Ze leeft nog. Da's gelijk ook een tip...

Britney Spears? (met pruik bedoel ik dan he!)

shit

dus linda mccartney valt ook al af

Jaja, een hoop gegrap maar weinig serieuze pogingen tot oplossen.
Zou men het soms niet weten? Een tip dan maar:
Ze komt uit een land op het zuidelijk halfrond.

Is dit Astrud Gilberto? Nee toch ??!!

Nee! Maar je zit wel op het juiste continent.

Nico?

olivia newton john?

Nee en nee, het continent is dus Zuid-Amerika

valt kylie minogue dus ook af ( ... ze leeft nog ... )

de tante van shakira

en nou geef ik het op

nu al??

ik zit niet zo goed in het zuidamerikaanse ...

shakira - astrud gilberto - yma sumac ...

een hiaat in mijn kennis vrees ik

Hoezeer ik mijn hersens ook peinig, en wat ik via Google ook probeer, ik kom er niet op.
Terwijl als ik die foto zie ik steeds maar denk: maar ik ken haar toch.....

een singer songwriter?

Mercedes Soza?

ja.

nee, maar het land klopt nu ook!

argentinië dus

uh

evita peron ?

Wat zei ik gister nou?
Ze leeft nog.
Evita = dood.

zij ook al ?

De meeste mensen zijn al dood

Mercedes heeft een iets grotere eetlust.

Juana Molina

Nee, dat zijn gewóón zware botten

Je gaat door voor de droomkeuken!!!
Goed dus.

Ken haar gezicht natuurlijk omdat ze ook actrice is ( is geweest?)

Misschien eerst even iets meer over wie Juana Molina is?

Hier over "Son":

Het Argentijnse fenomeen Juana Molina heeft het sinds enkele jaren ook tot respectabele muzikante geschopt. Na een lucratieve periode als actrice, waardoor ze een indrukwekkend populair werd in Argentinië en de rest van de Spaanstalige wereld, stortte ze zich op hetgeen ze altijd had willen doen: musiceren. Nu kunnen we ons inbeelden dat de woorden "actrice" en "musiceren", genoeg is voor koude rillingen op doorgaans warme oorden. Wij kunnen u echter geruststellen: de vierde plaat van Molina, die de simpele en veelzeggende titel ‘Son’ meekreeg, is er eentje om in te lijsten, en garandeert deze latina voorgoed een plaats in de gelederen van de "betere muziek".

‘Son’ volgt op het bij momenten geniale ‘Tres Cosas’. Molina heeft ook elementen uit deze plaat meegenomen en presenteert nu haar talent op een nieuwe, verrassende manier. Zeggen dat er op ‘Son’ twaalf liedjes staan, zou niet correct zijn. De instrumentatie zou dit nochtans wel suggereren: Molina gebruikt een akoestische gitaar, een synthesizer, en haar stem. Die set-up is genoeg schijnbaar genoeg om haar singer/songwriter-kwaliteiten toe te dichten, maar niets is minder waar. De teksten op ‘Son’ trekken geen schijnwerpers aan, de stem van Molina wordt even goed gebruikt als een veelzijdig instrument, en wordt vaak door multitracking tot prachtige harmonieën gedwongen.

Het eerste geluid waarmee de luisteraar geconfronteerd wordt, is het typerende gejank van Molina's synthesizer. Daarop volgt die andere constante op dit album: een simpele gitaarmelodie. Molina's muziek wordt niet gekenmerkt door flashy ritmewisselingen of complexe en gevarieerde melodieën, hetgeen wij zo adoreren bij de betere popmuziek. Hier vinden we eerder een constructieve vorm van muziek, waarop dan eindeloos gevarieerd wordt door Molina en haar synthesizer. De gitaar dient als een sterk fundament. Ondanks deze beperkte rol weet Molina haar songs fris te doen klinken. Misschien komt dat net omdat dit soort repetitieve gitaarspel niet veel voorkomt.

Na de opener ‘Rio Seco’ worden we verder met onze neus op dit fenomeen gedrukt bij ’Yo No’. Naast alternatieve percussie en het gebrom van synthesizers bovenop deze solide gitaarmelodie, doet Molina er nog een schepje bovenop door zelf ‘orale percussie’ te leveren, en andere geluiden te imiteren, waarvan ze zelf reeds verklaarde dat ze zo de gebreken van haar synthesizer wil tenietdoen.

'La Verdad' en 'Un Beso Llega' zijn twee langere nummers die hetzelfde stramien volgen, inclusief veldopnames van vogelgeluiden en synthesizers die zich als insecten een weg door de nummers banen. Dat Molina dan nog eens kattengeluiden begint te maken (plus zware multitracking) omvat de magie van Molina's geluid. 'No Seas Antipatica' en 'Micael' gaan al iets meer naar een soort songstructuur toe, maar de vocale harmonie en simpele gitaarbasis zijn nog steeds niet weg te denken. 'No Seas Antipatica' weet overigens, met zijn overlappende gitaren en zeemzoet gezang een zeer memorabel moment te worden. We bespeuren hier zelfs een plotse verandering van maat, alsook weinig tot geen synthesizers (Molina verzorgt hierer haar eigen geluid). Hierna volgt echter een korte wending in 'Son’, dat het "electroluik" van deze plaat inzet.

'Son' is zonder meer een prachtig nummer. Molina laat horen dat ze naast veel leuke geluidjes ook nog eens een aardige stem in de strijd kan gooien, terwijl ze zichzelf ondersteunt met gesynthetiseerde akkoorden en buitenaardse klanken. 'Las Culpas' en 'Malherido'' zetten de elektronische focus door, met wisselend succes, en het is toch even slenteren tot we uiteindelijk bij het uitstekende 'Hay que ver si voy' aanbelanden, waarmee we ook dit prachtige album afsluiten. Het blijkt een treffende synthese te zijn, en eindigt zoals het ook zou moeten: mijmerend synthetisch geluid.

Juana Molina besprenkelt ons niet als dusdanig met "muziek" zoals wij dat gewoon zijn. Dit album moet het veeleer hebben van zijn prachtige geluidscomposities, want dat is uiteindelijk wat Molina hier voornamelijk heeft gemaakt.

Ik droom niet van keukens.
Ik zal me bezinnen op een mooie: duurt wel evn want moet er nu vandoor. Moi.

Dacht dat ze mogelijk anorexia had gekregen

Na een week is het tijd voor 'n nieuwe:

No Neck Blues Band.
Een hoop interressantdoenerij, waartegenover weinig tot geen muzikale hoogstandjes staan. Een vreselijke band, als u het mij vraagt!