3-1

Erg goeie song van Dream Theater, het gebeurt me niet vaak dat ik hen een punt gun in een battle met Isis, maar bij deze:

3-2

4-2

4-3

Bump.

Een van de krakerts van 'Six Degrees'. Volgens mij ook de laatste keer dat ik de band live aan het werk heb gezien. Dat is al dik 20 jaar geleden dus. Damn....

4-4

Het liefst had ik hier ook 'bump' willen roepen, maar om een reglementaire 24-uurs-overwinning te vermijden, ga ik toch stemmen.

De afgelopen jaren is ISIS wel een van mijn favoriete bands geworden. Die band staat zeker in de top 20, waarbij Panopticon het zelfs tot in mijn top tien heeft weten te schoppen.

Dream Theater is zo'n band die ik grappig genoeg heb ontdekt door een band die verder is gegaan op de weg die Dream Theater als één van de eerste is ingeslagen, namelijk Haken. Voor velen geldt dat Dream Theater - als één van de grondleggers van de hedendaagse progressieve metal - één van de eerste kennismakingen was, waarna daarna bands als Haken, Leprous, etc. volgen. Voor mij is dat dus andersom. Toen ik ergens eens las dat "Haken als moderne progressieve metalband nu toch echt de nieuwe vaandeldrager van de scene is en Dream Theater heeft afgelost", was ik wel heel benieuwd naar laatstgenoemde band. Grappig dat een muzikale ontdekkingstocht voor sommige mensen heel anders kan lopen.

Maar nu over The Glass Prison. Kort samengevat is dat naar mijn mening een geweldig nummer waar de urgentie van afspat. Het eerste nummer van een albumoverstijgend project dat de Twelve Step Suite is gaan heten. Hierin verhaalt Mike Portnoy - die zich overigens weer bij de band heeft gevoegd na in 2010 te zijn vertrokken! - over zijn alcoholverslaving en hoe hij deze heeft overkomen. Zelf heb ik daar - hoewel ik een alcoholische versnapering zeker niet afsla - nog nooit problemen mee gehad, maar aangrijpend is het verhaal zeker. The Glass Prison zit boordevol lekkere melodieën en arrangementen, is heerlijk afwisselend, lekker lang in de positieve zin van het woord, productioneel sterk en - ook niet onbelangrijk - ontzettend goed en vernuftig gecomponeerd. Vintage Dream Theater wat mij betreft en een terechte klassieker.

Bij het beluisteren van het nummer van ISIS - The Beginning and the End genaamd - moet ik toch continue denken: "goh, wat zou deze band toch ongelooflijk goed worden zeg!". Oceanic is nergens slecht, maar je hoort mijns inziens toch dat je te maken hebt met een band die nog in ontwikkeling is en die nog niet op de toppen van zijn kunnen presteert. De albums die zouden volgen - Panopticon, In the Absence of Truth en Wavering Radiant - zijn daar wat mij betreft de bewijzen voor.

Hier hebben we te maken met twee steengoede nummers die wat mij betreft totaal niet te vergelijken zijn en het beide verdienen door te gaan. Dat is dan ook te zien aan de huidige tussenstand, die mij dwingt om (of beter gezegd: de eer verschaft) een knoop door te hakken. Al met al heb ik - na beide tracks toch een aantal keer te hebben beluisterd - een lichte voorkeur voor mijn eigen nominatie. The Glass Prison voelt toch net wat volwassener en aangrijpender dan The Beginning and the End, hoewel het elkaar weinig ontloopt.

Dan is er nu toch echt een einde gekomen aan mijn preek van vandaag. Ik heb in ieder geval kunnen verantwoorden waarom ik op mijn eigen nominatie heb gestemd ten faveure van een ander nummer, hoewel dat in eersten totaal niet de bedoeling van dit bericht was. Excuses voor het lange verhaal.

4-5

16. Immolation - Unholy Cult vs. Bongzilla - Greenthumb

Hmm, ook deze battle vind ik lastig. Weer twee stijlen die lastig met elkaar zijn te vergelijken. Ik luister morgenochtend opnieuw en vel dan een oordeel.

Ik wacht met smart op je dinsdagpreek voor Immolation en Bongzilla, ABDrums.
Immolation ook gaaf, maar toch 0-1

0-2

1-2

2-2

2-3

2-4


Long story short; wat een anticlimax zeg. Pfff.

Bump.

2-5

17. Agalloch - In the Shadow of Our Pale Companion vs. System of a Down - I-E-A-I-A-I-O

1-0

2-0

3-0

4-0

5-0

De dinsdag-preek sla ik over. Ik meld me wel weer wanneer ik me in een bevlogen en geïnspireerde bui bevind en er een battle is die me aanspreekt om erover te schrijven.

Deze battle is overigens vrij duidelijk.

18. Taake - Over Bjoergvin Graater Himmerik, Part I vs. Falcon - The Clarion Call

0-1

Nou, erg bedankt voor de bevlogenheid, ABDrums!

1-1, erg gaaf album ook van Taake.

1-2

1-3 Ken het niet, maar klinkt erg sympathiek

2-3

Verrassende tussenstand. Ik ken de muziek van Falconer ook niet, maar ik blijk wel de eerste twee cd's van de band in huis te hebben. Nooit gedraaid. Altijd gedacht dat het viking metal was. Maar dat is afgezien van de folky zweem het dus nauwelijks te noemen. Taake heb ik hier ook liggen, maar ook al in geen eeuwigheid gedraaid. Zou ik vandaag toch eerder opzetten dan Falconer, al is laatstgenoemde helemaal niet zulke onplezierige en voor het genre zelfs wat timide te noemen powermetal. Ver weg van de Rhapsody's en Dragonforces.
3-3

Bump.