1. You Took
2. The Unguarded Moment
3. The Hypnogogue
4. Metropolis
5. Tantalized
6. Vanishing Man
7. Electric
8. Antenna
9. Myrrh
10. Louisiana

1. North South East and West
2. Destination
3. Antenna
4. Under the Milky Way
5. Almost with you
6. Myrrh
7. Metropolis
8. Reptile
9. Already Yesterday
10. Blood Money

01. Under the Milky Way
02. Reptile
03. Myrrh
04. Chaos
05. Magician Among the Spirits
06. North South East and West
07. Aura
08. Destination
09. Shadow Cabinet
10. Ripple

De lijnen zijn gesloten. Na de telling volgt zo meteen de uitslag.

UITSLAG VAN DE GREATEST HITS OF...https://res.cloudinary.com/he5wbsfbc/image/upload/c_limit,h_750,w_1000/v1365245182/nj2k3l91s0pfpu2shsb7.jpg
We zijn toe aan de uitslag van de in 1980 in Sydney opgerichte band The Church.
Grote dank gaat uit aan alle nomineerders, elimineerders en de 21 deelnemers, die aankwamen met een finale lijstje.

Album: Hologram of Baal (1998)
Aantal punten: 8
Hoogste positie: 4
Aantal lijstjes: 2

Ging via de tiebreak door, maar kon geen potten breken in de finale. Een warm en weemoedig aandoend nummer met de traditionele lieflijke gitaren door de hele song verweven. Eigenlijk gebeurt er niet zoveel, het vliegt niet een seconde uit de bocht en schrijdt bijna kabbelend naar het einde toe. Het is duidelijk The Church, maar had ook net zo goed op een willekeurig album van Crowded House gepast.

Album: Magician Among the Spirits (1996)
Aantal punten: 23
Hoogste positie: 1 (Chameleon Day)
Aantal lijstjes: 4

De titel dekt hier duidelijk de lading. Een 14 minuten durende luistertrip vol mystiek, experiment en zweverigheid. Is er sprake van een duidelijke invloed, dat meneer Kilbey hier in zijn jarenlange drugs hel was afgedaald? Wie zal het zeggen? Weg zijn de fijne melodieën en sprankelende gitaren. De instrumenten hebben hier hoofdzakelijk een ondersteunende functie bij de kalme vocalen. Heel fraai uitgebalanceerd, dat wel, maar je vindt dit of prachtig of werkelijk helemaal niks.

Album: Persia EP, Remote Luxury (1984)
Aantal punten: 28
Hoogste positie: 2
Aantal lijstjes: 11

In 11 lijstjes, maar uitgezonderd eenmaal een 2e plaats altijd onderin te vinden. Dat schiet niet op natuurlijk.
Afkomstig van EP “Persia”, die in de VS al in 1984 met EP “Remote Luxury” werd samengevoegd als één album en (ook) de titel “Remote Luxury” meekreeg, maar hier op MusicMeter daardoor wel onder de compilatie/verzamel albums terecht kwam. Voor mij voelt dit echter als een meer dan volwaardig regulier album. De titel van dit nummer wordt zelfs gebruikt voor een website met daarop de behoorlijk uitgebreide discografie van de band. Shadow Cabinet is een relatief harde psychedelische rocker en wordt door fans/liefhebbers van de vroege Church vaak beoordeeld als een van hun beste songs.

Ben met mijn notering een roepende in de woestijn, dat is duidelijk. Geeft niet. Magistraal nummer! Doet me wat betreft sfeer en uitvoering sterk denken aan Slowdive’s ‘Pygmalion’. Dat album kwam een jaartje eerder uit. Inspiratiebron?

Album: Priest=Aura (1992)
Aantal punten: 29
Hoogste positie: 2
Aantal lijstjes: 7

De in 1992 uitgebracht single van het wellicht artistieke hoogtepunt “Priest=Aura”. Ondergesneeuwd door het grunge-geweld, dat een jaar daarvoor had toegeslagen. De kenmerkende duellerende gitaren van Willson-Piper en Koppes, de mythische teksten van Kilbey en echoënde outro van Koppes op de albumversie van het nummer werden min of meer over het hoofd gezien in het op dat moment heersende muzikale landschap.

Daar moest ik ook aan denken, en aan Talk Talk (Spirit of Eden). Ik kende dit nummer overigens nog niet, wat een fraaie ontdekking!

Album: Starfish (1988)
Aantal punten: 31
Hoogste positie: 1 (Martijn Jonkers)
Aantal lijstjes: 8

Logischerwijs zijn de tracks van het “succesalbum” hier meer dan rijkelijk aanwezig. Dat neemt natuurlijk niet weg dat het ook ronduit klasse songs zijn. Dit nummer gaat over de stad Los Angeles met z’n zesbaanswegen, eindeloze files, verstikkende smog, hitte overdag en ijzige kou ’s nachts en billboards zo groot als gebouwen. Een omgeving waar je jezelf, voordat je het in de gaten hebt, overgeeft aan haar geneugten en gevaren en meegaat in de extremen van rijkdom en armoede. “Wear a gun and be proud, but bare breasts aren't allowed (in this city)”

Album: Gold Afternoon Fix (1990)
Aantal punten: 33
Hoogste positie: 3
Aantal lijstjes: 6

De verwachtingen na “Starfish” waren vanzelfsprekend hoog gespannen en daaraan kon met album “Gold Afternoon Fix” maar deels worden voldaan. Niettemin staan er een flink aantal klasse songs op. Met het vrolijke Metropolis als fijne album opener werd nog een klein hitje gescoord. Een helder uptempo nummer met opvallend samenspel tussen zanger Steve Kilbey en een melodieuze gitaarriff.

Album: Further / Deeper (2014)
Aantal punten: 34
Hoogste positie: 2
Aantal lijstjes: 8

De opener van het eerste album zonder gitarist en Church member van het eerste uur, Marty Willson-Piper. Vraagtekens alom natuurlijk. Maar vervanger Ian Haug kwijt zich meer dan behoorlijk van zijn taak. Het sinister aandoende Vanishing Man kan zich wat mij betreft zelfs meten met Aura, een andere niet misselijke opener. Is het vloeken in de church, als ik zeg dat het gitaargeluid af en toe aanschuurt tegen dat van U2?

Album: Heyday (1985)
Aantal punten: 35
Hoogste positie: 1 (johan de witt)
Aantal lijstjes: 7

De 1e single van “Heyday” in thuisland Australië. Dat album kenmerkte zich door schijnbaar luchtige gitaarsongs. Already Yesterday is waarschijnlijk het meest dromerige nummer op het album, dankzij de vage gitaar tijdens de coupletten. Het ingetogen begeleidingskoor is een ook een opmerkelijk element. “Starfish” met Under the Milky Way werd hun doorbraak, maar de basis werd gelegd op deze plaat, wat destijds mijn eerste aankoop was van The Church.

Album: Of Skins and Heart (1981)
Aantal punten: 36
Hoogste positie: 2
Aantal lijstjes: 8

Met de release van de tweede single van het debuutalbum “Of Skins and Heart” begon de vlam van The Church in thuisland Australië pas echt te branden. Vanwege de riff en melodie werd van The Unguarded Moment ook wel eens gefluisterd, dat het netjes geleend was van Beatles hit “Ticket to Ride”. Soit!

Hun op één na populairste lied, volgens Spotify.
18 miljoen luisteraars.

Album: The Blurred Crusade (1982)
Aantal punten: 38
Hoogste positie: 1 (Finn)
Aantal lijstjes: 7

Een publiekslieveling met behoorlijk wat dynamiek en een uitgebreid instrumentaal intro en middenstuk. Een song waaraan bijbehorend album waarschijnlijk zijn titel heeft te danken. De semi-progressieve richting, waar ruimte aan gegeven werd op “The Blurred Crusade”, laat een al wat meer volwassen band horen.

Album: Starfish (1988)
Aantal punten: 39
Hoogste positie: 3
Aantal lijstjes: 9

Niet het meest opvallende nummer op "Starfish". Dat blijkt ook wel als je de stemmen voor favoriete tracks bij het album hier op Musicmeter bekijkt. Daarentegen werd het ooit eens gebruikt voor een aflevering van Miami Vice en het staat bovendien niet voor niets in de finale. Ook alleszins het vermelden waard is het hemelse gitaarsolootje binnen het instrumentale intermezzo. Deze is van buitenaardse schoonheid en had wat dat betreft best wel wat langer mogen duren.

Album: The Blurred Crusade (1982)
Aantal punten: 41
Hoogste positie: 2
Aantal lijstjes: 6

In zekere zin is deze albumopener niet helemaal representatief voor de tweede reguliere plaat “The Blurred Crusade”, dat eigenlijk meer weelderig (lees psychedelisch) van aard is. Maar als eerste single wel wat meer in overeenstemming met de tot dan toe gevestigde Church traditie van vrolijk galmende gitaarpop. Sterker nog, dit is er eentje in haar beste vorm.

Album: Seance (1983)
Aantal punten: 48
Hoogste positie: 1 (vigil)
Aantal lijstjes: 9



Afkomstig van “Seance”, een vrij donkere plaat en wellicht daardoor ook een stuk minder toegankelijk. Maar als je er eenmaal inzit, dan openbaart zich een heerlijke muzikale trip, waarvan dit met weemoedigheid overgoten Electric over een eindigende relatie zwaarmoedig aanvoelt en precies past in dit jaargetijde.

Outlaw104, ik zag hier, meen ik, de mededeling dat je een plas- en drink pauze zou doen. Ik heb ook geplast en zit aan een cabernet sauvignon…wat jij?

Album: The Hypnogogue (2023)
Aantal punten: 51
Hoogste positie: 3
Aantal lijstjes: 8



Het jongste nummer in de finale. Afkomstig van de meest recente worp en dat is nog maar negen maanden geleden. Ja ja, de band is nog steeds actief en heeft met "The Hypnogogue" een meer dan verdienstelijk nieuw album op de mensheid losgelaten. De titeltrack bewijst dat de band het smeden van fraaie melodieën nog niet is verleerd. Ook Kilbey’s teksten en stem zijn nog net zo raadselachtig en droog als voorheen. Voor een band, die al in 1980 is begonnen en waarvan de samenstelling in de loop der tijd aan diverse mutaties onderhevig is geweest, mag je zonder meer beweren, dat dat een prestatie van formaat is.

Heb een Wieckse Witte bij de hand...

Album: Priest=Aura (1992)
Aantal punten: 56
Hoogste positie: 2
Aantal lijstjes: 9



Onderdeel van misschien wel het mooiste en meest sfeervolle album “Priest=Aura”? Chaos klokt maar liefst 9,5 minuut en bevat een prachtige baslijn en dito drumwerk van tijdelijk lid Jay Dee Daugherty . Het wordt regelmatig als favoriet van de plaat beschouwd, maar komt eigenlijk nog het best tot zijn recht in de context van het hele album. Evenals de muziek voelen de teksten vooral in dit nummer als angstige nachtmerries.

Album: Heyday (1985)
Aantal punten: 59
Hoogste positie: 2
Aantal lijstjes: 11



De tweede single van "Heyday". Een wat vreemd, onrustig en gejaagd klinkend psychedelisch rock nummer met een onweerstaanbaar meezing refrein ondersteund door een 3-noten xylofoon (lijkt simpel, maar god, wat klinkt dat lekker!) en zelfs wat toegevoegde blazers. Deze ietwat gejaagde kant van The Church bevalt ook meer dan prima.

Album: Starfish (1988)
Aantal punten: 67
Hoogste positie: 2
Aantal lijstjes: 13



Die zachtjes golvende gitaarlijnen na het refrein. Moet me toch sterk vergissen dat daarvan niet een flinke lik uit de mosterdpot is genomen door bijna praktisch mijn achterburen van The Serenes voor het nummer Green Blades Risin’. Hoe dan ook, Destination is als opener een geweldig begin en tevens trendsetter qua niveau voor de rest van het meest ‘succesvolle’ album.

Album: Priest=Aura (1992)
Aantal punten: 77
Hoogste positie: 1 (nightfriend, jetstreamer)
Aantal lijstjes: 13



Hoewel er eerder al donker/duistere muziek werd uitgebracht (Seance) gooide de band na het, met name voor eigen gevoel, wat tegenvallende “Gold Afternoon Fix” het roer volledig om. Van toegankelijkheid naar uitgestrekte en bijna angstwekkende composities op “Priest=Aura” met abstracte suggestieve teksten en duistere soundscapes. De epische met gitaren doorweven opener Aura zette meteen de toon.

Album: Starfish (1988)
Aantal punten: 86
Hoogste positie: 1 (Casartelli, DjFrankie)
Aantal lijstjes: 15



Nog zo’n kraker van het Starfish album. Na de ‘Melkweg’ wellicht één van de meest populaire songs en tevens een kleine hit in de VS. De band was al acht jaar bezig en zo achteraf bekeken duurde het toch eigenlijk best lang voordat ze buiten Australië echt voet aan de grond kregen. Het nummer kenmerkt zich vooral door de repetitieve gitaarriff van Marty Willson-Piper, die al vanaf het intro op je losgelaten wordt en gedurende het hele nummer is terug te horen. Marty was als lid ook actief op de laatste 2 albums van All About Eve en had het daarnaast ook druk met diverse zijprojecten en gastrollen (o.a. bij Anekdoten).

Album: Starfish (1988)
Aantal punten: 106
Hoogste positie: 1 (dynamo d, TEQUILA SUNRISE, aERodynamIC, likeahurricane, 50tracks, Choconas)
Aantal lijstjes: 15



Heb het bericht de hele week in m'n achterhoofd gehouden: Reeds bij voorbaat de gedoodverfde winnaar. Volgens mij al eerder opgemerkt, dat de door dit nummer opgedane bekendheid van de band af en toe wel eens wat lichte wrevel veroorzaakt bij de Church kenner buiten Australië. Vooral met het oog op de omvangrijke en sterke kwaliteit van de rest van de discografie. Aan de andere kant is het natuurlijk hun grootste hit en blijft dit een fantastische popsong, welke echt tot de jaren 80 behoort, en die met zowaar wat doedelzakken (E-bow gitaareffect) toch tijdloos klinkt.