1992/8 The Afghan Whigs - Congregation
1992/13 Stereolab - Peng!

1992/14 Nightblooms - Nightblooms
1992/23 Moonshake - Eva Luna

Ik schuif Biosphere weer door, die stond nog open.

Verder Swell -...well?, besproken in 1992/6

Zo dan, die 1*-Madonna recensie is wel heel erg bruut. Vind ik juist een van haar leukere albums als ik eerlijk ben, staat hier op 3,5*

Qua verzoekjes heb ik net als Herman die van Biosphere nog in de pijplijn, en sluit me verder aan bij likeahurricane wat betreft John Cale.

1992/17 -> Biosphere - Microgravity
1992/20 -> John Cale - Fragments of a Rainy Season

OOR 1992/25+26

DUBBELDIK KERSTNUMMER

The Afghan Whigs - Congregation (1992)
https://www.mupload.nl/img/8dmhrugh27d3.jpg itchy

Hoewel de Afghan Whigs hun platen nog steeds op Sub Pop uitbrengen, ontkomen ook zij niet helemaal aan de Nirvana hype. De Whigs beschikken niet over de catchy liedjes van de Seattle godfathers en moeten het verder hebben van de behoorlijk overdonderende uitvoering van de nummers. De twee voorgaande platen konden dan ook niet tippen aan de energie die men live uitstraalt. Ook deze laatste niet, al moet gezegd worden dat de groep het muzikale spectrum kundig heeft weten te verbreden.

Pieter van Adrichem ***

Nits - Ting (1992)
https://www.mupload.nl/img/emz7wtx.jpg dazzler

Het toetsenbordenorkest van Robert-Jan Stips beperkt zich ditmaal tot atmosferische achtergrondgeluiden ter verrijking van zijn bijna klassiek te noemen pianospel. De fraai verstilde instrumentatie wordt incidenteel aangevuld met cello en viool, waarbij de harmonieën van Henk Hofstede een licht vervreemdend effect sorteren. Diens introverte teksten vol water en vuur behandelen het voorbijgaan der dingen. Er spreekt een zeker isolement uit de vijftien als een suite op elkaar aansluitende liedjes. Kamerpopmuziek.

Geert Henderickx ****

Monster Magnet - Spine of God (1991)
https://www.mupload.nl/img/x8argym.jpg Hacker

Een viertal satanische dopeheads dat zich bij voorkeur wentelt in loodzware, logge seventiesrock, maar zich ook van een wat ingetogener kant laat horen. Omdat met behulp van flangers, phasers, tonnen fuzz en wah wah-overkill alles door de psychedelische spacemolen wordt gedraaid, lijkt het resultaat nog het meest op zo'n lekker ouderwetse Hawkwind trip. De vier monsters beschikken over voldoende talent om het ook compositorisch te kunnen trekken en gaan alleen vervelen als de vijf minuten grens wordt overschreden.

Swie Tio ****

Suzanne Vega - 99.9F° (1992)
https://www.mupload.nl/img/o9cmkxbm3.jpg Poek

Getuige dit vierde album wenst Vega niet langer als singer/songwriter door het leven te gaan, maar heeft zij met behulp van Mitchell Froom een eigentijdse sound ontwikkeld. Wat mij betreft had dit schoenmakertje zich echter beter bij haar leest kunnen houden, want de meest overtuigende momenten op 99,9F° zijn toch die waarin ze met een minimum aan productie gewoon een simpel liedje zingt. Hier bewijst ze opnieuw haar klasse. Zo wordt een erg goeie plaat lichtelijk ontsierd door een misplaatste poging tot modern meedoen.

Bert van de Kamp ***

Biosphere - Microgravity (1991)
https://www.mupload.nl/img/igyfkwlfcg3.jpg GrafGantz en herman

Dit eenmansproject wordt gevormd door de Noorse Geir Jenssen; ooit in Bel Canto, wier natuurlijke talent voor het verklanken van het noorderlicht bij Biosphere een ruimtelijk vervolg krijgt. Microgravity toont je de schoonheid van het Al via een bijna vijftig minuten durende instrumentale reis door de kosmos die je gegarandeerd in een baan om de Aarde brengt. Nooit eerder vloeiden space-soundscapes en aardse housbeats zo betoverend mooi in elkaar over. Vergeet The Orb. Dit is lichtjaren beter.

Swie Tio *****

Gavin Friday - Adam 'N' Eve (1992)
https://www.mupload.nl/img/hw2f1hfx72jt.jpg likeahurricane

Zoals de titel al aangeeft, staat op Adam 'N' Eve de eeuwige spanning tussen de seksen centraal. Ofschoon voor mij vaststaat dat dit album het niet haalt bij Gavins vorige, blijkt het na herhaald draaien wel een groeiplaat te zijn, waarop heel wat moois te ontdekken valt. Friday heeft nog immer het hart op de tong en zingt met grote bezieling, zij het want minder gekweld, over zijn en onze diepste gevoelens. Deze plaat zal hem een groter publiek moeten bezorgen zonder al teveel oude fans te vervreemden.

Bert van de Kamp ***

John Cale - Fragments of a Rainy Season (1992)
https://www.mupload.nl/img/u7u22yp.jpg GrafGantz en likeahurricane

Met zijn soloconcerten trekt John Cale al jaren volle zalen. Het antwoord op de vraag waarom zijn publiek keer op keer toch weer bereid is geld neer te tellen voor een kaartje voor een concert met weer dezelfde gouwe ouwen, kan gevonden worden op Fragments Of A Rainy Season. Een bloemlezing van twintig geheel live opgenomen songs waarin Cale met soulvolle stem en expressief pianospel de tijdloosheid van vele van zijn songs bewijst en laat horen nog altijd mee te tellen. Een man en zijn piano, alleen maar niet eenzaam.

Corné Evers ****

Stereolab - Peng! (1992)
https://www.mupload.nl/img/il0asdv0l0.jpg itchy

Stereolab maakt gitaarpop met zowel dans- als noise-invloeden, waarbij de ijle zang als herkenningpunt fungeert. De sfeer op Peng! is vager en zweveriger dan op het vorige werk, maar er wordt beter gemusiceerd en de kwaliteit van de liedjes is over de hele linie gestegen. Er wordt prominent gebruik gemaakt van een stokoude Moog synthesizer en een charmant Farfisa orgeltje, en een pluspunt is dat de teksten stof tot nadenken geven. Leuke muziek en ze hebben nog wat te melden ook. Wat wil je nog meer?

Oene Kummer ****

Uncle Tupelo - March 16-20, 1992 (1992)
https://www.mupload.nl/img/65au0kspd3.jpg Joshua68

Op het van 16 tot 20 maart onder leiding van Peter Buck opgenomen derde album gaat Uncle Tupelo minder luidruchtig te werk en richt de band zich op country en bovenal folk. Het resultaat mag er wezen. De acht eigen composities kunnen zich meten met de bewerkte traditionals. Het meest tot de verbeelding spreken de elementaire, akoestische luisterliedjes, die stijlvol ingericht zijn en meer dan eens dezelfde, grote zeggingskracht hebben als het beste werk van Townes Van Zandt. Een simpelweg heel fijne plaat.

René Megens ****

The Disposable Heroes of Hiphoprisy - Hypocrisy Is the Greatest Luxury (1992)
https://www.mupload.nl/img/0mlod7kf.jpg Poek

De dertien nummers bevatten allemaal een grote mate van sociale en politieke kritiek. Vocalist Michael Franti rapt niet maar draagt zijn teksten voor. De monotone stortvloed van verwijten, aanklachten en zware ironie wordt ondersteund door geluiden die gedeeltelijk uit samplers en gedeeltelijk uit eigen gefabriceerde instrumenten komen. De muziek is zo wisselvallig als de emotie zelf. De DHOH bewandelen een geheel nieuw terreen, de onderwerpen maken echter dat dit album eerder benauwend dan verfrissend klinkt.

Kees de Koning ***

Swell - ...Well? (1992)
https://www.mupload.nl/img/i3sxuca.jpg herman

Swell is een eigenwijs viertal uit San Francisco dat als belangrijkste troeven een herkenbaar, eigen geluid (ruimtelijk klinkende, zware drums, akoestische slaggitaar,zweverige elektrische gitaar), sterke zang en heel fraaie songs heeft. Het geheim van de groep ligt in de dosering; de kunst van het weglaten. Zonder enige krachtpatserij klinkt de muziek krachtig en meeslepend, en tegelijk subtiel en inventief. Well? is een van de betere platen die dit jaar zullen verschijnen, waarmee Swell het verdient uit de obscuriteit te treden.

Sietse Meijer ****

Fischer-Z - Destination Paradise (1992)
https://www.mupload.nl/img/3sd6mg59x.jpg dazzler

De veertien liedjes worden vooral gekenmerkt door een folky benadering. Dit leidt tot even compact als puur luistervoer dat is ontdaan van alle opsmuk die de soloplaten van Watts zo zwaar op de maag deden liggen. Andere sterke punten zijn de uit duizenden herkenbare vocalen en de teksten van deze afgestudeerde pyscholoog, waarin het goede en het kwade in de mens een strijd op leven en dood blijven leveren. Met Destination Paradise heeft Red Skies Over Paradise eindelijk een waardige opvolger gekregen.

Harry van Nieuwenhoven ****

Dead Moon - Strange Pray Tell (1992)
https://www.mupload.nl/img/s1exkdnnhqqru.jpg Hacker

Als geen andere band bewijst Dead Moon dat je aan drie smerige akkoorden genoeg hebt om de waarheid te vertellen. Rock and Roll is voor deze lui meer dan een verzetje, het is een religie. Strange Pray Tell is een vrij rustige plaat. Ballads, blues en psychedelische rockers bepalen het beeld, hardcore en punk zijn wat op de achtergrond geraakt. Wat opvalt is wat een uitstekende songschrijver Frede Cole is. Zijn teksten zijn puntig, doelgericht en nergens topzwaar, de gitaarloopjes klinken bekend en toch weer niet: precies zoals het hoort.

Bert van de Kamp ****

Moonshake - Eva Luna (1992)
https://www.mupload.nl/img/ziny4g5.jpg pygmydanny

Moonshake debuteerde vorig jaar met de EP First. Inmiddels hebben ze het MBV-pad verlaten en bevindt de groep zich ergens in het gebied tussen The Fall, Sonic Youth en Captain Beefheart. Dubbaslijnen, slepende drums en percussie vormen de licht groovende basis waarover desoriënterende samples en atonale gitaarexplosies de toon zetten. De combinatie van sneerstrot David Callhan en muizefluister Margaret Fiedler levert een contrast op dat vaak tintelt, af en toe irriteert maar vooral blijft fascineren. Aanradertje.

Pieter van Adrichem ****

The Nightblooms - The Nightblooms (1992)
https://www.mupload.nl/img/i6rojo.jpg pygmydanny

Twee jaar gelden braken The Nightblooms op bescheiden schaal door met een single en een John Peel sessie. Klonk de groep toen nog als de beste leerling uit de klas van MBV, op het langverwachte debuutalbum heeft de band haar horizon verbreed, en een eigen geluid gevonden. De zang is duidelijker te verstaan, de noise uitbarstingen worden afgewisseld met ingetogen gedeeltes en de liedjes zijn meer dan modaal goed. Ze hebben een plaat gemaakt die de concurrentie met de Engelse indie-top aankan.

Oene Kummer ****

Drop jullie jaarlijstjes van 1992 maar.

1 Pavement - Slanted and Enchanted
2 360's - Supernatural
3 Bettie Serveert - Palomine
4 Unsane - Singles 89-92
5 Sonic Youth - Dirty
6 Babes in Toyland - Fontanelle
7 Drive Like Jehu - Drive Like Jehu
8 The Jesus Lizard - Liar
9 Spiritualized - Lazer Guided Melodies
10 Come - Eleven: Eleven

Wendy's 1992 Top 20:

1. Steven Jesse Bernstein - Prison
2. Helmet - Meantime
3. The Tragically Hip - Fully Completely
4. The Mummies - Never Been Caught
5. Pavement - Slanted and Enchanted
6. Alice in Chains - Dirt
7. Bettie Serveert - Palomine
8. Come - Eleven: Eleven
9. Gravel - Break-A-Bone
10. The Jesus Lizard - Liar

Besproken albums die ik ook nog steeds graag "draai":

Buffalo Tom - Let Me Come Over
PJ Harvey - Dry
Los Lobos - Kiko
Sonic Youth - Dirty
Morrissey - Your Arsenal
Roger Waters - Amused to Death
Sugar - Copper Blue
Neil Young - Harvest Moon
Stone Temple Pilots - Core
Monster Magnet - Spine of God
Biosphere - Microgravity
John Cale - Fragments of a Rainy Season
The Disposable Heroes of Hiphoprisy - Hypocrisy Is the Greatest Luxury
Swell - ...Well?
Moonshake - Eva Luna

Het wordt toch echt eens tijd voor:

Megadeth - Countdown to Extinction
Dead Moon - Strange Pray Tell
The Nightblooms - The Nightblooms

1 Stereolab - Transient Random Noise Bursts with Announcements
2 Sonic Youth - Dirty
3 Gang Starr - Daily Operation
4 Aphex Twins - Selected Ambient Works 85-92
5 Beastie Boys - Check Your Head
6 Biosphere - Microgravity
7 Pete Rock & C.L. Smooth - Mecca and the Soul Brother
8 The Disposable Heroes of Hiphoprisy - Hypocrisy Is the Greatest Luxury
9 Shriekback - Sacred City
10 The Pharcyde - Bizarre Ride II the Pharcyde

Mijn top-20 van 1992.

1. Los Lobos - Kiko
2. R.E.M. - Automatic for the People
3. Gorky - Gorky
4. Stef Bos - Tussen de Liefde en de Leegte
5. Roger Waters - Amused to Death
6. Tori Amos - Little Earthquakes
7. Neil Young - Harvest Moon
8. The Jayhawks - Hollywood Town Hall
9. 10,000 Maniacs - Our Time in Eden
10. Black Crowes - The Southern Harmony And Musical Companion

11. Morrissey - Your Arsenal
12. Kitaro - Dream
13. The Tragically Hip - Fully Completely
14. Toots Thielemans - The Brasil Project
15. Vaya Con Dios - Time Flies
16. Alpha Blondy - Masada
17. Buffalo Tom - Let Me Come Over
18. The Scene - Open
19. Julian Cope - Jehovahkill
20. The Church - Priest=Aura

Mijn top 10 van de besproken platen:
1. Bettie Serveert - Palomine (1992)
2. Buffalo Tom - Let Me Come Over (1992)
3. John Cale - Fragments of a Rainy Season (1992)
4. Gavin Friday - Adam 'N' Eve (1992)
5. PJ Harvey - Dry (1992)
6. R.E.M. - Automatic for the People (1992)
7. The Lemonheads - It's a Shame About Ray (1992)
8. Peter Gabriel - Us (1992)
9. The Jayhawks - Hollywood Town Hall (1992)
10. Lou Reed - Magic and Loss (1992)

ik miste nog
Chris Bell - I Am the Cosmos (1992)
Lush - Spooky (1992)
Inspiral Carpets - Revenge of the Goldfish (1992)
Soul Asylum - Grave Dancer's Union (1992)
The Chills - Soft Bomb (1992)

1. Screaming Trees - Sweet Oblivion
2. Buffalo Tom - Let Me Come Over
3. Uncle Tupelo - March 16-20
4. Lou Reed - Magic and Loss
5. The Jayhawks - Hollywood Town Hall
6. Tom Waits - Bone Machine
7. G.W. McLennan - Fireboy
8. Bettie Serveert - Palomine
9. Joe Henry - Short Man’s Room
10. The Red Devils - King King

Top 10 1992:

1. Los Lobos - Kiko
2. Roger Waters - Amused To Death
3. The Church - Priest=Aura
4. Tom Waits - Bone Machine
5. Peter Gabriel - Us
6. The Black Crows - The Southern Harmony And Musical Companion
7. The Scene - Open
8. Peter Hammill - Fireships
9. R.E.M - Automatic For The People
10. Nine Inch Nails - Broken

Weer aardig wat overeenkomsten met LucM

1992

Heb ik van 1991 nog behoorlijk wat platen in de kast, dan is 1992 het jaar van de drop-out. Het is in het hoogtijjaar van de grunge, noise en a lot of hip hop dat ik afhaakte met het investeren in nieuwe namen. Het ging daarbij om genres die mij terug duwden in het vertrouwde hoekje van de 80's synthipop en new wave. Mijn favoriete plaat uit 1992 moet Ting van de Nits zijn. De kamerpopmuziek van Ting is helemaal mijn Ding. Als je de bonustracks van de bijhorende CD-singles meetelt, haal je nog eens negen, zei het wat meer experimentele, nummers met een gelijkaardige sound in huis. De hoes is al grijs, maar ook de plaat zelf heb ik grijs gedraaid. De platen van Arrested Development en Fischer-Z hebben me ook altijd kunnen bekoren. Van de echte kleppers heb ik enkel Automatic For The People omarmd dat ik beter vond dan zijn bejubelde voorganger Out Of Time en alle platen die R.E.M. daarna heeft gemaakt, maar minder sterk dan Green. En er is Gorky van Gorky, een album dat ik voor geen geld zou willen missen. De tweede van Noordkaap was trouwens ook behoorlijk sterk, net als het debuut van De Mens. En zo kroop ik in een Nederlandstalig hoekje, weg van de gitaarmuren, de zinderende scapes, de kale beats en de snerende zangers. Wat ik in die tijd wel volgde was de Britse Indie Top 20 CD reeks (die ik ondertussen al lang weer doorverkocht heb). Maar doorbreken doen de Britpop bands die ik kon bekoren nog wat later. Eerst de shoegaze trein laten voorbij rijden die ik blijkbaar gemist had. Ik vind de vroege jaren '90 te nadrukkelijk een muzikaal tijdperk van pose en pillen, stoerdoenerij en vuilbekkerij. En daar liep het muzikale mietje in mij liever gillend van weg.

top 10 van 1992 :

01. Aphex Twin - Selected Ambient Works 85-92
02. Kyuss - Blues For The Red Sun
03. Tuu - One Thousand Years
04. Dead Moon - Strange Pray Tell
05. Cabaret Voltaire - Plasticity
06. Swans - Love of Life
07. Sven Väth - Accident In Paradise
08. Vangelis - 1492: Conquest of Paradise
09. Ramblin' Jeffrey Lee Pierce & Cypress Grove with Willie Love - Ramblin' Jeffrey Lee Pierce & Cypress Grove with Willie Love
10. Hawkwind - Electric Tepee

Alleen albums met 1992 als jaar van release geselecteerd.
O.a. Biosphere had ik al in 1991 vermeld.

Mijn nummers 1 en 2 niet gezien in deze jaargang; maar zijn beide toch albums met behoorlijk veel stemmen hier op de site; beide ook (vrij) vroeg in 1992 uitgekomen.
Ik weet zo gauw even niet meer wat de criteria zijn voor dazzler om de bespreking van albums hier te vermelden ??

aanvulling : of zijn beide albums niet aan bod gekomen in jaargaang 1992 van OOR ?

Mijn favoriete 10 van 1992

01 Nick Cave & The Bad Seeds - Henry's Dream
02 Swallow - Blow
03 Inspiral Carpets - Revenge of the Goldfish
04 Lush - Spooky
05 The Cure - Wish
06 XTC - Nonsuch
07 Ride - Going Blank Again
08 Tori Amos - Little Earthquakes
09 The Heart Throbs - Jubilee Twist
10 Curve - Doppelgänger

Viel toch wel mee? Mainstream-muziek en licht-alternatieve muziek had gewoon wat meer power dan nu.

Dat wat je een 'pose' noemt, hoor ik wel terug in sommige oude radiouitzendingen; van die blaaskaak-dj's met een wat aangezette stem (bij Jeroen Van Inkel en Gijs Staverman hoor je er vaagjes nog een restant van: je kunt aan ze horen wanneer ze ongeveer hun hoogtijdagen hadden). Al ademden ze wel creativiteit en passie, en dat mag bij de huidige generatie best wat meer.

Maar als je van Cocteau Twins houdt, zou je sommige shoegaze toch ook moeten kunnen waarderen? In ieder geval als we last.fm similar artists mogen geloven.

Ik heb de link tussen Cocteau Twins en shoegaze nooit zo ervaren. Wellicht omdat ik weinig noise hoor bij de Schotten en weinig harmonieen terugvind bij de shoegazers. Ik was in februari 1991 in Londen en Oxford op studiereis en daar was shoegaze, hoewel ik me die term zelf niet kan herinneren, zo hot dat het bijna verdacht leek. Vooral Ride werd op handen gedragen, maar wel duidelijk gelinkt aan het studentenmilieu. In Londen leerde ik wel het begrip indie band kennen. Als ik me goed herinner stond er weinig shoegaze op de CD compilaties van Indie Top 20. Daar zat men op het Madchester spoor, een trein die ik niet gemist heb.

Op de vraag of ik voor de Beatles of de Stones ga, is mijn antwoord steevast de Beatles. Ik hou van een sterke melodie. New wave en synthipop zijn Brits, en bij uitbreiding Europees. Die Europese identiteit van de pop geraakte begin jaren 90 ondergesneeuwd door grunge en hiphop, hoofdzakelijk Amerikaanse muziek die wat stoerder klonk. Wat tussen je benen hing leek bangrijker dan wat tussen je oren zat. Natuurlijk is dat deels perceptie, maar zo voelde dat in die tijd wel aan. Toen ik in 1991 een studentenbaantje had in een tweedehands platenwinkel, ging ook de hele popgeschiedenis voor me open. Ik dook het verleden in en zwem er nu nog steeds nieuwsgierig in rond. Er valt nog zoveel te ontdekken. Voor de jaren '90 heb ik nog steeds een inhaalbeweging nodig. De afgelopen weken heb ik onder meer het gelijknamige album van Temple Of The Dog in huis gehaald, Time's Up van Living Colour en Dirt van Alice In Chains. De eerste plaat klinkt mij te isomorf (ik hoor de verschilpunten tussen de songs te weinig. De tweede het avontuurlijkst en de derde het sterkst, hoewel ik op geen van deze schijven vermoedelijk ooit verliefd zal worden. Daarvoor komen die albums wellicht te laat mijn leven binnen. Tenslotte nog een goed voorbeeld van een band die ik toen echt nog wel geprobeerd heb, maar te zwaar vond: The Smashing Pumpkins.

Na het schrappen van verzamelaars, live-albums (sorry Mr. Cale) en EP's hield ik er 11 over van de buitencategorie (4,5-5*). Vond het zo sneu voor JMC dat ik ze ook maar noem hier

1. R.E.M. - Automatic for the People
2. Aphex Twin - Selected Ambient Works 85-92
3. Alice in Chains - Dirt
4. Sonic Youth - Dirty
5. Roger Waters - Amused to Death
6. Tori Amos - Little Earthquakes
7. Lou Reed - Magic and Loss
8. Disco Inferno - Summer's Last Sound
9. Stereolab - Peng!
10. Nick Cave & The Bad Seeds - Henry's Dream
11. The Jesus and Mary Chain - Honey's Dead

Stay tuned.

Voor 1993 wordt 130 stemmen de ondergrens. Ik schuif telkens tien stemmen op.
Ik heb het uiteraard op voorhand gecheckt en gezien dat het aantal albums zo min of meer gelijk blijft.
Zoals gezegd zullen er nog acht platen uit 1992 de revue passeren in de OOR jaargang van 1993.

Mijn Favoriete albums uit 1992 in willekeurige volgorde:

Lush - Spooky
Swans - Love Of Live
Curve - Döppelgänger
Bel Canto - Shimmering Warm & Bright
Pale Saints - In Ribbons
Ride - Going Blank Again
Stereolab - Switched On
Sonic Youth - Dirty
Swallow - Blow
Sugar - Copper Blue
Bettie Serveert - Palomine
Curve - Public Fruit
Hedningarna - Kaksi

dazzler schreef



Ook ik ben gek op melodie/harmonie en Cocteau Twins is mijn favoriete band maar ben toch een fervente shoegaze fan. Ik ontdek daarin wel degelijk veel harmonie. Goed voorbeeld is Loveless van My Bloody Valentine. Ook in Ride zit veel harmonie. Althans zo beleef ik het.

Sowieso zijn er twee richtingen in de shoegaze. Dat is de naar dreampop neigende en door Cocteau Twins beïnvloedde stroming (met als bekendste representanten Lush en Slowdive) en de naar gitaarnoise neigende en door The Jesus and Mary Chain beïnvloedde stroming (met als bekendste representanten Ride en My Bloody Valentine). De term shoegaze refereert niet aan een bepaald geluid, maar aan het feit dat de makers van dat geluid hun blik naar beneden richten op de effectpedalen van hun gitaar tijdens het maken van dat geluid (dat dus zowel dromerig als hard kan zijn).

Twee nummers van My Bloody Valentine die heel dromerig zijn en relatief weinig noise bevatten:







MBV is m.i. het beste met een koptelefoon te beluisteren trouwens.

Mooi, de *****-recensie van Microgravity. ST heeft het wel begrepen. De recensie van Suzanne Vega vind ik ook wel typerend, maar ook wel een teken dat je op een gegeven moment wel redelijk kon inschatten wat de mening van een recensent voor jou waard was.

Mijn top 10 van 1992:

1. Aphex Twin - Selected Ambient Works 85-92
2. Tori Amos - Little Earthquakes
3. Swell - ...Well?
4. Sonic Youth - Dirty
5. Stereolab - Peng!
6. R.E.M. - Automatic for the People
7. Pavement - Slanted and Enchanted
8. Bettie Serveert - Palomine
9. Ride - Going Blank Again
10. Pulp - Separations

Roger Waters - Amused to Death, Balanescu Quartet - Possessed, Julian Cope - Jehovahkill, Juliana Hatfield - Hey Babe en Come - Eleven: Eleven ben ik nog benieuwd naar.

btw zaaf, die Stereolab mag je volgend jaar weer in je lijstje zetten

verdraaid! staat ie fout in m'n Itunes... ik kijk ook te weinig RYM

Van de aangereikte platen uit 1992 kan ik helaas geen lijstje meer maken. Te weinig niveau wat mij betreft.

Dat was bij mij ook bijna het geval. Voor alle duidelijkheid. Niet het niveau van muziek uit 1992 maar mijn eigen niveau schiet te kort.

Waar moet ik beginnen met luisteren?
Ik begin eerst maar eens met een willekeurig lijstje met één lettergreep titels.

Platen uit 1992 die ik nou eindelijk echt eens helemaal moet beluisteren:
1. Stereolab - Peng!
2. Nits - Ting
3. Alice in Chains - Dirt
4. The Cure - Wish
5. Stone Temple Pilots - Core
6. Peter Gabriel - Us
7. Swell - ...Well?
8. Swallow - Blow
9. PJ Harvey - Dry
10. The Apartments - Drift

Mijn toplijstje van 1992
1. Pavement - Slanted and Enchanted
2. The Pharcyde - Bizarre ride 2
3. R.E.M. - Automatic for the people - R.E.M.
4. Gang Starr - Daily Operation
5. Aphex Twins - Selected Ambient Works 85-92
6. Tori Amos - Little Earthquakes
7. Dr. Dre - The Chronic
8. Beastie Boys - Check Your Head
9. Arrested Development - 3 Years, 5 Months and 2 Days in the Life of...
10. The Jayhawks - Hollywood Town Hall