Keri Hilson - In A Perfect World...

Verschrikkelijk

Gratis af te halen?

Een paar weken geleden nog Into the Wild (Eddie Vedder) , en kijk eens aan, hij staat in m'n top 10

Bitches Brew van Miles Davis en daar had ik zeker geen spijt van!

"Plastic Beach" van de Gorillaz. Kende alleen de singles 'Clint Eastwood' en 'Feel Good Inc' dus wist bij god niet wat ik moest verwachten, maar wat een onwijs lekker album is dit gebleken.

Een 'blinde' waar ik echt spijt van heb is die van David Guetta "One Love". Ik kocht hem afgaande op de lekkere eerste single maar helaas blijkt er meerendeels alleen maar bagger op te staan.

tegenvallers:

Ik zag een keer bij een platenwinkel Operation; Mindcrime van Queensrÿche liggen. Ik besloot hem niet te kopen. Ik hoorde echter wel eens in de media dat het hun beste plaat zou zijn, dus ik had daarna spijt dat ik 'm niet voor die 8 euro meegenomen had. Dus ik later terug naar die winkel, maar hij was al weg, en ik zocht er wat langer naar en hoe langer het zoeken duurde, hoe meer het een obsessie voor mij werdt. Dus toen ik 'm een aantal weken later alsnog vond en die verkoper er 25 euro voor vroeg, wilde ik dat wel betalen. Maar eenmaal thuis toen ik 'm hoorde viel die tegen. Niet slecht, maar gewoon niet bijzonder.
En ik was een keer helemaal naar Venlo geweest voor een goeie platenzaak daar, en daar kocht ik blind de dubbel elpee van Demolition van Judas Priest waar ik al meer muziek van had,voor 20 euro.
Die was niet best.
En Canterbury van Diamond Head viel erg tegen. Ik had positieve verhalen over die groep gehoord, dat het goeie metal zou zijn, maar i.d.g. was het melodieuze minder harde muziek, wat ik van hun gewoon niet verwachte.

toppers:

Ik heb een paar keer iets van Toto of Steve Lukather blind gekocht. Ik ben fan van ze. Al heb ik dat niet altijd zo gedaan. Maar Toto's meest recente album XIV daar had ik lang op gewacht en ik wilde 'm dus heel graag hebben, en daarom kocht ik zelfs blind de LP én de CD. En het bleek een schot in de roos.

En ik was ooit op zoek naar een paar vrij zeldzame LP's van de Little River Band, toen ik het album No Reins zomaar voor 2 euro bij de kringloopwinkel zag. En dat bleek ook een hele goeie.

Sights and Sounds - Monolith. Ik vond de hoes heel gaaf en was benieuwd wat voor muziek het was, blind gekocht in de opruiming bij de lokale platenboer. Aangename alternatieve rock/metal.
Bij de kringloop koop ik weleens wat op de gok, dat kost dan 1 euro ongeveer.

Voor mij waren de eerste paar albums van Neil Young die ik kocht blinde aankopen en een schot in de roos. Nu mijn favoriete artiest en heb zowat alles van hem in huis. Waren (met enkele weken ertussen) de albums Harvest, Rust Never Sleeps, Zuma, Freedom en Tonight's the Night. En dat terwijl ik alleen Hey Hey, My My kende van Oasis en die stond niet eens op Harvest!

Flopper is denk ik Babel van Mumford and Sons. Eerste album vond ik zeer goed, de rest viel me zwaar tegen. Draai het nooit meer eigenlijk.

Flater: dat is eigenlijk nog nooit voorgekomen. Albums die eerst (behoorlijk) tegen vielen direct na enthousiaste blinde aanschaf ben ik later dan toch wel weer gaan waarderen.

Heb wél eens heel dom een driedubbel album van alle grootste hits van Bob Marley gekocht.
Dacht ik.
Bleek het drie albums vol met (hele slechte) vertolkingen van Bob Marley songs te zijn door ándere (hele slechte) artiesten/bands. Geloof ook nog met veel synthesizers. Wat een miskoop. Te blind gekocht, niet goed opgelet. Wist ik veel dat zulk soort afschuwelijke compilatiealbums bestonden.
Met het blind kopen van Metallica-albums ben ik op een gegeven moment wel opgehouden.

Als je regelmatig op MuMe zit dan is het maar zelden dat je iets echt 'blind' in de collectie opneemt.
Al zie je een tweedehands album op een markt, het is niet voor niets dat dat ene album jouw aandacht trekt. Je kent de band en hebt anderen al zien schrijven over dat album wat jij niet kent, of er staan je flarden van waarderingen bij, over 'onbekende' artiesten.
Ook al als je zeer goed bekend bent met bepaalde labels, ga je eigenlijk al niet meer volledig 'blind' tot aanschaf over.
Laatste wat ik blind aanschafte was een 45" maar die stond niet bij Dance maar bij Krautrock met een volledig zwarte hoes en verder niets geen info. Maar in prima staat. Wist bij god niet wat ik thuis bij beluistering kon verwachten. Het is heel minimalistische muziek, niet echt een 'top' ofzo.
Sinds ik het genre steeds meer ontdek durf ik southern rock albums wel 'blind' aan te schaffen. April Wine, Lynyrd Skynyrd, Blackfoot: niet tegen dovemansoren gezegd.

Niet zozeer dat ik een keer iets blind heb gekocht waarvan ik later spijt kreeg maar ik heb wel een keer een ogenschijnlijk goede ruil gedaan die me vies tegenviel.
Ik werd benaderd door een Amerikaanse John Fogerty fan die op een Creedence forum had gelezen dat ik in het bezit was van het onuitgebrachte Hoodoo album uit 1976 en of ik genegen was een copietje voor hem op CD-R te branden. Een lijst was meegestuurd en ik mocht uitzoeken wat ik maar wilde in ruil voor het verlangde. Het eerste wat me wel beviel was The Monkees - Missing Links (1987) wat ik wel op vinyl had maar de CD versie bevatte een aantal bonus tracks. Ook zag ik een andere 'schat', nl. een bootleg CD van The Monkees met een optreden in Tokyo op 10 april 1968, live op Japanse radio uitgezonden, in stereo! Volgens de boeken was de groep door het touren in 1966 en 1967 in 1968 goed ingespeeld geraakt.
De Amerikaanse muziekliefhebber vond het geen enkel probleem dat ik twee items voor één wilde en stuurde ze netjes op in ruil voor de John Fogerty CD-R, incl. artwork.
Op The Monkees - Missing Links (1987) was niks aan te merken. Gewoon een goede copie. Hoesjes en alles was bijgeleverd. Ik kon alles zo in een doosje doen. Wat dat betreft was het hetzelfde met Live In Tokyo maar toen ik de CD-R beluisterde wachtte een enorme teleurstelling.
De Japanse presentatoren kondigden alle liedjes aan en af. Uiteraard kon ik er geen woord van verstaan maar de lappen tekst die ze debiteerden moest haast wel betekenen dat ze ook uitlegden waar de liedjes over gingen.
Een CD-R die al jaren in het doosje zit, na maar één keer luisteren.

Topper:Ik was in 1990 gek op een meisje met donkerblond krulhaar. Zij woonde echter wel ver weg en ik wist dat het een utopie was dat ik met haar zou eindigen. Op een dag liep ik de platenzaak binnen en wat zag ik daar: een dame met donkerblond krulhaar op de hoes van een CD. Wel iets minder knap dan waar ik gek op was, maar ze deed me er wel erg aan denken. Ik dacht als ik die CD koop dan heb ik tenminste een mooie herinnering aan de tijd met mijn vriendinnetje. Ik kwam thuis, zette de CD op en daar gingen we dan: "Treated me kind, sweet destiny.....". Kortom het de debuut van Mariah Carey. Geweldige stem, geweldig album. Beter zou het nooit meer worden, maar van deze blinde aanschaf heb ik tot op de dag van vandaag plezier.

Flater: Halverwege de jaren 80 moesten we met zijn allen over van de platenspeler naar de CD speler. Heel belangrijk werd het geluid gevonden. Zoals wel vaker keek ik eerst de kat uit de boom en wachtte een jaartje langer dan anderen om mij heen met de aanschaf van een CD speler. Toen ik uiteindelijk aankondigde een CD speler te kopen, vroeg men mij wat ik van Marillion vond. Ik kende alleen de nummers Kayleigh en Lavender. Geweldige songs. Ik kende het nieuwe nummer Incommunicado. Niet geweldig, maar acceptabel. Ik besloot de nieuwe CD te kopen, omdat het geluid sensationeel zou zijn. Clutching at Straws heette de CD. Zo, dat was niet best zeg. Prima geluid, maar een paar leuke nummers was ook wel leuk geweest. Was mijn eerste CD en aangezien mijn geld toen nog eindig was duurde het even voor ik echt kon gaan genieten van mijn nieuwe CD speler.

Ik had nog geen topper genoemd. Even rechtzetten.
Ik liep in Assen een keer de FRS binnen en hoorde daar een CD waarvan ik meteen wist dat ik 'm moest hebben. De groep bleek The Texas Tornadoes te heten en het ging om het debuutalbum van een aantal muzikale Texaanse veteranen: Augie Meijers, Freddie Fender, Flaco Jimenez en Doug Sahm.
De CD meteen afgerekend en mee naar huis genomen, alwaar de vrolijke klanken ook positief werden ontvangen. Achteraf was dat album voor mij een bekrachtiging van een richting die ik met Sweetheart Of The Rodeo van The Byrds, Bradley's Barn van The Beau Brummels en How Will The Wolf Survive? van Los Lobos al voorzichtig was ingeslagen: Americana en roots rock. Tot dan had ik meer interesse in Britse gitaarrock uit de zestiger jaren.
Het zal wel als een vreemde CD beschouwd worden als een soort startpunt naar een andere muzieksoort maar het is niet anders.