Probeer voor de finale aan te haken! Verbaasd me eigenlijk dat Tonight I’m Getting Over You helemaal niet mee heeft gespeeld. Is toch nog 1 van haar weinige hits geweest hier in NL.

ik tracht mee te doen

Nog eventjes wat statistieken want Geert heeft alweer een mannetje handenwrijvend achter een boom geposteerd.

E·MO·TION is jullie duidelijk het bestgezind, maar liefst 11 nummers komen uit het tijdperk 2015-2016 en stonden dus op het origineel (8 stuks) of Side B (3 stuks, mooie hoes hè btw?). Dedicated doet het ook sterk met zeven stuks (vier op A*, drie op B). Dat Tug Of War en Kiss nog mogen deelnemen doet me deugd, het zijn toch allebei belangrijke milestones in haar Carlyère geweest, zelfs al is het maar met één nummer.

Het zijn vooral de singletjes die het hebben moeten ontgelden en da's toch wel ouch. Kan ik jullie deze in depth-analyse van CTTF essaystyle ook besparen (maar dat doe ik niet hihi). Anyways, Backseat zien we vast wel weer terug in de aankomende Charli-GH. En Super Natural gaan we vast ooit nog bij een PC Music-GH optrommelen, wat jij Teun?

*maar nee hoor, schijnt Party For One niet eens op mijn vinylversie te staan, stom he?

Prachthoes. Deze kenner is om.

Een top 10, maar met pijn in het hart:

1. E·MO·TION (2015)
2. Cry (2016)
3. All That (2015)
4. Comeback [feat. Bleachers] (2020)
5. Your Type (2015)
6. Higher (2016)
7. Call Me Maybe (2011)
8. I Really Like You (2015)
9. Want You In My Room (2019)
10. Tug of War (2008)

Want Cut To The Feeling, Warm Blood en Backseat hadden daar natuurlijk ook gewoon in gemoeten. En Happy Not Knowing, Love Me Like That, When I Needed You... Nou ja, tien is gewoon niet genoeg, laten we het daar op houden

Jongensjongensjongens. Ik had gister lekker vijf kwartiertjes uitgestippeld om met de finaleplaylist op mijn oortjes een afwasje te draaien want dat is absoluut de manier waarop ik het graagst naar Carly luister. Er zijn helaas geen beelden van maar ik moet zeggen dat deze guy mijn vibes perfect kan uitbeelden. Oh meeeeeen I love Jepsies, so so fucking much.

Volgen jullie ook dit voorbeeld? x


spotify:playlist:2dR9dT5TfjtzoLdDeCaZnz

Even hier ook taggen: TornadoEF5, ben je klaar om komende week Cocteau Twins te presenteren?

Kan het zijn dat ik dit juweel überhaupt mis in de lijst?




En deze

Niemand heeft de moeite genomen om hem te nomineren

Ik hoop dat This Kiss dan tenminste de finale bereikt!

Die moest helaas ook wieberen. Maar niet getreurd, er zijn nog twintig klasbakken over waar je nog steeds een mooie top 20 uit kunt samenstellen. Ik denk dat meerdere nummers van Emotion en Dedicated jou ook wel zouden moeten liggen

Ja die versie van The Sound is echt prachtig ja. Had er ook wel bij gemogen, maar gelukkig hebben we nog genoeg moois.

Heel stom ja. Een van de leukste nummers nog wel.

1. E·MO·TION (2015)
2. Julien (2019)
3. Run Away With Me (2015)

De top-3 (van de overgebleven nummers) is vrij duidelijk, maar die drie rangschikken was nog een flinke hersenkraker. Uiteindelijk gekozen voor E·MO·TION, omdat Julien en Run Away With Me wat meer leunen op één element (respectievelijk de "Julio Bashmore-woop" en de saxofoon). E·MO·TION is haar meest geslaagde songwriting, zowel de catchy tekst als productie gaat gewoon niet vervelen

4. Boy Problems (2015)
Hier wordt ik ook heel vrolijk van, maar heeft net niet die wow-factor die bovengenoemden wel hebben.

5. Call Me Maybe (2011)
Hoe vaak ik dit (als dj) wel niet op mijn studentenvereniging gedraaid heb. Heb zelfs nog het nummer van Mayme - ja, zo heette ze - ermee gescoord. Productioneel is het wel een ander niveau (lees: lager niveau) dan de laatste twee albums, maar het feest wat dit nummer elke keer losmaakt werd er niet minder door.

6. Party For One (2019)
Dedicated begint heel goed en eindigt ook sterk. Daar tussenin zitten helaas bijna geen sterke momenten.

7. Your Type (2015)
8. Cry (2016)
9. Higher (2016)
Drie keer doorsnee E·MO·TION (B). Fijne nummers, maar ik was ze eigenlijk alweer vergeten (en Cry volgens mij niet eerder gehoord). Wat dat betreft mis ik LA Hallucinations en Warm Blood.

10. Too Much (2019)
Een spaarzaam opveermomentje halverwege Dedicated. Het schurend ritme bevalt me wel.

11. I Really Like You (2015)
Ook nog even benoemen, want dit is er absoluut niet eentje die ik was vergeten. Alleen irriteert het refrein me soms een beetje. Maar als ik er wel voor in de juiste bui ben is dit ook een heerlijk nummer.

Naast het eerder genoemde LA Hallucinations en Warm Blood mis ik er nog wel wat meer: Super Natural had ruim bovenaan gestaan en Cut to the Feeling had op zijn minst meegestreden met de top-3, Backseat had (uiteraard) ook mijn lijstje gehaald en This Kiss had misschien wel de verrassing in mijn top-5 kunnen zijn.

This Kiss leerde ik kennen via Radio Tank Mix van A. G. Cook, gemixt met zijn eigen nummer Beautiful. Die mixtape kan ik enorm aanraden voor iedereen die meer van de poppy kant van PC Music wilt horen*. Hier het stuk met CRJ: A. G. Cook - Radio Tank Mix [2013] - YouTube

* disclaimer: vroege PC Music mixtapes gaan wel alle kanten op en hebben altijd minstens één moment waarop er pure diarree uitkomt.

1. All That (2015): Hier laat ze zich van haar meest subtiele kant horen, met dromerige synthesizerklanken en geruststellende woorden.
2. Call Me Maybe (2011)
3. Boy Problems (2015)
4. Your Type (2015)
5. Too Much (2019)
6. Making The Most Of The Night (2015)
7. Run Away with Me (2015)
8. Want You In My Room (2019)
9. E·MO·TION (2015)
10. I Really Like You (2015)

Ik ga het ook hier even plaatsen want dit is natuurlijk het topic waar het allemaal gebeurt:

CARLY SAE LEPSEN (CSL) PARTY FOR ALL

Morgen is de dag van de Grande Finale van de Raetest Hits van Carly Rae Jepsen, queen of throwing CSL-avondjes, en dat doen we uiteraard graag samen met jullie. Dit is dan ook het uitgelezen moment om Beatsense te hijacken, Beatsense te hijacken I love you while making the most of the night.

Voor wie nieuw zijn met Beatsense: het is een platform waarop men gezamenlijke luistersessies kan houden, inclusief beeldmateriaal. Hoe we onze Carly-avond precies gaan indelen weten we nog niet For Sure, dus het wordt vermoedelijk een lekkere warboel aan allerhande fragmentjes die we van JijBuis hebben op weten te trommelen. Alle finalisten passeren gegarandeerd de revue langs alsmede nog wat andere Carlytracks, livesessies, interviews, achtergronden, fanvids en uiteraard de übersweete karaoke/lipsyncparty. Dit allemaal terwijl Gretz en ik ons aan de einduitslag zullen gaan bezigen, die uiteraard ook gewoon hier te lezen is door de loop van de avond heen. Lukt het je niet om mee te stemmen? geen probleem, het belangrijkste iss dat we met z'n allen kunnen genieten van Carly's bops dus je mag zeker mee komen luisteren

We starten rond een uurtje of 20:00, misschien wel iets eerder. Carly zorgt voor ballonnen.
https://media3.giphy.com/media/ex4zzjcDMJsK7RLDxC/giphy.gif

Wie weet tot morgen! I want you in my room x

Link naar BeatSensepagina

Mijn top 10:

Your Type, is mijn absolute favoriete plaat van Carly.

1. Your Type (2015)
2. Call Me Maybe (2011)
3. Cry (2016)
4. I Really Like You (2015)
5. E·MO·TION (2015)
6. Boy Problems (2015)
7. Party For One (2019)
8. Higher (2016)
9. Felt This Way (2020)
10. Making The Most Of The Night (2015)

Afgelopen week heb ik Carly Rae Jepsen pas echt ontdekt, dus vlijmscherpe recensies van alle liedjes kan ik nog niet maken. Ik heb wel wat losse kreten neergepend die mij tijdens de eerste indrukken te binnen zijn geschoten.

Mijn top 10:

1. E·MO·TION (2015)
Een melodie die klopt aan alle kanten: elke lijn is raak. Popperfectie heet zoiets.

2. Run Away With Me (2015)
Een epic sax en een fantastisch elektropoppy refrein. Next level popmuziek.

3. Tug of War (2008)
Mmm, wat een vriendelijk akoestisch geluid en wat een prettig stemgeluid.

4. Boy Problems (2015)
Retecatchy en funky. Ik was op slag verkocht.

5. Comeback [feat. Bleachers] (2020)
Opvallend volwassen geluid. TayTay is niet ver weg.

6. Felt This Way (2020)
Een zijdezachte melodie en fuwelen zanglijnen, heerlijk subtiel.

7. Making The Most Of The Night (2015)
Verrukkelijk refrein met een All Night Long-vibe.

8. Cry (2016)
Uitermate stijlvol, een tikje duister en met meeslepende zanglijnen.

9. Let's Get Lost (2015)
Ultieme catchiness en dan óók nog eens zo'n onweerstaanbaar saxofoontje.

10. Julien (2019)
Zwoel en funky. Zomeravondmuziek.

En omdat mijn lijstje nu eenmaal tot de 20 loopt plemp ik de rest ook maar even neer:

11. Fever (2016)
12. Summer Love (2020)
13. I Really Like You (2015)
14. Party For One (2019)
15. Your Type (2015)
16. Higher (2016)
17. Call Me Maybe (2011)
18. Too Much (2019)
19. All That (2015)
20. Want You In My Room (2019)

1. Summer Love (2020)
2. Want You In My Room (2019)
3. Tug of War (2008)
4. Party For One (2019)
5. Your Type (2015)
6. Comeback [feat. Bleachers] (2020)
7. Higher (2016)
8. Too Much (2019)
9. E·MO·TION (2015)
10. I Really Like You (2015)

Is dat de top-10 van je dochter?

Carly heeft toch een paar uitzonderlijk fijne nummertjes achter haar naam staan.

1. Julien (2019)
2. E·MO·TION (2015)
3. Run Away With Me (2015)
4. Call Me Maybe (2011)
5. Let's Get Lost (2015)
6. Boy Problems (2015)
7. Want You In My Room (2019)
8. Making The Most Of The Night (2015)
9. Your Type (2015)
10. Summer Love (2020)

Wakker worden op Carly GH Finaledag like

Finalelijstje van methodmich via FOK!

Toch niet. Ze zit tegenwoordig meer in Aziatische muziek, Old school Britney Spears en AC/DC.

Dan maar zelf 10 kiezen.

Wie het wil lezen, ga je gang. Ik weet dat jullie vast wat beters te doen hebben. Dit is, boven alles, voor mezelf.

Mijn Raetest Hits of Carly Rae Jepsen buiten alles wat ontbreekt JA IK HEB HET OVER JULLIE CUT TO THE FEELING WARM BLOOD BACKSEAT I’LL BE YOUR GIRL TINY LITTLE BOWS LOVE AGAIN ROSES MORE THAN A MEMORY WHEN I NEEDED YOU ME AND THE BOYS IN THE BAND I DIDN'T JUST CO

https://i.imgur.com/XFcUYxD.png
20. Let’s Get Lost
Eigenlijk het enige nummer dat toch een beetje achterblijft op E·MO·TION en daar ben ik blij mee. Perfectie is namelijk eng en vertrouw ik niet, dit soort minuscule minderheidjes (heel minuscuul, I mean het blijft een bopper). maken E·MO·TION zo ontzettend real, uit het leven gerukt.. Maar dus niks tegen je hoor, Let's Get Lost. Oh, hoi lekker twijfelend saxofoontje dat het stiekem eigenlijk ook niet helemaal lijkt te vertrouwen. Oh, hoi wolf van je awoooooooooo enzo.

19. Too Much
Ook weer een knap stukje diagnostische introspectie van Carly die hier zelf even haar hele trope blootlegt. Queen of overdaad, dat is ze. De overdaad van awesome bijvoorbeeld. Hier showft ze het in een fraai nummer, maar wel eentje dat net een beetje extra oomph mist. Ritmesecties zijn fijn tho, en het staccato-esque karakter, sowieso wel een veelvuldig gebruikte stijl op Dedicated bevalt me wel. Toch doet ze dit concept op andere nummers net iets beter. Happy Not Knowing bijvoorbeels, evenals in een nummer op Side B dat zo nog passeert.

18. Call Me Maybe
Ik kan natuurlijk full snobmode deze helemaal onderaan zetten en dat doe ik ook bijna. Dus keerde ik de lijst ondersteboven, startte ik bij twintig en nu staat ie dus als derde van boven x. Maar dat wil zeker niet zeggen dat ik dit slecht of maar gewoon goed vind. Integendeel, Call Me Maybe is echt geweldig. En ja, ik ben niet helemaal van je wappie getikt, Carly kan zwakke nummers schrijven (ook Kiss heeft er een handjevol) maar in de finale is eigenlijk gewoon alles heel erg dik in orde. Volgens mij hebben jullie dat inmiddels wel door, dat ik dat vind. Toch zeg ik het nogmaals: wat een fijne 71 minuten zijn dit toch bij elkaar x. Call Me Maybe stond nog in mn Top 2000-lijstje van dit jaar, gewoon omdat Carly het verdient én omdat ik Call Me Maybe niet vaak genoeg kan horen. We moeten ook niet vergeten waarom dit überhaupt een hit is geworden en gebleven. Het is echt geen generiek nummer. Aan de ene kant heb je die vioolpartijtjes, eigenlijk mag Carly best wel meer vioolpartijtjes hebben. Queen of vioolpartijtjes. En dat refrein, de impact die het refrein heeft achtergelaten, de massive cult die het heeft aangetrokken, dat zegt toch ook wel iets over de kwaliteit van haar songwriting of niet dan? OF NIET DAN? Het is echt heel erg slim geschreven, bitterzoete tekst. Een disclaimer, een soort van sorry zelfs, en laten we er niet aan voorbijgaan dat Carly hier niet eens om andermans nummer durft te vragen, maar zelf gewoon het hare geeft. Je lot volledig in handen leggen van iemand die toch niet belt en dat eigenlijk zelf ook wel weten. En in het geval van de clip nog iemand die op haar mannelijke drummer valt ook. Toch wel een heel fijn nummer, één van de fijnste pophits van de afgelopen tien jaar. Volgens mij zei ik dat al, of niet? Die Carly toch, in 2012 al met cute bangs en nog cutere bangers. Tiny Little Bows en More Than A Memory tho, die zijn nog sweeter.

17. Tug Of War
Tug Of War is zonder meer een supersympathiek album met toen al best wel goede teksten die nog net wat directer en misschien wel harder waren dan in haar albums erna. Echter, eerlijk is eerlijk, lang niet alles hier is even goed (heb m op 3*). Titelnummertje tho, die is geweldig, fantastisch.
Carly’s All Too Well dit, maar zoals eigenlijk altijd, en ik citeer even een MuMemakker: Hoewel ik blij ben dat ze uiteindelijk niet deze countryachtige weg uit is geslagen is het wel tof dat ze deze horde nog wel even heeft meegepakt in het verleden. Net een ander bundeltje mens is ze hier, leuk hoe dingen zich ontwikkelen. Hoogtepuntje: het slotstuk met de drie zanglijntjes over elkaar heen, dat is grote klasse.

16. All That
Elke GH die ik heb georganiseerd danwel veel GH's waaraan ik heb meegespeeld heeft/hebben één nummer dat specifiek een dierbaar plekje in mijn hart heeft omdat dat het eerste zaadje heeft geplant voor de artiest in kwestie. Nou, je raadt het al: All That is dat nummer niet, hihi. Wel is ie gewoon heel erg mooi en het is een mooie toevoeging op E·MO·TION door het unieke karakter in albumcontext. Het is het soort slowburner waar er eigenlijk op elk Carlyalbum wel eentje van op moet staan. Het had Dedicated bijvoorbeeld nóg sterker kunnen maken.

15. Fever
Ah dat nummer waar Carly zo fed up is met haar eenzijdig verklaarde boyfriend dat ze zijn fiets steelt als poging om hem tot inkeer te laten komen. Tja, dat werkt natuurlijk niet maar good for her dat ze in elk geval de fiets pakt in het zo autogedomineerde Canada. Ik, inmiddels helemaal geboeid in het hele concept van stedelijke mobiliteitsplanning, volg nu een kanaal op JijBuis over een dude van Canadese origine die inmiddels in Amsterdam woont. In mobiliteitsgecentreerde filmpjes legt ie precies uit wat er zo kut is aan wonen in Canada, en waarom wij Nederlanders (hoi Belgen, jullie ook wel een beetje hoor x) zo trots mogen zijn op de vrije keuze die we hebben als het op vervoer aankomt. Canada, en heel Noord-Amerika for the record, is doomed. Doomed door het feit dat een jaar of tachtig geleden is besloten dat de auto de heilige graal van vrijheid is. Waardoor elke Canadees nu praktisch opgesloten zit in zijn <--> haar auto. En ja, de auto is kjoel om Carlykaraoke in te doen maar ook dat kan prima op de fiets, heb ik vaak genoeg getest x. Daarom, trots op Carly dat zij gewoon de tweelieler pakt. Andermans fiets, maar sharing is eigenlijk nóg beter voor het milieu. Fietsen is kjoel, het beste stadsvervoer ooit. Trams komen close tho maar zodat je wiel in tramrails kan blijven steken is het niet mijn nummer 1. Fever is dat ook niet, maar fijn is het wel. Een sneaky platwals die eigenlijk heel nonchalant alles dat ie tegenkomt omver kegelt en ook geen moment de noodzaak voelt om sorry te zeggen. En ook dit is eigenlijk gewoon een B-kantje, I mean doe normaal ofzo.

14. Making The Most Of The Night
bôôôââh wat staat E·MO·TION toch vol met enorme bangers he, en dan doet Warm Blood nog niet eens mee in de finale. Making The Most Of The Night is, bij het opnoemen van E·MO·TION-nummers uit mijn hoofd, eigenlijk het nummer dat ik het vaakst vergeet. En dat is raar want elke keer wanneer ik hem weer hoor dan ben ik toch wel weer fors onder de indruk van DIe stROOmVerSNelLinG IN heT RefrEiN LiKe HOu mE VASt EN LaAT Me NOOooOOoIIiIiIIiiit MeER LoS. En dan vergeet ik hem weer. Totdat ik hem weer hoor. Daar is eigenlijk maar één remedie tegen: nonstop naar Carly luisteren. Ik denk dat ik er best nog wel oud mee kan worden.

13. Want You In My Room
Eén van Carly’s meer directe nummers, en ook zoooo vrolijk. En de instrumentatie laat alles voelen als een avontuur, een coming-of-age-verhaal, een Lion King-anthem. Ik voel de savannevibes al helemaal. En dat is treffend, want de façade zit er stiekem gewoon een roofdier achter. Zo eentje die haar prooien ‘kaapt’ en hun fietsen steelt. Kan me al voorstellen dat ze daar wel een keertje een restraining order voor krijgt maar hé, dan vraagt ze je toch gewoon binnen in haar eigen huis? Waar ze je even totaal uit elkaar trekt, want zo is ze nou eenmaal. Oh jij bad bad leeuwinnetje jij Carly, rrrrrrrrr. HEY

12. Felt This Way
De betere versie van Too Much vinden we op 12. De toptwaalf van een Carly GHis zegmaar het stadium van het paradijs waarin alleen een glanzende zon en suikerspinwaterval niet meer genoeg zijn, nee alle cute dieren bouncen inmiddels rond op eenwielers met puppyoogjes. Ofzo. Felt This Way is, zoals een groot deel van Dedicated B, zwoel. Echt heel zwoel. De wegebbende 'away's, de ingehouden fluisterzang in de bridge, dat staccato voorrefrein. En alles klopt weer gewoon. Goh.

11. Comeback
Nummertje met nostalgische inslag maar dat zijn ze eigenlijk ook allemaal wel. Tevens prachtig gezongen, al hebben we dat ook al vaker gehoord. En toch zit er wel een verschil in hoe je dit overbrengt, en dat is hetgeen dat bij Comeback echt goed wordt gedaan. De mooiste muziek zit tussen de stiltes zeggen ze wel eens. Niet van toepassing op de muziek van Carly, die vaak wat uitbundiger is. Comeback komt echter wel dicht, ik verbaas me er telkens weer over hoe Carly (en Antonoff natuurlijk, maar als ik alle topproducers die hieraan hebben meegedaan ga droppen schrijf ik zo acht kantjes vol. Oh well…) hier haar rustmomentjes perfect neemt. Dat stukje na de bridge bijvoorbeeld, dat is van zo’n ongekende klasse, zelfs binnen Jepsens repertoire. Goed gedaan. Heel goed gedaan.

10. Party For One
Carly’s Dancing On My Own, of eigenlijk meer een ode aan… masturbatie? Kjoel, Carly maakt shizzle bespreekbaar en dat waardeer ik. Dit nummer tho, ook een stomp in je smoel van jewelste. Het grootste partynummer dat twee jaar Dedicated heeft opgeleverd, en een fuck you naar de gedachte dat je liever nooit alleen moet zijn want alleen kan je net zo veel fun hebben. Stiekem weten we wel beter wat Carly's beweegreden is, zit ze nog steeds hopeloos met die ene jongen in haar maag, maar feesten is in elk geval een manier om dit tijdelijk te vergeten. En sinds COVID is ingekickt is het ook het anthem om er thuis maar gewoon het beste van te maken. Zoals vanavond x. BACK ON MY BEAAAAT.

9. I Really Like You
Het nummer waar het dan echt mee begon. Of in elk geval het nummer bij mij de revival inzette voor Carly. Zoals Carly zelf wel vaker een revival inzet. Revival van 80’s popmuziek vol met synthsmeersels en gatedreverbgenot. En de revival van haar eigen reputatie als superster, maar dan meer richting de niche verschoven. En dat zonder zelf te veranderen.

I Really Like You veranderde ook van context, terwijl het nummer gewoon hetzelfde bleef. Bij een kampeerweekendje met alle collega’s uit vestigingen van mijn oud-werkgever, een verhaaltje dat ik al een keertje heb verteld, kreeg ik voor het eerst in ik weet niet hoe lang, misschien wel ever, weer echt een crush op een superleuke meid. Het was achteraf gezien toch meer een minicrushje, meer eigenlijk de verliefdheid op het gevoel van verliefd zijn. Spinvis noemt het Justine. Die van mij heette net iets anders, al startte het wel met een J. Inmiddels is het één van mijn beste vriendinnen, ik ben zo’n persoon die mensen nooit meer wil loslaten wanneer ze me ooit dierbaar zijn geweest. Er bestaat volgens mij een artieste met wie ik dat gemeen heb, maar wie is dat ook alweer?
Anyway, we dwalen af. Ergens tijdens dat weekend schalden de centrale speakers een nummer over het veld dat ik toen echt al jaren niet meer gehoord had. En het zal vast het hele verhaal rondom dat weekend te maken hebben gehad, maar Carly had me vanaf dat moment beet. Thuisgekomen checkte ik meteen het album waar I Really Like You opstond en de rest is geschiedenis. Of eigenlijk toekomst, want jullie lezen hier nog wel iets meer over. Als je nog zin hebt tegen die tijd. Ik wil jullie nu alvast een complimentje geven dat jullie überhaupt tot hier zijn geraakt, dat noem ik nou dedicated.

Anyways, hoe een wandelend cliché van een nummer dus iets helemaal in gang kan zetten, op meerdere vlakken zelfs nog. Want het blijft wel een beetje een cliché nummer met een überkazig refrein. Aan de andere kant: clichés bestaan voor een reden, en als ze niet zouden werken zouden het geen clichés meer zijn. Dus soms is er niks mis mee. Soms ook wel, want anders zou het woord cliché ook niet bestaan, althans niet met de negatieve connotatie. Overigens heeft dit nummer ook gewoon meer te bieden, naast de voor Carly inmiddels kenmerkende dubbele tekstuele laag is het muzikaal ook gewoon fantastsich, met die heerlijke zware, in de diepzee borrelende drumpartijen van het refrein die het echt helemaal afmaken. Really really really really really really like this one.

8. Julien
Carly, queen of albumopeners. E·MO·TION brak je huis binnen via een sax (oh, die sax) en ik kan me voorstellen dat je toch een beetje huiverig opzoek bent naar nog weer een kjoele eerste seconde om je vervolgalbum met net zo'n schwung aan de wereld te openbaren. En ja, ze doet het gewoon weer, via een wopwopwopper, waarvan ik nu weet dat het de "Julio Bashmore-woop" heet, thanks Teun. King Worm uit Adventure Time gebruikte een dergelijke techniek om zijn doelwitten te mesmarizen en hem te laten knuffelen, en het werkt. Ik geef mijn platenspeler ook een goeie knuffel wanneer ik de naald in Julien prik. Dan is alleen die dikke beat nog nodig om al wankele ik omver te kegelen. Geweldig nummer met een bezwerende discosfeer. Het is mijn hoogstgeplaatste Dedicatednummer in deze finale en ik denk ook wel haar beste. Al komt I’ll Be Your Girl close, queen of de 3/4 beat.

7. Boy Problems
De genderswitchvariant van de PBH-groepschat, al lijkt de storm daar een beetje te zijn gaan liggen. Zoom zo maar in op mijn nr #2, dat heb ik dus nog niet eens in de chat gedeeld. Eigenlijk is Boy Problems één van de minder bijzondere nummers op E·MO·TION maar oh oh oh hij is catchy as ffff. nanananana. Dat was het x.

6. E·MO·TION
Lange tijd ben ik een beetje zoekende geweest naar de functie van dit nummer binnen het album. Ik weet niet, de eerste luisterbeurten sprong het er gewoonweg nog niet echt uit. Het leek een beetje een allegaartje van concepten die in andere nummers op dit album ook voorbij kwamen en ik begreep de gedachte er nog niet volledig achter. Dat had ik trouwens met het album in haar geheel, het begon bij mij op een voorzichtige 3,5*. Bij avant-garde of jazz is het het gebrek aan vaste structuur hetgeen dat je kan afschrikken. Bij een popalbum als E·MO·TION werkt dat eigenlijk precies omgekeerd: het lijkt in eerste instantie zo catchy, zo makkelijk, dat je eigenlijk ook vergeet wat voor dynamiek en keiharde effort er achter zit om zo’n plaat af te leveren en alle fantastische vondsten openbaren zich echt niet na één luisterbeurt. Net als relaties, in welke gradatie dan ook, vereisen albums arbeid van de luisteraar, in welke vorm dan ook, ook. Het voordeel wel van popalbums is dat je het wel altijd wel gewoon op kunt zetten, want het is nou eenmaal catchy. Catchy is leuk. Zo merkte ik langzaam maar zeker dat ik steeds vaker op E·MO·TION terugviel en het ook een steeds essentiëler onderdeel uit mijn leven werd. Na een halfjaar verhoogde ik het naar vijf sterren, nog weer een tijdje later werd het mijn favoriete album ooit.

Toen pas, en dan bedoel ik echt pas een paar maandjes terug ofzo, realiseerde ik me: wacht even. Dit is het titelnummer. Het nummer heet E·MO·TION. Carly heeft een album geschreven met de titel E·MO·TION. Het draait rond gevoelens, verlangens. Mmmmm, zou E·MO·TION stiekem niet gewoon het centrale nummer van deze fokking plaat zijn? Toen pas werd het duidelijk. het is niet zomaar een allegaartje van dingetjes die ze op andere nummers heeft gedaan, het is andersom: E·MO·TION is dé spil, hét centerpoint van mijn favoriete album ooit gemaakt, waarin elk nummer op de plaat wel een graantje meepikt. De bakermat, ADAM EN EVA. De sensualiteit in Warm Blood. Het smeken om te ontsnappen in RAWM, MTMOTN en Let’s Get Lost. Het uit willen schreeuwen van gevoelens in I Really Like You. Het hartstochtelijke verlangen in Gimmie Love. De herrinneringen in LA Hallucinations. De realisatie in Your Type. En de consequenties in Boy Problems. Alles omvat, in eerste instantie, het gevoel zelf. Het begint allemaal bij de droom, en het geloof in de droom. E·MO·TION is het hart. Wat Carly verder juist tof doet is dat het niet over háár droom gaat, zelf is ze dan stadium allang voorbij. Nee, het gaat over de droom van hem. Voordat het iets kan worden moet hij gevoelens voor haar krijgen, niet andersom want dat ís er al. Ze kan blijven wachten. Vijfeneenhalf jaar later, en ze wacht nog steeds.

E·MO·TION is zo ontzettend briljant geschreven. Het essentiële nummer van het beste album ooit gemaakt. En toch rank ik nog vijf nummers hoger. Oh Carly, wat doe je met me?

5. Cry
Huilen is voor niemand te laat. Dat schreef ik al bij Boys Don’t Cry in mn Top 100. De ‘he/you’ in dit verhaaltje wilde zich niet kwetsbaar opstellen tegenover Carly. For the record: dat is dus tegenover de meid die álles wat ze weet, voelt over de liefde, opschrijft om met de wereld te delen. Carly is de queen of kwetsbaar. Verpakt in een upbeat sausje weliswaar maar als je er een beetje moeite insteekt dat wordt het bloody obvious. Cry werkt anders tho. Geen extra laagjes, maar gewoon puur geschreven om pijn te doen. Ik wil haar knuffelen. Haar traantjes wegpinken terwijl ik ze zelf laat vloeien. Huilen is kjoel. De retrovibe geeft het nummer iets nostalgisch, het terugverlangen naar de liefde die je zelf ooit voelde, zelfs al wist je niet of het wederzijds was. Soms is het beter om niet alles te weten. Als je alles al weet, wat valt er dan nog te leren? Daarnaast zit ook nog iets wonderbaarlijk charmants en dat licht Canadese accentje dat in dit nummer iets meer naar voren lijkt te komen dan in ander Carlywerk.

4. Summer Love
Dedicated Side B werd eigenlijk pas één van mn tunes toen de zomer eigenlijk al net over de helft was. Terwijl het nochtans al in mei uitkwam. Ik ben een fake Jepsie, I know that. Voordeel was wel dat ik eind juli nog in aanraking kon komen met een helemaal fris album, en ook precies onder de fijnste omstandigheden. Die dag vertrok ik op de stadsfiets richting mijn oma in Venlo, tochtje van zeventig kilometer aan de haak. Het zijn dat soort momenten, in mijn eentje met enkel mijn fiets, het telkens langzaam veranderende landschap en mijn virtuele groenkleurige muziekdoosje, waarop ik op mijn gelukkigst ben. De momenten waarop muziek het beste binnenkomt, omdat je verder nergens op hoeft te concentreren. De enige afleiding is de alsmaar veranderende wereld om je heen, maar dat draagt eerder bij aan de beleving. Muziek is geluid, en geluid is organisch en ook onlosmakelijk verbonden met je omgeving. Dat had ik ook, passerend door allemaal dorpjes en bossen waar ik nog nooit geweest was. Als je ergens voor het eerst bent is het altijd leuk. Behalve in oorlogsgebied. Wij boffen hier maar.

Ik heb zeker zes albums geluisterd op mijn trip maar de herinnering aan Dedicated B bleef het best bewaard. Door alles wat Carly al eerder dat jaar voor me heeft betekend en het omarmen van het nieuwe. Dit dozijn aan gloednieuwe boppers zou mijn nazomer volledig domineren, met twee nummers in het bijzonder: Comeback en Summer Love. Waarbij Summer Love, met zijn discoritme, terugdraaiende beats en snoezelende kopstem al snel uitgroeide tot mijn officieus verklaarde 2020-anthem, in de voetsporen tredend van de likes of Beau, Jerry Williams, Jade Bird en Naaaaaz. Namen die ik een warm hart toedraag tot op de dag van vandaag. Sumer Love is het beste nummer dat Kevin Parker níet schreef in 2020. Manmanman wat is dit toch heerlijk.

3. Higher
Van mijn opperbopper van 2020 nu straught naar mijn meest afgespeelde nummer van dat very zelfde jaar, aldus mijn toch wel voor 80 procent betrouwbare Last.fm-stats, dat zegt wel wat over het nummer en ik denk ook wel wat over mezelf. Higher is een euforische tuuuune over je high voelen, zweven als een lovebirdje en dat allemaal natuurlijk samen met jooooooouuuuuuuu. De bovenliggende zijde van de tweekoppige munt. De keerzijde vinden we op plek 2 met een verhaaltje eraan vast. Jupp, been there done that. Leuk jaartje dat 2020. x

Iets in de akkoordenprogressie van het refrein raakt me zo enorm, en daarmee heb ik het over akkoordje nummer 4 (volgens mij gewoon een simpele B maar bon), alsof ie er net niet hoort te staan omdat het blijkbaar in onze hoofden illegaal wordt geacht om zo’n goed refrein te schrijven. Carly beseft dat zelf ook, waardoor die oh oh oh’s die eroverheen gedrapeerd zijn plots gewoon disclaimers lijken. “hoooo wat heb ik nu plots voor een ontiegelijk harde banger gemaakt, ik voel me schuldig dus ik laat het van mijn album.” The Weeknd benaderde dit refrein afgelopen jaar nog met Blinding Lights. Hij kwam close, maar Carly doet het beter. Carly doet altijd alles beter.

Behalve de liefde dan. Maar dat doe ik ook zeker niet. Komt ie dan x…

2. Your Type
In de essay (die lange jwz) werd Your Type aangeduid zijnde een KEYSTONE song. Fuck yeah hij heeft gelijk. Your Type is, basically, een in muziek en tekst omgezette friendzone. Goed, Carly snijdt dit thema praktisch op élk nummer dat ze óóit geschreven heeft aan, maar nergens kwam het zo pijnlijk aan de oppervlakte als in dit geval. Verliefd worden op één van je beste vriend/vriendin voelt, in eerste instantie, weird (vrij naar I Really Like You). Daarna moet je er maar aan geloeven en dan wordt het awesome. Je kent elkaar goed, kan alles (bijna alles x) met elkaar delen. En stiekem staat de heartbreak je eigenlijk al om de hoek uit te lachen, wachtend op het moment om toe te slaan. En dat moment komt vaak veel te laat.

Mijn 2020 was eigenlijk gewoon één grote Jepsendiscografie, waarin echt een groot deel van al haar tropes kan afvinken. Plus nog eentje: in tegenstelling tot Carly heb ik inmiddels closure.
De meid in kwestie was en is nog steeds echt de allergrootste schat die je je maar kunt voorstellen, vanaf het moment dat wij elkaar voor het eerst ontmoetten (Lowlands miss yoouuuu). Ik was direct vertrouwd met haar en deelde meteen mijn girl problems, wat me natuurlijk al direct in de friendzone stopte. Boeide het mij veel, ik voelde me niet tot haar aangetrokken. Paar maanden later kwam er een eerste plot twist: ik had net een kaartje voor Carly Rae Jepsen live in Paradiso gekocht (like AAAAAH) maar was vergeten dat ik met deze meid op diezelfde dag al naar een ander concert zou gaan. Gevolg: geen Carly. Ja, echt. Ik schrijf het echt. Jullie lezen het. Ik ditch Carly voor een persoon. Op dat moment was ik nog niet verliefd op die persoon. Hou ik mezelf gewoon voor de gek of…? Wel merkte ik beetje bij beetje dat ik haar begon te zien als dé oplossing om over het IRLY-meisje heen te komen. En dat lukte prima. De vlindertjes waren namelijk gaan vliegen, maar bang om weer verjaagd te worden besloten ze zich toen maar extra diep te settelen in het kamertje direct ernaast. Shit, heb ik weer.

De daaropvolgende maanden zou ik vooral beschouwen als liefdevol, veilig, en een enorme boost op mn ego (vrij naar Higher). Ik werd steeds knuffeliger, durfde me helemaal open te stellen (vrij naar E·MO·TION). In haar armen omstrengeld, zoals zo vaak, liet ik haar ook kennismaken met Carly Rae Jepsen. Het heeft denk ik zo moeten zijn, nauwelijks een halfjaar nadat ik E·MO·TION echt lief begon te hebben veranderde ik zelf in de ik-persoon van de narratief. Het moest blijkbaar zo zijn. Dat had al een rode vlag moeten zijn. Was ik destijds maar op de hoogte geweest van het haast duistere hoofdthema van dit album. Eigenlijk was het al doomed vanaf de start. Als je Carly Rae Jepsen een leidraad laat worden voor een liefdesverhaal dan kan dat simpelweg niet goed gaan. Dat heb ik geweten. Hoewel ik eigenlijk dacht dat zij er precies hetzelfde instond als ik, durfde ik er niet naar te vragen. Misschien wist ik het toen eigenlijk ook al wel. Ik weet niet, het is wat wazig. Gevoelens doen vage vertroebelende dingen met je brein.

Begin mei, onder een zonsondergang die nét niet perfect was, liggend in het nét iets te irritant aanwezige zand, in een nét niet stoned genoege staat en gitaarpingels die nét niet lukten, kwam de afwijzing eigenlijk als logisch gevolg. Het enige passende bij de situatie van het moment. Het is één de meest memorabele momenten in mijn leven en ik denk er nog best vaak aan terug, met een beetje weemoed zelfs. Je bent dan in zo’n kwetsbare staat dat alles even extra hard binnenkomt, zowel in de mooie als in de lelijke zin. Het mooiste in het leven zit nou eenmaal in de lelijke dingen. Zoals ik al schreef bij mijn nr 20: perfectie bestaat niet, en gelukkig maar.

Afstand, wachten, twijfel, toch nog blijven wachten, proberen, merken 'dit is te vroeg', terug afstand, terug wachten, meer wachten. Bleek uiteindelijk het enige juiste te zijn. Ik ben haar daar nog steeds erg dankbaar voor, dat ze me die tijd heeft gegund. Achteraf dan, op het moment zelf is het horror. Alles trek je in twijfel. Wat had ik anders kunnen doen? Waarom werkt het universum niet gewoon met me mee? En hoe kan ik zelf weer downgraden naar mutual friends? Het was allemaal vaag, dit was voor voor mij een totaal nieuwe situatie maar ja, nieuwe situaties hebben ook wel hun charme. Dus heb ik alles op mijn manier gedaan. Heel vaak op mijn fiets gesprongen en een beetje zonder plan rondgereden. Zonsopkomsten tegemoet getokkeld. En gewoon op de lonely momenten keihard Your Type knallen. Vooral onder de douche, op mijn naaktste moment. Net zoals dat Carly mijn boost was in het verliefd worden was ze er ook voor me in de aftermath.

Ik ben er nu eindelijk over maar dit wel een tijsbestek van een maand of zeven, ruim twee keer zo lang als mijn verliefdheid überhaupt geduurd heeft. Het hoofdstuk is al even afgesloten en het boek gaat verder. Na al die maanden afstand is ze nog steeds één van mijn beste vriendinnen maar wel met het idee dat er iets is veranderd. Ook al is de verliefdheid over, ik weet nu al dat ik nooit meer níets ga voelen voor haar. Dan zou ik namelijk liegen tegen de Niek van een jaar geleden en ik ben liever eerlijk tegen mezelf. Dus schrijf ik het eventjes op. Schrijven werkt. Maar niet bij Carly. Carly schrijft het weg, maar komt er tijdens dat schrijven vooral achter dat het wel heel diep zit. Arm kind, ze is niet meer te redden. Een hopeloze romanticus. Wie weet treffen wij elkaar ooit nog wel, in dat opzicht zijn we helemaal voor elkaar gemaakt.

Your Type is trouwens ook het nummer waarop echt barreakkoorden heb leren spelen, kjoel he?

1. Run Away With Me
Misschien niet het nummer met de grootste emotionele lading, noch hét centrale punt uit Carly’s discografie, maar vanaf de allereerste luisterbeurt wist ik het wel: dit was één van de beste popliedjes die ik ooit gehoord heb. Inmiddels is ‘één van de’ veranderd in ‘het’. De heilige graal van de popmuziek ligt hier. Er zijn zelfs studies geweest om de impact van Run Away With Me wetenschappelijk te verklaren. Het te relateren aan hoe je hersens werken, hoe ze bepaalde akkoorden omzetten en wat daaruit de ideale combinatie is. Het verrassingseffect waarin deze ingeprente gewoontes worden aangetast om je toch wat op te schudden. De 12/8 time signature. Het ritme op een frequentie die voor ons zo natuurlijk mogelijk is. De toepassing van voice crossing in het slotrefrein. Het creëren en openbare van ruimte doormiddel van slapback delays en wisselend volume. Het zal allemaal wel.
Van deze weet ik nog de eerste keer dta ik hem hoorde, en het gevoel dat ik kreeg. Ik leek meteen te beseffen dat dit nummer nog wel eens een impact zou maken.

In navolging in Run Away With Me groeide E·MO·TION binnen het tijdsbestek van een halfjaar uit tot mijn favoriete album om bij af te wassen, op de fiets te zitten, aan mijn vrienden te denken, stukjes over Carly’s nummers te schrijven of om gewoon niks bij te doen. Kortom: mijn favoriete album om Niek op te kunnen zijn. Dit is helemaal wie ik ben. En dat gevoel begint vanaf de allereerste seconde. Sax, die sax, oh die sax. En het laat me nooit meer los. Ik hou van Run Away With Me met heel mijn hart. En als dat hart gebroken wordt, doe dan maar in duizend stukjes. Dan kan ik er duizend keer van houden.

Ik had vernomen dat dat alles te maken had met een tweet van ene Justin Bieber.

Nee die tweet ging over ene Carly Rae Jepson

Lol, volgens mij schotelt het algoritme me dit kanaal voortdurend voor, maar nog nooit geklikt.

En King Worm

Wanneer start het?
Waar alle info?

Direct nadat de nummer #1 in de Greatest Hits van Carly Rae Jepsen bekend is, vanavond laat

Greatest Hits of - MusicMeterWiki - wiki.musicmeter.nl

Kom je nog met een Carly lijstje?