En dan laat je de laatste regels onvermeld

Well maybe you should go out and write your own damn song... And move on...

7. Monkey (42 punten)

Nr 1 van: motel matches en Choconas

Vanavond van Choconas geleerd dat zelfs Robert Plant dit nummer gecoverd heeft. Ja, die Robert heeft smaak (en dat heeft hij al vaker bewezen met zijn covers). De uitvoering van Low blijft natuurlijk wel superieur. Wat een geweldig nummer is dit toch!

Ik wou de clou niet weggeven

7. Dinosaur Act (42 punten)

Nr 1 van: herman

Net als herman kwam ik in 2000 naar het Crossing Border om Sigur Ros te zien en ontdekte ik Low. Dit nummer was daardoor ook heel lang mijn favoriete Low nummer

6. The Price You Pay (It Must Be Wearing Off) (43 punten)

Nr 1 van: The Eraser

Ik was lang bang dat de laatste 2 albums helemaal weggevaagd zouden worden door het oudere werk, maar dat valt gelukkig mee. Met 3 nummers in de top 20 doet het laatste album het best goed. Ik moest wel wat wennen aan hun nieuwe sound, maar ondertussen is Hey What toch wel mijn album van het jaar.

5. Lazy* (48 punten)

Het hoogste eindigende nummer dat niet in de startlijst stond.

4. (That's How You Sing) Amazing Grace (51 punten)

Low weet altijd wel hoe je de stemming er in moet brengen. Het album Trust is nog maar 3 regels bezig of een verslaafd meisje heeft al zelfmoord gepleegd, en dan moet je nog een heel album. Wel een fantastisch dreigend nummer.

Deze live-opname bewijst maar weer eens dat je als je maar hard genoeg schreeuwt, je uiteindelijk je zin krijgt. In dit geval niet zo erg trouwens.

Alan Sparhawk lijkt hier wel veel op Gert Jan Verbeek.

De top 3 vermorzelt de concurrentie

3. Do You Know How to Waltz? (78 punten)

Nr 1 van: itchy

Low goes drone, vooral in deze live uitvoering van bijna een half uur! Een intense ervaring.

Inderdaad, Gert Jan heeft nu de tijd, dus misschien kan hij als stand-in mee op de komende tour.

2. Words (87 punten)

Nr 1 van: BrotherJohn en Koenr

1. Lullaby (91 punten)

Nr 1 van: Renoir, likeahurricane en EvilDrSmith

Zoals verwacht eindigen de 2 prijsnummers van hun debuutplaat bovenaan. Ook wel passend om jullie met zachte woorden en een slaapliedje de nacht in te sturen.

Prachtige top 10 hoor.

Two-Step en Violence staan wel erg laag, en niks van Double Negative in de lijst is een beetje vreemd, maar verder kan ik goed met dit resultaat leven.

Bedankt, motel matches.

Kijk eens aan, was de winnaar van de 50s-rock&roll mijn nummer 2 en is de winnaar van Low zelfs ook mijn nummer 1. Heb ik toch niet zo'n afwijkende smaak als dat ik soms wel eens denk.

Ook dank voor de game motel matches, het was me een genoegen om weer eens in het oeuvre van Low te duiken. En als kleine teaser: deze band keert volgende week weer terug in een andere game.

Concert waar je naar linkt was ik ook bij, dat was zo goed! Verder Low alleen nog een keer in Paradiso gezien, als ik me goed herinner.

Mooie editie, en voor mij wel een verrassende winnaar. Dacht dat het zou gaan tussen Words en Waltz.

De verwachte tweestrijd tussen Lullaby en Words kwam er inderdaad, maar die behoren ook voor mij tot de mooiste nummers van Low. Alleen Violence had nog wel een wat beter lot verdiend, maar je kunt niet alles hebben. Fijn om weer eens in het werk van Low te duiken!

Morgen start ik de Greatest Hits van Angel Olsen op.

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/6/6b/Angel_Olsen_Rockefeller_2020_222104.jpg

ANGEL OLSEN

De komende week staat in het teken van één van mijn favoriete singer-songwriters van de laatste tien jaar: Angel Olsen. Olsen werd geboren als Angelina Maria Carroll op 22 januari 1987 in St. Louis, Missouri. Op driejarige leeftijd werd ze geadopteerd door een pleeggezin, dat al kort na haar geboorte voor haar had gezorgd. Haar pleegouders waren al flink op leeftijd toen ze haar adopteerden en dat liet een indruk achter. "Omdat er zoveel decennia verschil tussen ons zijn, raakte ik meer geïnteresseerd in hoe hun jeugd was," zegt ze over haar ouders. "Ik fantaseerde over hoe het was om jong te zijn in de jaren '30 en '50, meer dan andere kinderen van mijn leeftijd."

Ondanks vroege adolescente aspiraties om een popster te worden, verschoven haar interesses toen ze op de middelbare school zat. Olsen werd wat introverter en ging regelmatig naar punkrock- en noiseconcerten in het Lemp Neighborhood Arts Center en de Creepy Crawl, maar ook naar christelijke rockshows. Ze begon piano en gitaar te leren spelen en haar eigen muziek te schrijven. Op 16-jarige leeftijd sloot ze zich aan bij een lokale band genaamd Good Fight, volgens eigen zeggen "een samenkomst van vroege No Doubt en punkrock." Twee jaar na haar afstuderen aan de Tower Grove Christian High School, verhuisde Olsen naar Chicago.

Angel bracht haar debuut-EP, Strange Cacti, uit in 2011, en haar debuutstudioalbum, Half Way Home, in 2012. Naast haar werk met Bonnie "Prince" Billy and the Cairo Gang, heeft Olsen samengewerkt met een aantal andere opmerkelijke figuren uit de Amerikaanse indierock, waaronder Tim Kinsella van Cap'n Jazz, LeRoy Bach van Wilco en Cass McCombs.

In 2014 bracht Angel Olsen het fraai getitelde album Burn Your Fire for No Witness uit op het label Jagjaguwar. Dit was haar eerste album met een volledige band. Burn Your Fire was ook het eerste album dat ik van Angel beluisterde en hoewel ik er niet meteen ondersteboven van was, was toen het eerste zaadje wel geplant. Haar derde studioalbum, My Woman uit 2016, trok me uiteindelijk helemaal over de streep. Ik weet nog dat ik kort na het verschijnen van dat album een prachtige reis maakte naar New York en IJsland en dat ik My Woman gedurende die twee weken oneindig vaak gedraaid heb. De Rough Trade NYC in Williamsburg (Brooklyn) hing toen trouwens ook vol met posters van My Woman. Ik heb nog geprobeerd om een optreden van haar mee te pakken in New York, maar dat was toen helaas al stijf uitverkocht. Toen ik aan het einde van het jaar de balans opmaakte, was My Woman duidelijk mijn album van het jaar. Een jaar later bracht Angel ook nog een lekker tussendoortje uit, het verzamelalbum Phases.

Het vierde studioalbum, All Mirrors, werd uitgebracht op 4 oktober 2019 en kreeg lovende kritieken. My Woman had de deuren naar een groter publiek al wat verder geopend, maar All Mirrors zorgde voor haar definitieve doorbraak, mede dankzij de pakkende nummers Lark en All Mirrors. Een jaar na All Mirrors bracht Olsen haar vijfde studioalbum Whole New Mess uit. Het album bevat in feite nummers van All Mirrors, maar dan gearrangeerd in een intiemere stijl. Op All Mirrors liet Angel Olsen zich begeleiden door onder meer een 14-koppig orkest, waardoor haar muziek een stuk voller klonk dan op haar eerdere albums. Aanvankelijk speelde Angel met het idee om de kalere versies als bonus toe te voegen aan All Mirrors of om er een echt dubbelalbum van te maken. Uiteindelijk werd het dus een zelfstandig album, met meer nadruk op de liedjes en haar prachtige stemgeluid. Dit jaar verscheen er ook nog een boxset met de titel Songs of the Lark and Other Far Memories, die de albums All Mirrors en Whole New Mess bevat, aangevuld met demo's, herbewerkingen, remixen en covers. Daarnaast bracht ze in 2021 met Sharon Van Etten de aanstekelijke single Like I Used To uit en de EP Aisles, bestaande uit vijf coverversies van populaire nummers uit de jaren tachtig.

Live vind ik Angel Olsen trouwens van wereldklasse. Als ik goed heb geteld, heb ik haar nu vijf keer live gezien en elke keer was dat een bijzondere ervaring. Haar optreden op Crossing Border in 2016 heb ik nog laten schieten omdat ik bij de poëzievoordracht van PJ Harvey wilde zijn, maar daarna zag ik haar in Paradiso Noord (Tolhuistuin), in TivoliVredenburg (dat was tevens een tweede afspraakje met een meisje, maar dat is uiteindelijk niets geworden), in Paradiso en in De Roma (met mijn huidige vriendin). Maar het indrukwekkendste optreden tot nog toe was er eentje tijdens haar solotournee door Europa in 2018, zonder band, maar met haar trouwe Gibson en haar fantastische stem. Aangezien ze Nederland tijdens die tour oversloeg, besloot ik om haar in het buitenland te gaan zien. Mijn oog viel op het Teatro Principal in San Sebastián en ik besloot er meteen een mooie stedentrip naar Bilbao en San Sebastián aan vast te knopen. In het imposante theater in de Baskische badplaats speelde ze een prachtige dwarsdoorsnede uit haar oeuvre en ook enkele nieuwe nummers (die dus later op All Mirrors dan wel Whole New Mess zouden verschijnen).

Tot zover mijn introductie, op naar de startlijst! Hiervoor heb ik de populairste twintig liedjes van Angel Olsens studio-albums geselecteerd (inclusief de EP Strange Cacti en Phases), dat zijn de onderstaande nummers:

Acrobat
All Mirrors
Chance
Creator, Destroyer
Fly on Your Wall
Forgiven / Forgotten
Intern
Lark
Shut Up Kiss Me
Sister
Some Things Cosmic
Special
Summer
Sweet Dreams
The Sky Opened Up
Unfucktheworld
White Fire
Whole New Mess
Windows
Woman

Deze startlijst is op zich al een mooie bloemlezing uit het oeuvre van ons aller Angel, maar er ontbreken vast nog wel wat pareltjes. Daarom aan jullie de schone taak om nog tien nummers te noemen die jullie missen in de startlijst.

Voor deze opdracht krijgen jullie de tijd tot maandagavond 22.00 uur. Veel succes!

Oh ja, zou iemand van de moderatoren (brajoapau, Casartelli, cosmic kid, Soledad) de titel van het topic willen veranderen? Alvast bedankt!

Ik mis eigenlijk alleen Like I Used To, schitterend nummer is dat.

Ik probeer aan te haken in de finale.

Huh? Verrassend dat je dat vindt. Bedankt nog motel matches!

Een van mijn favorieten van het album ook hoor, maar had geen idee dat het zo breed geliefd was. Ik dacht dat Murderer of Do You Know How To Waltz zou winnen.

Het is in ieder geval niet de Rihanna-cover geworden.

Lullaby en Words staan in de top 1000 van de MuMeLadder, terwijl Murderer en Waltz daar volgens mij helemaal niet in staan. Dat zegt natuurlijk niet alles, maar het is wel een indicatie.

Dank motel matches voor een fijn weekje Low!
Maar waarom wordt mijn nummer 1 niet vermeld, het onvolprezen Down? Je bent mijn lijstje toch niet vergeten?

Sorry dat ik je vergeten ben. Je punten zijn gelukkig wel meegenomen

Safe in the Womb
Lonely Universe
Miranda
Tiniest Seed
Hi-Five
High & Wild
Lights Out
Give It Up
Not Gonna Kill You
Too Easy

Give It Up
Heart Shaped Face
Like I Used To
Lonely Universe
Never Be Mine
New Love Cassette
Not Gonna Kill You
Safe in the Womb
Too Easy
Waving, Smiling

Ik ben zelf ook nog aan het nadenken over mijn aanvullingen, maar wellicht dat 123poetertjes, aERodynamIC, AOVV, arcade monkeys, Ataloona, Ducoz, El Ninjo, Gretz, Gyzzz, hoi123, iemand74, Johnny Marr, Lying Mouth, Masimo, Simon77, stardust_be, Teunnis, The Scientist, ThirdEyedCitizen, veerle of wie ik wellicht nog vergeten ben ook willen meedoen aan deze Greatest Hits van Angel Olsen?

Jullie hebben nog tot vanavond 22.00 uur de tijd om met aanvullingen op de startlijst te komen. Daarna gaan we elimineren en de finale spelen.

Aanvullingen heb ik niet, maar ben zeker van plan de finale mee te spelen.

Ik ken maar twee albums, dus misschien haak ik in de finale nog aan.

Zou leuk zijn, dan zie ik jullie in de finale!

Mijn verliefdheid op Angel is nogal verwaterd sinds ze van de folk is afgedreven, maar met zo'n gepassioneerd stukje kan ik het niet laten om een lijstje in te dienen. Meteen maar even de kans aangegrepen om Half Way Home een herbeluistering te geven.

Acrobat
Dance Slow Decades
Drunk and with Dreams
Hi-Five
Lonely Universe
Some Things Cosmic
Stars
The Sky Opened Up
Tiniest Lights
You Are Song