Bump².

Powermetal is totaal niet mijn ding en zal ook nooit mijn ding worden. Daarbij moet ik toegeven dat hetgeen Falcon ten gehore brengt geenszins slecht is. Ik loop er simpelweg niet voor warm. Powermetal komt op mij gewoon enorm tam, degelijk en voorspelbaar over. Voor eventuele suggesties die het tegendeel bewijzen houd ik me natuurlijk graag aanbevolen.

De keuze is dan ook snel gemaakt wanneer een dergelijk nummer tegenover de briljante, ziedende bevlogenheid van Taake komt te staan. Het valt me op dat ik van elk nummer dat ik van Taake heb beluisterd erg onder de indruk ben geraakt. Ik moet me op (zeer) korte termijn toch maar eens in het volledige oeuvre gaan verdiepen.

Deze battle is in ieder geval zo klaar als een klontje: 4-3

5-3

19. Indian Summer - Orchard vs. Meshuggah - Rational Gaze

0-1

0-2

1-2

1-3

2-3

3-3

3-4

Er zijn eigenlijk twee typen power metal.
De US power metal dat begin jaren 80 ontstond en sowieso vooral geassocieerd wordt met de jaren 80 (denk aan Metal Church, Riot, Savage Grace en vroege Savatage) en de (voornamelijk) Europese power metal waar de bakermat in Duitsland ligt en een paar jaar later begon (Helloween, Blind Guardian, Gamma Ray, Rhapsody).
Ik vermoed dat jouw kritiek vooral op de Europese variant gekant is: galopperende ritmes, cheesy teksten met veelal falsetto zang, barokke gitaarsolo's etc.
Waar vaak de Amerikaanse variant een commerciëlere, gladdere component is van de Europese evenknie, is dat juist met power metal andersom: de US-versie is rauwer, agressiever en leunt soms tegen een thrashy vibe aan.
En al is het al dik 35 jaar oud en ben ik ook geen echte liefhebber van powermetal (meer), ik vind 'Halloween' van Helloween nog steeds even magistraal als in 1987.
Qua US power metal: het debuutalbum van Metal Church en dan met name kant A. Best metal ever. Überhaupt, zonder wat voor prefix dan ook.
Ouwelullenvoorbeelden, I know. Vroeger was power metal gewoon beter.
Verschil tussen power metal en heavy metal is soms ook maar kniesoren en mierenneuken.

Deze Indian Summer is minder imposant als die vorige, maar weer toch te winnen van Meshuggah, een band die ik vaak vrij eenvormig vind en mij slechts soms écht weet te pakken. Deze keer dus niet.
4-4

Metal Church? Power metal? Ken er niet zo veel van maar mij lijkt dat eerder heavy metal

Metal Church schuift eerder op naar heavy metal dan naar happy metal à la Helloween, maar is toch anders dan een meer traditioneel heavy metal geluid. The Dark heeft tintjes melodie en een ietwat gepolijst geluid voor dergelijke rauwe agressieve metal, al wat toegankelijker dan het debuut en op Blessing in Disguise ging men grensverleggend te werk en pakte de zangwissel goed uit.

Bedankt voor de uitleg, metalprofessors! Tijd voor een good ol' bump.

Meshuggah door

20. Meshuggah - Straws Pulled at Random vs. Krux - Krux

0-1

0-2

0-3

0-4

Bijzonder gave band, dat Krux!

0-5

21. Nile - Unas Slayer of the Gods vs. Teeth of Lions Rule the Divine - The Smiler

0-1

0-2

Geen lachertje.

0-3

1-3

Goh, ik had toch gedacht dat Niles magnum opus met twee vingers in de neus dit zou winnen.
Niets ten nadele van Teeth, ook een ontzagwekkend (ontlachwekkend) monster, maar dat nummer van Nile behoort minimaal in de halve finale terecht te komen. Kan nog altijd.
2-3

3-3

17 minuten treurnis is me nèt een tikkie te lang!

Teeth mannen door, eerlijk gezegd ben ik daar ook stiekem wel weer blij om.

22. Isis - The Weight vs. Doomsword - Resound the Horn: Odin's Hail

1-0

2-0