Aha, daarmee zijn we aangekomen bij de eerste naam in het topic die mij niet volledig onbekend is. In mijn spaarzame eerdere verkenningen door de electronische muziek heb ik, zo ergens in de tweede helft van de jaren negentig, een korte periode vrij veel naar muziek van het Warp-label geluisterd. BoC was toen één van de gezichtsbepalende artiesten op het label, samen met Richard James en Autechre. Hoewel sommige muziek me is bijgebleven, heeft BoC me toen niet echt kunnen raken, ik vond het een beetje stroperig, te gekunsteld.

Intussen is mijn eigen smaak natuurlijk ook weer verder ontwikkeld, en dit jaar heb ik toevallig al een paar keer met redelijk plezier naar hun nieuwste plaat geluisterd. Ideaal moment voor een herkansing dus. Later meer.

Je treft het, hoewel Geogaddi meer dan een uur duurt is het prima geschikt om te draaien *terwijl* je je moeder belt. Zo sla je twee vliegen in een spreekwoordelijke klap.

Opzetten terwijl je je moeder op bezoek hebt is eventueel ook een optie, dat doe ik zelf ook.

Ik ken het mensje voor de rest helemaal niet, maar is het voor Sandokan's moeder niet heel erg saai om overal waar ze op bezoek gaat dezelfde plaat te moeten horen?

Voor het overige had ik nog wel wat inspiratie voor een volgende tip, maar ik heb net hierboven gelezen dat ik voor de lieve vrede nog best effe wacht met mezelf opnieuw aan de lijst toe te voegen...?

Hahaha toevallig komt mijn moeder later deze week op bezoek dus ik zal de proef eens op de som nemen.

@2MY: ik noteer je bij deze alvast voor een nieuwe/ herhaallijst.

Schiet toch eens op man, anders komt er niet eens meer een herhaallijst .

Dacht altijd dat electronic sneller ging - op deze manier ging het nog sneller in da 80's - bits overkloppen per tam-tam.

Zeg, het is nog altijd mijn topic, mijn tempo heren.

Slaap gerust in de overtuiging dat mijn luisterwerkzaamheden bepaald niet stil liggen, en dat ik jullie nominaties dezelfde tijd en aandacht heb gegeven cq ga geven als ik die van herman nu geef.

Ja ja - net als thans bij het reistopic is de snelheid van de trekschuit en/of postkoets soms te prefereren boven de digitale snelweg - het CJIB heeft wellicht ook camera's hangen op de MuMeiaanse wegen.

Om het topic niet helemaal dood te laten bloeden zal ik bij deze een reactie schrijven over Geodaddi van Boards Of Canada, hoewel ik nog geen sterrenwaardering aan de plaat ga hangen.

Niet dat Geodaddi een bepaald ontoegankelijke plaat is per se. In tegendeel, als ik het vergelijk met de indruk die ik indertijd had overgehouden van BoC als enigszins klinische, steriele muziek (zie mijn bericht hierboven), moest ik daar al op terugkomen bij de eerste keer dat de warme, groovende klanken van Geodaddi door mijn koptelefoon klonken. Ondanks een songtitel als 'Music is Math' is er weinig aan deze plaat dat mathematisch is, nodeloos ingewikkeld of droog.

Sterker nog, als je al een kritische noot over deze plaat wilt kraken, is het dat de plaat soms een beetje te vriendelijk, te loungy is. Niemand zal beweren dat gelaagde, subliem opgebouwde nummers als 'Julie and Candy' , '1969' of 'Alpha and Omega' cheesy of goedkoop in elkaar zitten, maar de algehele sfeer blijft zo relaxt en dromerig dat ik soms bijna vergeet dat het opstond. Niet bepaald een fijne eigenschap van een plaat waar je een intelligente mening over hoopt te formuleren (toen ik een paar dagen geleden de albumpagina bekeek, en daar een discussie over de depressiviteit van deze muziek tegenkwam, was ik dan ook zeer verbaasd. Deze muziek maakt me nog niet het kleinste beetje zwaarmoedig, eerder heeft het iets van lome dagen in de zon, de trage ritmes van de natuur en een klein beetje de geur van hennep).

Bij het beluisteren van de plaat als geheel, kom je ook alle korte tussenstukjes tegen, en wat minder coherente langere nummers. Door een positieve bril bekeken kun je zeggen dat deze stukjes de sfeer van de plaat knap versterken en uitbouwen, met een zuurdere blik kan je klagen dat er een hoop rustmomenten worden toegevoegd aan een plaat die allerminst behoefte heeft aan rustmomenten.

Maar goed, uiteindelijk telt: is de muziek de moeite waard? Puur sonisch bekeken moet ik daar zeker 'ja' op beantwoorden. De combinatie tussen lome beats, dromerige synths, diepe bassen, en bevreemdende samples uit documentaires en andere obscure bronnen, is soms zo virtuoos uitgevoerd dat je er kippenvel van krijgt.

Om te weten of de plaat mij langdurig kan blijven boeien, zou ik langer de tijd moeten nemen dan in dit topic billijk is. Vandaar dus nog geen waardering in sterren. Het is typisch het soort slowburning muziek dat zich langzaam een plekje moet veroveren in je bewustzijn. Of Geodaddi daarin slaagt, is nog een openstaande vraag. Op bepaalde dagen in de afgelopen weken heb ik gedacht dat dit weleens een van mijn favoriete platen kon worden, maar net zo goed zijn er luisterbeurten geweest dat de plaat bijna volledig langs me heen gleed, en de wat lethargische modus operandi van Boards of Canada me zelfs een beetje begon te irriteren.

Mijn bedoeling is zeker in de toekomst nog een keer te herevalueren.

X 2MY
X Grafgantz
X Inquestos
X herman
- Snoeperd
- itchy
- Arrie
- De-noir
- thelion
- Titmeister
- Dance Lover
- mjuman
- Poa
- DjFrankie
- Gyzzz

Ik ga nog even kijken of Snoeperd nog mee wil doen, anders zal ik begin komende week Itchy om zijn bijdrage vragen

Snoeperd heeft laten weten momenteel niet mee te doen, wat betekent dat de beurt overgaat naar itchy.

X 2MY
X Grafgantz
X Inquestos
X herman
- itchy
- Arrie
- De-noir
- thelion
- Titmeister
- Dance Lover
- mjuman
- Poa
- DjFrankie
- Gyzzz

Vreemd, volgens mij doe jij hier al het werk. Hij hoeft je alleen maar een album te tippen, er hoeft niet eens een verhaaltje bij want dat gaat jouw taak worden. Zou hij de opzet van het topic wel begrepen hebben?

Wederom gaan de voetjes niet van de vloer, maar het brein zal wel degelijk worden geprikkeld bij de ruisende tonen van deze plaat. Ik leg er expres niet al te veel over uit, en zal je niet afleiden met het concept dat te academisch is voor woorden maar ik ben vooral erg benieuwd wat je vind van de warme koele muziek van deze berekenende Duitser.

Vreemde keuze, Vol. 2 is veel beter

Ja, wel 0.04 punt volgens de users (niet volgens mij)

Ik heb het dan ook over m'n eigen stem: 3,5* vs 4,0*

En dat half puntje verschil noemt hij veel beter

Als het gemiddelde verschil slechts 0,04 is is mijn verschil veel groter

Ik ben benieuwd of Sandokan-veld al wat voorzichtige indrukken heeft...

De laatste weken weinig luistertijd gehad en zit nu in het buitenland, dus deze gaat nog wel een paar dagen duren vrees ik..

Voorzichtige eerste indruk: intigrerende maar soms een beetje irritante plaat.

Unitxt van Alva Noto is ook een fijn plaatje

Nou, dié is pas irritant

Goed, deze keer heeft het zelfs voor mijn doen lang geduurd, waarvoor excuses. Dit lag vooral aan persoonlijke drukte, al maakte itchy het nou ook niet bepaald makkelijk. Xerrox vol. 1 van Alva Noto ('Xerrox' naar ik aanneem met dubbel R om problemen met merkrecht voor te zijn) bevat het soort klanken waarvan het meer conservatieve gedeelte van mijn persoonlijkheid wil gaan brommen: 'da's toch geen muziek!' om snel weer iets op te zetten met een herkenbare couplet/ refreinstructuur.

Maar goed, daarvoor zijn we hier niet, dus we ploegen dapper verder, ook al moet ik zeggen dat ik, na vijftien keer luisteren, nog steeds geen idee zou hebben waar ik zou zijn op deze plaat, als je een willekeurig nummer zou aanzetten. Uiteraard ben ik ook bepaald geen getraind oor.

Het is niet de meest extreme plaat qua geluiden die ik ooit hoorde, of zelfs in dit topic tot nu toe. Wel is het waarschijnlijk de meest lege, niet per se minimalistisch maar door zijn opzet en aanpak zo abstract dat het eigenlijk geen van de handvatten heeft waarmee we normaal gesproken greep kunnen krijgen over dit soort dingen. Ik geef toe dat ik het daar wel moeilijk mee had, en ik betwijfel of ik dit soort muziek geregeld voor mijn plezier zou gaan luisteren.

Maar toch... Ik merkte zeker in de laatste week dat, als ik de plaat lang genoeg liet aanstaan, ik er behoorlijk in begon te komen. Soms verdwenen de klanken van de Xerrox-machine bijna in de achtergrond, maar dan nog voegde het iets toe aan wat ik aan het doen was, een soort eigenzinnige specerij die de realiteit kruidde. Als de plaat dan was afgelopen, voelde ik een soort vredige teleurstelling, en duurde het soms een kwartier voordat ik iets anders opzette. Intrigerend.

Sterrenwaarderingen zijn sowieso kul, en in dit geval al helemaal betekenisloos, maar voor de vorm stem ik 3* en dank ik itchy hartelijk voor de uitdaging en het uitbreiden van het referentiekader. Wellicht dat in de toekomst er nog meer enthousiasme voor deze plaat bij me loskomt.

EDIT: Ik krijg meteen bij het plaatsen het idee dat deze plaat het verdiende om iets poëtisch en heel academisch te zeggen over de effecten van de muziek op mijn hoofd, in de trant van: 'Het verschijnen en weer verdwijnen van over elkaar heen schuivende patronen resoneert sterk met de herinneringen, emoties en prikkels die onwillekeurig in het hoofd opkomen, waardoor etc. etc., maar ik kan er momenteel niet de passende vorm voor vinden. Wel een goed teken, ik denk niet dat ik deze plaat voor de laatste keer heb beluisterd.

Zelfde hier, maar moet dat dan? Volgens mij denk je nog altijd in zoals je het zelf noemt "herkenbare couplet/ refreinstructuur". Stop daar nou toch eens mee man

X 2MY
X Grafgantz
X Inquestos
X herman
X itchy
- Arrie
- De-noir
- thelion
- Titmeister
- Dance Lover
- mjuman
- Poa
- DjFrankie
- Gyzzz

Waarmee de beurt is gekomen aan onze gewaardeerde ex-mod Arnout. Ik ben benieuwd!

Nou, ondanks de smiley stel je op zich wel een goede vraag. Van mij hoeft het eigenlijk helemaal niet, maar af en toe voel ik me, als ik discussies lees over elektronica, een beetje zoals een leek op een wijnproeverij. Iedereen staat om je heen te bazelen over de voordelen van bepaalde druiven en een vleugje appel, en jij bent al vergeten hoe de vorige slok smaakte voordat je aan een nieuwe begint. Ik heb nog wel eens dat nummers van Boards of Canada voorbij komen shuffelen en die kan ik dan wel weer vrij goed plaatsen, dus het ligt ook aan meneer Noto vind ik.

Voor mij gaat het bij zulke platen om het geheel, afzonderlijke nummers boeien me eigenlijk vrij weinig. Vooral ook omdat ik ze zelf ook helemaal niet uit elkaar kan halen

Halen of houden? Tracks zijn aparte entiteiten die daarom ook genummerd zijn Dat maakt ze refereerbaar; al zijn er genoeg lieden die hun tracks geen titels meegeven. Dat maakt discussiëren over muziek helemaal een farce: "nou ik vind untitled 8 van *** veel beter dan untitled 11 van ** " jaja

Daar heb ik speciaal gereedschap voor. Heel erg technisch, zal verder niet in detail treden.

Bij mij waren de twee Xerroxen van die zeer zeldzame platen die patsboem gelijk binnenkwamen. Muziek die speciaal voor jou gemaakt lijkt te zijn. Misschien dat de plaat voor jou in de toekomst nog wat blijft groeien Robokan...