excuus, zie dit nu pas. heeft hopelijk niet tot teveel verwarring geleid.

SvhD heeft onmiskenbaar meer elektronica, dus dat is leuk voor de afwisseling. Toch ontbreken er bij SvhD wel wat grote namen (Bloodbuzz Ohio, Cold Little Heart) waardoor het kwalitatieve kwartje richting DWT opvalt. Een combinatie van de twee zou een ideale uitslag op kunnen leveren.

Voor mij nauwelijks verschil, misschien dat hier nét iets meer in staat dat ik wel ok vind en in de andere een grotere middenmoot. Hier gaat het van wat ik goed vind redelijk snel naar wat ik helemaal niks vind.

Song van het Decennium was wellicht een wat sterkere afspiegeling van wat de 10's muzikaal allemaal te bieden hadden (één hiphop nummertje in de trui, waar hiphop het dominante genre was afgelopen decennium, is wat karig natuurlijk), maar daar ontbreekt dan ook weer het populaire een en ander wat de witte trui wel haalt. Einde van de dag komt het toch allemaal neer op smaak, dus valt niet over te twisten. (al wint de keuzelijst van SvhD voor mij wel hands down van de witte trui)

Wat is de definitie van een dominant genre? Meeste luisteraars, meeste releases, hoogste waarderingen (van publiek of recensenten?)? En welk van deze parameters heeft wel of niet waarde voor jou of mij? Het blijft smaak idd.

Ik kan mij in ieder geval goed vinden in de lijsten hier op MuMe, zowel de Witte Trui en SvhD als bijvoorbeeld MuMeladder. Buiten MuMe wordt het al snel huilen met de pet op bij lijsten (binnen Nederland in ieder geval), maar daarom ben ik ook hier actief

Wereldwijd het meest gestreamde genre van de afgelopen jaren (Ook in Nederland) en met afstand bovenaan de einde-decennium-lijstjes van critici en de muziekliefhebberts op RYM.

Oftewel het bovenliggende genre van de doorsnee luisteraar, de professionele recensent en de muzieknerd, dat durf ik wel dominant te noemen. We zijn maar een stel alternatievelingen hier op musicmeter.

Zoals je zelf aangeeft, het blijft allemaal een kwestie van smaak en elke community kan zijn eigen voorkeuren nastreven (gelukkig maar, anders wordt het een saaie eenheidsworst-bedoeling), maar gezien de impact van het genre op het huidige muzieklandschap zou je toch meer dan één nummer in een 'beste van de afgelopen jaren' lijst verwachten.

Wat mij betreft ook wel hoor. Er staan nu een paar nummers in de Witte Trui finale die prima plaats kunnen maken. Niet dat het slechte nummers zijn, maar ook niet absolute top voor mij (First Aid Kit en Phosphorescent bijvoorbeeld).

Qua populaire muziek klopt dit helemaal, maar bij de critici en liefhebbers vind ik RYM en andere Amerikaanse platformen niet het meest genuanceerde beeld schetsen. Het lijkt soms alsof er geen goede en impactvolle andere muziek meer zou uitgebracht worden, met lijstjes die soms uitsluitend hip-hop/r&b bevatten. Dan vind ik het lijstje van https://www.humo.be/nieuws/dit-zijn-de-50-beste-platen-uit-de-jaren-2010~b3bf1315/ (de voornaamste muziektedactie in Vlaanderen) een wat evenwichtiger beeld brengen.

RYM, Pitchfork, enz. focussen teveel op vernieuwing vind ik. Je zou maar een goed liedje schrijven wat niet vernieuwend is, hoe haal je het in je hoofd! En in de hiphop zijn veel vernieuwende geluiden te horen, dus die scoren daarom goed op deze platforms.

Dat lijstje van Humo zit achter een betaalmuur, dus die kon ik niet inzien. Maar ik ben het eens met de strekking van je betoog. Ook de 40 beste albums van de jaren '10 volgens OOR biedt naar mijn idee een wat uitgebalanceerder beeld (meer rock, maar ook veel hip hop en r&b). Komt bepaald niet overeen met hoe mijn lijstje eruit zou zien, maar goed, dat is inderdaad een kwestie van smaak en voorkeuren.

SvhD had duidelijk een sterkere finale in mijn ogen, mijn nummer 1 (Deerhunter - Desire Lines) en 4 (Cloud Nothings - Wasted Days) ontbreken hier en ook mijn nummer 6 (Wolf Alice - Don't Delete the Kisses), 7 (Holden - Renata), 9 (A Tribe Called Quest - We the People...) en 10 (Julia Holter - Feel You) worden node gemist. Wat ervoor in de plaats is gekomen is allemaal van mindere kwaliteit wat mij betreft, met uitzondering van Michael Kiwanuka - Cold Little Heart, PJ Harvey - The Glorious Land en misschien ook The War on Drugs - Red Eyes.

Ter illustratie de top-10 dan nog even meegeven:

1. Kendrick Lamar - To Pimp a Butterfy
2. The War on Drugs - Lost in the Dream
3. Nick Cave - Skeleton Tree
4. David Bowie - Blackstar
5. Bon Iver - Bon Iver, Bon Iver
6. Frank Ocean - Blonde
7. Arcade Fire - The Suburbs
8. Sufjan Stevens - Carrie & Lowell
9. Tame Impala - Currents
10. Kanye West - My Beautiful Dark Twisted Fantasy

Wellicht via deze link wel te lezen.

Vind de Humo-lijst totaal niet evenwichtig als je kijkt naar de hoeveelheid doublures en de belangrijkste hiaten.
Geen enkel album van The National in de selectie van 50 (waar zijn High Violet [in onze top 250 de hoogste 10s plaat] en Trouble Will Find Me???). En Lana's magnum opus Norman Fucking Rockwell zijn ze ook vergeten. Geen Lorde en Taylor Swift, maar wel 3x Kendrick Lamar (in een top 50). En nog zeven (!) andere artiesten die dubbel vermeld zijn: Frank Ocean, Kanye West, Kurt Vile, Nick Cave, Tame Impala, The War on Drugs, Vampire Weekend. Kan zo'n lijst met de beste wil van de wereld echt niet meer serieus nemen..

Top 50 in spoiler:
01. Kendrick Lamar - To Pimp a Butterfly (2015)
02. The War on Drugs - Lost in the Dream (2014)
03. Nick Cave - Skeleton Tree (2016)
04. David Bowie - Blackstar (2016)
05. Bon Iver - Bon Iver, Bon Iver (2011)
06. Frank Ocean - Blonde (2016)
07. Arcade Fire - The Suburbs (2010)
08. Sufjan Stevens - Carrie & Lowell (2015)
09. Tame Impala - Currents (2015)
10. Kanye West - My Beautiful Dark Twisted Fantasy (2010)

11. Pj Harvey - Let England Shake (2011)
12. Beyoncé - Lemonade (2016)
13. Daft Punk - Random Access Memories (2013)
14. Big Thief - U.F.O.F. (2019)
15. Radiohead - A Moon Shaped Pool (2016)
16. Solange - A Seat at the Table (2016)
17. James Blake - James Blake (2011)
18. Nick Cave - Push the Sky Away (2013)
19. Leonard Cohen - You Want It Darker (2016)
20. The War on Drugs - A Deeper Understanding (2017)

21. Low - Double Negative (2018)
22. Courtney Barnett - Sometimes I Sit and Think, and Sometimes I Just Sit (2015)
23. Kendrick Lamar - good kid, m.A.A.d city (2012)
24. Vampire Weekend - Modern Vampires of the City (2013)
25. Feist - Metals (2011)
26. Beach House - Teen Dream (2010)
27. Frank Ocean - Channel Orange (2012)
28. Arctic Monkeys - AM (2013)
29. Kurt Vile - Wakin on a Pretty Daze (2013)
30. Tame Impala - Lonerism (2012)

31. Run the Jewels - Run the Jewels 2 (2014)
32. Kendrick Lamar - DAMN. (2017)
33. Bill Callahan - Apocalypse (2011)
34. Parquet Courts - Light Up Gold (2012)
35. The Black Keys - Brothers (2010)
36. Dangelo - Black Messiah (2014)
37. Billie Eilish - When We All Fall Asleep, Where Do We Go? (2019)
38. Mount Eerie - A Crow Looked at Me (2017)
39. Whitney - Light Upon the Lake (2016)
40. Kurt Vile - Smoke Ring for My Halo (2011)

41. Vampire Weekend - Contra (2010)
42. Björk - Vulnicura (2015)
43. Savages - Silence Yourself (2013)
44. Lana Del Rey - Born to Die (2012)
45. Kanye West - Yeezus (2013)
46. Connan Mockasin - Forever Dolphin Love (2011)
47. IDLES - Joy As an Act of Resistance (2018)
48. King Krule - 6 Feet Beneath the Moon (2013)
49. Stromae - Racine Carrée (2013)
50. Gorillaz - Plastic Beach (2010)

Daar was ik op moment verschijnen ook niet onverdeeld happy over kan ik me nog herinneren. High Violet vind ik namelijk één van de key platen van het afgelopen decennium. Helaas deelt dus niet iedereen die mening.

Ja, en 17 van de 50 plaatsen worden dus al ingenomen door artiesten die met meer dan 1 album in de lijst staan. Ik snap dat echt niet voor een top 50, als je zoveel toonaangevende, succesvolle albums dan gewoon overslaat als redactie.

Humo doet voor het gemak ook even alsof Nick Cave nooit een begeleidingsband heeft gehad

Stromae op 49, zijn ze betoeterd ofzo

"Who teh fuck is Conan Mockasin?" is het eerste wat ik dacht. Maar goed, misschien moet ik dat ook maar niet doen.

Ik ben ook niet de grootste fan, maar naar Belgische normen kan ik dit qua impact wel begrijpen.

Die plaat van Stromae hoort inderdaad minimaal top 20 te staan.

Ik zou een lijst waar de redactie een album dat ze tot de beste 50 rekent negeert enkel en alleen omdat ze al een ander album van dezelfde artiest opgenomen hebben in de lijst dan weer niet serieus nemen.

Vwb Kendrick vind ik dit wel nog opportuun. De rest niet inderdaad. En A Deeper Understanding moet toch altijd de plaats van Lost in the Dream innemen.

Ik dacht het niet.

Ik vind het vooral opportuun om een lijst niet serieus te nemen, omdat ze geen The National erin hebben staan. Zou Gretz ook geklaagd hebben als The National met drie albums vertegenwoordigd was?

En Kendrick is natuurlijk één van de grootste artiesten van vorig decennium.

Ik heb zelfs in de latere rondes vaak niet gestemd omdat ik vier of vijf nummers totaal niet boeiend vond. Dat vertaalt zich ook wel in een groot aantal nummers in de finale waar ik echt helemaal niets mee heb. Voor jaren '10-rock was de gaap-smiley ideaal, jammer dat die er niet meer is. Afijn, het wordt druk in het rechterrijtje zullen we maar zeggen...

Toch staan er dan ook wel weer vijf nummers in die een negen of hoger scoren. Wordt nog een leuke puzzel.

Om meerdere redenen vind ik die lijst van Humo die 10s niet goed weergeven, zoals toegelicht. Als ze 3x mijn favoriet band bij de bovenst 50 hadden gehad had ik dat ook overdreven gevonden. Je wilt als medium toch juist een divers lijstje kunnen voorleggen, zowel qua artiesten als genres? Een mooi doorsnee van alle overtuigend artiesten in dat decennium.

Dus een top 50 met alleen maar muziek uit de afgelopen 10 jaar en toch is 'ie afgekeurd door Gretz.

Oh 2020, you're such a weird year..

Nee, waarom?

Ik dacht dat je deze finale wel mooi vond eigenlijk x

Is het ook niet een kleeeeeein beetje zo (zie mij dit eens voorzichtig brengen) dat de échte glorie-dagen van The National vooral in de 00's lagen? Ze hebben natuurlijk (meer dan) verdienstelijk meegedaan in de 10's, maar, alhoewel ze hun sound nog aardig doorontwikkeld hebben, is het ook niet zo dat ze hun sound drastisch over de kop gegooid hebben en waren ze in de 00's op hun frist. Dus in dat aspect snap ik wel dat de lijstenmakers niet per se bij The National uitkomen als de 'representatieve 10's sound'.

Also, wat maken lijstjes ook allemaal uit eigenlijk. Ik zou zeggen: Stel je privé lijst op en laat die leidend zijn, het ligt toch allemaal in ieders eigen individuele beleving en er zijn teveel stromingen/genres/hypes om in één lijst te vangen.

Ik vind het eigenlijk wel een leuke lijst van Humo.

Leuker dan de finalelijst van deze Witte Trui. *duikt weg*