Muziek / Muziekgames / Greatest Hits !
0
Aquila
geplaatst: 11 oktober 2012, 14:37 uur
Beetje uit de hand gelopen, maar hier is-ie:
01. Nightporter
Tsja, ik ‘verwijt’ een post hiervoor mensen dat ze wellicht niet goed genoeg luisteren om de schoonheid van de rest van onbekendere en minder voor de hand liggende Japan-nummers te onderzoeken en ontdekken, zet ik zelf ‘Nightporter’ op 1….
Maar ik ontkom er niet aan. De klasse van de compositie, de verstilling, de zeggingskracht, de eenvoud. Het nummer dat Annette van Trigt (die mij met het nummer in aanraking bracht (en met Japan en Sylvian)) via haar radio programma al aankondigde als “als ik het zo nu en dan opeens hoor kan ik telkens maar steeds weer en weer achtereen beluisteren, soms wel zeven keer”. En zo is het! MAGIE! Ik word er altijd een beetje klein en nietig van.
(in de live-versie komt de wisselwerking van de stem van Sylvian en de blaasinstrumenten van Karn nog beter uit de verf, maar klinkt de rest wat dof)
02. Methods of Dance
Misschien dat dit nummer maar 1 millimeter achter komt op nummer 1. Ik denk dat Nightporter mijn Top 15 allertijden van nummers wel haalt, maar ik denk dat Methods of Dance toch ook wel bij de eerste 25 komt. Wat mij betreft klopt hier alles. Een verscheurende melancholie, uit de Japan-periode vind ik dit het finest hour van Sylvian. Maar als je de instrumentale bruggetjes goed beluisterd hoor je hier in een band die volledig op elkaar is ingespeeld, alle hoekjes worden gevuld, elk loopje van de één wordt overgenomen door de ander en Sylvian valt enkele malen weergaloos mooi in, met één van de meest fantastisch lopende teksten ooit. Ik had het bij de editie Neil Young bij mijn favoriet ‘Cortez the Killer’ al over die mooie, beeldende openingstekst. ‘Methods of Dance’ komt wat mij betreft op nummer 2: ”It's a New Design - The Cut and Style You Know so Well - Spins Across the Floor”. Schilderen met woorden en het vervolg is minstens zo mooi.
03. The Art of Parties *
Een nummer dat in de afgelopen week nog opvallend naar voren is geschoven in mijn favorietenlijst. Bij de box re-issue van ‘Tin Drum’ zit de CD-single van ‘The Art of Parties’ en die single versie (die vreemd genoeg langer is dan die op het album) komt de klasse in alle glorie naar voren. De stijlwisseling na Gentlemen Take Polaroids vind ik wel erg goed werken en ‘The Art of Parties’ is daar meteen een behoorlijke binnenkomer op ‘Tin Drum’ en bepaald niet subtiel in zijn uitwerking. Mick Karn (R.I.P.) was wellicht nooit beter dan in dit nummer. De energie werkt telkens weer aanstekelijk. Ik hou erg van die nummers met enige hoekige chaos op ‘Tin Drum’ (zie ook mijn nr.5) – ik geef in deze lijst weer even voorkeur aan dit nummer, maar evenzo vaak is het andersom.
04. Life in Tokyo
Het beste nummer van ‘Quiet Life’ dat niet op het album staat. Helaas mis ik het ook in (bijna) alle voorgaande lijstjes. Zo’n single die het begin inluidt van de “nieuwe” Japan periode – onder impulsen van Giorgio Moroder. Toch klonk Japan nooit meer zo hetzelfde als “voorbeeld” Roxy Music als in dit nummer. De 12”-versie van het nummer is (met uitzondering van de dames aan het einde) verreweg te prefereren boven de single-versie. Met name het gitaarwerk van Rob Dean (als we het toch over onderbelichte aspecten hebben) en Mick Karns bas komen in de 12”-versie hier veel prominenter naar voren – ge-wel-dig nummer gewoon en zonder meer mijn favoriet van de “eerste periode”. Deze versie is o.a. te vinden op enkele uitgaves van ‘Quiet Life’ en/of ‘Assemblage’.
05. Still Life in Mobile Homes *
‘t Is altijd wat met live-albums. Vaak vangen ze nauwelijks de sfeer van een optreden. Ik zal over ‘Oil in Canvas’ ook niet anders willen beweren. Nou is Sylvian volgens mij nooit een man van het publiek geweest. De enige keer dat ik ‘m live zag (vrij recent) zittend, gekleed in zwart en zich verschuilend achter zijn lange lokken en geen enkele keer contact zoekend met het publiek is vroeger niet heel anders geweest als ik oude live-opnames terugzie. Best wel schrikken. Maar als we live-versies als alternatieve studio takes zien hebben we bij ‘Still Life in Mobile Homes’ toch wel een goed voorbeeld te pakken. De live-versie is werkelijk weergaloos. De chaos is gebleven, maar de individuele bandbijdragen komen clear & crisp naar voren. Er wordt gebast, gedrumd en op toetsen gespeeld alsof het leven er vanaf hangt. Neem het stuk vanaf drie minuten – het is het beste stuk dat Japan ooit op plaat zette!!! 50 seconden erna scheurt Sylvian er een gitaar in (Rob Dean was al weg, maar er komen toch een aantal rare gitaarfratsen omhoog op Tin Drum) en zet vervolgens nog een keer het refrein in.
06. Quiet Life
Opzwepend en een beresterke opener van het album. Zoals veel nummers op dat album erg uitgebalanceerd, maar door die swing en ritme die dit nummer specifiek heeft kun je er gewoonweg niet omheen. ’t Is dat er enkele nummers beter zijn, maar er zijn veel bands (en navolgers) die zouden wensen dat ze zo’n nummer in de kast zouden hebben. Duran Duran is daar bijvoorbeeld nooit in geslaagd – al kwamen ze enigszins in de buurt.
07. Taking Islands in Africa
Een mijlpaal, omdat hier voor het eerst een collaboratie is tussen Sylvian en Sakamoto die meeschreef aan het nummer. Het is niet helemaal duidelijk wat van zijn hand is, maar er zijn elementen die dit nummer zijn schoonheid en mysterie geven die ik rechtstreeks aan de invloed van Sakamoto zou willen toeschrijven. Ik kan het niet hard maken, maar de toetsen die op seconde 16 het nummer even kleuren en 20 seconden later wat prominenter terugkeren zou ik typisch Sakamoto willen noemen (2 minuut, 45 seconden is weer zo’n moment). Ik weet niet of het nummer ooit een live-uitvoering heeft gehad, maar het zou goed kunnen dat de band zich voor een onoverkomelijk probleem geplaatst zag. De sound en sfeer zijn tamelijk uniek te noemen en sluit samen met ‘Life Without Buildings’ (en ‘Ghosts’ (zie verderop)) het beste aan bij Sylvians solo-werk.
08. Visions of China
Tussen alle mogelijk ingewikkelddoenerij van mijn kant om duidelijk te maken waarop ik me zo laat meeslepen, het wijzen op aparte en moeilijker songstructuren en ritmische, dansbare stukken is ‘Visions of China’ een baken. Een normaal en schijnbaar eenvoudig popliedje. Puntig en meeslepend. Het verveelt nooit.
09. Rhodesia
Een van de weinige nummers die overeind bleven uit de begin periode. Ik heb helemaal niets met reggae. Alleen bij Can en dit nummer van Japan heeft het een bijwerking die ik erg aangenaam vind. Het schreeuwerige dat Sylvian af en toe in de beginperiode heeft wordt hier passend ingezet door een invoelbare weltschmertz vol wanhoop en afgunst. Dat het nummer zolang aansleept is dan ook alleen maar een pluspunt in dit geval.
10. The Other Side of Life *
Ik hou zo ontzettend van de stem van Sylvian. Ik kan me best indenken dat sommigen het te zalvend en meelijwekkend vinden. Zelfmedelijden dan voornamelijk. Het past juist perfect bij de instrumentatie en uitstraling van de band. Het heeft de band het unieke geluid gegeven (naast de fantastische muzikanten op zichzelf) dat ze heeft bewaard voor de eeuwigheid. De melancholische, dweperige zang komt nergens in de Japan-periode zo mooi naar voren als in deze zeer lang uitgesmeerde ballad. Sylvian zolo zou er nog vaak gebruik van maken van die lange, soms zeer lange uitgesponnen rustige nummers waarop hij vocaal los kon gaan. Ik denk aan ‘Brilliant Trees’, ‘Before the Bullfight’ en ‘Some Kind of Fool’.
*=*=*=*=*=*=*=*=*=*
EN BUITEN MEDEDINGING
*=*=*=*=*=*=*=*=*=*
11. Adolescent Sex
Alles heeft zo zijn start, niet alleen de sex van pubers en jongvolwassenen. Het nummer is tamelijk onontkoombaar, maar kent ook wel een bepaalde houdbaarheid. Ik waardeer nu vooral enkele stukken, waarop met een zekere knipoog de zelfrelativering in het nummer de overhand lijkt te krijgen. De langzame (wat futloze) album versie is overigens zeker niet te prefereren boven de snellere single (?) versie die later ook opdook wat mij betreft.
12. Despair / 13. Burning Bridges *
Net als ‘Nightporter’ in iets mindere mate heeft zijn deze twee nummers voorbeelden van een mooi instrumentaal nummer waar de vier tekstregels de broodnodige verdieping geven. Het instrumentale deel is erg beeldend (een van de krachten van Japan), maar de schilderachtige idylle van Bob Ross krijgt door stem en tekst van Sylvian een harder randje. Gelukkig maar.
14. All Tomorrow’s Parties
Ik kom in mijn eigen favorieten lijstjes niet vaak covers tegen (ook bij Ome Bob twee weken terug was de cover al een veelbesproken item). Daarnaast kan ik slecht tegen heiligschennis of ontering van iconen waar je vanaf moet blijven. Nee, ik kan ook niet lachen om mensen die bij de film 2001: A Space Odyssey gaan meefluiten of SF-spoofs waarbij muziek of beeld van deze klassieker op de hak worden genomen. Van sommige dingen blijf je af. Van The Velvet Underground kun je ook maar beter afblijven. Zeker van de banaan, want dat is toch wel een ontzagwekkend monument. Maar ik kan er niet omheen. Deze cover is een waardig eerbetoon, echt een ode aan Nico, waarbij de verschillen tussen de weltschmertz van Nico en die van David Sylvian naadloos vervloeien. Misschien wel mijn favoriete cover ooit gemaakt.
15. Swing *
Ik haalde het al aan. Swing heeft de (on)dankbare taak tweemaal (op het album en op het live-album) Gentlemen Take Polaroids Taking op te volgen. Iets waar het nummer tweemaal glansrijk in slaagt, zo’n aanslepende opening en dan ineens volop dynamiek. Misschien wel het meest romantische nummer dat Japan heeft gemaakt. Ik ben iemand die bij muziek erg kan houden van enkele losstaande gezongen zinnen die in nummers voorkomen. Dat is hier niet anders. Het gevleugelde ”Taking Islands in Africa” komt in dit nummer geloof ik nog vaker voor dan in dat nummer zelf, maar het zijn vooral ”Shout If Someone Gets Too Near en “I'm Someone You'll Neither Know Nor Care” vind ik heerlijk om helemaal in mee te gaan (zachtjes dan – niet hardop).
16. Ghosts
Een gevalletje van overkill. ‘Ghosts’ is het enige Japan-nummer dat Sylvian nog gebruikt bij live-optredens en ook op de verzamelaar ‘Everything & Nothing’ staat een nieuw ingezongen versie van het nummer. Daardoor is er bij mij wat van de mysterieuze glans afgegaan. In een lijstje in het lijstjestopic Sylvian/Japan hier op de site heb ik het nog wel hoog in mijn Top 10 gezet, maar het nummer is aan slijtage onderhevig. De muzikale omlijsting vind ik briljant, maar hier vind ik Sylvian de zwakke schakel – teveel pathos.
17. Communist China *
Eentje uit de oude doos. Japan met zijn roots in de glam-rock van Roxy Music en in mindere mate David Bowie. Dynamiek, kort en krachtig (bijna punk
). ‘Don’t Rain on My Parade’ heeft dat ook, maar ik vind deze beter.
18. In Vogue
Een wat ondergesneeuwd nummer wat mij betreft. Het bereikt bijna perfectie als liedje (eenvoud, melodie en schwung), maar blijft daardoor vaak wat onopvallend in meer karakteristieke nummers van ‘Quiet Life’. Het valt pas op als je het nummer op zichzelf hoort. Het nummer kwam ook in geen enkel lijstje voor bij de afvallers, maar komt ook (tot nu toe) maar een keertje terug in de toplijstjes. Wat mij betreft een perfecte illustratie van wat ik bedoel: perfect maar onopvallend (zeker in dit oeuvre).
19. Canton
Er zijn weinig bands met zo’n geweldige zanger waarbij instrumentale nummers het goed doen. Ik herinner me dat bij Simple Minds ‘Theme From Great Cities’ het goed deed. Hier werden al ‘The Experience of Swimming’ als favoriet aangehaald en Canton schopte het al tot een nummer 1. Het nummer blijft fris en weldadig, maar toch blijf ik iets missen. Langgerekte instrumentals waarbij Sylvian dan op een gegeven moment toch één of twee zinnetjes prevelt gaat bij mij toch meer vanuit. Vergelijk het met ‘Despair’ en ‘Life Without Buildings’.
20. Cantonese Boy *
Toch wel het lelijke eendje van deze lijst van 20. Een nogal eenvoudig nummer. Dat hoeft niet altijd vervelend te zijn, maar op deze staccato percussie en ritme met kwakende Karn-bas die zo kenmerkend zijn voor Tin Drum ben je toch wel op een gegeven moment uitgeluisterd. “Cantonese Boy Bang Your Tin Drum” – er lijkt niet meer te zijn dan dat, terwijl een song over de Red Army toch wat meer had verdiend voor mijn gevoel dan een meezinger. – al spreekt het abrupte einde mij wel aan. Luister nog eens naar ‘Oil on Canvas’ waarbij Cantonese Boy onmiddellijk wordt gevolgd door ‘Visions of China’ je moet wel oren van steen hebben wil je daar geen verschillen tussen horen (maar dat beweert ook nog niemand).
19 prima tot fantastische nummers, hiertussen mis ik vooral My New Career, European Son en Suburban Berlin.
01. Nightporter
Tsja, ik ‘verwijt’ een post hiervoor mensen dat ze wellicht niet goed genoeg luisteren om de schoonheid van de rest van onbekendere en minder voor de hand liggende Japan-nummers te onderzoeken en ontdekken, zet ik zelf ‘Nightporter’ op 1….
Maar ik ontkom er niet aan. De klasse van de compositie, de verstilling, de zeggingskracht, de eenvoud. Het nummer dat Annette van Trigt (die mij met het nummer in aanraking bracht (en met Japan en Sylvian)) via haar radio programma al aankondigde als “als ik het zo nu en dan opeens hoor kan ik telkens maar steeds weer en weer achtereen beluisteren, soms wel zeven keer”. En zo is het! MAGIE! Ik word er altijd een beetje klein en nietig van.
(in de live-versie komt de wisselwerking van de stem van Sylvian en de blaasinstrumenten van Karn nog beter uit de verf, maar klinkt de rest wat dof)
02. Methods of Dance
Misschien dat dit nummer maar 1 millimeter achter komt op nummer 1. Ik denk dat Nightporter mijn Top 15 allertijden van nummers wel haalt, maar ik denk dat Methods of Dance toch ook wel bij de eerste 25 komt. Wat mij betreft klopt hier alles. Een verscheurende melancholie, uit de Japan-periode vind ik dit het finest hour van Sylvian. Maar als je de instrumentale bruggetjes goed beluisterd hoor je hier in een band die volledig op elkaar is ingespeeld, alle hoekjes worden gevuld, elk loopje van de één wordt overgenomen door de ander en Sylvian valt enkele malen weergaloos mooi in, met één van de meest fantastisch lopende teksten ooit. Ik had het bij de editie Neil Young bij mijn favoriet ‘Cortez the Killer’ al over die mooie, beeldende openingstekst. ‘Methods of Dance’ komt wat mij betreft op nummer 2: ”It's a New Design - The Cut and Style You Know so Well - Spins Across the Floor”. Schilderen met woorden en het vervolg is minstens zo mooi.
03. The Art of Parties *
Een nummer dat in de afgelopen week nog opvallend naar voren is geschoven in mijn favorietenlijst. Bij de box re-issue van ‘Tin Drum’ zit de CD-single van ‘The Art of Parties’ en die single versie (die vreemd genoeg langer is dan die op het album) komt de klasse in alle glorie naar voren. De stijlwisseling na Gentlemen Take Polaroids vind ik wel erg goed werken en ‘The Art of Parties’ is daar meteen een behoorlijke binnenkomer op ‘Tin Drum’ en bepaald niet subtiel in zijn uitwerking. Mick Karn (R.I.P.) was wellicht nooit beter dan in dit nummer. De energie werkt telkens weer aanstekelijk. Ik hou erg van die nummers met enige hoekige chaos op ‘Tin Drum’ (zie ook mijn nr.5) – ik geef in deze lijst weer even voorkeur aan dit nummer, maar evenzo vaak is het andersom.
04. Life in Tokyo
Het beste nummer van ‘Quiet Life’ dat niet op het album staat. Helaas mis ik het ook in (bijna) alle voorgaande lijstjes. Zo’n single die het begin inluidt van de “nieuwe” Japan periode – onder impulsen van Giorgio Moroder. Toch klonk Japan nooit meer zo hetzelfde als “voorbeeld” Roxy Music als in dit nummer. De 12”-versie van het nummer is (met uitzondering van de dames aan het einde) verreweg te prefereren boven de single-versie. Met name het gitaarwerk van Rob Dean (als we het toch over onderbelichte aspecten hebben) en Mick Karns bas komen in de 12”-versie hier veel prominenter naar voren – ge-wel-dig nummer gewoon en zonder meer mijn favoriet van de “eerste periode”. Deze versie is o.a. te vinden op enkele uitgaves van ‘Quiet Life’ en/of ‘Assemblage’.
05. Still Life in Mobile Homes *
‘t Is altijd wat met live-albums. Vaak vangen ze nauwelijks de sfeer van een optreden. Ik zal over ‘Oil in Canvas’ ook niet anders willen beweren. Nou is Sylvian volgens mij nooit een man van het publiek geweest. De enige keer dat ik ‘m live zag (vrij recent) zittend, gekleed in zwart en zich verschuilend achter zijn lange lokken en geen enkele keer contact zoekend met het publiek is vroeger niet heel anders geweest als ik oude live-opnames terugzie. Best wel schrikken. Maar als we live-versies als alternatieve studio takes zien hebben we bij ‘Still Life in Mobile Homes’ toch wel een goed voorbeeld te pakken. De live-versie is werkelijk weergaloos. De chaos is gebleven, maar de individuele bandbijdragen komen clear & crisp naar voren. Er wordt gebast, gedrumd en op toetsen gespeeld alsof het leven er vanaf hangt. Neem het stuk vanaf drie minuten – het is het beste stuk dat Japan ooit op plaat zette!!! 50 seconden erna scheurt Sylvian er een gitaar in (Rob Dean was al weg, maar er komen toch een aantal rare gitaarfratsen omhoog op Tin Drum) en zet vervolgens nog een keer het refrein in.
06. Quiet Life
Opzwepend en een beresterke opener van het album. Zoals veel nummers op dat album erg uitgebalanceerd, maar door die swing en ritme die dit nummer specifiek heeft kun je er gewoonweg niet omheen. ’t Is dat er enkele nummers beter zijn, maar er zijn veel bands (en navolgers) die zouden wensen dat ze zo’n nummer in de kast zouden hebben. Duran Duran is daar bijvoorbeeld nooit in geslaagd – al kwamen ze enigszins in de buurt.
07. Taking Islands in Africa
Een mijlpaal, omdat hier voor het eerst een collaboratie is tussen Sylvian en Sakamoto die meeschreef aan het nummer. Het is niet helemaal duidelijk wat van zijn hand is, maar er zijn elementen die dit nummer zijn schoonheid en mysterie geven die ik rechtstreeks aan de invloed van Sakamoto zou willen toeschrijven. Ik kan het niet hard maken, maar de toetsen die op seconde 16 het nummer even kleuren en 20 seconden later wat prominenter terugkeren zou ik typisch Sakamoto willen noemen (2 minuut, 45 seconden is weer zo’n moment). Ik weet niet of het nummer ooit een live-uitvoering heeft gehad, maar het zou goed kunnen dat de band zich voor een onoverkomelijk probleem geplaatst zag. De sound en sfeer zijn tamelijk uniek te noemen en sluit samen met ‘Life Without Buildings’ (en ‘Ghosts’ (zie verderop)) het beste aan bij Sylvians solo-werk.
08. Visions of China
Tussen alle mogelijk ingewikkelddoenerij van mijn kant om duidelijk te maken waarop ik me zo laat meeslepen, het wijzen op aparte en moeilijker songstructuren en ritmische, dansbare stukken is ‘Visions of China’ een baken. Een normaal en schijnbaar eenvoudig popliedje. Puntig en meeslepend. Het verveelt nooit.
09. Rhodesia
Een van de weinige nummers die overeind bleven uit de begin periode. Ik heb helemaal niets met reggae. Alleen bij Can en dit nummer van Japan heeft het een bijwerking die ik erg aangenaam vind. Het schreeuwerige dat Sylvian af en toe in de beginperiode heeft wordt hier passend ingezet door een invoelbare weltschmertz vol wanhoop en afgunst. Dat het nummer zolang aansleept is dan ook alleen maar een pluspunt in dit geval.
10. The Other Side of Life *
Ik hou zo ontzettend van de stem van Sylvian. Ik kan me best indenken dat sommigen het te zalvend en meelijwekkend vinden. Zelfmedelijden dan voornamelijk. Het past juist perfect bij de instrumentatie en uitstraling van de band. Het heeft de band het unieke geluid gegeven (naast de fantastische muzikanten op zichzelf) dat ze heeft bewaard voor de eeuwigheid. De melancholische, dweperige zang komt nergens in de Japan-periode zo mooi naar voren als in deze zeer lang uitgesmeerde ballad. Sylvian zolo zou er nog vaak gebruik van maken van die lange, soms zeer lange uitgesponnen rustige nummers waarop hij vocaal los kon gaan. Ik denk aan ‘Brilliant Trees’, ‘Before the Bullfight’ en ‘Some Kind of Fool’.
*=*=*=*=*=*=*=*=*=*
EN BUITEN MEDEDINGING
*=*=*=*=*=*=*=*=*=*
11. Adolescent Sex
Alles heeft zo zijn start, niet alleen de sex van pubers en jongvolwassenen. Het nummer is tamelijk onontkoombaar, maar kent ook wel een bepaalde houdbaarheid. Ik waardeer nu vooral enkele stukken, waarop met een zekere knipoog de zelfrelativering in het nummer de overhand lijkt te krijgen. De langzame (wat futloze) album versie is overigens zeker niet te prefereren boven de snellere single (?) versie die later ook opdook wat mij betreft.
12. Despair / 13. Burning Bridges *
Net als ‘Nightporter’ in iets mindere mate heeft zijn deze twee nummers voorbeelden van een mooi instrumentaal nummer waar de vier tekstregels de broodnodige verdieping geven. Het instrumentale deel is erg beeldend (een van de krachten van Japan), maar de schilderachtige idylle van Bob Ross krijgt door stem en tekst van Sylvian een harder randje. Gelukkig maar.
14. All Tomorrow’s Parties
Ik kom in mijn eigen favorieten lijstjes niet vaak covers tegen (ook bij Ome Bob twee weken terug was de cover al een veelbesproken item). Daarnaast kan ik slecht tegen heiligschennis of ontering van iconen waar je vanaf moet blijven. Nee, ik kan ook niet lachen om mensen die bij de film 2001: A Space Odyssey gaan meefluiten of SF-spoofs waarbij muziek of beeld van deze klassieker op de hak worden genomen. Van sommige dingen blijf je af. Van The Velvet Underground kun je ook maar beter afblijven. Zeker van de banaan, want dat is toch wel een ontzagwekkend monument. Maar ik kan er niet omheen. Deze cover is een waardig eerbetoon, echt een ode aan Nico, waarbij de verschillen tussen de weltschmertz van Nico en die van David Sylvian naadloos vervloeien. Misschien wel mijn favoriete cover ooit gemaakt.
15. Swing *
Ik haalde het al aan. Swing heeft de (on)dankbare taak tweemaal (op het album en op het live-album) Gentlemen Take Polaroids Taking op te volgen. Iets waar het nummer tweemaal glansrijk in slaagt, zo’n aanslepende opening en dan ineens volop dynamiek. Misschien wel het meest romantische nummer dat Japan heeft gemaakt. Ik ben iemand die bij muziek erg kan houden van enkele losstaande gezongen zinnen die in nummers voorkomen. Dat is hier niet anders. Het gevleugelde ”Taking Islands in Africa” komt in dit nummer geloof ik nog vaker voor dan in dat nummer zelf, maar het zijn vooral ”Shout If Someone Gets Too Near en “I'm Someone You'll Neither Know Nor Care” vind ik heerlijk om helemaal in mee te gaan (zachtjes dan – niet hardop).
16. Ghosts
Een gevalletje van overkill. ‘Ghosts’ is het enige Japan-nummer dat Sylvian nog gebruikt bij live-optredens en ook op de verzamelaar ‘Everything & Nothing’ staat een nieuw ingezongen versie van het nummer. Daardoor is er bij mij wat van de mysterieuze glans afgegaan. In een lijstje in het lijstjestopic Sylvian/Japan hier op de site heb ik het nog wel hoog in mijn Top 10 gezet, maar het nummer is aan slijtage onderhevig. De muzikale omlijsting vind ik briljant, maar hier vind ik Sylvian de zwakke schakel – teveel pathos.
17. Communist China *
Eentje uit de oude doos. Japan met zijn roots in de glam-rock van Roxy Music en in mindere mate David Bowie. Dynamiek, kort en krachtig (bijna punk
). ‘Don’t Rain on My Parade’ heeft dat ook, maar ik vind deze beter.18. In Vogue
Een wat ondergesneeuwd nummer wat mij betreft. Het bereikt bijna perfectie als liedje (eenvoud, melodie en schwung), maar blijft daardoor vaak wat onopvallend in meer karakteristieke nummers van ‘Quiet Life’. Het valt pas op als je het nummer op zichzelf hoort. Het nummer kwam ook in geen enkel lijstje voor bij de afvallers, maar komt ook (tot nu toe) maar een keertje terug in de toplijstjes. Wat mij betreft een perfecte illustratie van wat ik bedoel: perfect maar onopvallend (zeker in dit oeuvre).
19. Canton
Er zijn weinig bands met zo’n geweldige zanger waarbij instrumentale nummers het goed doen. Ik herinner me dat bij Simple Minds ‘Theme From Great Cities’ het goed deed. Hier werden al ‘The Experience of Swimming’ als favoriet aangehaald en Canton schopte het al tot een nummer 1. Het nummer blijft fris en weldadig, maar toch blijf ik iets missen. Langgerekte instrumentals waarbij Sylvian dan op een gegeven moment toch één of twee zinnetjes prevelt gaat bij mij toch meer vanuit. Vergelijk het met ‘Despair’ en ‘Life Without Buildings’.
20. Cantonese Boy *
Toch wel het lelijke eendje van deze lijst van 20. Een nogal eenvoudig nummer. Dat hoeft niet altijd vervelend te zijn, maar op deze staccato percussie en ritme met kwakende Karn-bas die zo kenmerkend zijn voor Tin Drum ben je toch wel op een gegeven moment uitgeluisterd. “Cantonese Boy Bang Your Tin Drum” – er lijkt niet meer te zijn dan dat, terwijl een song over de Red Army toch wat meer had verdiend voor mijn gevoel dan een meezinger. – al spreekt het abrupte einde mij wel aan. Luister nog eens naar ‘Oil on Canvas’ waarbij Cantonese Boy onmiddellijk wordt gevolgd door ‘Visions of China’ je moet wel oren van steen hebben wil je daar geen verschillen tussen horen (maar dat beweert ook nog niemand
).19 prima tot fantastische nummers, hiertussen mis ik vooral My New Career, European Son en Suburban Berlin.
0
geplaatst: 11 oktober 2012, 15:00 uur
Aquila schreef:
Ik reageerde destijds in het topic bij het album zelf ook al 'nogal gebeten' op een reactie dat naast Nightporter alleen de titeltrack aardig is. Dan heb je gewoon slecht geluisterd denk ik dan.
Dat was ik, geloof ik. Ik reageerde destijds in het topic bij het album zelf ook al 'nogal gebeten' op een reactie dat naast Nightporter alleen de titeltrack aardig is. Dan heb je gewoon slecht geluisterd denk ik dan.
0
geplaatst: 11 oktober 2012, 16:22 uur
Aquila schreef:
Ben blijkbaar mede de 'schuldige' van het gemis van Gentlemen Take Polaroids (maar goed zoals dazzler schreef, mensen die niet meedoen missen wellicht hun eigen favorieten). Ben dat in de loop der jaren na vele (vele) luisterbeurten van GTP (het album) het zwakste nummer van de plaat gaan vinden. Vooral de lengte breekt het nummer op.
Ben blijkbaar mede de 'schuldige' van het gemis van Gentlemen Take Polaroids (maar goed zoals dazzler schreef, mensen die niet meedoen missen wellicht hun eigen favorieten). Ben dat in de loop der jaren na vele (vele) luisterbeurten van GTP (het album) het zwakste nummer van de plaat gaan vinden. Vooral de lengte breekt het nummer op.
Aquila heeft een punt. Het is zeker niet het beste nummer van de plaat.
En de lengte van het nummer (de single is korter) doet de song geen goed.
Toch heeft Gentlemen Take Polaroids een merkwaardige hitpotentie.
Het nummer blijft toch hangen, zoals je van een single zou mogen verwachten.
Gentlemen is mijn favoriete Japan album (ik vind bijna alle songs even sterk).
En de titelsong zet meteen de toon van het album, vind ik.
Quiet Life is mijn nummer twee. Tin Drum mijn nummer drie.
Ik vermoed dat op Adolescent Sex na mijn top 10 uit nummers van deze albums bestaat.
The Experience of Swimming (b-kant van Gentlemen) was voor mij een openbaring.
Het leek wel alsof ik dat nummer kende uit een ver verleden. Het doet enigszins denken
aan het oerwerk van Orchestral Manoeuvres in the Dark, zoals te horen op de 1978 tapes.
De andere kant van de limited free 7" single bij Organisation (1980) hoor je hier.
YouTube - omd introducing radios/distance fades between us 7" single 1978
0
geplaatst: 11 oktober 2012, 22:25 uur
1 Nightporter
2 Ghosts
3 The Other Side of Life *
4 Quiet Life
5 The Art of Parties *
6 Adolescent Sex
7 Despair *
8 Still Life in Mobile Homes *
9 Visions of China
10 All Tomorrow’s Parties
Japan staat voor verstild, elegant, mysterieus (ofwel oosters) en daar hou ik erg van. Mijn top 3 bestaat dan ook uit de drie meest verstilde etc songs van deze band. Deze zitten in de buitencategorie. Vanaf vier komt dan de rest, ook allemaal van puike kwaliteit.
Overigens verstandig om David Sylvian solo hier buiten te laten, hij zou minstens zeven plekken in mijn top 10 bezetten.
2 Ghosts
3 The Other Side of Life *
4 Quiet Life
5 The Art of Parties *
6 Adolescent Sex
7 Despair *
8 Still Life in Mobile Homes *
9 Visions of China
10 All Tomorrow’s Parties
Japan staat voor verstild, elegant, mysterieus (ofwel oosters) en daar hou ik erg van. Mijn top 3 bestaat dan ook uit de drie meest verstilde etc songs van deze band. Deze zitten in de buitencategorie. Vanaf vier komt dan de rest, ook allemaal van puike kwaliteit.
Overigens verstandig om David Sylvian solo hier buiten te laten, hij zou minstens zeven plekken in mijn top 10 bezetten.
0
johannesA
geplaatst: 12 oktober 2012, 08:37 uur
1. Taking Islands in Africa
2. Nightporter
3. Burning Bridges *
4. Methods of Dance
5. Swing *
6. Quiet Life
7. Adolescent Sex
8. Canton
9. Cantonese Boy *
10. The Other Side of Life *
2. Nightporter
3. Burning Bridges *
4. Methods of Dance
5. Swing *
6. Quiet Life
7. Adolescent Sex
8. Canton
9. Cantonese Boy *
10. The Other Side of Life *
0
geplaatst: 12 oktober 2012, 14:20 uur
Lang niet meer aan Greatest Hits of...meegedaan. Bij Japan kan ik echter niet verstek laten gaan.
1. Nightporter
Voor mij niet alleen het beste nummer van Japan, maar ook een van de beste popnummers ooit.
2. Quiet Life
Voor mij een van de beste nummers van de jaren zeventig.
3. Methods of Dance
Ook dit nummer mag er wezen.
De rest komt op behoorlijke afstand maar is uiteraard ook erg goed;
4. The Other Side of Life
5. Despair
6. Canton
7. Swing
8. Adolescence Sex
9. Taking Islands in Africa
10. In Vogue
1. Nightporter
Voor mij niet alleen het beste nummer van Japan, maar ook een van de beste popnummers ooit.
2. Quiet Life
Voor mij een van de beste nummers van de jaren zeventig.
3. Methods of Dance
Ook dit nummer mag er wezen.
De rest komt op behoorlijke afstand maar is uiteraard ook erg goed;
4. The Other Side of Life
5. Despair
6. Canton
7. Swing
8. Adolescence Sex
9. Taking Islands in Africa
10. In Vogue
0
geplaatst: 12 oktober 2012, 17:28 uur
01. Quiet Life
02. Taking Islands in Africa
03. Methods of Dance
04. Nightporter
05. Despair
06. Adolescent Sex
07. Swing
08. Canton
09. The Art of Parties
10. All Tomorrow's Parties
Dit wordt het. Ook bij mij had Gentleman Take Polaroids de top 10 gehaald.
Net als Sons of Pioneers. En natuurlijk The Experience of Swimming.
02. Taking Islands in Africa
03. Methods of Dance
04. Nightporter
05. Despair
06. Adolescent Sex
07. Swing
08. Canton
09. The Art of Parties
10. All Tomorrow's Parties
Dit wordt het. Ook bij mij had Gentleman Take Polaroids de top 10 gehaald.
Net als Sons of Pioneers. En natuurlijk The Experience of Swimming.
0
geplaatst: 12 oktober 2012, 17:43 uur
Nog maar 10 lijstjes. Dat kan beter!
Op basis van de aanwijzingen alleen al zou Gentlemen Take Polaroids
onderaan de top 10 geëindigd zijn. Moraal van het verhaal: alle rondes meespelen.
Vanavond vanaf 20.00u onthullen we de eindstand.
Op basis van de aanwijzingen alleen al zou Gentlemen Take Polaroids
onderaan de top 10 geëindigd zijn. Moraal van het verhaal: alle rondes meespelen.
Vanavond vanaf 20.00u onthullen we de eindstand.
0
geplaatst: 12 oktober 2012, 19:34 uur
01. Nightporter
02. Ghosts
03. The Other Side of Life *
04. Despair *
05. Burning Bridges *
06. Canton
07. Visions of China
08. Adolescent Sex
09. Still Life in Mobile Homes *
10. In Vogue
02. Ghosts
03. The Other Side of Life *
04. Despair *
05. Burning Bridges *
06. Canton
07. Visions of China
08. Adolescent Sex
09. Still Life in Mobile Homes *
10. In Vogue
0
geplaatst: 12 oktober 2012, 19:53 uur
Ik ken niet alle albums van Japan, dus was wel verrast door de oudere nummers. Had nooit verwacht dat ze ook reggae (Rhodesia) hadden gemaakt. En The Art of Parties heeft dan wel weer een soort funk in zich. Still Life in Mobiles heeft dat ook wel, valt me op.
1. Methods of Dance
2. Quiet Life
3. In Vogue
4. Ghosts
5. The Other Side of Life
6. The Art of Parties
7. Nightporter
8. Taking Island in Africa
9. Adolescent Sex
10. Swing
1. Methods of Dance
2. Quiet Life
3. In Vogue
4. Ghosts
5. The Other Side of Life
6. The Art of Parties
7. Nightporter
8. Taking Island in Africa
9. Adolescent Sex
10. Swing
0
geplaatst: 12 oktober 2012, 20:06 uur
GREATEST HITS OF JAPAN !
De laatste 10 van de top 20 op een rijtje ...
Je leest van links naar rechts: positie, puntentotaal, titel en aantal stemmen.
Songs met * stonden niet in de startlijst, maar werden genomineerd in de 1ste ronde.
11. (23) Swing * (6)
12. (22) Visions of China (7)
13. (20) Burning Bridges * (3)
14. (17) In Vogue (4)
15. (15) Still Life in Mobile Homes * (5)
16. (12) Rhodesia (3)
17. (10) All Tomorrow's Parties (5)
18. (08) Life in Tokyo (2)
19. (02) Cantonese Boy * (1)
20. (01) Communist China * (1)
Toch een beetje sneu voor het gewraakte Gentlemen Take Polaroids
als je de score ziet van de laatste twee songs. Opvallende consensus ook,
wat de top 7 betreft. En er werden maar 6 verschillende nummers 1 genoteerd.
Met dank aan het magische getal van 12 deelnemers.
De laatste 10 van de top 20 op een rijtje ...
Je leest van links naar rechts: positie, puntentotaal, titel en aantal stemmen.
Songs met * stonden niet in de startlijst, maar werden genomineerd in de 1ste ronde.
11. (23) Swing * (6)
12. (22) Visions of China (7)
13. (20) Burning Bridges * (3)
14. (17) In Vogue (4)
15. (15) Still Life in Mobile Homes * (5)
16. (12) Rhodesia (3)
17. (10) All Tomorrow's Parties (5)
18. (08) Life in Tokyo (2)
19. (02) Cantonese Boy * (1)
20. (01) Communist China * (1)
Toch een beetje sneu voor het gewraakte Gentlemen Take Polaroids
als je de score ziet van de laatste twee songs. Opvallende consensus ook,
wat de top 7 betreft. En er werden maar 6 verschillende nummers 1 genoteerd.
Met dank aan het magische getal van 12 deelnemers.
0
geplaatst: 12 oktober 2012, 20:22 uur
10. (29) The Art of Parties * (6)
Aquila schreef:
Bij de box re-issue van ‘Tin Drum’ zit de CD-single van ‘The Art of Parties’ en die single versie (die vreemd genoeg langer is dan die op het album) komt de klasse in alle glorie naar voren. De stijlwisseling na Gentlemen Take Polaroids vind ik wel erg goed werken en ‘The Art of Parties’ is daar meteen een behoorlijke binnenkomer op ‘Tin Drum’ en bepaald niet subtiel in zijn uitwerking. Mick Karn (R.I.P.) was wellicht nooit beter dan in dit nummer. De energie werkt telkens weer aanstekelijk. Ik hou erg van die nummers met enige hoekige chaos op Tin Drum (1981).
Bij de box re-issue van ‘Tin Drum’ zit de CD-single van ‘The Art of Parties’ en die single versie (die vreemd genoeg langer is dan die op het album) komt de klasse in alle glorie naar voren. De stijlwisseling na Gentlemen Take Polaroids vind ik wel erg goed werken en ‘The Art of Parties’ is daar meteen een behoorlijke binnenkomer op ‘Tin Drum’ en bepaald niet subtiel in zijn uitwerking. Mick Karn (R.I.P.) was wellicht nooit beter dan in dit nummer. De energie werkt telkens weer aanstekelijk. Ik hou erg van die nummers met enige hoekige chaos op Tin Drum (1981).
0
geplaatst: 12 oktober 2012, 20:26 uur
09. (31) Despair * (5)
dazzler schreef:
Despair vind ik één van de allerbeste songs op Quiet Life (1979). Die spaarzame piano doet me denken aan Depeche Mode, wanneer Martin Gore in een sentimentele bui verkeert. Ik hoor in de ritmebox zelfs Anne Clark op Changing Places. Despair (wanhoop) verklankt de weemoed van de new wave. In de verte kermt een warme saxofoon op mellotron akkoorden. Het nummer heeft ook wat Kraftwerks The Hall of Mirrors.
Despair vind ik één van de allerbeste songs op Quiet Life (1979). Die spaarzame piano doet me denken aan Depeche Mode, wanneer Martin Gore in een sentimentele bui verkeert. Ik hoor in de ritmebox zelfs Anne Clark op Changing Places. Despair (wanhoop) verklankt de weemoed van de new wave. In de verte kermt een warme saxofoon op mellotron akkoorden. Het nummer heeft ook wat Kraftwerks The Hall of Mirrors.
0
geplaatst: 12 oktober 2012, 20:34 uur
08. (31) Canton (6)
De nummer 1 van Titmeister.
De nummer 1 van Titmeister.
dazzler schreef:
Canton is een symbiose van een catchy synthpop compositie en een Chinees volkswijsje. Die jeukende basgitaar wijst rechtstreeks richting Talk Talk of (what's in a name) China Crisis. Maar ook percussieve synthpop bands als Thompson Twins aten hoorbaar rijst uit de hand van het immer invloedrijke Japan. Voorwaar een van de betere songs op Tin Drum (1981).
Canton is een symbiose van een catchy synthpop compositie en een Chinees volkswijsje. Die jeukende basgitaar wijst rechtstreeks richting Talk Talk of (what's in a name) China Crisis. Maar ook percussieve synthpop bands als Thompson Twins aten hoorbaar rijst uit de hand van het immer invloedrijke Japan. Voorwaar een van de betere songs op Tin Drum (1981).
0
geplaatst: 12 oktober 2012, 20:36 uur
07. (43) The Other Side of Life * (9)
Aquila schreef:
Ik hou zo ontzettend van de stem van Sylvian. Ik kan me best indenken dat sommigen het te zalvend en meelijwekkend vinden. Zelfmedelijden dan voornamelijk. Het past juist perfect bij de instrumentatie en uitstraling van de band. Het heeft de band het unieke geluid gegeven (naast de fantastische muzikanten op zichzelf) dat ze heeft bewaard voor de eeuwigheid. De melancholische, dweperige zang komt nergens in de Japan-periode zo mooi naar voren als in deze zeer lang uitgesmeerde ballad van Quiet Life (1979).
Ik hou zo ontzettend van de stem van Sylvian. Ik kan me best indenken dat sommigen het te zalvend en meelijwekkend vinden. Zelfmedelijden dan voornamelijk. Het past juist perfect bij de instrumentatie en uitstraling van de band. Het heeft de band het unieke geluid gegeven (naast de fantastische muzikanten op zichzelf) dat ze heeft bewaard voor de eeuwigheid. De melancholische, dweperige zang komt nergens in de Japan-periode zo mooi naar voren als in deze zeer lang uitgesmeerde ballad van Quiet Life (1979).
0
geplaatst: 12 oktober 2012, 20:44 uur
06. (52) Adolescent Sex (11)
De nummer 1 van Cured.
De nummer 1 van Cured.
Aquila schreef:
Alles heeft zo zijn start, niet alleen de sex van pubers en jongvolwassenen. Het nummer is tamelijk onontkoombaar, maar kent ook wel een bepaalde houdbaarheid. Ik waardeer nu vooral enkele stukken, waarop met een zekere knipoog de zelfrelativering in het nummer de overhand lijkt te krijgen. De langzame (wat futloze) versie van het gelijknamige debuutalbum is overigens zeker niet te prefereren boven de snellere single versie die later ook opdook, wat mij betreft.
Alles heeft zo zijn start, niet alleen de sex van pubers en jongvolwassenen. Het nummer is tamelijk onontkoombaar, maar kent ook wel een bepaalde houdbaarheid. Ik waardeer nu vooral enkele stukken, waarop met een zekere knipoog de zelfrelativering in het nummer de overhand lijkt te krijgen. De langzame (wat futloze) versie van het gelijknamige debuutalbum is overigens zeker niet te prefereren boven de snellere single versie die later ook opdook, wat mij betreft.
0
geplaatst: 12 oktober 2012, 20:50 uur
05. (55) Taking Islands in Africa (10)
De nummer 1 van johannesA en laxus11.
De nummer 1 van johannesA en laxus11.
Aquila schreef:
Een mijlpaal, omdat hier voor het eerst een collaboratie is tussen Sylvian en Sakamoto die meeschreef aan het nummer. Het is niet helemaal duidelijk wat van zijn hand is, maar er zijn elementen die dit nummer zijn schoonheid en mysterie geven die ik rechtstreeks aan de invloed van Sakamoto zou willen toeschrijven. Ik kan het niet hard maken, maar de toetsen die op seconde 16 het nummer even kleuren en 20 seconden later wat prominenter terugkeren zou ik typisch Sakamoto willen noemen (2 minuut, 45 seconden is weer zo’n moment). Van Gentlemen Take Polaroids (1980).
Een mijlpaal, omdat hier voor het eerst een collaboratie is tussen Sylvian en Sakamoto die meeschreef aan het nummer. Het is niet helemaal duidelijk wat van zijn hand is, maar er zijn elementen die dit nummer zijn schoonheid en mysterie geven die ik rechtstreeks aan de invloed van Sakamoto zou willen toeschrijven. Ik kan het niet hard maken, maar de toetsen die op seconde 16 het nummer even kleuren en 20 seconden later wat prominenter terugkeren zou ik typisch Sakamoto willen noemen (2 minuut, 45 seconden is weer zo’n moment). Van Gentlemen Take Polaroids (1980).
0
geplaatst: 12 oktober 2012, 20:56 uur
04. (56) Ghosts (7)
dazzler schreef:
Klanktapijten worden klankschalen op Tin Drum. Dat tinnen drumgeluid is ook echt alomtegenwoordig. Maar op Ghosts overheerst de boeddhistische contemplatie. Een van de weinige nummers op Tin Drum (1981) dat aanleunt bij de grotere sfeerstukken op de voorgangers Quiet Life en Gentlemen Take Polaroids.
Klanktapijten worden klankschalen op Tin Drum. Dat tinnen drumgeluid is ook echt alomtegenwoordig. Maar op Ghosts overheerst de boeddhistische contemplatie. Een van de weinige nummers op Tin Drum (1981) dat aanleunt bij de grotere sfeerstukken op de voorgangers Quiet Life en Gentlemen Take Polaroids.
0
geplaatst: 12 oktober 2012, 21:06 uur
03. (61) Methods of Dance (7)
De nummer 1 van dix en herman.
De nummer 1 van dix en herman.
Aquila schreef:
Misschien dat dit nummer maar 1 millimeter achter komt op nummer 1. Wat mij betreft klopt hier alles. Een verscheurende melancholie, uit de Japan-periode vind ik dit het finest hour van Sylvian. Maar als je de instrumentale bruggetjes goed beluisterd hoor je hier in een band die volledig op elkaar is ingespeeld, alle hoekjes worden gevuld, elk loopje van de één wordt overgenomen door de ander en Sylvian valt enkele malen weergaloos mooi in, met één van de meest fantastisch lopende teksten ooit. ”It's a New Design - The Cut and Style You Know so Well - Spins Across the Floor”. Schilderen met woorden en het vervolg is minstens zo mooi. Andermaal van Gentlemen Take Polaroids (1980).
Misschien dat dit nummer maar 1 millimeter achter komt op nummer 1. Wat mij betreft klopt hier alles. Een verscheurende melancholie, uit de Japan-periode vind ik dit het finest hour van Sylvian. Maar als je de instrumentale bruggetjes goed beluisterd hoor je hier in een band die volledig op elkaar is ingespeeld, alle hoekjes worden gevuld, elk loopje van de één wordt overgenomen door de ander en Sylvian valt enkele malen weergaloos mooi in, met één van de meest fantastisch lopende teksten ooit. ”It's a New Design - The Cut and Style You Know so Well - Spins Across the Floor”. Schilderen met woorden en het vervolg is minstens zo mooi. Andermaal van Gentlemen Take Polaroids (1980).
0
geplaatst: 12 oktober 2012, 21:12 uur
02. (73) Quiet Life (10)
De nummer 1 van dazzler.
De nummer 1 van dazzler.
dazzler schreef:
Op meersterlijke wijze slaagt Japan erin om alle ingrediënten uit de jaren 70 rock (Roxy Music, Brian Eno, David Bowie en Lou Reed) te integreren in een soort blauwdruk voor de jaren 80 synthpop. De single Quiet Life (van het gelijknamige album uit 1979) is meteen de perfecte kennismaking met het hitpotente Japan. Dit is de originele Duran Duran sound: zelfde door Giorgio Moroder geïnspireerde, electronische beat, zelfde gitaarlikjes, zelfde synthesizer toets en bovenal ook zelfde kreunstem ... wie dit niet hoort is doof.
Op meersterlijke wijze slaagt Japan erin om alle ingrediënten uit de jaren 70 rock (Roxy Music, Brian Eno, David Bowie en Lou Reed) te integreren in een soort blauwdruk voor de jaren 80 synthpop. De single Quiet Life (van het gelijknamige album uit 1979) is meteen de perfecte kennismaking met het hitpotente Japan. Dit is de originele Duran Duran sound: zelfde door Giorgio Moroder geïnspireerde, electronische beat, zelfde gitaarlikjes, zelfde synthesizer toets en bovenal ook zelfde kreunstem ... wie dit niet hoort is doof.
0
geplaatst: 12 oktober 2012, 21:30 uur
01. (99) Nightporter (12)
De nummer 1 van Aquila, El Ninjo, ranboy, remcodulac, wibro.
De nummer 1 van Aquila, El Ninjo, ranboy, remcodulac, wibro.
Aquila schreef:
Tsja, ik ‘verwijt’ hiervoor mensen dat ze wellicht niet goed genoeg luisteren om de schoonheid van de rest van onbekendere en minder voor de hand liggende Japan-nummers te onderzoeken en ontdekken, zet ik zelf ‘Nightporter’ op 1. Maar ik ontkom er niet aan. De klasse van de compositie, de verstilling, de zeggingskracht, de eenvoud. MAGIE! Ik word er altijd een beetje klein en nietig van. Afkomstig van Gentlemen Take Polaroids (1980).
Tsja, ik ‘verwijt’ hiervoor mensen dat ze wellicht niet goed genoeg luisteren om de schoonheid van de rest van onbekendere en minder voor de hand liggende Japan-nummers te onderzoeken en ontdekken, zet ik zelf ‘Nightporter’ op 1. Maar ik ontkom er niet aan. De klasse van de compositie, de verstilling, de zeggingskracht, de eenvoud. MAGIE! Ik word er altijd een beetje klein en nietig van. Afkomstig van Gentlemen Take Polaroids (1980).
0
geplaatst: 12 oktober 2012, 23:18 uur
Ik was paar daagjes druk in Londen maar anders had ik Adolescent Sex als nummer 1 gekozen 
0
geplaatst: 13 oktober 2012, 00:00 uur
wibro schreef:
1. Nightporter
Voor mij niet alleen het beste nummer van Japan, maar ook een van de beste popnummers ooit.
2. Quiet Life
Voor mij een van de beste nummers van de jaren zeventig.
3. Methods of Dance
Ook dit nummer mag er wezen.
1. Nightporter
Voor mij niet alleen het beste nummer van Japan, maar ook een van de beste popnummers ooit.
2. Quiet Life
Voor mij een van de beste nummers van de jaren zeventig.
3. Methods of Dance
Ook dit nummer mag er wezen.
En dit werden ook de nummers # 1, # 2 en # 3. in de eindlijst.
Volkomen terecht uiteraard.
0
geplaatst: 13 oktober 2012, 00:00 uur
GREATEST HITS OF COCTEAU TWINS !
Het moest er ooit toch nog eens van komen.
1ste RONDE nominatie
De startlijst is voor één keer gebaseerd op mijn eigen voorkeur.
Ik kreeg namelijk geen objectieve lijst waar ik echt tevreden over was.
Maar wel zo dat elk album vertegenwoordigd is.
Aikea Guinea
Blue Bell Knoll
Bluebeard
Carolyn's Fingers
Five Ten Fifty Fold
Garlands
Heaven or Las Vegas
How to Bring a Blush to the Snow
Iceblink Luck
Ivo
Lazy Calm
Lorelei
Pandora
Pearly Dewdrop's Drops
Sea Swallow Me (The Moon and the Melodies)
Seekers Who Are Lovers
Shalow Then Halo
Song to the Siren (This Mortal Coil)
Sugar Hiccup
Tishbite
Songs van This Mortal Coil mogen, van zodra er twee Twins aan meewerkten.
En ook de songs van onderstaande collaboratie zijn toegestaan.
Harold Budd, Elizabeth Fraser, Simon Raymonde & Robin Guthrie - The Moon and the Melodies (1986)
Deadline 1ste ronde is maandagavond om 20.00u.
Het moest er ooit toch nog eens van komen.
1ste RONDE nominatie
De startlijst is voor één keer gebaseerd op mijn eigen voorkeur.
Ik kreeg namelijk geen objectieve lijst waar ik echt tevreden over was.
Maar wel zo dat elk album vertegenwoordigd is.
Aikea Guinea
Blue Bell Knoll
Bluebeard
Carolyn's Fingers
Five Ten Fifty Fold
Garlands
Heaven or Las Vegas
How to Bring a Blush to the Snow
Iceblink Luck
Ivo
Lazy Calm
Lorelei
Pandora
Pearly Dewdrop's Drops
Sea Swallow Me (The Moon and the Melodies)
Seekers Who Are Lovers
Shalow Then Halo
Song to the Siren (This Mortal Coil)
Sugar Hiccup
Tishbite
Songs van This Mortal Coil mogen, van zodra er twee Twins aan meewerkten.
En ook de songs van onderstaande collaboratie zijn toegestaan.
Harold Budd, Elizabeth Fraser, Simon Raymonde & Robin Guthrie - The Moon and the Melodies (1986)
Deadline 1ste ronde is maandagavond om 20.00u.
0
geplaatst: 13 oktober 2012, 00:01 uur
Ik laat deze week schieten, ken er niet veel van maar wat ik ken vind ik maar mhaw.
0
geplaatst: 13 oktober 2012, 00:09 uur
Cherry Coloured Funk
Cico Buff
Donimo
From the Flagstones
Musette and Drums
Otterley
Quisquose
She Will Destroy You (The Moon and the Melodies)
The Hollow Men
Throughout the Dark Months of April and May
Cico Buff
Donimo
From the Flagstones
Musette and Drums
Otterley
Quisquose
She Will Destroy You (The Moon and the Melodies)
The Hollow Men
Throughout the Dark Months of April and May
0
Aquila
geplaatst: 13 oktober 2012, 00:38 uur
Fijne editie achter de rug 
Deze week niet helemaal rust, maar nomineren gaat me niet lukken, daarvoor ken ik te weinig. Een Top 10 daar moet ik later deze week wel uitkomen.
edit: misschien gaat nomineren toch wel lukken, ik ben namelijk dól op Garlands en die kan zo bijna integraal in mijn lijst - er ontbreekt nogal was van dat album (wat mij betreft)
Deze week niet helemaal rust, maar nomineren gaat me niet lukken, daarvoor ken ik te weinig. Een Top 10 daar moet ik later deze week wel uitkomen.
edit: misschien gaat nomineren toch wel lukken, ik ben namelijk dól op Garlands en die kan zo bijna integraal in mijn lijst - er ontbreekt nogal was van dat album (wat mij betreft)
0
geplaatst: 13 oktober 2012, 00:50 uur
Cocteau Twins Mooie keuze. Op de EP's zijn ook nog veel mooie nummers te vinden.
Was ook leuk om weer eens goed naar Japan te luisteren. Toch een band die ik beetje bij beetje steeds beter ga vinden.
Mooie keuze. Op de EP's zijn ook nog veel mooie nummers te vinden. Was ook leuk om weer eens goed naar Japan te luisteren. Toch een band die ik beetje bij beetje steeds beter ga vinden.
Dit topic is gesloten. Alleen moderators kunnen nog berichten plaatsen.
* denotes required fields.