Bijzonder aardig om , White Man ( In Hammersmith Palais) in de startlijst te vergeten.
Komt wel in mijn nominatie.
Edit: Train in vain komt er bij mij ook op.

Daar dient de nominatieronde voor hé mannen!

En The Card Cheat, wordt die ook gezien als een The Clash-klassieker? Dat wist ik niet. Die staat wel héél laag bij de voorkeursstemmen voor London Callling dan.

Ach vooruit, deze dan maar.
Moeilijk hoor.

Armagideon Time
Career opportunities
Clamp down
Clash City Rockers
Jimmy Jazz
Police On My Back
Rudie can't fail
Train in Vain
Up In Heaven (Not Only Here)
White Man ( In Hammersmith Palais)

I'm so Bored staat erin Rudi S, you can fail though

deze niet:
Armagidion Time
The Card Cheat
Career Opportunities
Clampdown
Ghetto Defendant
Midnight To Stevens
One More Time
Rebel Waltz
Train In Vain
Washington Bullets

En ik ArthurDZ voor het opnemen van Straight to Hell

Dan maar die reggae cover die jij ook hebt, was net er af gevallen.

kijken hoe scherp arthur nog is.

draai nu de lange versie van straight to hell

Bij mij wel Maar Hammer Smith is de grootste klassieker die er niet bij staat denk ik..

Armagideon Time
Brand New Caddilac
Charlie Don't Surf
Clamp Down
Clash City Rockers
Police On My Back
Somebody Got Murdered
The Call Up
Train in Vain
White Man ( In Hammersmith Palais)

Met veel plezier gedaan!

Brand New Caddilac
Charlie Don't Surf
Clamp Down
Clash City Rockers
Know Your Rights
Police On My Back
Somebody Got Murdered
The Card Cheat
Train In Vain
White Man) In Hammersmith Palais

Death Or Glory
I'm Not Down
Lover's Rock
Revolution Rock
Rudie Can't Fail
Safe European Home
Somebody Got Murdered
The Crooked Beat
Train In Vain
(White Man) In Hammersmith Palais

Zeven lijstjes nog maar, dat kan beter! Ik sla even aan het taggen:

LucM, arcade monkeys, itchy, Dungeon, freakey, deric raven, johan de witt, aERodynamIC, doen jullie ook mee met deze editie?

Van herman verwacht ik ook nog een lijstje, zo'n tien minuutjes voor de deadline

Ik ken veel te weinig van The Clash (2 albums). Misschien finale.

Jaja, ik ging al meedoen hoor! Hier is Rebel itchy:

(White Man In) Hammersmith Palais
Hate & War
Jimmy Jazz
Lightnin' Strikes (not once but twice)
Lose This Skin (ge-wel-dig nummer!!!)
Police On My Back
Remote Control
Rudie Can't Fail
Safe European Home
Train in Vain

Instant zin om de dorpsagent te gaan plagen!

10 minuten na de deadline wordt natuurlijk bedoeld

Ja, ben druk aan het luisteren.

Nu Black Market Clash, de ep uitkwam tussen London Calling en Sandinista.

Wat een ontdekking

De laatste drie nummers daarvan vind ik beter dan heel London Calling bij elkaar. Dit is The Clash zoals ik The Clash het liefste hoor.

Doe jij ook mee, Mjuman? Altijd welkom hé

City of the Dead
Hateful
I'm Not Down
Justice Tonight/Kick it Over
Pressure Drop
Revolution Rock
Rudi Can´t Fail
Somebody Got Murdered
Train in Vain
White Man (in Hammersmith Palais)

Laten we zeggen een bijzondere startlijst. Of liever bijzonder stemgedrag.

herman
Kant 2 van deze 10" is inderdaad bijzonder sterk. Nog steeds een bijzondere plek in mijn vinyl verzameling. Maar beter dan London Calling? Man toen die uitkwam, dat blies alles omver en Guns of Brixton is ook nog net een stukje beter dan de reggae/dub van Black Market Clash. Maar Armagideon Time hoort zeker in elke Clash Top 10 thuis.

Armagideon Time
(White Man In) Hammersmith Palais (een van de weinige pre-LC tracks die nog de moeite waard is)
Lose This Skin (zoals Itcy het treffend uitdrukt: ge-wel-dig nummer!!!)
Charlie Don't Surf
Clampdown
I'm Not Down
Rudie Can't Fail
Somebody Got Murdered
Train In Vain (Stand By Me)
Wrong 'Em Boyo

Guns of Brixton is extreem goed, maar als album vind ik London Calling eigenlijk geen buitencategorie. Was er destijds nog niet bij, maar met lang niet alle nummers heb ik een klik. Bij mij staat het album al een tijd op 4*.

Ben ik wel met Herman eens : ik heb 'm mede uit nostalgische redenen nog net in mijn Top 10 staan (op 9), maar qua nummers zou ik wel een derde (nummer of 6/7) willen schrappen omdat ik ze niet sterk genoeg vind....

Waarschijnlijk is dat zo maar London Calling vond ik een belevenis. Een van de weinige albums waarvan ik nog weet dat ik 'm in de winkel zag, kocht, rook en ..... weggeblazen werd. Alles aan het album was goed. Ook nu kun je nog zeggen dat het de missing link tussen punk en new wave was. Ja en als een paar nummers van Black Market Clash op de plaats van de mindere LC-tracks had gezet was het nog imponerende geweest. Maar ik ken eigenlijk bijna geen album waar ik niet een paar nummers zou willen vervangen (ik weet het vloeken in de MuMe-kerk). Daarom hou ik ook veel meer van singles (losse tracks).

Dat de mannen overigens niet altijd even sterk waren in door selecteren bewezen ze wel bij Sandinista! Die duurde echt 2 kanten te lang.

Bijna een kopie van zaaf. Niet verwonderlijk want ik kom m wel vaker tegen hier op MuMe

Armagidion Time
Clampdown
Ghetto Defendant
Hateful
Midnight To Stevens
Rebel Waltz
The Call Up
The Card Cheat
Train In Vain
Washington Bullets

50tracks Ik snap je....het album heeft met de persoonlijke beleving ook meerwaarde en elk dubbelalbum is meestal/altijd niet even sterk. Het was een essentieel dubbelalbum in allerlei opzichten. Toch vind ik bijv. Eilxe On Main Street van de Stones een echt sterke dubbelaar qua songs, die van The Beatles weer minder, maar ook wel weer bijzonder.

die ontmoetingen doen je goed.. of mij?

Bedankt voor the tag Arthur.

Career Opportunities
Clampdown
Ghetto Defendant
Julie's Been Working For the Drug Squad
Koka Kola
Police On My Back
Red Angel Dragnet
Rudie Can't Fail
Sean Flynn
The Card Cheat

Bedankt voor de tag, ik heb er direct een Clash-dagje van gemaakt.

All the Young Punks (New Boots and Contracts)
Charlie Don't Surf
Death or Glory
Hateful
Lose This Skin
Lover's Rock
Police & Thieves
Rudie Can't Fail
Somebody Got Murdered
Train in Vain

Altijd leuk, een FlipFluitketel die erbij was. We schrijven het jaar des heren 1979 en wat waren de grote 'brugalbums' van dat jaar? Nou, even ademhalen, geen geschiedenis herschrijven en even nadenken. Unknown Pleasures, Three Imaginary Boys, Fear of Music komen eerder in de buurt dan de - jawel fraaie - dubbelaar van The Clash: een plaat die blijk geeft van muzikaal en artistiek en allround vakmanschap: van rockabilly, via jazz en reggae naar pop rock. Clash is NOOIT wave geweest; ook nooit die ambitie gehad ook niet om muzikale bruggen te slaan. In veel lijsten van 1979 eindigde The Clash nipt of net niet in de toptien.

Kijk ook naar de hoes van London Calling en de link met rock & roll is gelegd; Strummer was in zijn kleine teen al veel meer R&R dan El Jaggo en Bono ooit zullen voelen in hun hele lijf - d'r zat niet voor nix een kuif op zijn kop!

London Calling kwam op 14 december uit en stond dus inderdaad in geen een jaarlijstje. Net als nu worden die lijstjes al begin december gemaakt en was de release simpelweg te laat voor de 1979.

In de decenniumlijsten over the eighties staat het album gewoon 1 bij Rolling Stone en de diverse grote engelse lijsten. En niet Unknown Pleasures, Three Imaginary Boys of Fear of Music. Zeker die 2e is zelfs in geen velden of wegen terug te vinden, ook niet voor de seventies by the way. Het politiek correcte Pitchfork telt het album dan weer wel bij the seventies en daar staat het album gewoon op 2 in de decennium lijst (Unknown Pleasures op 7). Gewoon dus een van de grote (brug-)albums, zelfs tussen twee decennia, met een werking die veel verder ging dan 1979 of 1980. Met een werking die bovendien veel verder ging dan de muziek sec. Hier was een van de grote punkbands (maar dat zul je ook wel ontkennen, want hij mag blijkbaar alleen maar rock zijn) die de punk openbrak naar andere muzieksoorten. En daarmee de vrijheid terug gaf die de punk stiekem gekaapt had.

En dan kom je bij de ingewikkelde discussie over wat is new wave. Als je jouw definitie wilt hanteren prima. Even een citaat "new wave" had replaced "punk" as the definition for new underground music in the UK", en werd in de UK opnieuw gebruikt om de Boomtown Rats te duiden. Tja.