11. Dean Martin - The Door Is Still Open to My Heart




Dit nummer is heel erg steady door het spel heengegaan. Probleemloos de eliminatieronde overleefd, en ook in de finale kon het op genoeg steun rekenen.

Het was Dean's follow-up single voor de grootste hit uit zijn carrière (die moet nog voorbijkomen). The Door Is Still Open belandde op plek 6 in de US chart in 1964. Het waren overigens The Cardinals die in 1955 de eerste versie van dit nummer uitbrachten, maar het was Dean die de ultieme versie op plaat zette.

Voor mij is deze plaat onlosmakelijk verbonden met Send Me the Pillow That You Dream On. Ze komen achter elkaar op de eerste verzamelaar die ik ooit van Dean Martin kocht, en zijn qua tempo, stijl en thematiek zeer vergelijkbaar.

Die Dean Martin-craze begon bij mij trouwens al vroeg: op de basisschool. Het was midden / eind jaren 90, en waar de meeste klasgenootjes als normale mensen naar de hitparade luisterden en los gingen op de Spice Girls en consorten, zat deze jongen lekker Dean Martin verzamelaars te draaien op zijn kamertje. Dat is trouwens, kwam ik later achter, enorm in de stijl van Dean Martin zelf. Dean had namelijk wel het imago van partyboy, playboy en zuipschuit, maar niets is minder waar. Dean was een einzelgänger. Dean was de man die een feestje skipte als het kon. Dean was een man die heel veel extravagante huisfeesten organiseerden omdat zijn vrienden dat wilden, maar zelf binnen een paar uur van het feest verdween om alleen op zijn kamer met een goed boek, een film en een sigaar in stilte en eenzaamheid (nee: alleen) door te brengen.

Die contrasten in Dean, het image en de persoon. Ik denk dat ik het als kind al aanvoelde, het zag in zijn films en shows, en hoorde in zijn muziek. Ik voelde een verwantschap en dat is alleen maar gegroeid.

Had ik al gezegd dat ik mega-fan ben?

Aantal punten: 28
Aantal keren genoemd: 5
Aantal nr. 3 noteringen: -
Aantal nr. 2 noteringen: -
Aantal nr. 1 noteringen: -

10. Dean Martin - That's Amore




Een platina plaat voor Dean Martin in 1953 dankzij deze filmhit. That's Amore werd voor het eerst aan de wereld getoond in de Martin & Lewis comedy The Caddy (1953). In de echt vroege films van het duo werd Jerry Lewis als de grapjas neergezet en Dean Martin als de sexy playboy die geregeld als aangever voor Lewis fungeerde. Al snel werd echter duidelijk dat Martin veel meer in zijn mars had en begonnen zijn filmrollen, in positieve zin, te veranderen. In The Caddy is hij echter nog de versierder met de gouden strot.

That's Amore werd, net als de film, een kneiter van een hit en Dean scoorde een nummer 1-hit in Australië, en een nummer 2-hit in de UK en US.

Soms twijfel ik of ik wel alles moet delen, of dat jullie echt gaan denken dat ik gestoord ben... maar dan bedenk ik me weer dat het me niet zoveel uitmaakt als mensen dat denken dus ik deel het gewoon: Dean Martin heeft ruim 550 songs opgenomen in zijn carrière. Ik durf met stelligheid te zeggen dat ik er daar minstens 525 volledig van kan dromen / meezingen. Om het nog erger te maken; toen ik een klein menneke was nam ik altijd films op van tv met videobanden. SBS6 was toentertijd mijn favoriete zender want die hadden altijd Martin & Lewis films in de ochtend. Voordat ik naar school ging stelde ik de videorecorder in, en in het weekend ging ik lekker lachen met Martin & Lewis. Ik heb hun films zo vaak gezien dat ik op een gegeven moment Pardners (1956) woord voor woord kon meepraten.

Zo'n fan zijn van een zanger, that's amore.

Aantal punten: 30
Aantal keren genoemd: 5
Aantal nr. 3 noteringen: -
Aantal nr. 2 noteringen: 1
Aantal nr. 1 noteringen: -

9. Dean Martin - Little Green Apples




Zelden zo'n mooi nummer in mijn leven gehoord.

Een ultieme ode aan je partner zonder slijmerig of klef te worden, het bestaat bijna niet, maar Dean Martin flikt het met zijn versie van deze Roger Miller song.

Dit is trouwens een zogenaamde 'live in de studio-song'. Niks te editen, geen retakes; pure vakmanschap van een man die op het toppunt van zijn zelfvertrouwen zit. Het verhaal rondom deze take is fabeltastisch. Als je dit nummer op het album beluisterd hoor je op het einde applaus. Ik dacht eerst dat het een liveconcert was voor een klein, intiem publiek. Het blijkt anders te liggen. Dean moest nog een nummer opnemen. Hij was het helemaal vergeten want meneer stond natuurlijk weer te golfen. Hup, de studio in Dean. Alles en iedereen zit te wachten, je moet nog 1 nummer opnemen. Wat gebeurt er? Dean komt binnen, vraagt welk nummer, knikt goedkeurend als het Little Green Apples blijkt te zijn, zegt 'geef me een minuutje', gaat zitten, pakt de microfoon en begint aan het hoogtepunt van zijn muzikale carrière. Tijdens het zingen van dit nummer komen langzaam alle sessiemuzikanten, producers en andere aanwezigen de opnamestudio binnen om met eigen ogen te kunnen zien wat hun oren amper kunnen geloven. Dean zingt het nummer in 1 take en wat je op het eind hoort, vanaf 04.18, zijn de aanwezigen die in luid applaus uitbarsten. Wow, dat hoor je niet bepaald elke dag. Ik snap het volkomen; wat een ongelooflijk mooie song is dit. ‘What happened, did someone walk in?’ grapt Dean, maar nee kerel; dit is voor jou en je prestatie om stil van te worden.

Sowieso de tijd waarin alles live werd opgenomen en er veel minder geschaafd, geknipt, weggepoetst hoefde de worden in de studio heeft toch wel mijn voorkeur. Wel zo fijn als je artiesten die komen opnemen ook daadwerkelijk kunnen zingen zonder een bak aan trucjes te hoeven opentrekken als producer om er nog enigszins iets beluisterbaars uit te krijgen. Nee, dit waren mannen die kwamen tussen hun andere werkzaamheden naar de studio om even wat nummertjes op plaat te zetten. Vaak in een enkele take, laat die maar even bezinken: in één enkele take, stond er dan een loepzuivere prestatie op plaat. Ja mensen, we bevinden ons hier in de big leagues.

Een van de weinige songs waar ik altijd een brok van in mijn keel krijg. Het nummer staat natuurlijk hoog in mijn lijst met vaakst beluisterde nummers en ik durf best toe te geven dat ik dit nummer niet kan zingen zonder dat ik moet janken. De tekst raakt precies de juiste snaar, of juist de verkeerde dus, en de onuitgesproken schuld, pijn, liefde, schaamte, blijdschap zorgt er alleen maar voor dat deze uber intense song des te harder binnenkomt.

Aantal punten: 30
Aantal keren genoemd: 5
Aantal nr. 3 noteringen: -
Aantal nr. 2 noteringen: 1
Aantal nr. 1 noteringen: -

Zit je nu een prachtbrug te maken naar Mingus & Monk? De eerste take is de beste al is die dat niet. Ik zit eerst nog te genieten van Dean en Sammy . Wat een liefde!

8. Dean Martin - Sway




Een nummer 1-hit voor Dean in Australië in 1954 en plek 15 in de US. Deze song is zo ongelooflijk vaak gecoverd dat het bijna niet meer leuk is. Pablo Beltrán Ruiz schreef het nummer in 1953 en nam deze ook als eerste op. Na hem volgende honderden anderen. De versie van Dean Martin is echter by far de bekendste versie, dat komt vooral ook omdat hij de eerste was die de song met Engelstalige lyrics opnam.

Het nummer klinkt wat duisterder dan de meeste Martin-songs en de Latin-invloeden voeren de boventoon. Het is dansbaar, maar tevens dreigend.



Aantal punten: 31
Aantal keren genoemd: 4
Aantal nr. 3 noteringen: -
Aantal nr. 2 noteringen: 1
Aantal nr. 1 noteringen: -

7. Sammy Davis Jr - You Can Count on Me




Hawai Five-O van The Ventures, maar dan met een tekst eroverheen gezongen. Sja... artistiek gezien de meest armoedige song van deze finale, maar dat mag de pret niet drukken want het is Sammy fucking Davis Jr. Apparently you CAN make shit shine.

Alle gekheid op een stokje, als dit door iemand anders gezongen was dan was het niets minder dan beschamend geweest, maar Sammy Davis Jr weet er natuurlijk weer wat van te maken. Die stem en die muzikaliteit kan van een gestuntelde tekst zelfs nog een leuke song maken.

Dit nummer werd niet als single uitgebracht in de US. Is ook niet bekend binnen het muzikale oeuvre van Sammy Davis Jr, maar wist in Nederland een hit te worden. Uiteraard met link naar Hawai Five-O, de televisieserie. Dat moeten we onszelf als Nederlanders toch wel meegeven; onze keuzes zijn soms gek maar wel rete-origineel.

Ook in deze finale doet het nummer het boven elke verwachting goed. Heerlijke kitsch op plek 7.

Aantal punten: 31
Aantal keren genoemd: 6
Aantal nr. 3 noteringen: -
Aantal nr. 2 noteringen: -
Aantal nr. 1 noteringen: EttaJamesBrown, Poeha

6. Sammy Davis Jr - I've Gotta Be Me




De beste song eindigt op plek 6, en dat is helemaal prima. Een van de 3 signature songs van Sammy Davis en de song waar hij het meest trots op was. Dat is ook wel logisch want het nummer beschrijft precies wie en wat Sammy Davis Jr is. Daarnaast is dit natuurlijk een veel bredere song want het beschrijft in feite iedereen:

Whether I'm right or whether I'm wrong
Whether I find a place in this world or never belong
I gotta be me, I've gotta be me
What else can I be but what I am
I want to live, not merely survive
And I won't give up this dream
Of life that keeps me alive
I gotta be me, I gotta be me
The dream that I see makes me what I am
That far away prize, a world of success
Is waiting for me if I heed the call
I won't settle down, won't settle for less
As long as there's a chance that I can have it all
I'll go it alone, that's how it must be
I can't be right for somebody else
If I'm not right for me
I gotta be free, I've gotta be free
Daring to try, to do it or die
I've gotta be me
I'll go it alone, that's how it must be
I can't be right for somebody else
If I'm not right for me
I gotta be free, I just gotta be free
Daring to try, to do it or die
I gotta be me

Hoe real moet een tekst worden? Sammy is spitting facts. Het is toch eigenlijk niet te bedenken dat dit een Steve Lawrence song is. Nu ben ik als Crooner (bah, vies woord) liefhebber natuurlijk ook gecharmeerd van Steve Lawrence, maar kom op.. dit nummer past toch in de verste verte niet bij iemand als Lawrence?

Sammy heeft alles meegemaakt, alles doorleeft, alles doorstaan; hij staat waar hij voor staat. Hij kan alleen maar zichzelf zijn. Is dat niet genoeg, dan flikker je maar op. Gelijk heb je Sammy. Voor wie zou jij je anders moeten voordoen? Belachelijk gemaakt om zijn ogen, bespuugd omdat hij een African-American Jood was, bestempeld tot slaafje van Sinatra. Sammy hield zijn rug recht en toonde de wereld waar hij echt van gemaakt is. Sammy durft en Sammy doet.

Ik heb ongelooflijk veel respect voor Sammy de entertainer en Sammy de man. Dit nummer is dan ook uitermate speciaal voor mij. Los van dat het één van mijn favoriete songs allertijden is om te horen en om te zingen, heb ik een zin uit deze song op mijn lijf laten tatoeëren. Het lied is letterlijk en figuurlijk op mijn lijf geschreven. Mijn jeugd en vroege volwassenheid was alles behalve prettig, maar als ik iets heb geleerd dan is het wel dat je lekker je eigen ding moet doen ongeacht alle obstakels die je tegen komt. Niet zeikerig, zielig of prekerig bedoeld; enkel als statement, als observatie, als ervaring.



Aantal punten: 47
Aantal keren genoemd: 6
Aantal nr. 3 noteringen: 4
Aantal nr. 2 noteringen: -
Aantal nr. 1 noteringen: Shaky

5. Sammy Davis Jr - What Kind of Fool Am I




Sammy geeft even een masterclass zingen in de Andy Williams Show. Niet normaal meer die stem. Wat had deze man een talent en een strot.

In 1962 werd dit een nummer 17-hit in de US en het groeide uit tot een van Sammy's drie signature songs. Hoewel het in '62 in de reguliere chart niet verder dan 17 kwam, kreeg Sammy van alle kanten lof. Zowel luisteraars als critici waren laaiend enthousiast. What Kind of Fool Am I zou artistiek gezien zijn belangrijke song worden en bepalend zijn voor de rest van zijn carrière.

In 2002 werd de Sammy Davis Jr versie van What Kind of Fool Am I dan ook opgenomen in de Grammy Hall of Fame en wordt het vandaag de dag nog steeds gebruikt als voorbeeld om tijdens zanglessen aan te tonen welk niveau bereikt kan worden door een mens.

Er zijn vele liveversies beschikbaar van dit nummer, ik zou zeker op zoek gaan naar die van een Rat Pack-versie waarin Sammy even alleen mag shinen. Dat is wat mij betreft de beste versie die op plaat is opgenomen. Door merg en been gaat dit nummer. Prachtig, prachtig, prachtig.


Aantal punten: 47,5
Aantal keren genoemd: 6
Aantal nr. 3 noteringen: 3
Aantal nr. 2 noteringen: -
Aantal nr. 1 noteringen: -

4. Dean Martin - Everybody Loves Somebody




De breedst gedragen song in de finale zonder in iemands top 3 te eindigen. De evergreen der evergreens, het warme bad, de massage na een lange werkdag, de eerste kop koffie op een dag, je kent het gevoel wel. Dean's stem klinkt warmer dan warm op deze song die hij..... helemaal niet wilde opnemen.

Wat?? Ja, echt waar. Dean wees het voorstel van de platenmaatschappij af. 'Oude meuk' noemde hij het. Het nummer kwam uit de 40s en daar was Dean in de 60s wel langzamerhand klaar mee. Hij was juist net veel originals aan het doen, zijn filmcarrière ging goed, hij zou een televisieshow gaan beginnen. Het laatste waar hij op zat te wachten was weer een cover uit de 40s die hem een stap terug zou brengen in zijn carrière.

Helaas, het moest toch echt. Hij had niks te willen. Okay, okay, met frisse tegenzin dook Dean de studio in en nam het nummer op.... het was een fikse tegenvaller. Dean had gelijk. De versie zoals de platenmaatschappij wilde, werd het gewoon niet. Totdat pianist Ken Lane, die dit nummer in 1947 schreef, tijdens een opnamesessie tegen Dean zei; 'zullen we het gewoon een keer voor de lol spelen, en dan op jouw manier?'

Dean scoorde er in 1964 een nummer 1-hit mee, en tot zijn eigen grote genoegen stootte hij The Beatles van plek 1 af in de chart.

Daarna werd dit nummer de themesong voor The Dean Martin Show en werd het nummer groter en groter.

De versie die ik post is een liveversie waarin overduidelijk wordt wat een heerlijk relaxte vent Dean was. Let vooral ook op zijn klankkleur en de toonhoogte; als Dean praat heeft hij een veel hoger stemgeluid dan wanneer hij zingt.

Trouwens, over alle grappen en grollen tijdens zijn optreden kreeg hij een keer een opmerking van een reporter die daar niet over te spreken was. Dean's antwoord: 'als je de reguliere versie van mijn songs wil horen, koop dan gewoon mijn plaat'.

Aantal punten: 48
Aantal keren genoemd: 7
Aantal nr. 3 noteringen: -
Aantal nr. 2 noteringen: -
Aantal nr. 1 noteringen: -

3. Sammy Davis Jr - Baretta's Theme




Sammy had maar drie hits in Nederland en net als bij You Can Count on Me was ook Baretta's Theme er eentje die het hier super goed deed, maar in de US geen enkele potten wist te breken. Wij waren gewoon enorme televisieserie-fans.

Het was 1976 en dit was de laatste keer dat Sammy nog een hitje op de Adult Contemporary chart wist te scoren, al was het maar een schamele 42e plek. Sammy was ondertussen de 50 gepasseerd en zijn hoogtijdagen lagen ver achter hem. Hij acteerde nog wel in wat films en trad veel op (hij verkocht nog steeds zalen uit), maar in de spotlight stond hij niet meer.

De Robert Blake serie Baretta bracht hem, in Nederland, weer even onder de aandacht. Als vertolker van de titelsong wist hij weer wat nieuwe fans te creëren en liefhebbers van de show dragen de song meestal een extra warm hart toe.

Aantal punten: 48,5
Aantal keren genoemd: 7
Aantal nr. 3 noteringen: 1
Aantal nr. 2 noteringen: 1
Aantal nr. 1 noteringen: wendyvortex en motel matches

2. Sammy Davis Jr - Mr. Bojangles




Verhalen vertellen voor gevorderden. On-ge-loof-lijk knap nummer waarin Sammy Davis al zijn kunsten mag vertonen; zingen, dansen, acteren.

Het is de absolute nummer 1 signature song van Sammy en bereikt in onze finale een verwachtte top 3 plek.
Mister Show Business werd niet voor niets zo genoemd; op vrijwel elk gebied in de entertainment blonk hij uit. Zingen, (tap)dansen, acteren, imitaties, presenteren, niets was teveel voor deze ‘one-eyed Negro who is Jewish’ (zijn eigen beroemde uitspraak).

Ook Sammy is een zanger die vroeger bij ons thuis niet gedraaid werd. Dit was echt ‘te oud’. Mijn vader draaide dan wel een heel scala aan stijlen, artiesten en tijdsperiodes, en Sammy kwam daar heel af en toe wel eens op een playlistje voorbij toen ik al wat ouder was, maar niet in mijn ‘formative years’. Mijn moeder heeft nog nooit van Sammy Davis Jr. gehoord. Dit is er dus weer eentje die ik op eigen houtje heb moeten ontdekken als jong menneke.

De eerste keer dat ik Sammy Davis Jr. zag/hoorde was denk ik in Cannonball Run. Natuurlijk kende ik ook Mr. Bojangles. Verder had ik echter niet echt veel songs van hem gehoord. Dat kwam toen ik de eerste Rat Pack cd’s begon te kopen. Bij het horen van zijn stem was ik op slag gek op dit talent. Toen ben ik live concerten van hem gaan bekijken en beluisteren. Niet normaal. Die man klinkt live misschien nog wel beter dan op album. Hoe kun je zo goed zingen?

Hij heeft een paar nummers op zijn naam staan die ik dag en nacht zou kunnen luisteren, ik kan er geen genoeg van krijgen. Zijn album I've Gotta Be Me (1968) bijvoorbeeld, oh man… daar krijg ik het warm van vanbinnen. Maar ook zijn vroegere werk waarbij hij vocal jazz brengt en zelfs zijn Broadway albums zijn van grote kwaliteit.

Sammy is één van die mensen die het gewoon begrijpt. Hij zei het zelf al: You always have two choices: your commitment versus your fear. En Sammy koos altijd the road less travelled (bam, Robert Frost reference, in your face!), hij had het niet gemakkelijk en kreeg ontzettend veel te maken met racisme, onderschatting en oppervlakkige mensen. Het kon Sammy niet bommen; hij wist wie hij was en wat hij de wereld te brengen had.

Ik zal niet meer hoeven uit te leggen dat vocals mij ongelooflijk kunnen ontroeren, enthousiasmeren en me doen voelen leven. De stem van Sammy is absurd goed. Het klinkt allemaal zo moeiteloos en zo gruwelijk muzikaal. Daarnaast is hij misschien wel de beste verhalenverteller met zijn songs. Je hangt aan zijn lippen en al zeker als er bewegend beeld bij te bewonderen is. Sammy heeft een speciaal plekje in mijn hart en zal nooit uit mijn playlist verdwijnen.

Aantal punten: 50,5
Aantal keren genoemd: 6
Aantal nr. 3 noteringen: -
Aantal nr. 2 noteringen: 1
Aantal nr. 1 noteringen: Superbitch en dynamo d

1. Dean Martin - Ain't That a Kick in the Head




De song uit Ocean's Eleven (1960) is toch wel een enigszins verrassende winnaar. Alhoewel, het is al sinds jaar en dag een song die steevast in top 10 lijstjes naar voren komt bij Dean Martin fans, maar toch; plek 1 hier is extra mooi.




Dean Martin, waar moet ik beginnen? The king of cool, top acteur, legendarische televisiepresentator, komediant, lid van The Rat Pack, zanger. Deze voormalige bokser van Italiaanse afkomst leek het allemaal te hebben; van de looks tot de stem en van de swag tot de inhoud. Toch is Dean helemaal niet wie hij lijkt. Onze vrolijke, dronken entertainer die altijd wordt afgebeeld als feestbeest was in de verste verte niet die persoon. Dino Crocetti was zeer introvert en onzeker. Dat begon in zijn jeugd waar hij opgroeide in Ohio bij zijn Italiaanse ouders. Dean was in Amerika geboren, maar verder was zijn hele leven Italiaans. Er werd thuis zelfs geen Engels gesproken, iets wat Dean heel lang met zich mee heeft gedragen en waar hij heel veel last van heeft gehad. Dean werkte veel, hij poetste, bokste, reed trucks, etc., maar wilde eigenlijk niets liever dan acteren. Toch deed hij het niet, en dat kwam door zijn roots. Dean schaamde zich rot voor zijn accent. Hij durfde amper Engels te spreken, laat staan zingen, uit angst uitgelachen te worden en niet serieus genomen te worden. Veel mensen uit zijn verleden geven aan dat zij het allemaal wel vonden meevallen met zijn accent, maar Dean zelf was extreem onzeker en deed zijn mond amper open. Shit, dan wordt het lastig acteren. Mensen in zijn directe omgeving hadden al snel door dat Dean talentvol was; ondanks zijn onzekerheid straalde hij de zogenaamde x-factor uit. Hij kon zingen, was grappig en ook nog eens een aardige vent. Men spoorde hem aan om toch wat in de entertainment te gaan proberen. Hup, volgende probleem; Dean schaamde zich voor zijn uiterlijk. Met name zijn neus, die flinke klappen te verduren had gekregen uit zijn tijd als bokser, was voor Dean een struikelpunt. De jongen was niet al te zelfverzekerd. Nou goed, toch maar proberen om hier en daar in lokale clubs wat gigs te krijgen waarbij hij wat grappen vertelde en wat liedjes zong. Vanaf de eerste keer, de allereerste keer, was het raak. De mensen waren laaiend enthousiast over deze nieuwe zanger die de gevestigde namen wel eens kon bedreigen.

Een zekere Frank Sintra begon lucht te krijgen van deze nieuwe Italiaan die de lokale tenten vol kreeg. Hij moest zelf ook op een gegeven moment in de buurt spelen, maar werd van het podium gejoeld ‘we want Dean!’. Oei, jullie kunnen je voorstellen dat Frank hier alles behalve blij mee was. Hij wilde zelf wel eens kijken wie die mogelijke concurrent dan wel niet was, want dit kon natuurlijk niet. Niemand bedreigde de status van de grote Frank Sinatra. Frank ging kijken bij een show en liep naar verluid woedend weg na een aantal songs ‘this guy can NEVER open for me, you hear me!’, riep een stikjaloerse Frank naar management en iedereen die het maar wilde horen. En zo geschiedde; Frank Sinatra trad niet op waar Dean Martin optrad, puur uit angst dat het publiek meer voor de charmes van de Italiaanse alleskunner zouden vallen dan voor hem.

Je kunt zeggen wat je wilt, maar als Frank Sinatra zich bedreigd voelt door jouw klasse dan kun je er wel vergif op in nemen dat je het gaat maken. Dit gebeurde dan ook. Grappig genoeg was het onder andere Frank die Dean later alle ruimte gunde en de twee werden zoals bekend dikke vrienden.

Dean had het gemaakt. Hij ontmoette Jerry Lewis en de rest is geschiedenis. Het grootste comedy duo aller tijden was geboren. De twee maakten veel films samen, namen songs op, hadden radioprogramma’s, het kon niet op. Maar het kon wel op: de twee kregen ruzie en gingen uit elkaar. Dat is later gelukkig nog goed gekomen, maar heeft wel 30 jaar geduurd.

Ondertussen was Dean een household name geworden en kreeg hij de mogelijkheid zijn eigen televisieprogramma te presenteren. Hij besloot de kans te nemen. Wat een zet: jarenlang het best bekeken programma op de Amerikaanse televisie, de best betaalde presentator van zijn tijd en nog meer bereik dan hij al had met zijn films.

Nu hoor ik jullie denken; hij was toch zanger? Dit lijkt echter alleen maar om Hollywood te draaien. Klopt helemaal. Dean was zeker zanger, maar het opnemen van albums stond niet hoog op zijn lijstje. Hij was dolgelukkig als hij af en toe eens wat songs of singletjes kon opnemen, maar hele albums met thema’s of een doorlopende lijn hadden niet zijn prioriteit. Hij wilde zingen, dolgraag, maar niet om aan één of ander beeld te kunnen voldoen. Had hij songs die hij graag op plaat wilde zetten, dan deed hij dat, maar altijd ‘tussendoor’ en alleen als hij er van kon genieten. Dat is één van de redenen dat ik zijn albums juist zo ontzettend fijn vind; het zijn meestal songs bij elkaar geraapt, maar altijd kwalitatief hoog met een speelplezier waar je u tegen zegt. Je kan een glimlach niet horen zeggen ze, nou… dan heb je nog nooit naar een Dean Martin album geluisterd.

Even terug naar zijn image waar ik mee begon. Dean; de man die altijd een glas in zijn hand had. Ja, glas inderdaad. Zat vaak niks in, of appelsap. Tuurlijk hield de man van een drankje, hij kon echt heel goed stevig doordrinken, maar die hele act was precies dat: een act. Tot in de puntjes geperfectioneerd. Ook zijn party animal imago was slechts imago: in meerdere biografieën is naar voren gekomen dat Dean helemaal niet van feestjes hield. Al helemaal niet van die uitbundige Rat Pack bijeenkomsten. Dean was een einzelgänger, een introverte jongen die niets liever deed dan golfen en bij zijn kinderen zijn. Dat golfen heeft hem op een gegeven moment nog veel carrièremogelijkheden gekost omdat meneer liever op golfbaan stond dan voor een nieuwe film kwam opdraven of voor een album ging opnemen. De vrouw van Dean gaf ook aan dat hij op een gegeven moment nergens meer naartoe wilde; alleen nog maar in zijn uppie gaan golfen, en thuis achter gesloten deuren, ver weg van de pers en buitenwereld, kunnen spelen met zijn kinderen.

Nu vind ik het wel even genoeg; zou de hele dag over Dean kunnen lullen als iemand het zou willen.

Dino op 1.

Aantal punten: 52,5
Aantal keren genoemd: 8
Aantal nr. 3 noteringen: -
Aantal nr. 2 noteringen: 2
Aantal nr. 1 noteringen: belyher

Einde

https://i.pinimg.com/564x/e7/0b/3d/e70b3dfb6ffa265e85140367cd5f3898.jpg

Mensen, oprecht bedankt voor het meespelen. Ik weet dat ik met mijn muzieksmaak heel ver van de meesten afsta, dus het is altijd een gok wanneer ik een greatest hits start of er überhaupt mensen gaan aansluiten. Het doet me deugd dat er nog 8 waren die deze twee giganten niet vergeten. Ik hoop dat ik een beetje een lans heb kunnen breken voor Dean Martin en Sammy Davis Jr en dat ik jullie hebben kunnen meenemen in mijn liefde voor muziek.

Dan is het nu tijd voor EttaJamesBrown.

29. Dean Martin - Rio Bravo
28. Dean Martin - Powder Your Face with Sunshine (Smile, Smile, Smile)
27. Sammy Davis Jr - All of You
26. Sammy Davis Jr - Hey There

25. Sammy Davis Jr - The Birth of the Blues
24. Dean Martin - My Heart Cries for You
23. Sammy Davis Jr - Too Close for Comfort
22. Sammy Davis Jr - That Old Black Magic
21. Dean Martin - Little Ole Wine Drinker Me

20. Sammy Davis Jr - Something's Gotta Give
19. Dean Martin – Volare
18. Sammy Davis Jr - Love Me or Leave Me
17. Dean Martin - You're Nobody Till Somebody Loves You
16. Sammy Davis Jr & Dean Martin - Sam’s Song

15. Sammy Davis Jr - If My Friends Could See Me Now
14. Dean Martin - Memories Are Made of This
13. Dean Martin – Houston
12. Sammy Davis Jr - The Candy Man
11. Dean Martin - The Door Is Still Open to My Heart

10. Dean Martin - That’s Amore
9. Dean Martin - Little Green Apples
8. Dean Martin – Sway
7. Sammy Davis Jr - You Can Count on Me
6. Sammy Davis Jr - I've Gotta Be Me

5. Sammy Davis Jr - What Kind of Fool Am I
4. Dean Martin - Everybody Loves Somebody
3. Sammy Davis Jr - Baretta’s Theme
2. Sammy Davis Jr – Mr. Bojangles
1. Dean Martin – Ain’t That a Kick in the Head

Mooie presentatie, Shaky. Deze twee heren zijn in mijn achting gestegen deze week.

KALENDER

Ik schuif weer achteraan.

De datum loopt verkeerd bij de laatste twee, 14 en 21 december zijn zondagen. Ik heb ze aangepast naar de vrijdag, mocht dat niet de bedoeling zijn dan zie ik het bericht wel verschijnen .

10 oktober - EttaJamesBrown (Mingus & Monk)
17 oktober - All Day Watcher (Aerosmith)
24 oktober - EvilDrSmith (Ronnie James Dio)
31 oktober - cosmic kid (Rocktober)
7 november - aERodynamIC (Kylie Minogue)
14 november - Bonk (Dream Theater)
21 november - Titmeister (Disco Demolition Night)
12 december - ArthurDZ(top 40 nummer 1-hits 1990-2025)
19 december - 50tracks(Greatest Hits Of Greatest Hits 2025)
-
30 januari - Shaky (Rock en Pop 60's Bobbys)


Informatie over het spel en over voorgaande edities (links graag mee kopiëren):
Lijst van Greatest Hits of...-edities - MusicMeterWiki - wiki.musicmeter.nl
Greatest Hits of - MusicMeterWiki - wiki.musicmeter.nl
Let op: één inschrijving per persoon (uitgezonderd de GH-finale)

Dank je wel Shaky. Enthousiaste verhalen hoor!

Greatest Hits of Mingus & Monk

https://opb-opb-prod.cdn.arcpublishing.com/resizer/v2/AK7FVYQGRVPU2MPXV4N2SY5LLM.jpg?auth=4cf7822dc212fdeb90976be5b0fa49e611a27a0ecc184ac41093fadc2863a1ef&width=767

&

https://media.posterlounge.com/img/products/740000/735062/735062_poster.jpg

Glad ijs, mannen, daar waag ik mij deze week aan. We gaan aan de jazz! Nu is dat altijd een niche voor puristen, betweters, vrijzinnigen en klaplopers. Juist, voor jullie! Ikzelf voldoe niet aan dat jazzy gedoe. Toch maak ik deze week graag tijd voor twee helden: Charles Mingus en Thelonious Monk. Waarom deze? Niet alleen omdat het zo mooi allitereert. Beide mannen schreven de mooiste composities, speelden prachtig in dienst van het geheel en kleurden daarbij altijd buiten de lijntjes.

We starten met deze 22:

Charles Mingus:

Pithecanthropus Erectus
Haitian Fight Song
Goodbye Pork Pie Hat
Better Git It in Your Soul
Moanin’
Ysabel's Table Dance
(Original) Faubus Fables
Mode D - Trio and Group Dancers (Stop! Look! And Sing Songs of Revolutions!) / Mode E - Single Solos and Group Dance (Saint and Sinner Join in Merriment on Battle Front) / Mode F - Group and Solo Dance (Of Love, Pain, and Passioned Revolt, Then Farewell
Hobo Ho
Sue’s changes
Orange Was the Color of Her Dress, Then Silk Blue


En van Thelonious Monk:

'Round About Midnight
Ruby My Dear
Well You Needn't
Brilliant Corners
In Walked Bud
Bright Mississippi
Lulu’s back in town
Straight, no chaser
Bemsha Swing
Japanese Folk Song
Blue Monk

Ik heb deze geselecteerd door naar stemmen te kijken op MuMe, ook de latere albums een plek te geven en m’n eigen zin daarbij door te drukken. Geldt vooral voor Mingus Changes One en Mingus Changes Two. Die mogen wel wal meer aandacht.

Graag jullie aanvullingen. Heb daar slechts 1 regel: Mingus of Monk moet meespelen. Mag een nummer zijn die niet door hen geschreven is. Graag 10 nominaties, verdeling tussen beiden is niet relevant. Voor de eenvoud en het gemak niet 5 varianten van hetzelfde liedje droppen. Daarom toch een tweede regel: er mag niets extra’s genomineerd worden The Black Saint and The Sinner Lady. Dat (pracht-)album telt vanaf nu als 1 geheel.

En waar ik ‘mannen’ zei, bedoel ik natuurlijk ook dames.

Kan panjoe of Casartelli de titel aanpassen in Greatest Hits of Mingus & Monk ?
Alvast dank

Zoals altijd bij jou weer een fantastische presentatie Shaky met een erg verrassende winnaar, leuk.

Dank voor een heerlijke week aan showtunes, jazz-standards en flinke dosis informatie, Shaky. Heb er naar uitgekeken en van genoten.

En de startlijst op Spotify:

Greatest Hits Mingus & Monk

Zoals altijd graag 10 nominaties voor 20:00 uur, komende maandag

EvilDrSmith, aERodynamIC, herman, zaaf, ArthurDZ, wendyvortex, Superbitch, AOVV, west, gaucho

Als groot Mingus fan lastig om dit te spreiden tussen twee grootheden. Deze verhouding klopt dan wel een beetje voor mij.

II B.S. (Mingus)
Crepuscule with Nellie (Monk)
Devil Blues (Mingus)
Epistrophy (Monk)
Far Wells, Mill Valley (Mingus)
Los Mariachis (The Street Musicians) (Mingus)
Pannonica (Monk)
Pussy Cat Dues (Mingus)
Slop (Mingus)
Wednesday Night Prayer Meeting (Mingus)

Zal ook wat sprokkelen:

Ecclusiastics - Mingus
Caravan (door beiden)
Far Wells, Mill Valley (Mingus)
Devil Blues (Mingus)
Epistrophy (Monk)
Misterioso - Monk
Devil Woman- Mingus

Volgt

KALENDER

17 oktober - All Day Watcher (Aerosmith)
24 oktober - EvilDrSmith (Ronnie James Dio)
31 oktober - cosmic kid (Rocktober)
7 november - aERodynamIC (Kylie Minogue)
14 november - Bonk (Dream Theater)
21 november - Titmeister (Disco Demolition Night)
12 december - ArthurDZ (top 40 nummer 1-hits 1990-2025)
19 december - 50tracks (Greatest Hits Of Greatest Hits 2025)
26 december - Poek (Gehate covers)
-
30 januari - Shaky (Rock en Pop 60's Bobbys)


Informatie over het spel en over voorgaande edities (links graag mee kopiëren):
Lijst van Greatest Hits of...-edities - MusicMeterWiki - wiki.musicmeter.nl
Greatest Hits of - MusicMeterWiki - wiki.musicmeter.nl
Let op: één inschrijving per persoon (uitgezonderd de GH-finale)

Wat een startlijst

Hopelijk komt ik er aan toe om elke ronde wat bij te dragen.

Mingus en Monk... Monk en Mingus... Ik kom hierop uit:

Charles Mingus - A Foggy Day
Charles Mingus - Dizzy Moods
Charles Mingus - E’s Flat Ah’s Flat Too
Charles Mingus - Pussy Cat Dues
Charles Mingus - Theme for Lester Young
Thelonious Monk - I'm Confessin' (That I Love You)
Thelonious Monk - Little Rootie Tootie
Thelonious Monk - Misterioso
Thelonious Monk - Monk’s Dream
Thelonious Monk - Pannonica

The Shoes of the Fisherman's Wife Are Some Jive Ass Slippers (Mingus)
Wednesday Night Prayer Meeting (Mingus)
The I of Hurricane Sue (Mingus)
For Harry Carney (Mingus)
Hog Callin' Blues (Mingus)
Freedom (Mingus)
Epistrophy (Monk)
Thelonious (Monk)
Money Jungle (Ellington / Mingus / Roach)
Caravan (Ellington / Mingus / Roach)

Zoveel moois achterwege moeten laten...

Nog ruim een uurtje. Zal dan ook mijn 10 nominaties afronden.

Ik ben nog wat mij onbekende albums van Mingus aan het doorploegen, maar er zit zoveel fraais tussen dat Monk in mijn lijst sowieso in de aap gelogeerd is.
Mijn Top 3 van favoriete non-startlijstnummers (tot nu) zie ik geen enkele keer genoemd staan, dus dat zijn sowieso ook parels voor de zwijnen.

Mijn absolute nummer 1 (ook omdat het mij destijds, een jaar of 20 geleden, in Charles Mingus heeft gezogen én een basloopje mij wat doet denken aan Tool. Jawel, Tool):
'Tonight At Noon' (opgenomen in 1957 tijdens 'The Clown' sessies, maar pas in 1964 verschenen op het gelijknamige studioalbum). Maar omdat niemand anders dit nummer heeft genoemd, laat ik 'em ook maar links liggen en kies voor de volgende tien:

Adagio Ma Non Troppo (8:22)
II B.S. (4:46)
Clown (12:29)
Wednesday Night Prayer Meeting (5:39)
E's Flat Ah's Flat Too (6:37)
Hog Callin' Blues (7:26)
Folk Forms No. 1 (13:06)
All the Things You Could Be by Now If Sigmund Freud's Wife Was Your Mother (8:34)
The Shoes of the Fisherman's Wife Are Some Jive Ass Slippers (9:34)
Ecclusiastics (6:55)