Het is weer eens tijd voor een nieuw topic omtrent soul- en funkmuziek. Het idee is als volgt:

Diegene die aan de beurt is plaatst een nummer van een bepaalde artiest en legt daarbij uit waarom voor dit nummer is gekozen. Het nummer moet ter introductie van de artiest staan - dit hoeft niet per se een onbekende grootheid te zijn. Als je bijvoorbeeld een andere kant van een bekende artiest wilt laten zien aan de hand van een bepaald nummer, dan mag dat ook. Dit topic is ook gestart om een inkijkje te geven in de smaak van verschillende plaatsers. Vanuit daar kan er discussie ontstaan. Ik wil graag een roulatie hanteren van om de twee dagen in het plaatsen van een nummer en het verhaal daarbij. Er zal in rondes worden gerouleerd, dus je kan een ronde overslaan om in 'n latere ronde weer mee te doen.

Het staat vrij om te reageren op het geplaatste nummer en het daaronder geschreven verhaal, maar om de gemoedelijkheid van dit topic te waarborgen is er voor gekozen om niet cijfermatig te oordelen. Je moet je mening onderbouwen - in hoeverre je dit doet is aan jezelf. Het is wel zo aardig dat als je een nummer plaatst, je ook reageert op een nummer van een ander. Mensen die niet in de roulatie staan - en dus geen nummer plaatsen - mogen uiteraard ook reageren. Denk niet dat je mening niet interessant is. Ik hoop dat genoeg mensen interesse trekken in dit topic en zullen reageren.

Zet je naam in de roulatie als je een nummer met verhaal wilt plaatsen. Reageren staat volledig vrij.

Ronde 1:
Mb. (14-08)
.. (16-08)
.. (18-08)
etc.

Hopelijk is er genoeg animo voor en kunnen we samen nieuwe soul- en funkpareltjes ontdekken.

Lijkt me een leuk concept!

Zet je naam in de roulatie als je een nummer met verhaal wilt plaatsen. Reageren staat volledig vrij.

Ronde 1:
Mb. (14-08)
kemm (16-08)
.. (18-08)
etc.

Zet je naam in de roulatie als je een nummer met verhaal wilt plaatsen. Reageren staat volledig vrij.

Ronde 1:
Mb. (14-08)
kemm (16-08)
Angelo (18-08)
... (20-08)
etc.

Zet je naam in de roulatie als je een nummer met verhaal wilt plaatsen. Reageren staat volledig vrij.

Ronde 1:
Mb. (14-08)
kemm (16-08)
Angelo (18-08)
jeroentjuhh (20-08)
... (22-08)
etc.

Ik heb lang getwijfeld over het nummer dat ik zou plaatsen. Echter heb ik niet getwijfeld over de artiest. Dat kon er voor mij maar één zijn: Bill Brandon. Een naam die ik in één zin durf te zetten naast een Otis Redding of een Wilson Pickett. Net als Otis en Wilson heeft Bill een warme stem die hij in alle controle weet te etaleren, maar als het moet schreeuwt hij net zo gauw alles uit het lijf. De oplettende lezer had het al door: in één zin. Er valt veel te kiezen uit het oeuvre van Bill, maar het nummer dat ik uiteindelijk heb gekozen heet I'm A Believer Now. Bill bracht dit nummer in 1972 uit op het Moonsong label. Daar kwam hij te werken met Sam Dees: een begenadigd componist. Het is me dan niet verwonderlijk dat uit die samenwerking het beste naar voren kwam. In I'm A Believer Now betuigt Bill spijt en legt hij zijn ziel bloot. Dat wordt al vroeg gevangen in de volgende zinsnedes: "Don't be angry. // Don't be mad. // I'm just a man that's partially bad. // I chose someone else over you. // But she left me and didn't even say goodbye. // I used to sit alone, all the time. // You were the only thing on my mind. // Baby, I'm a believer now." Nu doet tekst altijd wat afstandelijk als je het leest, maar als Bill het zingt dat geloof je elk woord. Althans, ik geloof elk woord. In 1977 vertrok Bill naar het Prelude label om een volwaardig album uit te brengen. Als je het mij vraagt niet zijn beste periode, maar ook daar bleef de kwaliteit van de zanger overeind staan. Helaas bleef succes uit en verdween Bill in de obscuriteit. Tot nu dan.

Zelf zou ik Bill Brandon niet in één adem noemen met Otis Redding of Wilson Pickett. Redding wist met iedere ballad die hij zong de juiste emoties over te brengen, terwijl Pickett op zijn beurt met zijn enthousiasme van iedere uptempo een waar feestje wist te maken. Dat mis ik wel als ik het gehele repertoire (= al het uitgegeven materiaal) van Bill Brandon onder de loep neem. Hij is weliswaar een erg goede zanger, maar de intensiteit is niet bij al zijn songmateriaal aanwezig en als zanger heeft hij niet dat beetje extra wat die twee anderen bijvoorbeeld wel hadden om hen naar de top te brengen.

I’m A Believer Now is een klassieke soulballad, een nummer wat vandaag de dag vooral erg “veilig” overkomt (ik denk niet dat er hier ook maar één soulliefhebber is die zal beweren dat het een slecht nummer is), maar binnen het southern soul circuit in de jaren ’70 is er zoveel mooiers te vinden. Niet in de laatste plaats Rainbow Road, een nummer die mijn voorkeur veel, maar dan ook veel meer geniet dan I’m A Believer Now (niet voor niets vormde dat nummer ook de titel voor de compilatie van 2007).

Eigenlijk vind ik Brandon als zanger bij zijn latere werk (het album uit 1977) veel beter tot zijn recht komen. Of de nummers beter zijn geworden? Nee. Of hij zelf beter is geworden? Wederom: nee. Maar in een tijdperk waarin de “zwarte” muziek vooral wordt bepaald door disco, klinken de pre-80s ballads en de uptemponummers in “boogiestijl” een stuk beter dan onversneden discomuziek (dat vandaag al gauw als kitscherig bestempeld kan worden). Zo kan hij – in tegenstelling tot een paar jaar eerder – zich met nummers als Can’t We Just Sit Down & Talk About It en We Fell In Love While Dancing zich veel beter onderscheiden van zijn concurrenten in die tijd.

Waar ik het wel mee eens ben is dat deze zanger meer credit en erkenning verdient.

Eens, maar dat geldt wat mij betreft eveneens voor Otis en Wilson. En Rainbow Road vind ik stiekem ook mooier dan deze, maar die had ik al eens geplaatst in een ander topic. Vandaar. Persoonlijk vind ik zijn versie van It's All Wrong, It's All Right het mooiste nummer dat hij heeft uitgebracht. Echter denk ik dat deze wat gemakkelijker in de oren zou vallen bij de rest. Noem het veilig, ja. Ik vind zijn periode bij Moonsong beter dan de disco die hij later aandeed, maar misschien ligt dat aan mijn desinteresse betreffende discomuziek. Misschien kan jij me in jouw beurt verrassen met goede disco?

Nog vier dagen te gaan...

Ik wordt er niet echt warm van. Ik vind hem bij het rauwe gedeelte wat geforceerd overkomen en bij zwoele stukken mis ik de diepgang. Kortom een aardige zanger maar niet heel sterk en vind hem helemaal niet te vergelijken met Otis of Wilson.

Ik kan het minder goed schetsen aangezien ik niet bekend ben met zijn oevre. Aan de hand van deze prestatie is het zeker niet verkeerd namen als Otis of Wilson aan te halen, al is Bill minder verpletterend. Zelfs bij de uithalen lijkt het iets ingetogener, het is een ander soort intensiteit die in het soulgenre ook wel zeldzamer is en misschien wel hét punt waarop deze Bill zich onderscheidt (gebaseerd op dit nummer en Rainbow Road dus..). Want als ik het totale pakket bekijk, loopt dit wel een beetje achter de feiten aan. 1972 dan waren er toch al geheel andere dingen op til in het genre. Dit hoor je zo door Otis Redding gebracht worden, terwijl die al reeds in 1967 kwam te gaan. "Klassiek" en "veilig" vind ik daarom wel terechte termen. Eigenlijk kunnen die ook doorgetrokken worden naar zijn latere werk (na het checken van de nummers die Angelo aanhaalt) en is zijn carrière daarom nooit echt van de grond gekomen: hij heeft zo te horen nooit echt een risico genomen om zijn stem te doen gelden. Er is dus weinig aan de artiest Bill Brandon om de interesse te doen opwekken. Ondanks dat het een mooi nummer is en hij het goed zingt...

Vandaag is kemm aan de beurt. Ik ben benieuwd. En meedoen kan ook nog, beste mensen.

Een paar maanden lang is deze man voor mij de nieuwe grote soulbelofte geweest, maar is daarna een beetje uit het zicht verdwenen. Zijn enige album beloofde nochtans veel goeds! Of eigenlijk de eerste van twee, want de tweede langspeler van Platinum Pied Pipers (ook via de achterdeur verdwenen) Abundance draagt wel heel erg zijn stempel! Toch maar een nummer gekozen van zijn solowerk The Adventures of Seymour Liberty, een album vol knipogen naar het gouden tijdperk van de soul met zijn vele helden, maar dan net wat avontuurlijker gebracht dan bij PPP. De zangpartijen, de muzieklijnen, het wordt allemaal wat bevlogen in elkaar gestoken, maar het werkt wel uitstekend voor deze Coultrain! Zijn naam verraadt al enige jazzy toetsen, al is zijn muziek vooral een heerlijk allegaartje van al 't moois van de voorbije muziekdecennia, van old tot new school en weer terug! Een aantal nummers springen eruit, daarvan heb ik Screw gekozen, maar het had evengoed Lost in Translation, Green of Playin' Catch Up kunnen zijn. Coultrain is tegenwoordig wel weer boven water gekomen in de soul/hiphop-formatie Hawthorne Headhunters, een aantal aardige dingen gehoord, maar niets dat me tot hun album wist te verleiden, laat staan kan concurreren met zijn solowerk van zo'n 4 jaar geleden... Maar goed, mooi om te zien dat hij nog steeds actief is, al is het in een bijna even grote obscuriteit als Bill Brandon.

Die kende ik nog niet! Aan de hand van de hoes zou je zeggen dat het album uit ongeveer 1970 zou moeten komen, maar niets is kennelijk minder waar. Qua sound hoor je er inderdaad van af dat hij zijn inspiratie haalt uit het verleden, maar het komt bij mij geen moment over alsof het ook daadwerkelijk 40+ jaar oud zou zijn; daarvoor verraadt de afwerking hier en daar toch zijn moderne aspecten (wat uiteraard helemaal geen probleem is); het is nogal “edgy” geproduceerd.

Als dit nummer representatief is voor de rest van het album begrijp ik echter wel waarom het geen succes werd: soul is in de eerste plaats al geen toegankelijk genre voor de massa, en als het dat in een enkel geval is, dan moet het voornamelijk gemakkelijk in het gehoor (iets wat het songmateriaal van iemand als John Legend bijvoorbeeld wel meteen doet). Dat “gemakkelijk in het gehoor liggen” gaat niet helemaal op voor Screw, maar niettemin ben ik zeker getriggerd om zijn album (en die van Platinum Pied Pipers) eens op te zoeken. Dit nummer en zijn stemgeluid bevalt me wel!

Ik zet het album op m'n (niet bestaande ) "nog te luisteren" lijstje; het gaat nog wel even duren vrees ik, want ik heb nog best veel albums van dit jaar die ik nog wat beter wil leren kennen.

Misschien daarom dat de John Legend cd's bij mij al rap aan de kant lagen en ik Coultrain vandaag nog steeds graag speel. Niks mis met "gemakkelijk in het gehoor", maar in combinatie met soul komt dat de houdbaarheidsdatum niet altijd ten goede (merk ik bij mezelf). Dan maak je beter een vette R&B-schijf!

Ik vind het meer een relatie hebben met R&B. Er wordt welles waar een band gebruikt maar als je luistert naar de melodie klinkt het niet echt soul. DE drums hebben wel meer weg van soul drums maar had ook wel psych kunnen zijn. klinkt wel lekker maar geen hoog vlieger.

Ben het wel eens dat dit evenzeer geworteld is in R&B als soul. Misschien zit daarin het moderne kantje waar Angelo over sprak. Retro is allemaal goed en wel, maar als (jonge) artiest kan je het eigenlijk niet veroorloven niet te weten wat er gaande is in de hedendaagse stromingen. Ook een reden waarom ik de muziek van Coultrain weet te appreciëren!

Tja, helaas weer weinig animo voor een topic, dat over soul en funk gaat.

Maar goed, misschiem komen er nog wel wat mensen, we houden de moed erin.

Bill Brandon: Ik schrok even van het jaartal 1972 en dat bedoel ik niet persé positief helaas. Klinkt een beetje oubollig voor die tijd. Uit die periode zijn grootheden als Marvin Gaye, Stevie Wonder, Bill Withers en Curtis Mayfield (om er maar een paar te noemen) toch meerdere malen interessanter voor mij. Ook aan Otis en Wilson kan hij mijns inziens niet tippen. Niet slecht, maar voor mij niet boeiend genoeg om echt verder in zijn oeuvre te duiken.

Coultrain: Sorry kemm, maar niet mijn ding, net als veel "nieuw" spul. Iets te veel R&B, ben toch meer van de oude soul of het moeten nieuwe funkplaten zijn, die toch in meer of meer mate op de oude leest geschoeid zijn. Deze doet het dus ook niet voor mij.

Ik zie dat ik zelf maandag aan de beurt ben, maar heb echt nog geen flauw idee, wat ik in moet brengen. Zeker bij mensen, die veel meer muziek kennen dan ik.

Maar goed, eerst maar zien waar Angelo mee komt.

Sowieso een dikke voor Mb. voor het starten van dit topic!!

@kemm

Als ik voor de nieuwe stromingen zou gaan ga ik liever voor een Aloe Blacc of Nneka die voor mij wel meer gevoel in de muziek leggen aar het liefst ga ik toch voor de retro stijlen van Sharon Jones en gehele daptone & Dunham label, ook bands als speedometer, Shaolin Temple Defenders of The Sweet Vandals spelen met nog meer gevoel en maken de soul waarvan ik het meest van hou. Puur en rauw en veel diepgang zoals het hoort bij soul en zeker funk. Met dat laatste wat ik schrijf ligt juis net de gevoelige snaar die ik bij de meeste moderne soul artiesten mis omdat ze meer met R&B gemeen hebben kwa zangen en muziek. Niet slecht maar ook niet pakkend.

Volgens mij heb je in een ander topic ooit eens wat van deze zanger geplaatst. Ik kan me herinneren dat ik het toen niet zo denderend vond, maar nu krijg ik zowaar zin om wat meer op te zoeken van deze jongeman. Ik ga mee met de rest in de opmerking dat de R&B overheerst, maar gelukkig wordt het - op basis van dit nummer - niet clichématig. Verder was ik toevallig al bekend met Platinum Pied Pipers. Dat vond ik niet zo, maar je geeft zelf al aan dat Coultrain daar wat minder avontuurlijk (mag ik het zo opvatten?) te werk gaat.



Interessante opmerking die je daar maakt. Ik vraag me namelijk af of de echte Soul is verdwenen. Het is al snel retro, of het is al snel R&B. Hoe kan men nu Soul maken zonder dat het die kanten op gaat? Ik hoor raffael praten over diepgang, maar voor mij is het Soul juist een genre van de eenvoud. Men kan toch op moderne instrumentatie de ziel uit het hart zingen? Vaak krijg ik het idee dat wanneer moderne Soul de kant van R&B opgaat het meer ligt aan de manier van zingen dan aan de instrumentatie die daar om heen staat. Het is allemaal zo soft. Ik zie niet in waarom men niet op een paar zware drums en een lekker basloopje in simpele woorden kan vertellen: ik hou van jou. Zonder dat het dan weer retro wordt. Voor Funk geldt dit allemaal minder. Dat is qua tijdsbeeld toch wat tijdlozer, snap je?



Dat hoop ik wel, ja. Ik heb best wat PM'jes gestuurd. En dank voor het compliment.

Misschien moet ik het anders zeggen. Het komt bij mij niet over en er mist emotie die meestal wel bij de retro soul was. Ik moet eerlijk bekennen dat ik meer een funk fan ben maar ook daar schort het tegenwoordig wel wat aan. De zang hoort puur te zijn en vaak klinken met name Nu-soul artiesten te gelikt en zingen ze vaak met een R&B stijl in plaats van nadruk op Soul.

De meeste zangers/zangeressen zingen prima maar niet uitmuntend en dat maakt juist het verschil. dit gold trouwens ook voor andere genres maar we hebben het hier over soul en funk.
Talenten zijn er immers maar weinig en dat is duidelijk gemaakt met overmatige verzadiging van de muziek (soul/r&b/funk) industrie tegenwoordig. Als je iemand aan zou moeten wijzen in het populaire circuit is er vrijwel geen een die daar voor in aanmerking komt.

Nee, ik doelde echt op de afwerking (zowel de stijl van het produceren als de uiteindelijke mastering van het nummer). Grappig dat jullie alle vier de term R&B aanhalen, want zelf zou ik het bovenstaande nummer van Coultrain zeker niet associëren met R&B. Dat genre mag dan wel nauw verwant zijn aan het soulgenre; maar ik hoor het hier niet in terug. Daarvoor is de instrumentatie veel te warrig, de stem veel te naturel, en het liedje te on-catchy (als dat woord bestaat ). Voor mij is dit "gewoon" soul.

Ik volg dit topic met veel interesse dus ga vooral zo door.

@Angelo

Hoe typeer jij deze muziek stijl dan.

Soul is zulk een oud en specifiek genre, dat je niet anders kan dan altijd ergens retro klinken. Het hangt er gewoon vanaf hoe en op welk moment. De beweging van pakweg 10 jaar geleden met Sharon Jones, Joss, Amy en co was tegelijkertijd retro en gewoon heel eigentijds. Het was eigenlijk een nieuw geluid toen, zelfs al was het er al eens eerder, omwille van een hele beweging die opstaat en de bijkomende vraag ernaar. Wie nu nog zulke muziek gaat maken is eigenlijk al wat achterhaald (dan kan het nog steeds goede muziek zijn natuurlijk). Nu hoor je wat 80's bliepjes en 90's beatjes in je soul te steken. Op zich klinkt dat ook al retro, maar het kenmerkt gewoon het hedendaagse geluid. Dus weer: retro wordt modern. Popmuziek of rock, of zelfs funk inderdaad, zijn algemenere genres, die ook nog eens 1001 takken kennen, waardoor je minder snel de neiging hebt om van retro te spreken. Door zijn specifieke kenmerken lijkt soulmuziek altijd wat nostalgisch te klinken. Wat mij betreft bestaat er dus heus nog wel moderne/hedendaagse soul, het hangt heden ten dage vooral af van hoe (en wanneer) je dat aloude genre gebruikt/verwerkt.


Kemms Gemms - Hidden Gemms KO bedoel je? Dat je dat nog weet!

@ Raffael, ik noem dat nummer van Coultrain "gewoon" soul. Ik begrijp wel waarom menigeen snel geneigd is om R&B erbij te betrekken, maar bij het bovenstaande nummer vind ik dat niet van toepassing (en nogmaals: ik ken het hele album natuurlijk niet, dus ik heb het puur over dat ene nummer). Dat terwijl ik op behoorlijk nog wat websites las dat men (om maar een willekeurig voorbeeld te noemen) Brown Sugar een onvervalst neo-soul album noemt. Dát vind ik dan weer een album waar de R&B-inlvoeden heel duidelijk te horen zijn (sterker nog; het album is half R&B - half soul, als je het mij vraagt). Bij R&B denk ik in grote lijnen en grof gezegd toch aan iets wat gelikt klinkt en een bepaalde catchiness heeft, zo komt Coultrain niet bij mij over.


Eens voor wat betreft Jones en Stone, maar Winehouse vond ik 10 jaar geleden helemaal geen retro. Frank vond ik eerder een ontzettende moderne variant op jazz (met veel hiphopachtige beats); nergens had ik de indruk alsof Winehouse (of Remi) op dat album terug wilde grijpen naar het verleden. Back to Black klinkt deels dan wel weer erg retro, maar ik neem aan dat je vooral doelt op Frank?

Het PM-je van Mb. is ook bij mij aangekomen en daarmee kan ik melden dat er ook hier 2 extra ogen veelvuldig het topic doorspitten. Ik ga echter niet opboksen tegen soul-encyclopedieën als Kemm en Angelo.

Ik had Reijersen hier overigens ook wel verwacht.

Count me in. Alleen sta ik voor een drukke periode (september en oktober) Wanneer ik kan post ik toch mijn bescheiden mening die zoals altijd meer op intuïtie dan op kennis zal gebaseerd zijn.

Dat is ook een beetje mijn probleem, waar ik bij het SAvdW ook af en toe tegen aanloop.
(Bijna) alles wat ik ken , kennen zij ook. Sterker nog, vaak ken ik het dankzij hun.

Vandaar dat ik echt nog geen idee heb wat ik in moet brengen, maar ik heb nog een paar dagen om er over na te denken.

Overigens goed om te lezen dat mensen het topic wel volgen!!