Naar aanleiding van deze quotes:




Voldoe je aan dit beeld? Is dit een beetje de standaard? Of is het toeval dat Herman veel muziekliefhebbers ziet waarbij dit zo gaat?

Bij mezelf (1981) was het overduidelijk. Al kan je je afvragen of het alleen de leeftijd was (23), alleen de destijds nogal veranderende muziek (EDM 'avant la lettre' kwam bijvoorbeeld net op), of een combinatie ervan. Had ik sommige dingen misschien wel veel leuker gevonden als ik vijf jaar jonger was geweest? Geen idee.

De band met hedendaagse muziek is later weer beter geworden, en uiteindelijk komen de 10's er voor mij niet slecht af (al zit er niet bijzonder veel tussen dat 538 of Q haalt). Beter dan het decennium ervoor - afgezien van de teloorgang van de cd, dan. Maar nieuwe releases zijn niet meer heel nauwgezet op de voet gevolgd. De 'nieuwe' 'hedendaagse' toevoegingen kunnen ook uit 2016 of zo komen.

Ik ben zelf 27 en ik merk dat ik eigenlijk juist een lichte voorkeur heb voor moderne muziek, hoewel dat absoluut niet betekent dat 'oudere' muziek me niets doet.
Wat ik wel merk is dat ik absoluut geen aansluiting meer heb met het gros van wat er op de radio gedraaid wordt, maar of dat nou anders was geweest 20 jaar geleden, dat weet ik ook weer niet.

Halverwege de twintig al? Oh, dan valt het met mij nog mee...

Ik herken me er in zoverre in dat ik altijd wel een beetje terugval op de muziek uit mijn jeugdjaren: zeg maar vanaf het eerste singletje op elfjarige leeftijd tot pakweg mijn dertigste (ja, ik heb er lang over gedaan, over dat opgroeien ). In die jaren volgde ik de muzikale ontwikkelingen intensief. Uit pure interesse, maar ook omdat ik er de tijd en het geld voor had.

Ik heb tot mijn 35ste als vrijwilliger bij een lokale radio-omroep gewerkt, dat heeft ook geholpen om muzikaal een beetje bij te blijven. Maar ook voor mij gold daarna dat het minder werd. Door allerlei voor de hand liggende oorzaken waar de meeste mensen op een gegeven moment mee te maken krijgen: druk met gezin, werk en carrière en andere interesses. Maar zeker ook doordat mijn muzikale smaak zich op dat moment geworteld had en de muziek veranderde.

House, euro-techno, grunge en boybands veranderden het muzikale landschap in de jaren negentig zodanig dat mijn interesse afnam. Ik bleef wel muziek luisteren en kopen, maar dat was dan óf oudere muziek die ik in eerste instantie gemist had, óf nieuwe muziek van artiesten die ik al langer volgde. En kwam er eens iets nieuws om de hoek kijken, dan sloot het toch vaak weer aan bij mijn muzikale smaak.
Echt heel nieuwe genres ontdekken is er voor mij vrijwel niet meer bij. Daarnaast stoot het geluid cq. de klankkleur van veel hedendaagse muziek me af: zo'n opgepompt geluid met overdreven nadruk op lage en hoge tonen. Ik ga liever voor een wat natuurlijker, relaxter geluid.

Ik heb bewondering voor mensen die op mijn leeftijd - ik ben nu 56 - steeds blijven zoeken naar nieuwe dingen, nieuwe stromingen en nieuwe geluiden. Voor mij is de cirkel wel goeddeels rond. Ik geloof dat een mens gedurende zijn leven slechts een bepaalde hoeveelheid muziek goed in zich op kan nemen en diepgaand kan waarderen, en volgens mij heb ik die grens wel zo'n beetje bereikt. Bovendien begint het ruimtegebrek op te spelen: met enkele duizenden geluidsdragers (LP's, CD's en singles) heb ik nog jarenlang genoeg muziek om te (her)ontdekken.

We kunnen elkaar wat dat betreft een hand geven.

Dit is ook net een van die dingen die zo rond m'n 23ste opkwamen.

Ik vraag het me ook wel eens af: zou ik de muziek van de jaren negentig, nul en tien meer hebben gewaardeerd als ik tien, twintig of dertig jaar jonger was geweest? Vast wel, al was het maar omdat je je er dan meer in verdiept en als vanzelf op een aantal favorieten stuit die een ijkpunt vormen voor je verdere muzikale ontwikkeling.

Ik kan me wel voorstellen dat streaming deze natuurlijke ontwikkeling kan veranderen. In de tijd dat je muziek kocht, hechtte je je als vanzelf meer aan die muziek. Ook omdat er eenvoudigweg minder keuze was. Jongeren van nu kunnen hun keuze maken uit een oceaan van muziekjes van vroeger en nu. Het is gemakkelijker om je ontdoen van muziek die je niet meer zo aanspreekt en op zoek te gaan naar iets nieuws. Want alles is gemakkelijk te vinden en het kost bijna niets. De kunst is wel om selectief te werk te gaan, een pas ontdekte parel de nodige tijd en afspeelbeurten te gunnen en zo daadwerkelijk voorkeuren te ontwikkelen.

Ik heb het in mijn omgeving wel veel gezien. Mensen die in hun school- en/of studietijd veel met muziek bezig zijn en daarna afhaken. Is ook logisch, je hebt dan nog een zee van tijd die je zelf in kunt vullen. Op een gegeven moment gaat het avontuur eruit en grijpen mensen toch vooral terug naar de muziek (of een afgeleide) uit hun jongere jaren. Nu zit deze site natuurlijk vol met uitzonderingen daarop.

Mijn eigen smaak is ook wel veranderd. Ik ben nog steeds wel een veelvraat, maar ik luister wel minder harde muziek dan vroeger.

Ik heb juist het gevoel dat veel leeftijdsgenoten (ik ben 26) juist meer nieuwe muziek dan ooit ontdekken. De keuze is reuze en dat zie ik ook terug. Mensen die zich helemaal in de techno storten, top 40-muziek, festivalmuziek. En ik zie ook steeds meer leeftijdsgenoten die in de afgelopen jaren ontdekt hebben hoe goed veel oude(re) muziek is, niet zelden aangezwengeld door de populariteit van de Top 2000.

Ik stream niet zoveel, maar ik merk dat mijn luistergedrag er al snel wanordelijk door wordt. Het vereist discipline om een album - hoe lang zal dat fenomeen nog blijven bestaan? - in zijn geheel uit ten luisteren en niet van de hak op de tak te springen.

Nu ik erover nadenk, heeft ook een eerdere revolutie in het muziekbeluisteren op mij wel enige invloed gehad: de opkomst van de CD. Ik kocht vinylsingles vanaf 1973 - en albums vanaf ongeveer 1976 - en ben daarmee doorgegaan tot begin jaren negentig, toen de CD-single het overnam. Daarvan heb ik er maar een handvol, want te duur en te weinig een 'hebbedingetje' met uitstraling. En hoewel ook de muziek rond die tijd ernstig veranderde, vermoed ik dat ook de omslag van geluidsdragers een rol heeft gespeeld om mijn interesse voor de hitlijsten vaarwel te zeggen.

Aan de andere kant: ik begon in de jaren negentig wel veel CD-albums te kopen. Nieuwe muziek, maar zeker ook oudere titels die ik soms al op LP had. Gelukkig heb ik mijn LP's nooit weggedaan. Maar per saldo wierp ik in de beginjaren van het CD-tijdperk wel een stevige blik in de achteruitkijkspiegel. Dat heeft vast ook invloed gehad op de manier waarop ik muziek ging beleven.

Had ik wel.......later door internet weer opgepikt , maar het gevoel van je jeugdjaren gekoppeld aan de destijdse muziekbeleving wordt nooit meer zoals in die jaren.

Ik vind nog steeds voor mij goede muziek in allerlei richtingen , maar toch is het anders dan in je jeugd ( vind ik)

Nu ja, volgens is het de bedoeling om een top 10 te maken met de aangereikte albums en daar zit niet zo veel voor me bij dit keer. Mijn voorkeur gaat wel uit naar oude muziek, maar mijn laatst "ontdekte" nieuwe band die ik geweldig vond/vind was/is Sixteen Horsepower en dan zitten we halverwege de jaren negentig. Ook al oud dus......, net als ik, wat herman had kunnen controleren.

Halverwege de 20, das war einmal... toen had ik me net aangemeld op MusicMeter. Sindsdien heb ik toch nog wel het nodige ontdekt en verbreed. Nu achterin de 30 herken ik wel veel van wat gaucho schrijft: op een gegeven moment is de smaak in grote lijnen wel gevormd, is de collectie al zo groot dat er minder gelegenheid en minder aandrang is om steeds maar het nieuwste van het nieuwste te ontdekken en roept het snoepje van de week vaker een "been there, done that"-gevoel op.

Qua 'op een gegeven moment is de smaak in grote lijnen wel gevormd': Sinds het stof eind jaren 00 neerdaalde (de jaren ervoor waren wat vaag te noemen) is de boel inderdaad wat tot stilstand gekomen, qua wat ik zoal in muziek zoek. Het onderliggende gevoel is in 2019 gemiddeld iets serieuzer, het tempo gemiddeld iets trager, maar verder?

Toch ervaar ik het het fijn als er binnen die kaders regelmatig wat nieuws bij komt. Dat je niet steeds dezelfde nummers die je al tig keer vaker opgezet hebt blijft herkauwen.

Allicht, het gemiddelde radiostation met zijn beperkte playlist is een terecht schrikbeeld. En de sensatie iets nieuws (of iets ouds nieuws) ontdekt te hebben wat geweldig is, is een fijne (maar wel een die ik al lang niet maandelijks meer heb).

De sociale component in muziek speelde vroeger bij mij wel een vrij bescheiden rol en daar maak ik de laatste jaren wel iets van een inhaalslag. Maar goed, met vrienden naar muziek luisteren, concerten/festivals bezoeken etc. kan redelijke muziek tot goede muziek maken, maar er zit toch een grens aan de hoeveelheid positieve 'bijsturing' die daarvan uitgaat.

Maar je kunt toch ook prima oude(re) muziek ontdekken? Nieuwe (sub)genres aanboren etc.

Qua instroom met potentie om daadwerkelijk vaker te draaien, meer dan 'gewoon leuk om voorbij te horen komen op de radio', zijn het iig minimaal tien nummers per maand. Het afgelopen jaar was dat tenminste zo. De ene keer net iets daarboven, de andere keer nog wat meer.

Dat is zowel nu pas ontdekte oude muziek als recent, of ergens daartussenin.

Voor Generatie Z klinkt het vast als vreselijk weinig, maar dan is er tenminste wel ruimte om elk nummer aandacht te geven.

Bij mij hield het ontdekken van nieuwe muziek zeker niet op toen ik de twintig passeerde. 'Nieuwe muziek' betekende toen alleen zelden nog 'muziek van dat moment' maar vrijwel altijd 'muziek die ik nog niet kende'.

Eigenlijk heb ik de nieuwe muziek in de periode 1996-2010 slecht bijgehouden. Ik luisterde geen radio, bezocht zelden discotheken en thuis draaide ik andere muziek. Ook vrienden waren niet zo met de nieuwe muziek uit die periode bezig.

Tegelijkertijd heb ik in die periode wel ontzettend veel muziek leren kennen, met name ook door het Internet. Dus nee, niet afgehaakt als muziekontdekker, wel als muziekvolger.

Hetzelfde geldt eigen ook voor mij.

Ik bemerk dat ik redelijk veel terug grijp naar muziek uit de jaren 80 en 90. Dit komt ook zeker door het overvolle re-isseu programma wat de platenmaatschappijen draaien. Je hoeft t niet te kopen maar ik ben nu eenmaal een sucker voor dat soort (luxe) releases.

Ik ben verder nog steeds een enorme veelvraat en altijd op zoek naar de ontdekking van de dag. Dat is de laatste 7 maanden iets lastiger dan de 18 jaar er voor (ivm job) maar dat mag de pret niet drukken.

Ik kan me er ook niets bij voorstellen dat een muziekliefhebber het "wel genoeg vind zo", zeker niet al halverwege de 20

Op vinyl, of op cd?

(Beetje offtopic:) Zoals eerder al vluchtig aangestipt, ik (jong in de absolute hoogtijdagen van de cd) mis de cd, of eigenlijk: het graven in bakken, in de hoop dat er wat leuks tussen zit. In een beperkt aantal zaken + Mediamarkt kan het nog, maar dan betreft het wel bijna alleen maar materiaal van vroeger, aangevuld met de nieuwste Kinderen Voor Kinderen-, Toppers- of Frans Bauer-cd. Oude muziek is geen probleem, maar met de mogelijkheid dat er ook iets verrassends uit de 10's tussen zit graaft het toch wat leuker.

Vinyl zie ik vooral als prachtig voor aan de muur.

1. Vooral cd, het gaat dan bv om re-isseu's van Sparks en a-ha (recente voorbeelden) met 2, 3 of 4 cd's. Daar is vaak geen gelijkwaardige lp versie van ( meestal enkel het geremasterde album) of onbetaalbaar (bv 25 euro vs 80 euro).

2. Het graven in de bakken is vooral beurswerk geworden of een goede kringloop. MM kon dat idd waar de juiste mensen zaten maar die tijd is, dat bedoel ik niet zuur, echt voirbij. Nog wel bij Fame overigens.

Ik probeer zelf de nieuwe releases in de genres waar ik vooral naar luister (metal, rock) wel te volgen. En ook de "grote" releases probeer ik, ongeacht het genre, wel minimaal 1x te luisteren. Meestal is de conclusie dat ik niet veel kan met die muziek, maar soms zit er iets bij wat ik wel tof vind. Zoals Michael Kiwanuka of Kendrick Lamar.
Het ene jaar lukt het bijhouden van nieuwe muziek beter dan het andere. Dit jaar heb ik enorm veel toffe muziek gehoord (zowel metal/rock als andere genres) waarvan ik me kan voorstellen dat ik er over 10 jaar nog steeds naar luister. Maar naar muziek van 2018 en 2017 luister ik bijvoorbeeld nauwelijks nog. Voor een (groot) deel komt dat omdat ik die jaren veel minder nieuwe muziek heb gehoord.
Ik besteed ook best veel tijd aan het ontdekken van voor mij nieuwe muziek. En dan betreft het al snel muziek uit de jaren 80, 70 en 60, want ik merk toch dat het overgrote deel van mijn favoriete muziek in die periode is gemaakt.

Vroeger, en dan heb ik het over de jaren 90 (mijn tienerjaren), volgde ik de mega top 50 (bestaat dat nog eigenlijk?) op de voet. Elke week het blaadje bij de lokale muziekwinkel halen en de liedjes die ik leuk vond opnemen op een cassettebandje. Dat is vrij abrupt gestopt toen ik erachter kwam bij welke muziek mijn echte liefde lag (metal en rock dus) en sindsdien heb ik eigenlijk geen idee meer wat er in de hitparades staat. Als ik dan een keer een liedje uit de hitparade hoor, ben ik daar over het algemeen blij om.

Ik ben inmiddels 27 en het gros van wat ik luister is inmiddels inderdaad muziek uit mijn jeugd (op moment van openen van dit topic 'Loose' van Nelly Furtado, ook alweer 13 jaar oud). Ik hoop niet dat ik al een ouwe lul aan het worden ben .

Ach het kan erger. Heb ooit een recensie gelezen over Prince. Die was toen 27. Er werd toen over hem geschreven " Prince begint op jonge leeftijd al een vieze oude man te worden".

Gelukkig is dat over mij nog niet geschreven .

Die avatar geeft wel een handvat

Amen, met dien verstande dat "Nu achterin de 30" vervangen dient te worden door "Nu half de 40"

Ik koop en stream nog steeds bergen muziek, maar het meeste is van "vroeger" zeg maar. Als ik zo even de aankopen uit 2019 er bij neem 178 albums (cd) zijn er maar 48 uit 2019 waarvan er dan ook nog eens 27 verzamel albums zijn....... Dus maar 21 studio albums, wel lekker makkelijk om een eindejaars Top 10 samen te stellen.

Geldt voor mij juist totaal niet. Waar ik vroeger in mijn jonge jeugd vooral focuste op enkele bands, veelal van hetzelfde genre (Nirvana, Smashing Pumpkins, Pearl Jam, Muse), is mijn horizon de afgelopen 10-15 jaar enorm verbreed. Ik ben nu eind 30 en luister ondertussen, om eens divers te zijn, naar bijvoorbeeld Weval, Rosalia, Het zesde metaal, Spinvis, Idles, Foals, FKA Twigs, Nils Frahm, Thom Yorke.
Juist door de komst van Spotify wordt ik veel sneller verleid tot het luisteren van andere, nieuwe genres. Vroeger moest je je cd-tje in de winkel eerst lusiteren op de koptelefoon bij de balie, waardoor je toch snel in je 'vertrouwde genre' terecht kwam.
Ook deze site draagt enorm bij aan de diversiteit van muziek die ik inmiddels luister. Ik krijg weleens de vraag van vrienden hoe ik toch elk 'hip' bandje al ken voordat ze enigszins doorbreken.

Waar ik mezelf wel vaak op betrap is dat ik de debuut albums of begin periode van bands vaak de beste vind. Neem een Muse of Coldplay: in de begindagen fenomenaal, nu werkelijk om te kotsen. Maar dat zal aan mij liggen

Ik koop geen muziek meer, alles via Spotify. Wel laatste de cd van het zesde metaal gekocht, voor de songteksten en om af en toe in de auto te luisteren. Een welkome afwisseling van K3 voor de kids...

Herkenbaar. Is bij veel artiesten het geval.