox Blues, Black Snake Moan en Jack of Diamonds behoren tot mijn favorieten.

Het is eentonig, maar The Mercy Seat is ook mijn nummer 1 en zelfs de nummer 2 in mijn top 1000 aller tijden. Het was in 1992 dat ik dat nummer voor het eerst hoorde. Ik luisterde in die tijd altijd naar de moordlijst en daarin stond Henry's Dream. Dat album beviel me erg goed en daarom besloot ik naar de centrale discotheek in Rotterdam te gaan om andere albums van de band te beluisteren. Het eerste album waarmee ik thuis kwam was Tender Prey. Ik zette het op en het duurde vervolgens zeker nog een uur voordat ik aan het tweede nummer toe was. Het overrompelende openingsnummer deed mij keer op keer naar de repeatknop grijpen.

Zo herkenbaar.

Heb van deze lijst genoten als stille lezer! Top gedaan weer aERo, je Pixies-project ga ik zeker ook volgen!

Mijn nummer 1 is trouwens Straight To You, gevolgd door The Mercy Seat. Precies het omgekeerde van deze lijst dus! Andere topfavorieten als The Ship Song, The Carny, Tupelo en Red Right Hand zijn hier gelukkig ook gepasseerd. Jammer dat je geen Birthday Party-songs hebt meegenomen, maar het samenstellen was met The Bad Seeds alleen al moeilijk genoeg waarschijnlijk.

Dat laatste

Cave is een van mijn favorieten. De Mercy Seat vind ik echter een paar minuten te lang duren. Dat zal wel de kracht van het nummer zijn, maar ik denk steeds: opschroeven dat voltage en maak er een einde aan. En dan: Lay me low.

In Higgs boson blues komt ook Robert Johnson voorbij (and his ten dollar guitar, standing at the crossroads) en uiteraard de duivel.

Klopt helemaal, alweer een grootmeester uit de blues. Cave heeft niet alleen zelf het nodige puike werk afgeleverd, met zijn muzieksmaak is het ook niet mis.

Het is mij niet duidelijk of je het over mijn lijstje hebt of over de lijst van Eric.
Toen ik gisteren Push the Sky Away weer eens beluisterde bleek dat ik een vergissing in
mijn lijstje heb gemaakt het had Jubilee Street ipv Finishing Jubilee Street moeten zijn.

Ik bedoelde Eric's lijst, het is ten slotte zijn topic. Maar het is altijd weer verrassend hoe smaken ook onder liefhebbers verschillen.
Overigens is het bijna een jaar geleden dat Nick's zoon Arthur overleed, ik ben blij dat er desondanks een nieuw album komt. Het is een misschien een cliché maar ik denk dat ik liever mijn benen zou verliezen dan een van mijn zonen...