Van wie is het origineel van dit nummer eigenlijk? Ken ook een erg fijne versie van Arthur Alexander.

Deze versie vind ik best prima. Nummer kabbelt wel een beetje voort, luistert dus gewoon prima weg. Na Mb's positieve reactie had er wel iets meer van verwacht. Gewoon een aardig nummer dus.

Alexander heeft dit nummer geschreven, en ik geloof dat hij ook zelf de eerste artiest was die het liedje opnam

Verder 'n prima nummer, wat natuurlijk niet verwonderlijk is (zie het Fame logo onderin het hoesje). Vrijwel 99% van de soulnummers die op het Fame-label zijn uitgebracht is gewoon topmateriaal. Overigens vind ik de country- en rockinvloeden van dit nummer reuze meevallen. Het is meer een evenredige combi van soul, country en funk, dan dat het specifiek onder één genre valt.

Het liedje van Damn Sam kende ik ook al. Prima nummer, maar zoals eerder gezegd: je moet er van houden. Ik vind het een toffe zanger, en het album is ook gewoon erg goed mits je van het nodige geschreeuw houdt. Verder weinig onderscheidend of opmerkelijk, op de bandnaam na dan, ik weet niet wat ik over dit nummer / deze artiest nog meer kan zeggen behalve dat Tolbert zeker swag heeft.

Heerlijk nummer van die Travis, vroeger waren er wel uitstapjes richting soul of funk.

Ik heb even het origineel van Arthur beluisterd en daarop moet ik bekennen dat ik de versie van Travis veel beter vind. Vooral de zang doet me minder - die vind ik wat minder beladen. Beetje kleurloos zelfs.

Ik ken dit nummer eigenlijk van een verzamelaar "country got soul". Ik ken geen ander werk van Travis, maar dit nummer vind ik top ook al is het een cover.

Fijn om te lezen dat ook geen pure soulnummers gesmaakt worden in dit topic. En dat die blank is Principal vind ik allerminst relevant. Ik heb vooral naar het nummer geluisterd en niet zo vaak gekeken.

Lekker nummer van Travis, ongeacht of het soul is of niet. Maakt me wel benieuwd naar het hele album, heeft iemand daar iets over te zeggen?

Overigens eens met FCE, ik luister naar de muziek en of een zanger(es) blank of zwart is , is inderdaad niet relevant.
Mijn favoriete soulzangeres is zelfs blank! ( zie mijn top 10).

Ik heb een leuk voorstel: ik stuur jou zo een linkje van het Travis Wammack album, en die ga jij fijn binnenkort eens beluisteren, en vervolgens ga jij aan ons verslag doen wat je ervan vindt en of wij ‘m ook eens zouden moeten beluisteren. How you like that?


En over jouw top 10 gesproken, ik mis iemand. Iemand die veel, veel, veel beter is dan Dusty Springfield. Waar is ze gebleven!? Is de liefde tussen jou en haar soms bekoeld?

De liefde tussen mij en Candi Staton is niet bekoeld hoor haha, maar er kunnen nu eenmaal maar 10 platen in een top 10. Je moet zo'n toplijst ook niet al te serieus nemen naar mijn mening, al zal de bovenste helft uit mijn lijst er waarschijnlijk nooit uit verdwijnen.

Ik zal het album van Travis Wammack binnenkort beluisteren, ik hou jullie op de hoogte!

@Angelo

Dat kan jij vinden maar Dusty Springfiled is een van de beste blanke zangeressen ooit. Een van de weinigen met soul.

Fijn nummer van Travis. Doet me denken aan Marvin Gaye - Inner City Blues Make Me Wanna Holler.

Later vanavond mijn inbreng.

Mijn inbreng is die van een man wiens naam bij velen al een belletje zal doen laten rinkelen. Zijn naam zelfs al eens in dit topic voorbij gekomen. Een man die ik in het rijtje van de allergrootsten reken, maar daarin te vaak niet genoemd wordt.

Sam Dees - Childs of the Streets



Met zijn The Show Must Go On uit 1975 heeft eén van de beste soulalbums ooit gemaakt. Zijn warme stem, geniale composities en kunde om eén mooie totaalsfeer neer te zetten doen mij altijd deugd. Zijn album staat vol met geniale songs en de keuze was dan ook lastig. Het is deze prachtige opener geworden.

Nou ja, op zich wel logisch dat hij vaak niet tot de allergrootsten wordt genoemd en/of berekend; de beste man heeft immers maar één album op zijn naam staan ("de grootsten" hebben minstens vijf (of meer) albums uitgebracht). Overigens vind ik de kwaliteiten van Dees vooral liggen bij het schrijven van teksten. Als zanger vind ik hem ook wel goed hoor, maar niet geweldig. Veel nummers die hij echter schreef (en dat zijn er nogal wat!), vind ik daarentegen wel geweldig, zo ook Child of the Streets. Twee andere albumtracks, Claim Jumpin' en So Tied Up, schreef hij - geloof ik - met een andere soulzanger die in dit topic al eens is voorbij gekomen, Bill Brandon.

Hier op de site heeft album overigens best een aardig gemiddelde zie ik net, 4,29 is het gemiddelde van 17 stemmen.

Aardig nummer, persoonlijk vind ik hem kwa zang niet zo bijzonder. De muziek vind ik wel prima maar eerlijk gezegd gaat mijn voorkeur uit naar funk 45's en ook de jaren 60 vind ik veel beter op soul gebied dan de jaren 70.

Op zang gebied was soul beter in de jaren 60 met Sam Cooke en Otis Redding en de toen nog jonge Marvin Gaye, maar er was veel, veel meer variatie in begin jaren 70 dan in de jaren 60. Soul was wat meer muzikaal, en artiesten probeerden andere dingen instrumentaal. Nightbeat & Ain't That Good News, beiden begin jaren 60 blijven wel some of my favorites

Ik vind de zang van Dees juist geweldig. Hij heeft een duidelijk geluid en weet die zeer vakkundig te etaleren, waardoor de teksten alleen maar meer betekenis met zich meekrijgen. Geef mij maar die ene plaat van Sam Dees, dan mogen jullie het doen met het gehele oeuvre van Sam en Otis.

Zowel muzikaal als vocaal vind ik dit een heel sterk nummer. Er zit veel timbre en gevoel de stem van Sam. Ik kende hem niet, maar ga zeker het hele album beluisteren.

Leuk dat je mee wilt doen Glaciers of Ice, maar je moet eerst wel even de bedoeling van dit topic doorlezen voordat je zomaar iets plaatst

Child of the Streets is toch wel z'n beste nummer voor mij: muzikaal zeer rijk 70's spul, maar waar toch nog ergens de 60's adem in schuilt. Vocaal heb ik er nooit bij stilgestaan dat het eigenlijk niet heel opvallend of bijzonder gezongen is, de woorden doen genoeg. Uitstekende plaat verder, The Show Must Go On, maar de status die het hier op MuMe heeft bekomen heb ik er nooit echt in gehoord.

My bad, al de tweede keer dat ik de fout inga op deze forum. Excuses en bericht is verwijderd. Goed album heb je op nummer 2 van je top 10

Je had je bericht niet hoeven te verwijderen hoor. Met Arthur Conley is niks mis .

Mooi nummer overigens van Sam Dees, Binnenkort het album maar een keer in huis halen.

En de nummer 2 van Reijersen is zeker een goed album! (al is zijn nummer 1 nog beter).

Was wel zo gepast aangezien ik heb valsgespeeld dacht ik.

Persoonlijk vind ik Here, My Dear beter en ook van Stevie's 3 albums voordat In The Keys Of Life uitkwam vind ik beter al is In The Keys Of Life de meest logische keuze

Oja, ik zie dat je een fan bent van Curtis Mayfield solo, heb je ook naar zijn groep The Impressions geluisterd van voordat hij solo ging. Daarop was die qua zang beter, check Gypsy Woman als je die nog niet hebt gehoord.

Natuurlijk ken ik The Impressions. Die moesten het ook meer van de (samen)zang hebben.
Ze hebben zeker mooie nummers gemaakt, maar de albums van Curtis solo in de begin jaren '70 zijn briljant in mijn ogen.

Mb., wanneer begint de volgende ronde eigenlijk?

Zet je naam in de roulatie als je een nummer met verhaal wilt plaatsen. Reageren staat volledig vrij.

Ronde 2:
Mb. (29-08)
.. (31-08)
.. (2-09)
etc.

PS: Klik hier om te lezen wat de bedoeling is van dit topic en hoe het in zijn werk steekt.

Zet je naam in de roulatie als je een nummer met verhaal wilt plaatsen. Reageren staat volledig vrij.

Ronde 2:
Mb. (29-08)
kemm (31-08)
.. (2-09)
etc.

PS: Klik hier om te lezen wat de bedoeling is van dit topic en hoe het in zijn werk steekt.

Zet je naam in de roulatie als je een nummer met verhaal wilt plaatsen. Reageren staat volledig vrij.

Ronde 2:
Mb. (29-08)
kemm (31-08)
Angelo (2-09)
.. (4-09)
etc.

PS: Klik hier om te lezen wat de bedoeling is van dit topic en hoe het in zijn werk steekt.

Het album van Sam Dees vind ik erg leuk, maar Child Of The Streets is zeker niet mijn favoriete nummer. Come Back Strong, Good Guys , Just Out Of My Reach, The Show Must Go On en Worn Out Broken Heart liggen mij een stuk beter.

Zet je naam in de roulatie als je een nummer met verhaal wilt plaatsen. Reageren staat volledig vrij.

Ronde 2:
Mb. (29-08)
kemm (31-08)
Angelo (2-09)
Japsuh (4-09)
... (6-09)
etc.

PS: Klik hier om te lezen wat de bedoeling is van dit topic en hoe het in zijn werk steekt.

Zwarte muziek. Wat is dat toch? Naar het schijnt is Soul dus zwarte muziek. In reactie op een eerdere bijdrage van jeroentjuhh gaven Angelo en principal aan dat de stem van Allen Toussaint "wit" was, of tenminste niet "zwart". In alle eerlijkheid vond ik dat een rare constatering van de heren, want wanneer klinkt iets wit en wanneer klinkt iets zwart. Ergens zit me dat dwars. Nu laat ik me niet verleiden tot het idealistische "kleurenblind"-principe, maar wederom, hoe iets wit of zwart zou moeten klinken gaat me volledig voorbij. Ben ik dan toch een idealist? Naar mijn idee heeft elke zanger of zangeres namelijk een uniek geluid en een dergelijk geluid heeft allerminst een witte of zwarte klank. Ik zal absoluut niet ontkennen dat in de Soul voornamelijk zwarte zangers en zangeressen hun geluid laten horen. Soul laat zich vaak kenmerken door een warm geluid, maar om de klankkleur van de artiesten die met dat geluid haar groot maakte te relateren aan een bepaalde huidskleur, nee, daarmee doe je hen geen recht. Hokjesdenken is iets waar we ons allemaal schuldig aan maken, dus als jij als lezer wel inziet hoe iets wit of zwart kan klinken voel je dan absoluut niet aangesproken, maar één vraag blijft branden op mijn tong: "Waarom?" Ik heb Soul altijd mooi gevonden om de simpliciteit: je zingt je ziel uit het lijf. Het genre heeft een bepaalde oprechtheid en intensiteit die ik in andere genres mis. Zo kom ik uit bij het nummer Hard Luck Guy van Eddie Hinton. Een blanke boerenzoon die als gitarist in de huisband van Muscle Shoals meespeelde met bekende namen als Wilson Pickett en Percy Sledge. De titel van het nummer dat ik heb uitgekozen is echter een knipoog naar Otis Redding. Het was deze zanger die het meeste indruk maakte op Eddie. En dat is terug te horen in de muziek. Maar let wel: Eddie is vooral Eddie. Een getroebeleerd man die zijn ziel op plaat legde. En dat is toch uiteindelijk waar het over gaat.

PS: Excuses voor het later plaatsen van de video. Morgen is kemm gewoon aan de beurt.