Vast, maar rockers zijn meestal degenen met oogkleppen op voor alles wat buiten het gebaande gitaar-vocals-gitaar-bas-drums pad valt. Dus nee, ik denk niet dat het de rockers zijn die zo'n topic levend houden. Wel als het over de boring 70s gaat. Misschien moet je dat topic openen.

Van mevrouw Bush ken ik wel wat, maar deze dan weer niet. Dus ik pas.

1989 27. Dream Theater - When Dream and Day Unite (1989)



168 stemmen / 3.41 sterren / 2 meningen

A Fortune in Lies / Status Seeker / The Ytse Jam / The Killing Hand
Light Fuse and Get Away / Afterlife / The Ones Who Help to Set the Sun / Only a Matter of Time

1989 27.

00 * A Fortune in Lies
00 * Status Seeker
00 * The Ytse Jam
00 * The Killing Hand
00 * Light Fuse and Get Away
00 * Afterlife
00 * The Ones Who Help to Set the Sun
00 * Only a Matter of Time

Voor mij compleet onontgonnen terrein.

Ik pas...dacht richting symfonische rock

Het weinige dat ik ervan ken zou ik eerder "symfonische metal" noemen: een mixje noemen van Marillion, Rush (beiden niet echt metal, maar herkende ik wel) en Opeth (een tandje harder). Alledrie bands van wie ik sommig werk hoog waardeer, dus zou dit best leuk kunnen vinden. Maar ben tegenwoordig toch niet meer zo aangetrokken tot verder verkennen van de (wijde) wereld van symfonische rock.

Niet helemaal mijn muzieksmaak alhoewel ik Marillion en zeker Muse zeer aangenaam vind
Dus Dream Theater is wat steviger dan ik dacht. Maar hun hadden toch ook jaren geleden een hitje? Beetje new-wave achtig dacht ik. Zal eens opzoeken.

Edit: dat was Dream Academy

1989 27.

00 * A Fortune in Lies
02 * Status Seeker
04 * The Ytse Jam
03 * The Killing Hand
00 * Light Fuse and Get Away
00 * Afterlife
01 * The Ones Who Help to Set the Sun
00 * Only a Matter of Time

Ah, de inleidende schermutselingen van wat nog een tijdje mijn favoriete band geweest is. Dat laatste is er wel af sinds ik begreep dat het origineel (vooral Rush, maar ook Metallica en Queensrÿche) beter is, maar de albums tot en met Train of Thought mag ik in meerderheid nog steeds graag horen.

Hun latere zanger James LaBrie is terecht berucht, maar hier op hun debuut hadden ze met Charlie Dominici (een soort poor man's Geoff Tate) zowaar iemand met een nog beroerdere strot. Toch is dit als debuut wel een gekoesterd plaatje (ik heb hem nu op 2,5* staan, maar het zou nog wel eens 3,0* kunnen worden).

Wie ondanks mijn relaas toch nieuwsgierig is geworden naar de band, raad ik aan niet hier te beginnen, maar bij opvolger Images and Words, die we in 1992 tegenkomen als zijne Dazzheid het zolang volhoudt.

Het bedroeft mij dat de inleidende schermutselingen van zo'n band
waarvan de hypekoorts duidelijk is afgenomen op deze site nog steeds beter scoort
(in aantal stemmen) dan de vele parels die nauwelijks boven de 100 stemmen geraken.

Net als het feit dat iconische (mag ik het woord nog eens gebruiken) namen
als Queen en Prince een vast abonnement hebben op het lijstje van 30 populairste albums.
Ook al was hun bijdrage dat jaar niet meer dan een scheet in een fles.

Hoe kunnen we die duizenden mede-users warm maken voor platen met minder dan 100 stemmen?

Chris Rea - The Road to Hell (1989)
Mano Negra - Puta's Fever (1989)
The B-52's - Cosmic Thing (1989)

Maar ook deze plaatjes vielen ondanks hun score buiten de lijst van 30.

Clouseau - Hoezo? (1989)
Daniel Lanois - Acadie (1989)
Elvis Costello - Spike (1989)
Les Négresses Vertes - Mlah (1989)
Neneh Cherry - Raw Like Sushi (1989)
The Blue Nile - Hats (1989)

En de grootste afwezige...

Roy Orbison - Mystery Girl (1989)

Users met een rockprofiel drukken toch een stevigere stempel op deze site dan pop-liefhebbers.

Ho ho, dit gaat wat te snel. Dream Theater is wel dé band die in de jaren '90 de progmetal gepopulariseerd heeft - als zodanig is het een van de invloedrijkste bands van zijn tijd. Wellicht niet jouw eerste interesse, wellicht ook niet die van alle anderen hier... maar tussen de regels door suggereren dat we met een hypebandje te maken hebben en dat iets als The B52's, Clouseau of, godbetert, Chris Rea, meer eeuwigheidswaarde heeft... kom ook eens uit de comfortzone!

Niettemin was ik ook wel wat verrast dit album hier aan te treffen. Maar goed, een Dream Theater vóór zijn hoogtijdagen komt hier allicht op dezelfde manier ingelift als een Prince of Queen ná zijn hoogtijdagen.

Dan vind ik de typering "inleidende schermutselingen"
en de daarop volgende opmerking "dat het origineel beter is" niet zo gelukkig gekozen.

Want nu praat je plots over "een van de invloedrijkste bands van zijn tijd".

Jij vergelijkt nu bands met elkaar.
Ik vergelijk de inleidende schermutselingen van een voor mij onbekende band,
die dan invloedrijker mag zijn dan eerst gedacht, met de betere platen van andere artiesten.

Misschien moet jij wel eens wat meer de comfortzone opzoeken,
want je haalt kennelijk meteen je neus op voor een aantal van die namen.

Tja, ik reflecteer op de plek die album en band bij mij persoonlijk hebben en hadden, jij serveert ogenschijnlijk hun hele aanwezigheid in dit topic af. Nuances, nuances.

Dat 'betere' laat ik even voor jouw rekening. Qua diversiteit had een album als Mlah of Raw Like Sushi aan dit topic wel kleur gegeven, net als Dream Theater dat nu doet (de eerste progmetalplaat van dit jaar, in algemenere zin ook de eerste metalplaat en, op Marillion na, de eerste progplaat).

Als je even door mijn stemmenlijst grasduint, kom je bij een aantal van de albums die je noemt gewoon een stem van mij tegen, dus dat van die comfortzone valt in mijn geval wel wat mee.

Dat is pertinent onwaar.

Ik had het over hun eerste album dat in het licht van hun hele oeuvre
verre van hun meest geliefde album is (enkel hun laatste album haalt minder stemmen op MuMe).

Dat ik het jammer vond dat dit album wel zoveel stemmen haalt en andere albums uit 1989 niet.
En dan noemde ik een paar platen die doorgaans wel tot het beste van die artiest gerekend worden.

Ik dacht dat jij dat aanvankelijk beaamde: dat die debuutplaat verre van hun meesterwerk is.
En ik dacht ook mede uit de andere reacties te mogen afleiden dat deze band misschien
de tand des tijds minder had doorstaan dan haar grote voorbeelden.

Maar dat is dus niet zo, volgens jou. Waarvan akte.

Zit vrijwel geen onwaar woord tussen, maar ik heb nog steeds de indruk dat eigen mening en poging tot objectiviteit wat door elkaar heenlopen. Maar goed, zo houden we het topic nog een beetje levendig, want van de massale stemmen moeten we het vanmiddag niet meer hebben, vrees ik.

Dat laatste kan zijn, maar goed, er passen natuurlijk maar maximaal dertig artiesten in een lijstje van dertig.

Klopt. 't Is wel een plaat met enig historisch belang, maar eigenlijk ook vooral door wat er nog na kwam.

Zoals met - met het verstrijken van de tijd - steeds meer bands en bewegingen in de popmuziek, is het wel een band waar een paar inspirerende voorgangers vrij duidelijk aan te wijzen zijn. En in dit geval vind ik die in de breedte (Rush), danwel op de toppen van hun kunnen (Metallica, Queensrÿche) beter, maar dat is een kwestie van smaak. Dat Dream Theater op zijn beurt voor vele latere progmetalbands een inspirerende voorganger was en in mijn muzikale ontwikkeling en die van veel anderen hier een belangrijke rol heeft gespeeld, is vrij objectief vast te stellen.

Het is wellicht een band die bovengemiddeld veel liefhebbers op een zeker moment wel laten rusten. Maar dat geldt allicht voor meer bands binnen en buiten dit topic.

1989 27.

03 * A Fortune in Lies +3
02 * Status Seeker
09 * The Ytse Jam +5
07 * The Killing Hand +4
02 * Light Fuse and Get Away +2
00 * Afterlife
02 * The Ones Who Help to Set the Sun +1
00 * Only a Matter of Time

Laat ik het dan wat beter formuleren.

Ik vind het jammer dat andere, bekende platen niet meer stemmen halen op deze site
dan het debuut van Dream Theatre dat volgens de fans niet tot hun populairste werk behoort.

Bij deze doe ik geen enkele afbreuk aan het aantal stemmen dat When Dream and Day Unite telt.
En ik serveer hun hele aanwezigheid in dit topic op geen enkele manier en in geen enkele taal af.

Ik kan me wel vinden in veel van de genoemde argumenten van beide kanten, ben zowel pop- als rockliefhebber. Soms mis ik iets uit de rock/metal hoek (laatste keer dat ik daarin ERG iets miste was in de 1984 ladder, "Warning" van Queensrijche), maar meestal pop, dit jaar mis ik bijvoorbeeld in de top 30

-Het Goede Doel-Souvenir (beetje glad maar ook experimenteel, sterke teksten/melodieen)

-Neville Brothers-Yellow Moon: een plaat die ik al heel veel gedraaid heb en nog steeds mooier wordt. Eerst vooral door de hits, maar steeds meer door het geheel. Als je deze nog niet kent en je houdt van goede muziek in alle stijlen: een aanrader!

(beide geef ik 4,5 ster).

Vind het wel interessant van anderen te horen wat hun meest favoriete platen uit 1989 zijn die niet in deze ladder voorkomen. (kan je uit je eigen stemmen herleiden via deze pagina en dan "overige gegevens"/"eigen stemmen" en dan "1989 t/m 1989")

Ik heb vrij onlangs mijn Top 10 van 1989 nog ingevuld. Daaruit lees ik toch vooral dat het voor mij persoonlijk een vrij mager jaar is. New Model Army's Thunder and Consolation had ik graag hier gezien, maar die gaat er qua stemmenaantal niet meer komen (en daar dat hun meest bestemde plaat is, geldt dat eveneens voor de rest van hun repertoire, wat een zeker nichegehalte heeft, maar toch nog wel jaarlijks een Melkweg vult). En Niemand in de Stad van De Dijk mag ook beslist langskomen - dat gaat erom spannen, qua stemmen.

Afgaand op het feit dat we hier al een tijdje rond een plaat met slechts 168 stemmen zitten te babbelen, geldt 1989 voor meer mensen hier niet meteen als een hoogtepunt. En zo in de nadagen van de jaren '80 en in afwachting van de grunge, is dat misschien niet heel verwonderlijk.

Ik bezoek die pagina vrij vaak, matthijs, maar 1989 is daarbij meteen wel een opvallend muziekjaar, want in mijn top 9 daarvan staan vrijwel alleen maar verzamelaars Noem me raar, maar opvallend is het wel. Met de voetnoot dat ik op vele albums uit dat jaar nog niet gestemd heb.

5,00 Depeche Mode - 101 (1989)
4,50 Billy Ocean - Greatest Hits (1989)
4,50 Duran Duran - Decade (1989)
4,50 Queen - The Miracle (1989)
4,00 5 Star - Greatest Hits (1989)
4,00 Clannad - Past Present (1989)
4,00 De Dijk - Niemand in de Stad (1989)
4,00 Don Henley - The End of the Innocence (1989)
4,00 Level 42 - Level Best (1989)

Dank voor de tip, kende deze nog niet! Zie meteen een plaat die ik nog geen stem heb gegeven maar ook recht heeft op mijn 4,5:
Julee Cruise-Into the Night

1989 28. Sepultura - Beneath the Remains (1989)



158 stemmen / 3.83 sterren / 3 meningen

Beneath the Remains / Inner Self / Stronger Than Hate / Mass Hypnosis
Sarcastic Existence / Slaves of Pain / Lobotomy / Hungry / Primitive Future

1989 28.

00 * Beneath the Remains
00 * Inner Self
00 * Stronger Than Hate
00 * Mass Hypnosis
00 * Sarcastic Existence
00 * Slaves of Pain
00 * Lobotomy
00 * Hungry
00 * Primitive Future

De jaren 90 worden duidelijk voorbereid in de laatste rechte lijn van 1989.
Opnieuw een relatief vroeg album van een band die nog groter zou worden, dat de lijst van 30 haalt.

Als ik al die tracktitels lees, bekruipt mij helaas een zekere vrees om uit mijn comfortzone te treden.

Dat is hier ditmaal niet anders.

1989 29. De Dijk - Niemand in de Stad (1989)



155 stemmen / 3.93 sterren / 1 mening

Ik Kan het Niet Alleen / Geen Dag Om op Te Staan / Deze Stad
Uitverkoop / Niemand in de Stad / Ik Krijg Je Maar Niet Uit Mijn Kop
Wat een Vrouw / Nergens Goed Voor / Het Gevoel Is Weg / Lovesong 100.001

1989 29.

00 * Ik Kan het Niet Alleen
00 * Geen Dag Om op Te Staan
00 * Deze Stad
00 * Uitverkoop
00 * Niemand in de Stad
00 * Ik Krijg Je Maar Niet Uit Mijn Kop
00 * Wat een Vrouw
00 * Nergens Goed Voor
00 * Het Gevoel Is Weg
00 * Lovesong 100.001

Nederpopblues. Ik hou niet zo van die stem, maar kan het waarderen.
Heb een verzamelaar van de jongens thuis, maar nog nooit intensief beluisterd.

Ja mensen, het is bijna oudjaar 2014, maar nog belangrijker: de jaren 80 sluiten we morgen af (nummer 30)! Dazzler, misschien voor je aan de jaren 90 begint nog een leuk extra lijstje? De meest ondergewaardeerde 80s platen ofzo.
En, nog belangrijker: heb je de champagne al koud staan?

1989 29.

04 * Ik Kan het Niet Alleen
02 * Geen Dag Om op Te Staan
09 * Deze Stad
05 * Uitverkoop
10 * Niemand in de Stad
08 * Ik Krijg Je Maar Niet Uit Mijn Kop
07 * Wat een Vrouw
01 * Nergens Goed Voor
06 * Het Gevoel Is Weg
03 * Lovesong 100.001

Hierop verreweg het beste nummer van De Dijk, zijnde het titelnummer. Alleen dat (korte) intro al
Alleen Nergens Goed Voor kan ik niet echt meer horen. Beste album van de band, trouwens.
Waardering: 4,0*

1989 29.

09 * Ik Kan het Niet Alleen 5
06 * Geen Dag Om op Te Staan 4
09 * Deze Stad
05 * Uitverkoop
17 * Niemand in de Stad 7
08 * Ik Krijg Je Maar Niet Uit Mijn Kop
10 * Wat een Vrouw 3
07 * Nergens Goed Voor 6
08 * Het Gevoel Is Weg 2
04 * Lovesong 100.001 1

Ben het eindelijk een keer met je eens Freek (wat betreft Nederlandstalige muziek)
Titelnummer behoort tot de beste 3 nummers die ze hebben uitgebracht (samen met Onderuit en Wat Heb Ik Al Die Tijd Gedaan?) Vond ze vroeger beetje zeurderig en klagerig overkomen maar naarmate ik ouder word kan ik me steeds meer in hun teksten inleven. Is wel een "grappige" constatering, zei ik met enige ironie. Klinkt misschien enigszins zwaar maar Huub van der Lubbe kan heel goed het naderend eind beschrijven op een best relativerende manier. Althans zo komt het over. Hoor het vaak in hun teksten terug..... Luc de Vos van Gorki had dat ook heel sterk: op weg naar de totale woestenij. Al bracht hij het op een meer realistische manier. Maar is moeilijk uit te leggen, ik ervaar die gevoelens het best al stilzwijgend luisterend naar hun teksten.

Samen met Frank Boeijen Groep het beste wat Nederland te bieden heeft (nederpop). Met Doe Maar in het spoor maar die verliezen het toch met hun puberale teksten (positief bedoeld) Dat is zo langzamerhand wel over (soms ). Liep vorige maand tegen deze verzamelaar aan : De Dijk - Zullen We Dansen (2006) Prachtig document met al hun bekende nummers verdeeld over 2 CD's en een DVD als bonus.

1989 29.

13 * Ik Kan het Niet Alleen +4
14 * Geen Dag Om op Te Staan +8
11 * Deze Stad +2
06 * Uitverkoop +1
27 * Niemand in de Stad +10
13 * Ik Krijg Je Maar Niet Uit Mijn Kop +5
19 * Wat een Vrouw +9
14 * Nergens Goed Voor +7
11 * Het Gevoel Is Weg +3
10 * Lovesong 100.001 +6

Het hoogtepunt van De Dijk. En dat is weinig ten nadele van hun vorige albums (waarvan ik Nooit Meer Tarzan en Elke Dag een Nieuwe Hoed altijd nog eens bemachtigen moet), maar hierna bekruipt toch net iets te vaak het idee dat ze het al eens eerder en beter gedaan hebben.

Mooi gesproken - kan me hier een heel eind in vinden. Heb me ook altijd wat verbaasd over de toch wel vrij brede weerstand die band en zanger vaak oproepen, maar goed, dan schuif ik ook De Dijk maar bij in mijn koffertje Acquired Tastes.

Rest van het album haalt niet helemaal het niveau van het titelnummer, maar dat stond dan ook niet voor niets in mijn Top 100.

1989 29.

21 * Ik Kan het Niet Alleen 8
20 * Geen Dag Om op Te Staan 6
15 * Deze Stad 4
07 * Uitverkoop 1
34 * Niemand in de Stad 7
18 * Ik Krijg Je Maar Niet Uit Mijn Kop 5
28 * Wat een Vrouw 9
24 * Nergens Goed Voor 10
14 * Het Gevoel Is Weg 3
12 * Lovesong 100.001 2

Lijkt me een goed idee, maar moeilijk uitvoerbaar
omdat het best zou kunnen dat albums elkaar ondertussen hebben ingehaald.
Wat ik bedoel: de nummer 30 van 1984 kan zijn voorbijgestoken door een paar platen.
Want het stemmen uitdelen staat natuurlijk niet stil op MusicMeter.

Ik buig me over het idee.

Mijn idee was voor het nieuwe jaar was: de jaren 90 induiken tot 2000.
Wat ook kan is in 2015 van 1971 tot 1980 spelen. Is voor mij iets bekender terrein.
Ik speel zeker 1990 (want ik begon in 1981 en de eerste tien jaren duren dan tot 1990).

Wat denken jullie?