Ja, jazz, ook weer zo'n genre dat haast niet anders kan dan retro klinken in bepaalde contexten (al is het wel een ander verhaal dan bij soul). Hoewel ik het eens ben dat het een modern album is, kun je toch niet ontkennen dat er gretig naar het verleden wordt teruggekeken. Het is misschien inderdaad eerder Back to Black die in het lijstje paste. Bij Frank is het gewoon op een andere manier, een beetje zoals de neo-soulbeweging halverwege de jaren '90. Die grepen ook terug naar de old school elementen, maar mixten die meer met de eigentijdse tendenzen zoals hiphop, r&b, acid jazz, enz.. Eigenlijk omvat de term neo-soul het al: het nieuwe oude. Maar misschien is hier retro dan geen juiste benaming..

@principal: Reijersen is met vakantie, maar eens terug zal hij dit topic wel oppikken denk ik!

O ja, ik ben vandaag. 't Gaat lekker snel zo.

Ik luister in de zomer een stuk minder naar soul dan in de andere seizoenen. Vooral met de temperaturen zoals van vandaag wil ik het liefste wereldmuziek, pop, toegankelijke jazz, of ‘luchtige’ hiphop luisteren. Als ik dan toch soul beluister, dan is het meestal neo-soul. Acoustic Soul, Baduizm en Brown Sugar zijn van die albums. Sinds gisteren kan ik daar een nieuw album aan toevoegen. Sinds gisteren? Inderdaad. Sinds gisteren! Ik had eerst een andere artiest in gedachten, maar soit.

Dankzij de luisterpaal van radio 6 stuitte ik op een album van ene Fetsum (en laat je niet misleiden door zijn naam; hij komt gewoon uit Berlijn). Zijn debuut is in mei uitgebracht, en na de -inmiddels- vijfde luisterbeurt durf ik gerust te zeggen dat het een heerlijk album is. Het is erg basic en organisch, maar dat lijkt de sleutel te zijn! De nummers kabbelen heerlijk voorbij, en dat lijkt me in dit jaargetij exact de bedoeling. Ieder nummer heeft iets “avontuurlijks”, en past daarom perfect bij de zomer.

Helaas zijn mijn twee favorieten, Egypt en het grotendeels instrumentale Letters from Damascus, niet op YouTube te vinden, maar gelukkig staan er nog veel meer fijne nummers op het album. Nu heb ik gekozen voor een soort van buitenbeetje. Emotional Android heeft zo’n typisch ska-timbre, en daarmee is-ie eigenlijk de enige in zijn soort. Op andere nummers wordt echter nog lichtelijk geëxperimenteerd met andere genres (in de verte zijn invloeden van wereldmuziek te horen, zoals in mijn twee favorieten). In de overige nummers ligt de nadruk ook meer op soul, maar gezien het weer vond ik deze leuker.

Mocht dit nummer je aanspreken, neem dan zeker de moeite om heel het album eens te beluisteren (en wie weet ontdek je nog meer leuks). The Color of Hope is momenteel is he-le-maal gratis te streamen via De Luisterpaal. Doe er - net als ik - je voordeel mee, zou ik zeggen. Het kost je niks!

Hoezo is dit een probleem? Je mag ook een nummer plaatsen dat wat bekender is. Dat er wellicht mensen zijn die het kennen doet er is niet zo toe. Het verhaal daarachter - dus waarom jij het een mooi nummer vindt en waarom je het hebt uitgekozen - is ook interessant! En voor het reageren is totaal geen kennis nodig.

Vanuit Reijersen was er overigens animo, dus die gaat nog meedoen in de volgende ronde.

EDIT: Ik zie dat Angelo een nieuw nummer heeft geplaatst. Daar kom ik morgen op terug.

Op de luisterpaal van Radio 6 moet je meestal wel erg goed zoeken om op iets werkelijk boeiend te stoten. Het biedt een mooi allegaartje van wat er aan de gang is op soulachtig gebied, maar de echt relevante releases lijken steevast te ontbreken. Zal misschien ook wel iets met rechten te maken hebben...
Fetsum past eigenlijk perfect binnen dat plaatje. Dit nummer klinkt inderdaad best fijn, maar voegt niks toe aan wat mensen als Nneka, Selah Sue of Maverick Sabre al niet zo veel eerder beter hebben uitgebracht. In plaats van me aan te zetten tot zijn album, krijg ik zin om Soul Is Heavy nog eens te blasten. Deze song blijft te veel in zijn vijvertje plonsen en gaat al met de tweede luisterbeurt ietsje vervelen. Verder valt er eigenlijk weinig op aan te merken hoor, en als het nummer dan ook niet echt representatief is voor de rest van de plaat geeft hij eerder genoemde artiesten misschien nog lik op stuk! Al hoor ik hier te weinig houvast om dat echt te geloven.

Misschien was dit dan toch een verkeerde keuze om Emotional Android als nummer te kiezen. Zoals ik aangaf is dit nummer eigenlijk de enige in zijn soort, en dan doel ik op het ska-timbre ervan. De de overige nummers hebben qua sound vrij weinig weg van Maverick Sabre of Selah Sue (de vergelijking met Nneka vind ik nog niet eens zo vergezocht; al is ook die niet 100% op zijn plaats).

Waar ik het wel helemaal mee eens ben, is dat dit album weinig toevoegt aan de betere albums. Met betere doel ik dan vooral op albums die –tig jaar terug zijn gemaakt, want ook de albums van Nneka, Maverick Sabre en Selah Sue voegen bijzonder weinig toe in hun genre (vooral die laatste twee). Dat neemt niet weg dat ze uiterst vermakelijke en leuke muziek maken, en zo zie ik dat precies hetzelfde bij het album van Fetsum.

PS: de luisterpaal heeft inderdaad veel bagger! Veel oninteressante muziek, maar zelf vind ik dit album een uitzondering, al is dat natuurljik een kwestie van smaak.
PPS: ik zal straks Soul is Heavy maar weer eens opzetten; ik heb die nog steeds niet beoordeeld.

Ik vind Selah Sue maar een overschatte zangeres. Haar akoestische nummers zijn heerlijk maar de moderne versies ervan zijn vrij matig te noemen, ook haar Raggamuffin album is dramatisch. Het moet in je zitten zoals bij Nneka die welles waar een mengeling maakt van muziek stijlen maar wel bij haar roots blijft. Het klinkt ook rauw en puur wat je bij Sue en Fetsum toch wel mist.

@Angelo

Bijna niets is evolutionair meer zoals 60's en early 70's en daar verander je niets aan. Als iemand toch op een bepaalde manier orgineel komt en vooral heel eigen is vind ik dat toch goed. Soul is al niet meer zoals het is geweest en dat gold voor veel muziek stijlen. Daarom word ik ook moe van dit soort rand artiesten die alleen maar willen nadoen en niets eigens toevoegen. Gelukkig hou ik mij niet bezig en volg mijn eigen ding en kom je eens in de zoveel tijd pareltjes tegen. Waar jij de Ska-Timbre vandaan haalt is mij een raadsel.

Emotional Android vind ik niet zo bijzonder. Het ritme gaat snel vervelen. Verder krijg ik het idee dat de zanger te veel preekt. Ergens vind ik zijn uitspraak wat onprettig. Ik heb daarnaast een ander nummer (Egypt) via de luisterpaal geluisterd en die weet me helaas ook niet te overtuigen.

..

En wat ik niet snap is dat authenticiteit gelijk wordt gesteld aan originaliteit. Dit proef ik enigszins in enkele opmerkingen van Angelo en kemm. Het feit dat iets misschien niets toevoegt aan dat wat al bekend is in de trent van een algeheel geluid maakt het toch niet minder "eigen"? Puur aan de zang en het tekstmateriaal dat men uitbrengt zit dan toch al genoeg authenticiteit? Toen Soul nog relevant was, waren er zoveel artiesten die allemaal in hetzelfde algehele geluid zaten, maar als een artiest nu in dat geluid doorzet dan is het opeens achterhaald. Dan opeens heeft die artiest geen "eigen" geluid meer. Dan opeens gaan we het "retro" noemen. Wat is dat toch? Blijkblaar kan muziek niet meer tijdloos zijn en moet het zich constant maar ontwikkelen.

Als je een aversie hebt jegens het “nadoen” van de muziek van weleer, dan heeft het vrijwel geen zin om überhaupt nog één recent uitgebracht soulalbum te beluisteren. Alles in dat genre is al wel een keer gedaan (en ik betwijfel het of er ooit nog een “vernieuwend” soulalbum, met iets wat we nog niet eerder hebben gehoord, op de markt zal komen). Het ligt denk ik ook vooral aan het gebruik van de instrumenten (vaak hetzelfde, met bijv. veel orgeltjes). Behalve de opnametechniek hoor je gewoon nauwelijks veranderingen, en tja, als liefhebber van 70s soul vind ik dat absoluut geen probleem.

Daarnaast volg ik dat laatste ook niet helemaal niet helemaal, want als ik jouw stemtabel eens bekijk dan zie ik mooie cijfers voor o.a. Apollo Brown & O.C., Dark Time Sunshine en Melody Gardot (en nog wat andere namen). Begrijpelijk, want ik vind het ook erg leuke albums ( ), maar qua sound voegen ook deze artiesten niets vernieuwends toe aan de oorspronkelijke genres. Ook daar zie ik niets vernieuwends. In principe zouden die albums jou dan ook niet moeten liggen, of zie ik het verkeerd?

Waar haal je dat uit dan (bij hetgeen wat ik geschreven heb)? Volgens mij heb ik dat niet geschreven? Kevin bedoelt volgens mij vooral dat het soulgenre (en misschien ook de funk- en jazzgenres) een bepaalde sfeer met zich meedraagt die niet te veranderen valt. Moderne/eigentijdse soul bestaat niet of nauwelijks. Dat terwijl je in andere genres, r&b, rock, pop en hiphop bijvoorbeeld duidelijk een evolutie in geluid hoort. Neem in het popgenre een figuur als Madonna, met ieder nieuw album had/heeft ze een andere sound, of in het R&B-genre: pak de discografie van Usher erbij, of in de hiphopwereld: kijk eens wat tussen de tijd van bijv. Public Enemy en Lil’ Wayne is uitgebracht. Dergelijke veranderingen kent men helemaal niet in het soulgenre.

Ik blijf er overigens wel bij dat als men principieel wil zijn dat hedendaagse retro-soulalbums niets toevoegen aan het geluid van het verleden (omdat er simpelweg geen sprake is van vernieuwing). Maar nogmaals: dat wil niet zeggen dat een album niet goed kan zijn of dat een artiest geen eigenheid zou hebben. Dat staat los van de (on)orginaliteit.

@Angelo

Het gaat er niet om dat het gedaan is maar hoe je het brengt. DJ's die nummer over doen van Gotye of Lykke Li is gewoon schandalig, de orginele nummers vaak veel beter zijn maar helaas in dat laatste geval nooit bekend wordt omdat de song in kwestie een donker kantje heeft maar wel stukken beter is dan de dans bare versie. De verschillen in muziek zijn soms klein maar dat maakt juist wel een extra toevoeging. Evolutionair zijn wordt heel lastig idd. Dark Time Sunshine gebruikt minimale samples en de rest wordt ingespeeld met een synth, hun stijl valt buiten standaard hiphop (meeste hiphoppers houden alleen van herkenbare hiphop). K-The I? is er ook zo een. Wanneer iets niet herkenbaar is wordt het vaak als minder beschouwd. De elektronisch getinte albums zijn makkelijk uit te leggen maar velen het niet begrijpen. Ik hou van abstracte dingen die voor mij voorkeur geniaal zijn gedaan. Neem Burial die zeker een van de beste albums heeft gemaakt ooit. (Untrue) De geniale werkwijze is jezelf totaal bloot leggen aan de muziek die je maakt met veel diepgang en passie die je bij de meesten niet meer ziet.

Verder moet je mij zien als iemand die meer gemeen heeft met indie muziek en enkele uitzonderingen daargelaten. Ik vind het ook leuk dat minder grote artiesten per toeval bekender worden zoals Adele, Amy Whinehouse, Lykke Li, Katie Melua maar allen wel hun ding doen en niet meegaan met de rest die in de top 40 staat zoals talent loze figuren als LIl Wayne, Madonna (van haar zang kwaliteiten heeft ze nooit moeten hebben), Niki Minaj.

@Angelo

Je hebt het over Madonna maar zij jat ook muziek uit de indie stal, niet zijzelf maar haar managers en zo gaat zij ervandoor met wow wat een nieuwe sound zeg. schandalig dat is het! Wat betreft soul vind ik idd net als jij dat oude soul het beste klinkt maar nieuwe artiesten niet altijd slecht zijn maar niets toevoegen. Wat ik wel stom vind is dat de meeste neo-soul artiesten allemaal met een r&b stijl zingen (meer de jaren 90 sound) dan soul. Ook de muziek is vaak meer r&b getint dan soul volle sound. Het grootste probleem vooral is dat de meesten beroemd willen worden en daarom met een veel te gelikte sound voor de dag moeten komen. Persoonlijk ben ik wel van mening dat de hedendaagse elektronische muziek beter is geworden. Tangerine Dream is trouwens wel heel dope.(oude garde)

Hm, ik denk dat je met die stelling er toch een beetje naast zit. Madonna heeft (of had) een neus voor de hipste producers van het moment. Ten tijde van Ray of Light werkte ze met William Orbit, ten tijde van American Life met Mirwais Ahmadzaï, en tijde van Confessions on a Dance Floor met Stuart Price. Voor zover ik weet was ze steeds de eerste grote artiest die met hen samenwerkte (daarna kwamen pas andere gevestigde namen die met die producers wilde werken). Maar eh... Madonna gebruikte ik enkel als voorbeeld om te beschrijven hoe de hedendaagse popmuziek door de jaren heen is veranderd, terwijl dat bij soulmuziek niet het geval is. Maar goed, terug on topic

Neo-soul is zo nauw verwant aan r&b, maar wat wil je… beide stijlen beleefden hun hoogtijdagen in de jaren ’90. Enigszins dus ook logisch dat het zoveel op elkaar lijkt; het “echte” verschil zat ‘m vooral ook in de teksten die veel dieper/mooier uitgewerkt leken dan menig r&b-album uit die tijd. Echte neo-soulalbums worden vandaag de dag niet eens meer gemaakt (of ik moet ze al over het hoofd zien), en r&b-albums zijn vandaag de dag ook zeer schaars. Ik denk dat het niet zozeer te maken heeft met het beroemd willen zijn, maar vooral de drang om muziek te maken die scoort. Vooral in Amerika draait alles om (verkoop)cijfers en $$$. Ik vind overigens dat dit jaar best nog wat meer mooie soulreleases kan gebruiken.

Het is een tamelijk mager jaar voor goede/mooie soulreleases, helaas...

Zoals de titel van PE al zegt How You Sell Soul to a Soulless People Who Sold Their Soul?

Hahahaha classic Public Enemy albumtitel.

Ben het wel met je eens hoor. Meeste neo-soul zangers van nu leunen meer tegen het nieuwe r&b sound aan. 10 jaar geleden had je nog wel D'Angelo, India Arie, Maxwell, Erykah Badu, ook Dwele was ooit goed maar sinds Dilla dood is, is hij ook meer het nieuwe gaan doen.

Ik zie ze woensdag in Tivoli (PE)

Fetsum klinkt wel aardig, zal het album een keer luisteren als ik er tijd voor heb. Ik vind dit nummer niet zo geweldig, maar het is blijkbaar niet representatief voor het hele album, dus proberen ga ik het zeker een keer.


Tja, mijn beurt vandaag.

Vond het erg moeilijk, maar toch maar besloten voor een bekende artiest te kiezen.
Mijn favoriete muzikale periode is toch wel (het begin van) de jaren '70, dus ben daar maar eens gaan zoeken.
Toen zag ik dat 1 van mijn favoriete albums opeens hoog in de soul-toplijst stond. Misschien al wat langer, want zo vaak kijk ik niet in de desbetreffende lijst.

Dus vandaag maar weer een keer gedraaid en opnieuw genoten van een man die vooral bekend staat als songwriter en producer. Zijn samenwerkingen met o.a The Meters, Lee Dorsey en Labelle zijn legendarisch. Ook dit album dat hij met Dr. John maakte is de moeite waard.

Hij vindt zichzelf niet de beste vocalist en dat is hij misschien ook wel niet, maar zijn stem past uitstekend bij de muziek.

Ik heb het hier over Allen Toussaint, een absolute grootheid in mijn ogen.
Het nummer dat ik heb gekozen, is zo ongelooflijk subtiel funky met een heerlijk vrouwenkoortje en fijne blazers. De man heeft zo'n geweldig gevoel voor ritme, iedere keer weer genieten.

Ook aanwezig.

Nice.

Ja, een getalenteerd man is-ie zeker, die Toussaint! Qua stem mist hij – voor mij tenminste – net dat beetje extra, maar een nummer als bijvoorbeeld Sweet Touch of Love steunt ook tot op zekere hoogte op de achtergrondzangeressen. Eigenlijk vind ik Toussaint helemaal geen “zwarte” stem hebben; ook dit nummer vind ik daar 'n goed voorbeeld van. Als ik niet beter had geweten, zou ik haast denken dat het ingezongen zou zijn door een blanke zanger (no pun intended). Verder een uitstekende keuze om iets van deze beste man te plaatsen, ook al is het een vrij bekende naam, mensen die belangrijk zijn geweest voor de soulmuziek (en dat is hij zonder twijfel!) mogen nooit vergeten worden en bovendien heeft Toussaint ook best nogal wat mooie albums op zijn naam staan, die het beluisteren waard zijn.

Ik ga me zeker hierin mengen, maar eerst eens alles rustig doorlezen, beluisteren en becommentariëren

Mijn probleem met dit soort topics is wel dat ik altijd wat lastig onder woorden kan brengen wat ik bij de muziek ervaar/voel. Dus echt lappen tekst hoef je van mij sowieso niet te verwachten.

Ik vind Toussaint beter in zijn samenwerkingen. Al moet ik daar meteen eerlijk bekennen dat ik enkel dit album van Toussaint volledig heb beluisterd. Absoluut hoogtepunt op dat album is Southern Nights en ironisch genoeg is zijn stem daar vervormd. De beste man gaf het zelf ook al aan: hij is niet de beste zanger. Nu hoeft dat ook niet altijd, maar hij mist de natuurlijke charme die een Lee Dorsey wel had in zijn zang (en ook hij was niet de beste zanger). Dat gezegd hebbende.. Toussaint blijft wel een geweldig componist. Dat blijkt wel uit Sweet Touch of Love: subtiel funky, absoluut mee eens. Leuke keuze!

Kwa instrumentatie is het goed te doen maar de zang van Toussaint vind ik behoorlijk zwak en dat is nog netjes uitgedrukt. Voor mij een voorbeeld van iemand die beter muziek kan maken en zeker stoppen met zingen.

Ik ben weer terug, en zag dit topic. Ik denk dat dit topic vooral een vervanging wordt voor 'Maak kennis met...' maar dat is niet erg. Van mij hoef je zoals altijd ook geen grote lappen tekst te verwachten, maar ik wil wel graag wat dingen inbrengen.

Van het gaatje van vandaag maak ik dan ook dankbaar gebruik! En ik vlieg er vandaag in met een echt Funknummer.

Mijn favoriete periode zijn ook de jaren '70, dus vandaar komt deze toevoeging ook uit deze tijd. Ik hou erg van de wat rauwere funk, daarom heb ik dit nummer gekozen. Het nummer bevat een rauwe soulstem en een volle instrumentatie. Niet alleen vind ik de muziek geweldig, de bandnaam is er ook een die er uitspringt: Damn Sam the Miracle Man and The Soul Congregation. Ja, Damn Sam is een groep waarbij OC Tolbert de vocalist is. Volgens mij moet deze vorm van Funk/Soul je wel liggen, maar ik vind het in ieder geval geweldig!




@Bill Brandon: ik vind het niet echt een spannend nummer, er gebeurt niets nieuws. Desalniettemin is het wel gewoon een mooi nummer, maar voor mij springt het er niet echt uit.

@Coultrain: dit nummer klinkt een stuk moderner. Het is wel een leuk nummer, maar ik denk toch dat dit mij vrij snel gaat vervelen. Ik vind het trouwens ook meer R&B dan echte soul.

@Fetsum: dit vind ik een leuk nummer. Het verschilt inderdaad niet wezenlijk van de andere moderne soul acts, maar dat maakt het nummer wat mij betreft niet minder leuk. Echter ben ik bang dat ook dit nummer mij vrij snel zal gaan vervelen. Het ska-timbre kan ik er echter ook niet in vinden.

@Allen Toussaint: dit blijf ik een gewoon een geweldige artiest vinden. De stem vind ik inderdaad niet zo mooi, maar muzikaal klinkt vrijwel allemaal geweldig. Dat is bij dit nummer zeker niet anders.

Vooruit dan: heel kort commentaar van mijn kant. Ik vind het nummer van Fetsum tot nu toe eigenlijk het beste nummer....Maar misschien is dat wel vanwege het catchy ska-sausje.
Het nummer van Allen Toussaint is ook wel leuk, maar zijn zang is echt -zoals eerder al opgemerkt- wit. Ook qua productie vind ik het ook best wit klinken. Maar verder geen slechte woorden over de skills van mr. Toussaint. Bill Brandon's nummer is ook wel aardig goed, maar ik word niet gelijk wild van deze artiest. Coultrain vond ik maar matig en wat aan de saaie kant. Damn Sam vind ik dan eigenlijk best wel leuk, maar de zang is soms iets te vermoeiend geforceerd.

Ik kende de muziek van deze Sam (O.C. Tolbert dus!) toevallig al. Soms snap ik niet waarom bepaalde muziek zo obscuur is gebleven, maar bij deze band verwonder ik me daar absoluut niet over. Het komt allemaal vrij rommelig over - en dat is volgens mij ook de insteek en nu net een reden waarom ik denk dat een user als kemm dit zeker kan waarderen. Verder vind ik dat de zanger zo vaak schreeuwt dat het al snel zijn kracht verliest. Het aanstekelijke verandert voor mij gauw naar het vermoeiende.



Morgen sluit FCEstebandido ronde 1 af. In het weekend kan iedereen zich aanmelden voor ronde 2.

Mag ik me nog toevoegen voor het einde van ronde 1?

Ronde 1:
Mb. (14-08)
kemm (16-08)
Angelo (18-08)
jeroentjuhh (20-08)
Japsuh (22-08)
FCE (24-08)
Reijersen (26-08)

Bill Brandon:
De naam van Sam Dees deed me al deugd, ben een liefhebber van hetgeen die man maakt. Bill Brandon kende ik wel van We Fell in Love While Dancing, dit nummer was nog onbekend voor mij.
De vergelijking met Otis en WIlson wordt gemaakt, maar dit vind ik toch niet helemaal opgaan. Mis wat intensiteit bij Bill die Otis voor mij een stuk meer heeft. Soms deed Bill me wat denken aan Willie Hightower, vocaal gezien, want muzikaal is het bij Bill ook wat gladder.


Coultrain:
Via kemm leerde ik het album van deze man kennen. Erg fijne muziek, Screw hoort bij mijn favorieten. De neiging naar R&B die meesten horen begrijp ik wel, maar dat is wel iets dat ook wat lastig van elkaar te zien zijn in de nieuwere soul. Kijk naar D'Angelo, Erykah Badu, die gebruiken ook R&B.

Fetsum:
Dit hoorde ik al eens op Luisterpaal van Radio6 van de week. Een album dat ik zeker voor mijn eigen blog ga reviewen. Ik houd wel van dit soort muziek. Lekker relaxed, prima stem, vrij luchtige muziek.
De combinatie Duitsland en reggae lijkt ook wel te werken zeg! (zie ook Nneka en Ayo).

Allen Toussaint:
Een held van New Orleans. Vocaal inderdaad niet per sé heel sterk nee, maar dat is iets waar ik me nooit aan gestoord heb bij deze man. Zijn nummers zitten zo goed in elkaar dat het vocale gedeelte wat minder belangrijk wordt. En zeg nou zelf, slecht is het niet, het is alleen minder imponerend als bijvoorbeeld een Aretha, Otis of Marvin. Is dat erg? Nee, dat is ook gewoon erg fijn,

Damn Sam... (en de rest):
Rommelig, zo zou ik het willen noemen. Het schuurt lekker voort, de groove zit er in, maar het is ook wat rommelig. Dat zorgt ervoor dat mijn aandacht er niet al teveel bij gehouden wordt.

Damn Sam:
best lekker, maar de termen "rommelig" en "vermoeiend" die ik hier langs zie komen, begrijp ik wel.

In alle drukte door even mijn bijdrage posten. Spoedig reageer ik ook op de inbreng van aderen, maar heb het even druk.

Mijn keuze is er eentje van Travis Wammack. uit Memphis. Het is zeker geen pure soul, maar ik vind het prachtig hoe hij blues met soul, country en folk vermengt. Ik hoop dat jullie het kunnen waarderen en dat ook deze cross-overs hier kunnen. Een meeslepend nummer met een prachtige stem.

Travis Wammack vind ik met You Better Move On muzikaal wel een redelijk fijn nummer afleveren, maar qua zang is het overduidelijk verre van soul. En dan kijk ik niet alleen naar zijn witte huidskleur.

Laat ik met de deur in huis vallen: geweldig nummer. De instrumentatie is op onderkoelde wijze heel funky. En dan die zang. Net als de instrumentatie wordt het op onderkoelde wijze gebracht. En met onderkoeld bedoel ik allerminst zonder emotie. Integendeel, het is een soort geketende agressie die in de uithalen zijn kettingen breekt en wat duidelijker wordt gebracht. Wat mij betreft is dit overduidelijk wel Soul. Is de rest van het album qua materiaal vergelijkbaar of gaan we dan wel de country op?