menu

Muziek / Algemeen / OORdelen

zoeken in:
avatar van zaaf
Marzipaintree schreef:
Niet het niveau van muziek uit 1992 maar mijn eigen niveau schiet te kort.



Mijn toplijstje van 1992
1. Pavement - Slanted and Enchanted
2. The Pharcyde - Bizarre ride 2
3. R.E.M. - Automatic for the people - R.E.M.
4. Gang Starr - Daily Operation
5. Aphex Twins - Selected Ambient Works 85-92
6. Tori Amos - Little Earthquakes
7. Dr. Dre - The Chronic
8. Beastie Boys - Check Your Head
9. Arrested Development - 3 Years, 5 Months and 2 Days in the Life of...
10. The Jayhawks - Hollywood Town Hall
ik zie wel potentieel in dat niveau van jou

avatar van Marzipaintree
Ik ben inmiddels druk bezig mijn itunes aan te vullen op basis van RYM


avatar van dazzler
Poek schreef:
Twee nummers van My Bloody Valentine die heel dromerig zijn en relatief weinig noise bevatten

Ik heb Nowhere van Ride en Loveless van My Bloody Valentine in de kast staan en in het nummer dat je hieruit citeert hoor je inderdaad de Cocteau Twins. Cocteau Twins met heel veel stof op de naald. Toch hoor ik in de muziek van de Twins duidelijker de song. MBV schept in mijn beleving louter een decor dat zich soms te nadrukkelijk in mijn oren wil wurmen. Ik vind dat de muziek van MBV en Ride mij dwingt om op een heel andere manier te luisteren dan bij de Cocteau Twins het geval is. Hun muziek is een setting waar ik zelf als luisteraar deel van mag uitmaken. De poëtische kracht van hun muziek is wat mij betref ongeëvenaard, al vind ik hun post 4AD periode beduidend minder magisch op het onbeschrijfelijke Seekers Who Are Lovers na. Om nog maar over de vocale capriolen van Liz Fraser te zwijgen, daar is MBV klein bier tegen.

Lush (ken ik een paar songs van die me nooit echt raakten) en Slowdive zijn minder bekend terrein voor me. Die ga ik bij gelegenheid wel eens een kans geven. Dank voor de tips.

avatar van herman
spinout schreef:
Van de aangereikte platen uit 1992 kan ik helaas geen lijstje meer maken. Te weinig niveau wat mij betreft.

Dan was je al vroeg oud alhoewel ik veel mensen af zie haken als muziekvolger zo halverwege de 20. Voor mij wordt het nu met het jaar beter.

avatar van dazzler
Voor mij is 1992 toch vooral het jaar waarin de grunge de synthipop versloeg.

Gek genoeg wordt het daarna ook weer stilaan beter, maar nooit meer zoals vroeger.

avatar van vigil
Ow shit de beste plaat van 92 vergeten aan te vragen

James- Seven

avatar van vigil
dazzler schreef:
Voor mij is 1992 toch vooral het jaar waarin de grunge de synthipop versloeg.

Gelukkig had 1993 met Very een van de succesvolste synthpopplaten van de 90's

avatar van Marzipaintree
vigil schreef:
Ow shit de beste plaat van 92 vergeten aan te vragen
James- Seven
Die ga ik ook nog beluisteren als ik aan de twee-lettergrepen titels toe ben.

avatar van LucM
dazzler schreef:
Voor mij is 1992 toch vooral het jaar waarin de grunge de synthipop versloeg.

Gek genoeg wordt het daarna ook weer stilaan beter, maar nooit meer zoals vroeger.

Eigenlijk ging het al in de tweede helft van de jaren '80 bergafwaarts met de meeste synthipopbands (OMD, Human League, Ultravox, Soft Cell ...). Grunge zie ik eerst en vooral als een overwinning op de AOR die de Amerikaanse rock in de jaren '80 domineerde. Synthipop was trouwens een Britse en Europese stroming.

avatar van dazzler
Wat
LucM schreef:
Eigenlijk ging het al in de tweede helft van de jaren '80 bergafwaarts met de meeste synthipopbands (OMD, Human League, Ultravox, Soft Cell ...). Grunge zie ik eerst en vooral als een overwinning op de AOR die de Amerikaanse rock in de jaren '80 domineerde. Synthipop was trouwens een Britse en Europese stroming.

Pet Shop Boys, a-ha, Front 242 (EBM), de Belgische coldwave en new beat scene, de prille Britse house... situeer ik toch in de late jaren 80 (om over de plastieken pop van SAW nog maar te zwijgen). Daarnaast had je vanuit de VS een revival van de (vrouwelijke) singer/songwriter scene die me erg kon bekoren. Grunge sloeg dat allemaal plat. Plots waren synths, die de muziek van de toekomst brachten, oubollig geworden. Elektronische muziek overleeft wel in het house circuit waar naderhand ambient, trip, tribal en andere block rockin' beats (ik ben niet thuis in al die subgenres en hun benamingen) de kop zullen opsteken met bands als Massive Attack, The Orb, Aphex Twins en The Prodigy. En de volgens mij onderschatte, want niet in dit topic gespotte The Shamen. Maar LucM vat mijn gevoel goed samen: pop die in de jaren 80 vanuit de UK werd aangestuurd, krijgt in het begin van de jaren 90 weer nadrukkelijker een Amerikaans gezicht. Meer Stones (Britten, maar belichamers van de Amerikaanse traditie) dan Beatles, waardoor ik minder bij de les bleef.

avatar van dazzler
OOR 1993/01

CANDY DULFER

Nirvana - Incesticide (1992)
https://www.mupload.nl/img/lwd3ef5is.jpg

Vijftien tweede keuze-tracks, voorheen te vinden op demo's, b-kantjes, stoffige planken en in de BBC kluis. Slechts Downer dubbelt (Bleach), Polly (Nevermind) heet hier (New Wave) Polly. Mexican Seafood is oer-Nirvana uit 1986. Dive en Shine waren samen een single op Sub Pop, dus restmateriaal van de Bleach-sessies. Daarvan slingert er nog meer rond, maar precies vermeld wordt het allemaal niet. En toch is Incesticide ook weer niet compleet. Nee, misschien moet je toch maar zelf blijven verzamelen.

Mark van Schaick ***

Leonard Cohen - The Future (1992)
https://www.mupload.nl/img/fzh4a5s.jpg

Hij begon ooit met lange, romantische ballades, waarbij hij zichzelf begeleidde op de akoestische gitaar. Tegenwoordig heeft hij een elektronisch keyboard en dat heeft zijn muziek vrij ingrijpend veranderd. Vergeleken met zijn vorige album is The Future niet alleen grimmiger van toon, maar ook armer aan ideeën. Wie na vier jaar met negen nieuwe songs voor de dag komt, waaronder twee vrij overbodige covers en één instrumental waar geen mens zat op te wachten, die heeft bepaald te klagen over gebrek aan inspiratie.

Bert van de Kamp ***

Ice Cube - The Predator (1992)
https://www.mupload.nl/img/0y6lh11a120.jpg

Welke plaat je ook van Ice Cube uit de kast trekt, ieder detail van de L A rellen in april 1992 is door hem meerdere malen voorspeld. Bij het beluisteren flitsen de CNN beelden van brandende stadsdelen en een plunderende massa voorbij. Je voelt Ice Cube's bloeddruk per seconde stijgen tot ver boven het kookpunt. Als het Amerikaanse rechtssysteem niet in staat is om de schuldigen te bestraffen, dan doet Ice Cube het zelf wel. Stuk voor stuk worden ze bezocht en vakkundig afgemaakt. Een ijzersterk hiphop album.

Kees de Koning ****

avatar van dazzler
OOR 1993/02

TRENDS & BANDS 1993

Dr. Dre - The Chronic (1992)
https://www.mupload.nl/img/vgsacogxnt.jpg

"presentatrice in elkaar getrapt" "15jarige fan neergestoken" "politieagenten mishandeld" "eigen huis in vlammen gezet" "bij schietpartij vier keer in been geraakt" "met machinegeweer platencontract vernietigd" Dr. Dre heeft met The Chronic een ijzersterk album afgeleverd. Dit is hardcore gangsterism, waarop vaardig gerapt wordt door de Doc zelf en een aantal gloednieuwe namen, waarvan Snoopy Dogg de absolute uitblinker is. Dit is harde hiphop van rappers die, als we hun teksten zouden geloven, inderdaad beter op hun plaats waren in een dodencel. Bedank de duivel maar op je blote knieën dat ze deze plaat maakten.

Kees de Koning ***** (ik kon het niet laten om uit Dre's vermeende strafblad te citeren)

Golden Earring - The Naked Truth (1992)
https://www.mupload.nl/img/2npgex.jpg

In tegenstelling tot veel andere Unplugged CD's verveelt deze plaat geen seconde. Dit is te danken aan de hoge herkenbaarheidsfactor van de meeste liedjes, maar ook aan de even integere als opwindende manier waarop die liedjes met gevoel voor detail worden uitgevoerd. Ook in de akoestische opstelling blijkt de Golden Earring het rock and roll heart op de juiste plaats te hebben zitten. Hierdoor ontbreekt het deze plaat allerminst aan dynamiek en spanning, terwijl het materiaal ook een gevoelige snaar weet te raken.

Harry van Nieuwenhoven ****

The Pharcyde - Bizarre Ride II the Pharcyde (1992)
https://www.mupload.nl/img/twl5cwz4p1r.jpg

The Pharcyde is een groep die weigert om zich in een muzikaal rijtjeshuis te vestigen: jazzy samples gemixt met levende instrumenten en melodieuze raps is wat anders dan de gebruikelijke L A gangsta hiphop. Pharcyde rapt over jouw moeder, over hun huidskleur en over een onbeantwoorde liefde voor een lerares. Ze zingen, neuriën, schreeuwen, rappen en gorgelen de gemiddeld acht minuten durende nummers aan elkaar. Chaos is troef. Het klinkt als Barbapapa en Frank Sinatra die samen een tripje nemen.

Kees de Koning ****

The The - Dusk (1993)
https://www.mupload.nl/img/e2dnok.jpg

De onderwerpen raken net als voorheen de hypocrisie van religie, hebzucht en egoïsme als het sluipende vergif dat een grenzeloze consumptiemaatschappij zal transformeren tot een onleefbare hel, de ontkenning van mistoestanden. Johnson is de helpline operator die gelooft in de ware naastenliefde maar zich realiseert dat uiteindelijk duisternis zal neerdalen als er niets verandert op deze lonely planet. Het resultaat fascineert en sleurt de luisteraar mee in een muzikaal avontuur dat bij iedere keer draaien overweldigender wordt.

Corné Evers ****

avatar van dazzler
OOR 1993/03

YOUP VAN 'T HEK

Aphex Twin - Selected Ambient Works 85-92 (1992)
https://www.mupload.nl/img/hdjeh3.jpg

De muziek van James klinkt zo anders en origineel, dat het zich met geen enkel genre laat vergelijken. Goed, het is elektronisch, maar dit is house waar je niet op kunt dansen, trance waar je niet op kunt spacen en ambient waar je niet op kunt out-chillen. Het ene moment lijkt alles kalm, vreedzaam en rustgevend, maar onder het schijnbaar spiegelgladde wateroppervlak bevindt zich een verraderlijke onderstroom, die je meevoert naar ongekende diepten, om je vervolgens meedogenloos op de rotsen te werpen.

Bambi Bogert ***** (samen besproken met Richard James' Polygon Window album)

Dinosaur Jr. - Where You Been (1993)
https://www.mupload.nl/img/acej14ikc.jpg

Maar het hoogtepunt, en de enige echte breuk met het verleden, is het toepasselijk getitelde Not The Same: een bedwelmende akoestische ontboezeming, subtitel gespeeld en gelardeerd met klokkenspel, strijkers en pauken. Daarmee wordt ineens helder hoe goed die liedjes eigenlijk zijn en dat het cementmixergeluid die kwaliteit altijd verdoezeld heeft. Met Where You Been heeft de ware Tyrannosaurus opnieuw een intrigerend werkstuk afgeleverd. Dinosaur Jr vertelt grotendeels een bekend verhaal, maar God wat blijft dat mooi.

Pieter van Adrichem ****

The God Machine - Scenes from the Second Storey (1993)
https://www.mupload.nl/img/guyf8gvluu1u.jpg

Een vingeroefening in desolaatheid. Van de opener tot het serene sluitstuk is duidelijk dat een veelzijdige band aan het werk is die beschikt over alle kleurschakeringen tussen licht en donker. Het ene moment wordt met snoeiharde monotonie metalriffs op de luisteraar ingebeukt, het volgende is er sprake van een sereen akoestisch rustpuntje of een psychedelisch tapijtje. Lijnen lopen naar Jane's Addiction, Killing Joke en The Cure. Het resultaat is perfect in balans tussen hard en zacht en tussen hoop en wanhoop. Niet laten liggen.

Pieter van Adrichem *****

avatar van dazzler
OOR 1993/04

LENNY KRAVITZ

Kyuss - Blues for the Red Sun (1992)
https://www.mupload.nl/img/yhdfhowu78dxx.jpg

Ja, we zijn lekker op tijd met deze recensie, ik weet 't. Kyuss komt uit California en maakt logge hardrock die stevig is verankerd in het geluid van de jaren '70. De riffs en melodielijnen van gitarist Josh Homme klinken heerlijk fuzzy, bassist Nick Oliveri knort daar in de diepte onderdoor en drummer Brant Bjork metselt de kieren en voegen met gulle hand dicht. Zanger John Garcia blijft gelukkig verre van te vaak herkauwde hardrock-clichés. Verplichte kost voor fans van Masters Of Reality en Monster Magnet.

Mark van Schaick ****

avatar van dazzler
OOR 1993/05

FRANK BLACK / MATT JOHNSON / STING

Lenny Kravitz - Are You Gonna Go My Way (1993)
https://www.mupload.nl/img/oqc9qmash.jpg

Lenny Kravitz derde plaat ligt recht in het verlegde van de voorgangers. Wederom produceert hij een grofkorrelig vroeg jaren zeventig geluid, compleet met oversturing, phasing-effecten en zwaar ruisende buizen-versterkers. En wederom schrijft hij afwisselend open en bittere love-songs, put hij troost uit de Heer of droomt hij van hippie-paradijsjes. De uitschieters houden deze plaat nog op het nippertje overeind, maar Kravitz dient op te passen dat hij zich niet volslagen blind gaat staren op zijn eigen stokpaardjes.

Herman van der Horst ***

Sting - Ten Summoner's Tales (1993)
https://www.mupload.nl/img/ubbf6latih6.jpg

Het album telt feitelijk een dozijn stukken, die thematisch onderverdeeld kunnen worden in vrij sombere liefdesliedjes en lichtelijk epische nummers met een historische inslag. De plaat kent een gevarieerde en boeiende eerste helft, zodat het routineuze maniërisme in het tweede deel des te ontnuchterender aankomt. De weldadig warme, digitale klank in combinatie met de haast bezwerende zang van Sting geeft je als luisteraar allengs het gevoel dat je soezerig ligt te zwelgen in een riant bad.

Geert Henderickx ***

Frank Black - Frank Black (1993)
https://www.mupload.nl/img/5865naqlqa9.jpg

Zijn gelijknamige solodebuut is geen radicale breuk met het werk van de Pixies. De grootste verandering is de rol van Eric Drew Feldman, die ook op Trompe Le Monden te horen was. Het resultaat van die samenwerking is van wisselende kwaliteit. Maar tussen de overige twaalf songs van Frank Black zit spul om van te smullen. Zet je tanden in een flink aantal Black beauties, hoogwaardige popsongs waarin gitaren en toetsen een fraai pact aangaan en de surrealistische grilligheid van Black nog af en toe de kop opsteekt.

René Megens ****

avatar van dazzler
OOR 1993/06

BON JOVI

Radiohead - Pablo Honey (1993)
https://www.mupload.nl/img/opx4mh291.jpg

Ach gut, weer een buitenbeentje in de pop. In dit geval is het neuzelzanger Thom Yorke in Creep, zonder twijfel een van de meest opwindende singles van vorig jaar. Radiohead klinkt een stuk luider, rauwer en compositorisch sterker dan wat we van de overkant van het kanaal gewend zijn. Yorke weet zijn boodschap bovendien zo te brengen dat zijn zwartgalligheid niet erg serieus bedoeld is en dat is met de pretenties van veel Britse groepjes in het achterhoofd al heel wat. Reden genoeg om Pablo Honey van harte aan te bevelen.

Pieter van Adrichem ****

Depeche Mode - Songs of Faith and Devotion (1993)
https://www.mupload.nl/img/0ulqu6.jpg

In de teksten van Martin Gore draait het meer dan ooit om de grote thema's: seks, zonde, liefde, dood en vooral geloof. Maar geloof in wie of wat? Gore moet het antwoord schuldig blijven, maar peurde uit zijn soms zeer donkere obsessies wel weer tien liedjes die door computerbrein Alan Wilder en producer Flood van een passende ritmische basis werden voorzien en die door Dave Gahan met gevoel voor passie en dramatiek worden gezongen. SOFAD is niet alleen het meest pretentieuze maar ook het meest gedurfde DM album.

Oene Kummer ****

avatar van dazzler
OOR 1993/07

DAVID BOWIE

Tool - Undertow (1993)
https://www.mupload.nl/img/6rn72xa6k.jpg

Het geluid van Undertow kan ik nergens mee vergelijken. Het heeft elementen van metal en hardcore, zonder het zware gitaarspel en de logge ritmes. Solo's worden zoveel mogelijk vermeden, liever gaat het viertal voor linke arrangementen waarin de stootkracht van gitaar, bas en drums optimaal tot zijn recht komt. Zanger Carey zingt en schreeuwt zijn cryptische teksten daar gortdroog overheen. Klinkt er bij de Stone Temple Pilots hoop en geloof in de muziek door, dan schermt Tool alle zonlicht af.

Mark van Schaick ****

Suede - Suede (1993)
https://www.mupload.nl/img/1c7hgcw1wlak.jpg

Anderson is zowel de kracht als de zwakte van Suede. Zijn androgyne poses en gedurfde uitspraken doen het goed op foto's en in interviews, maar op de plaat hoor je alleen zijn net iets te zwaar aangezette accent en zijn net iets te vaak overslaande stem. Brett intrigeert en irriteert, maar de muziek is opwindender. De kwaliteit van de singles stond al buiten kijft. Ontdaan van alle hype en bullshit en beoordeeld op zijn eigen merites is Suede geen sensatie, maar wel het veelbelovende debuut van een bandje dat toekomst heeft.

Oene Kummer ****

David Bowie - Black Tie White Noise (1993)
https://www.mupload.nl/img/shznli8rc4o.jpg

Welkom in de nieuwe postmoderne wereld van David Bowie. Nile Rodgers achter de knoppen, vele in- en uitgaande instrumentalisten van naam, alle sporen overvol. Het is beslist Bowies meest avontuurlijke en creatieve plaat in vele jaren, maar het is ook zijn meest eclectische. Je moet erg lang wachten voor het eerste rustpunt komt. David Bowie toont zich opnieuw een muzikaal raspaardje dat van vele markten thuis is. Ik bewonder zijn vakmanschap, maar het meeste op Black Tie, White Noise glijdt langs mijn koude kleren af.

Bert van de Kamp ***

The Cranberries - Everybody Else Is Doing It, So Why Can't We? (1993)
https://www.mupload.nl/img/aspz8n2lly.jpg

Wat The Sundays zijn voor Engeland zijn The Cranberries voor Ierland. Net als David Gavurin is gitarist Neil Hogan hoorbaar beïnvloed door Johnny Marr in zijn Smiths-tijd. Zangeres Dolores O'Riordan maakt een beetje schizofrene indruk, omdat ze soms net zo nerveus klinkt als Sinead O'Connor, maar daarna weer zo sereen als zondagskind Harriet Wheeler. Ook de Cocteau Twins en de Sugarcubes zijn niet onopgemerkt aan Limerick voorbij gegaan, en dus klinkt deplaat af en toe als een soundmixshow van Britse indie-pop.

Oene Kummer ***

avatar van dazzler
OOR 1993/08

DE JAREN ZEVENTIG

Aerosmith - Get a Grip (1993)
https://www.mupload.nl/img/l3nagk4qvb6f.jpg

De songs zijn krachtig, barsten van de pakkende refreintjes, van de plagerig bekende rhythm and blues en soullicks en bevatten een dosis energie waar je koud van wordt. Of warm, afhankelijk van wat je aan het doen bent als je de plaat opzet. De eerste drie keren draaien werd ik er gek van, sindsdien kan ik niet meer zonder. Get A Grip bevat meer gitaren, meer knallende drums, meer alles dan de vorige twee platen samen. Nergens klinken de nummers gezapig, nergens word je als luisteraar gespaard.

Mark van Schaick *****

Grant Lee Buffalo - Fuzzy (1993)
https://www.mupload.nl/img/oxhhd03brpmlk.jpg

Een Californisch trio dat op zijn debuut Fuzzy alles in eigen hand heeft gehouden. De meeste nummers ontlenen hun kracht aan de diverse over elkaar heen opgenomen gitaarpartijen, waarbij functioneel gebruik werd gemaakt van allerlei effectapparatuur. Hoewel de lichtelijk monomaan getoonzette tweede helft enigszins rauw op het dak valt na de eerste vifj prachtig gearrangeerde nummers, vromt Fuzzy een redelijk alternatief voor wie bij al die hectische gitaargroepjes in artistiek opzicht onvoldoende aan zijn trekken komt.

Geert Henderickx ***

Bruce Springsteen - In Concert (1993)
https://www.mupload.nl/img/7jyxhi.jpg

Bruce Springsteen maakte onlangs goede reclame voor zichzelf met een overwegend elektrisch optreden in het kader van MTV Unplugged. Het verrassend intieme concert betekende in wezen een rehabilitatie van Human Touch en Lucky Town, de beide lang niet altijd overtuigende albums die zeker in de VS als commerciële flops te boek staan. Na de video In Concert is er nu het gelijknamige album, dat weliswaar dertien van de achttien titels telt, maar dankzij deze inkorting blijkt er sprake van een evenwichtiger geheel.

Geert Hendrickx ***

avatar van bikkel2
Terecht positief stukje bij Tool. Echter heeft v. Schaick zijn huiswerk niet helemaal goed gedaan. De Carey die hij als zanger wegzet is de drummer. Maynard James Keenan is de zanger.

avatar van dazzler
Troost je. Jarenlang, en zelfs tot in de vermaarde OOR popencyclopedie, was Paul Humphreys de leadzanger en bassist van OMD en Andy McCluskey de toetsenist. Het vergroot enkel de korrels zout die we moeten toevoegen als we gepeperde meningen lezen van popjournalisten.

avatar van herman
Je let even niet op en er staan alweer 2 maanden bij te lezen.

Mooie tekst over Selected Ambient Works!

Zou van Schaick trouwens nog steeds zo enthousiast zijn over Aerosmith's Get A Grip?

avatar van dazzler
1993/09

BONO

PJ Harvey - Rid of Me (1993)
https://www.mupload.nl/img/xi82buurwz.jpg

P.J. Harvey is een blijvertje. Gehuld in een schitterende dynamische productie van Steve Albini worden alle geluidstechnische beperkingen van Dry uit de weg geruimd en doet Rid Of Me voor het eerst werkelijk recht aan het talent van Polly Harvey, de singer/songwriter van de groep. En de gitariste, dat is in het geluidsbeeld nu ook onontkoombaar duidelijk. Veertien nummers, in stemming variërend van zinnenprikkelend agressief tot bedachtzaam en melancholiek, maar vooral gezegend met een even naakte als confronterende passie.

Pieter van Adrichem *****

avatar van dazzler
1993/10

BLUR

Blur - Modern Life Is Rubbish (1993)
https://www.mupload.nl/img/idkwrif7zr6r1.jpg

Wat is er gebeurd? Wel, Blur heeft nieuwe invloeden opgezogen. Move-achtige koortjes plus Beatlesesque songstructuren en dat gaat ze niet slecht af. Verder wordt in de teksten de zelfvoldaanheid van het Britse eiland wederom ironisch op de korrel genomen. Is Blur daarmee een dedicated follower of fashion of wil men The Kinks van de jaren '90 worden? Ach, Modern Life Is Rubbish klinkt lekker dwars en zelfverzekerd en al blijft de aandacht wederom niet alle zestien keer bij de les, Blur is een tweede kans waard.

Pieter van Adrichem ***

Dire Straits - On the Night (1993)
https://www.mupload.nl/img/p3s0tvd.jpg

De negenkoppige versie van Dire Straits, die we op deze plaat horen, werd door Mark Knopfler gekwalificeerd als "the loudest band I've ever played in". Inderdaad klinkt Dire Straits een stuk levenslustiger dan op de studioplaten. Zelfs de ultieme haardvuur-topper Private Investigations blijkt aan spanning en dynamiek te hebben gewonnen. Deze vlieger gaat ook op voor de overige negen publiekslievelingen. Een live plaat die het niet verdient om te worden afgedaan als een zinloze herhalingsoefening.

Harry van Nieuwenhoven ***

Guru - Jazzmatazz, Vol. 1 (1993)
https://www.mupload.nl/img/lyizub6c30aa.jpg

Gang Starr is verantwoordelijk geweest voor initiatieven van de zogenaamde jazz-rap. Guru, de rapper, werkt op deze plaat samen met een aantal jazzgrootheden uit verleden en heden. Zijn teksten gaan over man/vrouw-relaties, het straatleven in New York en over de heerlijkheid van goede muziek of het nu jazz of hiphop is. Dit is niet alleen een episch werk van Guru en een mijlpaal in de muziekhistorie, dit is bovenal een waanzinnig goede plaat die ik iedereen van harte kan aanbevelen. Beter dan seks met de goden.

Peter de Koning *****

Red House Painters - Red House Painters (I) (1993)
https://www.mupload.nl/img/ix4azv.jpg

Persoonlijk word ik 75 minuten lang vooral erg moe van deze navelstaarderige moeilijkdoeners. Het leven is geen pretje, relaties zijn gecompliceerd, er zijn alleen maar vragen en geen antwoorden, en uiteindelijk gaan we allemaal helemaal hartstikke dood. Reden te meer om er nu nog even van te genieten, maar dat wil niet echt lukken met de klagerige zang en de zogenaamd smaakvol sombere maar in wezen volkomen fantasieloze begeleiding. Sorry, maar RHP missen alles wat American Music Club zo bijzonder maakt.

Oene Kummer **

2 Unlimited - No Limits! (1993)
https://www.mupload.nl/img/wloqx1.jpg

De formule van 2 Unlimited stoelt op twee pijlers. Jean-Paul De Coster en Phil Wilde zorgen voor het ordinaire beukwerk en bereiken nieuwe hoogtepunten van simpelheid. Het gezicht van 2 Unlimited wordt gevormd door rapper Ray Slijngaard en zangeres Anita Doth. No Limits! bevat twee remixen, twee zoete ballads en twaalf keer No Limit, alleen elke keer net even anders. Zoals het pop betaamt is 2 Unlimited niet voor de eeuwigheid gemaakt. No Limits! is beperkt houdbaar, maar zolang het duurt ongelimiteerd lekker.

Oene Kummer *** (en dat laatste meent hij nog ook)

avatar van dazzler
OOR 1993/11

VELVET UNDERGROUND

maar helaas geen albums die de kaap van 130 stemmen overschrijden

avatar van dazzler
OOR 1993/12

MELISSA ETHERIDGE

Neil Young - Unplugged (1993)
https://www.mupload.nl/img/eflvp70fmf0.jpg

Neil Young heeft zich ook laten verleiden tot een opreden voor MTV Unplugged, maar anders dan het gros van zijn voorgangers hoefde hij er zijn hand absoluut niet voor om te draaien. Hij mag zelfs de uitvinder van het fenomeen heten. Het televisieconcert bestond uit twee delen, want van de veertien nummers vertolkte hij er exact de helft in zijn eentje. Vervolgens kreeg hij versterking van een speciaal voor de gelegenheid samengestelde groep. De artistieke waarde van dit hoogst intieme concert staat in ieder geval buiten kijf.

Geert Henderickx ****

The Posies - Frosting on the Beater (1993)
https://www.mupload.nl/img/55mjn2r7.jpg

Jon Auer schreef samen met Ken Stringfellow de twaalf songs voor het nieuwe album van The Posies. Hij zat als engineer achter de opnametafel, maar liet de productie over aan Don Fleming, die ook Bandwagonesque van Teenage Fanclub deed. En dat hoor je aan de overgangen, de koortjes en het lekker luie gevoel. Ook The Posies hebben wel eens naar Big Star geluisterd. Frosting On The Beater bevat perfecte pop waar je vrolijk van wordt. Luister in de platenzaak de eerste drie nummers af en je bent geheid verkocht.

Oene Kummer ****

avatar van dazzler
OOR 1993/13

HANS DULFER & JULES DEELDER

U2 - Zooropa (1993)
https://www.mupload.nl/img/2n18h66hy.jpg

Op Achtung Baby nam de groep afscheid van het oude, humorloze Joshua Tree imago en trad met hernieuwde energie het laatste decennium van de twintigste eeuw binnen. De band bleek verschillende gezichten te hebben, ernst naast humor, introspectie naast engagement, engeltjes naast duiveltjes. Deze ontwikkeling zet zich op Zooropa door. U2 is geen groep om op haar lauweren te rusten en experimenteert er wederom driftig op los. Een album dat op zijn minst een boeiend tussendoortje genoemd mag worden.

Bert van de Kamp ***

Jamiroquai - Emergency on Planet Earth (1993)
https://www.mupload.nl/img/0ic6ztlk7pj4.jpg

Jamiroquai is het nieuwste Britse soulsprookje. Zanger Jay heeft, zoals iedereen heeft kunnen constateren aan de hand van de singles, de stem van Stevie Wonder in zijn betere jaren. Seventies funk, jazz en latin met een revolutionaire boodschap, bijna te goed om echt te zijn. Het resultaat is gedateerde muziek, die echter wel te gek is. Misschien omdat het allemaal een beetje naïef klinkt. De wijze woorden over de ozonlaag, de regenwouden, de zeehondjes en de grote boze politici zijn eigenlijk aandoenlijk.

Kees de Koning ***

avatar van dazzler
OOR 1993/14+15

MILES DAVIS / SMASHING PUMPKINS / U2

Smashing Pumpkins - Siamese Dream (1993)
https://www.mupload.nl/img/psu1sheo7t.jpg

Het uit Chicago afkomstige kwartet Smashing Pumpkins bezit de potentie om heel groot te worden. Haar met sensuele kracht en fijnmazige spiritualiteit behepte mix van energieke post-grunge rock en gedragen psychedelische pop is uitermate gevarieerd en perfect in balans. De composities zijn stuk voor stuk ijzersterk en in de persoon van Billy Corgan kent de groep een charismatische voorganger. Na het inmiddels klassieke Gish, is ook de opvolger Siamese Dream een absolute wereldplaat. Er is volop leven na de grunge.

Harry van Nieuwenhoven *****

Björk - Debut (1993)
https://www.mupload.nl/img/t7wahviy5nfg.jpg

Bjork maakte Debut samen met Soul II Soul producer Nelllee Hooper. Het resultaat is een mix van relaxte dansbeats en de kinderlijk naïeve stem van Bjork. Zij wil graag laten horen hoe weird ze is en dat komt haar zangprestaties niet altijd ten goede. Sommige tracks, zoals Big Time Sensuality en de single Human Behaviour werken desondanks prima, maar bij het super kitschy Like Someone In Love barst spontaan het glazuur van mijn tanden. Debut bevat net genoeg kwaliteit om niet te worden afgeschreven als curiositeit.

Oene Kummer ***

Cypress Hill - Black Sunday (1993)
https://www.mupload.nl/img/219a99ac.jpg

Een nieuwe Cypress, dat is toch andere koek. Zo'n beetje de ultieme spacecake. Even goed inhalen en bingo! Als een elektrische schok schieten de drogerende sappen naar je brein. Wow! Puinhoop! Intens lekker was zacht uitgedrukt. Knetterstoned surf ik op de ultraviolette wolken in de zevende hemel. Die beats zijn me lekker. Muggs heeft zich weer eens overtroffen. So high. B-Real is megadope. De term nasale flow zou zijn unieke rapstijl tekort doen. Hij rapt met zijn neus en hij klinkt als Bert van Sesamstraat. Insane in the brain.

Kees de Koning **** ('t is maar te hopen dat hij echt apestoned was toen hij dit schreef)

avatar van dazzler
OOR 1993/16

DANSEN

Type O Negative - Bloody Kisses (1993)
https://www.mupload.nl/img/9zbn5t7.jpg

Geen we hier nu heel zenuwachtig over doen? De Negativoos hebben een nieuwe plaat, maar er staan niet zulke schokkende dingen op als op de twee voorgangers. Van de bijna maximale CD speelduur van Bloody Kisses is slechts een klein percentage keihard. Het grootste deel van de grootse nummers (tien minuten is nog niks) kabbelt voorbij in een alternatief rockdecor. Bijzonder sfeervol en tevens leuk voor vleermuizen. Wat moet ik hier nog aan toevoegen? De hoes vat het samen: de ene vrouw slaapt, de andere gaapt.

Mark van Schaick ** (die zich bijna vastrijdt in zijn eigen ironie)

avatar van dazzler
OOR 1993/17

IGGY POP

Slowdive - Souvlaki (1993)
https://www.mupload.nl/img/as4rugqrew.jpg

Een van de sterkste punten van Slowdive was het majestueuze geluid van de groep dat alle mededingers in de schaduw stelde. En een van de grootste afknappers was de weekheid en de fletsheid van de zang. Welnu, dat laatste is een stuk verbeterd. Ook is de studiotijd ten volle aangewend, niet om Souvlaki tot een sfeerschetsje te vervagen, maar juist om de kleur en contrasten te benadrukken. Bovenal zijn een handvol songs, met Eno achter de knoppen, in compositorisch opzicht een duidelijke verbetering.

Pieter van Aldrum ****

Porcupine Tree - Up the Downstair (1993)
https://www.mupload.nl/img/i23vb0.jpg

Het Britse Porcupine Tree put uit een bewogen verleden. De verbondenheid met de psychedelische jaren zestig is groot, maar de muziek klinkt nooit echt gedateerd. Desondanks horen we een Pink Floyd kloon met een mix van computergestuurde elektronica, synthetische dansritmes, dromerige geluidsgolven en een galmend, soms opgevoerd gitaargeluid. Door de strakke digitale vormgeving krijgt Up The Downstair net geen retro-sticker opgeplakt. We zetten Porcupine Tree gewoon onder de P van Pink Floyd.

Edwin Ammerlaan ***

Gast
geplaatst: vandaag om 09:05 uur

geplaatst: vandaag om 09:05 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.