van AD.nl 11-03-2011

De 10 beste live-acts aller tijden

Bruce Springsteen (midden) op het podium in 2009 in Sevilla met de E Street Band. FOTO ANP
AMSTERDAM - Het Amerikaanse muziektijdschrift Rolling Stone vroeg haar lezers onlangs te stemmen op hun favoriete live-acts aller tijden. De stemmen zijn ondertussen geteld en de top 10 is bekend.


Mick Jagger, zanger en frontman van de Britse rockband Rolling Stones. FOTO ANP

Roger Daltrey (links) en Pete Townsend (rechts ) van The Who. FOTO BRUNOPRESS 1. Bruce Springsteen and the E Street Band
'The Boss' eindigde vanzelfsprekend op de eerste plaats. Toen Springsteen met de E Street Band begon op te treden in 1972, was het nog een kwartet: Clarence Clemens op saxofoon, Danny Federeci op orgel, Vini 'Mad Dog' Lopez op drums en Garry Tallent op bas. Tijdens de laatste tournee van de groep in 2009 stonden er elf man naast Springsteen op het podium. Desondanks heeft de groep niks moeten inboeten aan passie en kracht. Het is nu al een tijdje stil rond Springsteen en de E Street Band, maar het gerucht gaat dat er in 2012 mogelijk toch een nieuwe tournee in de planning staat.

2. The Rolling Stones
Toen de Rolling Stones in 1962 het levenslicht zagen, bestond rock & roll nog geen tien jaar en was de gemiddelde levensduur van een groep drie à vier jaar. Vijf decennia later vullen de Stones nog steeds wereldwijd stadions en arena's, zelfs nu de meeste bandleden de gezegende leeftijd van 70 jaar naderen. Hun legendarische tournees van 1972 en 1975 worden algemeen beschouwd als één van de beste ooit in de rockgeschiedenis. Vier jaar liggen ze nu al stil, maar schrik niet als ze volgend jaar terug op tournee gaan voor hun vijftigjarig jubileum.

3. The Who
Bij hun eerste bezoek aan de VS in 1967 werd The Who nog ergens op een affiche gezet tussen de Blue Magoos en headliners Herman's Hermits. Het jonge volkje begreep toen niks van Pete Townshend die zijn gitaar vernielde, Keith Moon die hetzelfde deed met zijn drumstel en Roger Daltrey die schreeuwde dat hij wou sterven voor hij te oud werd. Toen ze twee jaar later terugkwamen voor de promotie van 'Tommy' waren ze rockgoden.

4. Pink Floyd
Reünies beloven in het algemeen weinig goeds, maar toen Pink Floyd in 2005 na 24 jaar in originele bezetting nog eens optrad voor Live 8 was dat volgens Rolling Stone ,,pure magie". In de jaren '70 vormden ze stadions om tot fantastiewerelden, met overvliegende vliegtuigen en opblaasbare varkens. Sinds Live 8 is de liefde tussen David Gilmour en Roger Waters echter weer bekoeld waardoor een mogelijke nieuwe tournee hoogst onwaarschijnlijk is.

5. Led Zeppelin
In tegenstelling tot The Who en andere rockbands wist Led Zeppelin wél wanneer de tijd om te gaan was gekomen. Twaalf jaar lang speelden ze ongestoord over de hele wereld, maar toen drummer John Bonham in 1980 overleed betekende dat ook meteen het einde van Led Zeppelin. Ondanks herhaalde smeekbedes weigert Robert Plant elke mogelijkheid tot een reünie. Eén keer wist Lep Zeppelin iedereen te herenigen tijdens een reünieconcert in Londen in 2007. Een vervolg zag Plant echter niet zitten.

6. U2
De transformatie tot een fantastische live band gebeurde gestaag bij U2. Na enkele slome jaren '70 begon de band in de jaren '80 echt aan de weg te timmeren en groeiden ze geleidelijk aan uit tot een live band die zijn weerga niet kent.

7. Queen
Live Aid in 1985 had één van de meest indrukwekkende line-ups ooit, met onder andere The Who, Led zeppelin, U2, Bob Dylan, David Bowie en Neil Young, maar het was Queen die toen de show stal. Met dank aan Freddie Mercury, die als frontman voorheen en nadien zijn gelijke niet kent. Na zijn dood probeerden de overige bandleden verder te gaan met andere frontmannen, maar de magie was voorgoed verdwenen.

8. Pearl Jam
Bij Pearl Jam weet je nooit goed wat je mag verwachten. Soms halen ze al hun oude hits uit de kast, het kan net zo goed dat ze enkel obscure, onbekende nummers spelen. Eén ding is echter zeker: net als Springsteen spelen ze elke show met een ongeziene passie en respect voor de fans.

9. The Grateful Dead
Tijdens hun 30-jarig bestaan hebben The Grateful Dead een trouwe schare fans opgebouwd. Terwijl de meeste bands strak georganiseerde shows speelden, kon de setlist bij The Grateful Dead van de ene op de andere dag radicaal veranderen. Er bestaat veel discussie over wat hun beste periode is, maar feit is dat sommige leden nog steeds optreden en nog steeds volle zalen trekken.

10. Kiss
Kiss weet precies wat de fans willen: explosies, vuurballen, luide gitaren en hits. Dat is één van de redenen waarom een Kiss-show uit 1975 niet zo veel verschilt met een show dezer dagen. De band kondigde in 2000 hun afscheid aan, maar drie jaar later stonden ze terug op het podium om er vervolgens niet meer weg te gaan. Hoewel originele leden Ace Frehley en Peter Criss al lang vervangen zijn, weerhoudt dat fans er niet van massaal naar hun shows te komen kijken.

Wat een gezapig en oudbollig periodiekje is Rolling Stone toch geworden. In ieder geval bezien vanuit de mening van haar lezers . Nog een wonder dat Pearl Jam er tussen staat.
In plaats van onder nieuws, zou ik dit bericht eerder onder nietszeggend en 'ouds' willen plaatsen.

Wat een slappe lijst.

The Rolling Stones vind ik eerder wisselvallig, ook in hun jonge jaren. Pink Floyd was in latere jaren een jukebox, en van Pearl Jam heb ik ook nooit begrepen waar die 'fantastische live band' status nou vandaan komt.

KISS heeft natuurlijk wel een briljante show, en bij The Grateful Dead wist je live nooit wat je ging krijgen, behalve dat het stukken beter zou zijn dan de albums, dat stond vast.

Ik kan minstens twintig betere live bands noemen, maar ik zal het bij één artiest houden: Rory Gallagher.

En daar ben ik het helemaal mee eens, Stijn_Slayer.

....of bijvoorbeeld Wilco.

of Neil Young

Zodra mensen mij ergens zien posten weten ze toch wel dat ik eigenlijk Neil Young bedoel, welke artiest ik ook noem.

Ben ik helemaal met je eens, Stijn. Om Neil Young kun idd niet heen. En Wilco vind ik ook een geweldige band. En er om nog één te noemen. Peter Gabriel!.
Verder heb ik een bloedhekel aan lijstjes. Allemaal zeer subjectief.

Wat zal jij het dan zwaar hebben hier op MuMe, want dat hangt van lijstjes aan elkaar...

Sterkte

Denk dat The Boss wel terecht op 1 staat overigens. Over een aantal van de rest valt inderdaad te discussieren.

Ik wil Ad Brouwers ook verder heel veel sterkte toewensen op MuMe

Pearl Jam staat imho terecht in de Top 10. Niet alleen omdat ik het een geweldige band vind maar vooral omdat ze wereldwijd bekendstaan om hun geweldige live shows. En ze staan best leuk tussen al die bejaarde knarren in de lijst.

Ik mis toch ook echt Iron Maiden in deze lijst.

Ik ook, op gebied van metal kan niemand ze evenaren.
Heb ze 5 keer live gezien, ze stelden nooit teleur.

Ben ik het volledig mee eens. al zijn te tegenwoordig heel wat rustiger geworden op het podium en spelen ze niet meer de nummers die iedereen wil horen. Pinkpop '92 toont anders duidelijk waarom ze in deze lijst staan.
Wat heb ik spijt dat ik toen nog niet geboren was.

Tijdens Live Aid lag een uitverkocht Wembley en de hele televisiekijkende wereld (naar schatting 1,5 tot 2 miljard mensen) aan Freddie's voeten. Hét podium voor de beste performer ooit. Kijk maar eens op Live Aid hoe de grootste frontman aller tijden die dag de wereld regeerde.

Vlak na Freddie's dood betuigden tientallen topartiesten (Robert Plant, Roger Daltrey, John Entwistle, Tony Iommi, David Bowie, U2, Guns N' Roses, Metallica e.v.a.) hun eer aan The Lover Of Live And Singer Of Songs tijdens het Freddie Mercury Tribute Concert. Ook hier lag een uitverkocht Wembley en de hele televisiekijkende wereld (naar schatting 1 miljard mensen) postuum aan Freddie's voeten.

Zo maar twee momenten uit de rijke live carrière van Queen die een hogere positie dan de zevende plaats op deze lijst rechtvaardigen. De eerste acht bands/artiesten op de lijst staan er terecht in, maar op 1 hoort Queen, op 2 Led Zeppelin en op 3 Pink Floyd.

Tja... en voor Bob Dylan kwamen in 1992 ook een hele keur aan artiesten opdagen om te vieren dat hij 30 jaar in het vak zat. Met alle respect, maar doodgaan is doorgaans een hele goede career-move.

Pink Floyd is na 1973 zeker lang niet zo goed geweest als bijvoorbeeld al Led Zeppelin, hun vroege experimentele werk leende zich uitstekend voor live optredens. Vanaf Dark Side of the Moon werden hun optredens steeds statischer, en probeerden ze steeds meer, a la Steely Dan hun albums live na te spelen, inclusief backing tapes voor klokken, kassagerinkel en kinderkoortjes. Om dan in de maat te blijven werden klik-tracks gebruikt (gebruikt Waters nog steeds), wat leidde tot de minst spontane live muziek ooit. In 1977 was het iets beter, maar met the Wall bereikte het echt een dieptepunt. Het is allemaal heel degelijk, maar qua zang zaten Gilmour en Waters er nog al eens naast en de standaard gitaar solos van Gilmour (o.a. bij Comfortably Numb) gaan je op een gegeven moment wel de keel uithangen. Er werd steeds meer poespas bijgehaald en als je kijkt naar PULSE, of een recente Waters-show dan heeft een groot gedeelte van de muziek plaatsgemaakt voor show, metershoge drumstellen, waar Mason moet springen om bij de bovenste delen te kunnen (zoals in Venetië 1989), hele zangkoren, lichtshows, videoschermen, etc, etc.

Nu had Steely Dan (en in de jaren 60, the Beatles) nog het fatsoen (of besef) om gewoon maar te kappen met live optredens (al is Steely Dan weer op tournee, live precies zoals op de plaat), maar Pink Floyd niet. Kijk, Led Zeppelin had ook wel eens een mindere dag, the Song Remains the Same is bij lange na niet zo goed als de Led Zeppelin dubbel DVD van een paar jaar terug, maar het knalde tenminste op het podium.

Een live concert hoort iets unieks te zijn, een artiest hoort iets extra's te brengen, of iets aparts, dat maakte de Unplugged uitvoering van Layla door Eric Clapton zo bijzonder. The Boss speelde ondertussen gewoon 'Plugged' en wat nog droeviger is, is dat hij al vanaf de jaren 90 een autocue gebruikt voor zijn teksten. Toegegeven, met Springsteen heb ik de klik sowieso nooit gehad, maar ZO oud is hij toch niet?

Nee dan the Grateful Dead (of the Allman Brothers in hun vroege jaren) die maakten er wat van live, concerten van 3 uur waren eerder regel dan uitzondering, de setlist had elke avond weer verrassingen en jams van soms wel 30 minuten waren elke avond anders, en verveelden nooit. Ook Garcia en Weir zaten er nog wel eens naast met de zang, maar dat werd op alle andere vlakken ruimschoots gecompenseerd. The Dead zijn een typisch geval van live VEEL beter dan op de plaat (al zijn American Beauty en Workingman's Dead heel erg goed) en hebben in tegenstelling tot een enkel concert op Live Aid honderden concerten, waarvan veel legaal te verkrijgen, ijzersterke concerten gegeven waar het publiek compleet uit zijn dak ging, het was elke avond weer een feest. Als er 1 band op nummer 1 had mogen staan, dan wel Grateful Dead.

En het ontbreken van Neil Young in de top 10 schiet me echt in het verkeerde keelsgat, en ten faveure van wat? The Who, die jaar na jaar maar weer eens Tommy of Quadrofenia (beiden erg goede albums hoor, daar niet van) spelen, in het kader vergane glorie. Of the Stones, die na elk nummer aan de beademing moeten en al jaren achter te feiten aanlopen? Waarom dan geen Bob Dylan in plaats van the Stones? Een muzikale kameleon die bijkans elke avond het arrangement van zijn nummers zonder schroom omgooit.

Nee, dan Neil Young, die nog steeds om de 2 jaar minstens een album uitbrengt, niet allemaal even goed (Fork in the Road), maar met albums als Le Noise en Prairie Wind had hij wel voltreffers te pakken (en een Grammy voor die eerste). Ook live blijft/bleef hij zichzelf vernieuwen. Of het nou solo is, met Crosby, Stills & Nash, met Crazy Horse, The Stray Gators, Booker T, Pearl Jam, the Ducks, the Blue Notes, International Harvesters, Shocking Pinks, het maakt niet uit, hij weet er elke keer een fantastische show van te maken, met een hoop variatie in zijn setlists, hij heeft immers een uitgebreide catalogus opgebouwd, zodat hij naast Heart of Gold ook nummers achter de hand heeft waar mensen alleen maar van hadden horen zeggen (zoals Try of Kansas). Nu ook weer, gaat hij solo elektrisch op tournee en speelt hij, nog voor het album uit is, bijna louter nummers van zijn nieuwe album, en klassiekers in een nieuw arrangement. Neil Young verrast altijd, nooit zal hij spelen wat je verwacht, zoals in 2003 met Greendale ook al het geval was. Bovendien horen nu, nu zijn Archives uitgebracht worden, ook de niet-bootleg verzamelaars hoe goed hij eigenlijk echt is, met releases als Fillmore East 1970, Massey Hall 1971 en Dreamin' Man 1992, die, geloof me, geen uitzondering vormen voor de rest van de concerten van de betreffende tournee. En er zit nog heel wat in de pijplijn, waar je je vingers bij aflikt. Met andere woorden, Neil Young op 2.

Ik heb een bootleg van Pink Floyd uit 1977. 'Ah no, they're playin' the record, no man don't play the record. I can listen to the record at home', hoor je een fan duidelijk roepen. 1977 was een verschrikkelijk rommelige tour. Verder volledig eens met Harm.

Neil Young staat er denk ik niet in omdat hij relatief gezien minder bekend is dan degene die wel in de lijst, maar vooral omdat vrijwel al zijn studio albums al live zijn. De indruk zou anders (nog) groter zijn als je hem live hoort.

The Who was voor die tijd verpletterend en als je dan een gitaar kapotslaat ben je al snel een onwijs goede live band. Om ze één van de beste live bands te noemen vind ik wat overdreven, ook al waren ze wel een sterke live band. De laatste jaren heb ik ook af en toe wat beelden meegekregen van Daltrey en Townshend, maar dat vond ik behoorlijk beschamend.

Thin Lizzy blaast live trouwens met gemak al hun studiowerk weg. Moeilijk om nog een groep te noemen waarbij het verschil tussen live en studio werk zo groot is. Poco is ook een onwijs goede live band. Het maakt eigenlijk haast niet uit in welke samenstelling, al hoor ik graag Jim Messina er bij.

Of Steve Winwood sinds pakweg 2000. Virtuoze band, briljante mix van stijlen en veel ruimte voor strakke improvisaties (i.t.t. de soms wat rommelige van Traffic vroeger).

Metallica in een ver verleden was erg goed live, getuigen de Damaged Justice Tour.

Als ik men moet geloven:

Deep Purple
Judas Priest (ga ik dit jaar nog zien)
Iron Maiden
Madonna (Ik heb een aantal dvd's van haar gezien)
Robbie Williams (Ook hier heb ik een aantal live dvd's van gezien)
The Roots

Ik hoop voor je dat Rob Halford een goede dag heeft.

Ik mis Rockbitch.

Vernomen uit betrouwbare bron: ze missen jou ook

lol

We moeten de Toppers natuurlijk ook niet vergeten in dit topic.

Weliswaar iets minder bekend, maar zeker niet minder briljant: Tragically hip live. Geen show is hetzelfde als die ervoor en door die mafkees van Downie is het nooit saai. En natuurlijk twee enorm goed op elkaar ingespeelde gitaristen die het improviseren uitgevonden lijken te hebben.

Gillian Welch (of Dave Rawlings Machine) is live ook altijd iets bijzonders, temeer omdat ze als regel hebben dat ze elke avond minstens een song moeten spelen die ze daarvoor nog nooit hebben gespeeld (of niet erg vaak).

Ik mis:

Muse is live inderdaad goed.

Mag ik na afgelopen vrijdag de fantastische Roger Waters aan dit lijstje toevoegen?

Meteen bij het 2de stukje spreken ze het stuk ervoor tegen. Bij Led Zeppelin staat dat ze na 1980 geen optredens meer gaven to 2007 en in het volgende stuk staat Led Zeppelin bij de line-up van Live Aid

De cultuurredactie van AD blundert er wel vaker op los. Geen een van de beschrijvingen van artiesten in deze top 10 is vrij van bullshit. Dat krijg je als je een of andere ondeskundige paardenlul een persbericht laat bewerken. Wat een kutkrant, dat AD.