Het lijkt wel erg op Dead Can Dance. Qua naam dan

2+, 5-

2+, 6- ,Kan er weinig mee.

En wederom een stukkie sax erin verwerkt.

1+

1+, 1-

2+, 1- Vond het een leuk nummer toen (1988)

Vind het nog steeds een geweldig nummer. Kan d'r niks aan doen
Die sax (mijn favo instrument) doet wel een flinke schep bovenop mijn feestvreugde. En die korte uithaal op 4:02 doet het hem ook. Mooie tijd van die typische jaren 80 Billboard kneiters.

2+, 2-

Typische jaren '80 meuk waar ik toen een hekel aan had en wat ik nu ook nog heb.

2+, 3-
Ook ik heb er weinig mee, typische foute jaren '80-AOR die mij doet denken aan één of andere tienersoapserie uit die tijd.

2+, 4-

3+. 4- Leuk nummer

4+, 4-

Zal niet iedereen waarderen, deze cover, but I love it!
(Morrissey gaf zijn goedkeuring in een interview)

1-

2- , nooit wat mee gekund

3-

4-

Bij de eerste klanken (ooit) van dit nummer was ik al gefascineerd.

1-

2-

3-

4-
Helemaal niet gefascineerd, typisch foute mechanische jaren '80-pop, bovendien ook jatterij van Axel F.

Ik moet zeggen dat ik vaak een uitslag wel zie aankomen / had verwacht, maar deze absoluut niet.
Dacht dat deze wel goed lag, blijkbaar niet dus

Zit weinig pop aan, Luc.
Maar waarom is jaren 80 muziek vaak fout en jaren 60 (ik noem maar een dwarsstraat) niet?
Ligt vaak aan het MuMe-bevolkings stemgedrag, lijkt me zo.

De jaren '60-hits (altans de meeste want ook deze periode heeft zijn rommel net als ieder tijdperk) hebben een natuurlijke productie en klinken spontaner en frisser. Sommige jaren '80-hits en dan met name die Stock, Aitken & Waterman-producties en vele latere AOR (Starship bv.) klinken plastic, steriel en mechanisch door de gelikte productie en het gebruik van syndrums en dichtsmerende synths.
Natuurlijk, in de jaren '80 werden er ook veel goede dingen uitgebracht (te veel om op te noemen). Maar daarnaast ook veel foute rommel al is dat nu nog meer het geval.

Een heerlijk jaren '80 nummer

1+

2+

3+

4-0