Ik merk dat er op deze site nog niks wordt vermeld over christelijke muziek ondanks dit toch wel een vrij goed tegenwoordigd genre is.

Zelf heb ik er een grote aversie van. Ik vraag mij zelfs af of er ooit wel eens christelijke muziek was die ook maar op iets trok, maarja.
Af en toe word ik gedwongen door mijn christelijke broer om hier naar te luisteren.
Nu vraag ik mij af of ik de enige ben die zo denkt over christelijke muziek?

deze vind ik erg goed:

Alsjeblieft zeg! Ik krijg al spontane maagkrampen als ik er aan denk. Van die gristelijke liederen, zelfs Frans Bauer trek ik nog beter dan dat.

er zijn nochtans een heel aantal gregoriaanse chants die best wel mooi zijn, net zoals al die boedhistische monniken die soms heel leuke muziek maken, of de soefi's (islam) en hun derwishen...

On a serious note. Sufjan Stevens mag je ook behoorlijk christelijk noemen, dat vind ik dan weer geweldig. Dus moraal van het verhaal. Uiteindelijk gaat het om de kwaliteit, ongeacht welke motieven er nu achter zitten.

Elly & Rikkert - De Priester en de Visser

Als je Boudewijn de Groot kan trekken, dan dat nummer waarschijnlijk ook wel... (Zelfde gitarist namelijk )

En naast Sufjan bijvoorbeeld ook iemand als Br. Danielson. Hij draagt alleen of met zijn Danielson Family met grote liefde het evangelie uit, maar dan wel op een erg speelse en vrolijke manier. Luister bijvoorbeeld maar eens naar het eerste nummer van dit album.

Ik begin spontaan 'Dear God' van XTC te neuriën, een heel mooi nummer...

Ik geloof niet dat je kunt spreken van christelijke (pop)muziek, hooguit van christelijke teksten. En dan ligt het aan het niveau van de tekstschrijver of het kwaliteit heeft of niet. Of je nu de liefde voor je vriendin of je liefde voor God bezingt, maakt mij niet zoveel uit. Soms levert de worsteling met het geloof prachtige liedjes op, zoals die van Sufjan Stevens. Maar ook lofzangen op God kunnen best mooi zijn, zoals in de muziek van Barclay James Harvest.

En wat betreft de klassieke muziek zou je heel wat missen als je allergisch bent voor christelijke teksten.

En natuurlijk David Eugene Edwards, niet te vergeten.

Bob Dylan had ook zijn reli-periode.

Ik had vroeger op een cassette-bandje Jesus Freak van dc Talk staan. Ik dacht toen (gezien de ruige aard van het nummer) dat het meer spottend dan evangeliserend bedoeld was.

Neal Morse is erg gelovig, maar ik vind het prachtige muziek. Ik kan me er soms wel enigszins aan storen aangezien de man het wel heel erg uitdraagt in z'n teksten, maar de muziek is zo goed dat ik het hem vergeef

Sixpence None The Richer (van de hit 'Kiss Me') bleek ook een reli-band te zijn...

dus toch die christelijke gedachte

inderdaad, al heb ik wel moeite met bepaalde racistische (oa nazi) dingen...maar goed das een ander verhaal...

Absoluut! 16 Horsepower, maar zeker ook Woven Hand is gewoon muziek van de allerbovenste plank.

Het hele Volkoren-label heeft artiesten onder haar hoede die muziek maken met een tekstueel christelijke inslag. At the Close of Every Day kan ik daarvan erg waarderen. Maar goed, ik let alleen op de muziek. Van dit label heb je verder ook Brow Feather Sparrow, Anderson en ME.
Andere bands die ook interessant zijn: The Spirit that Guides Us en This Beautiful Mess. Verschillende leden hiervan spelen bij elkaar in de band (Minco Eggersman, alias ME, is oa zanger van ATCOED en drummer van The Spirit that Guides Us).

Christelijke muziek is niet per definitie EO-muziek. Ik heb van de week Brown feather sparrow nog geluisterd, en ik heb geen moment het idee gehad dat ik bekeerd werd. En schijnt dat P.O.D. ook redelijk religieuze hard rock is.... En waarom zou een christelijk thema niet kunnen in muziek, muziek gaat vaak over het leven, en daar is religie bij veel mensen een groot onderdeel.

De stelling waar dit topic om draait slaat natuurlijk nergens op. Christelijke muziek is namelijk net zo divers als niet christelijke muziek. In elke soort en elk genre is wel een christelijke variant te vinden. Het verschil merk je pas als je (goed) naar de teksten luistert, en is dus puur een verstandelijke mening, wat bij mij absoluut van minder belang is bij muziek.Gevoel wat ik bij muziek ervaar is immers waar het bij mij om draait. Dus zeggen of je christelijke muziek goed vind of niet is natuurlijk onzin, want zo zwart-wit is het allemaal dus niet.

Voorbeelden van christelijke muziek wat mij wel aanspreekt zijn:
- This Beautiful Mess
- The Spirit That Guides Us

Wat ik vaak het probleem vind van christelijke bands is dat er te veel de nadruk opleggen dat de teksten christelijk zijn. Dit gaat vaak gepaart met erg slappe muziek. Er zijn wel uitzonderingen (mortification). Verder intereseerd het me niet zo bijzonder of de Muziek Christelijk Boedisties of voor wat voor aard dan ook.

Dat is soms bij verschillende rappers ook het geval. Technisch heel goed maar door de christelijke boodschap die erin geramd wordt amper het beluisteren waard. Gelukkig zijn daar dan nog mensen als Braille, Pigeon John en Blackalicious die ook christelijk zijn en die waarden ook uitdragen maar dit op een totaal niet storende manier doen.

Ik heb een beetje het idee, dat ALS Christus per ongeluk zou reïncarneren, hij straal aan de gristenen voorbij zou lopen. Hij zou zich niet eens kunnen herinneren van wat hij ooit teweeg gebracht had bij een groot deel van de wereldbevolking. Misschien zou ie eerder een Marilyn Manson zijn these days. Een iets andere pr-machine om de mensen te bereiken, zeg maar. Over gristelijke muziek: ik ben een geheelonthouder, wat niet wil zeggen dat ik muzikanten nou in het kruis ga snuffelen om hun afkomst vast te stellen. (mijn beste relatie was overigens met een fantastische vriendin die van/in Christus was. Vandaar dat ik mijn neus ook niet helemaal vertrouw misschien)

ook een goed voorbeeld van Christelijke muziek waar je het niet altijd bij merkt maar wat zeker wel tof is: Xiu Xiu

Natuurlijk is daar ook nog het orkestje Stryper...
Redelijk heftige muziek maar toch onmiskenbaar christelijk te noemen.
Op dynamo in 1987 werden, om ongelovigen te bekeren, zelfs bijbels in het publiek gegooid! (die overigens met dezelfde snelheid weer werden teruggegooid)
Net als POD is Stryper een metalband maar de teksten zorgen er over het algemeen voor dat metalheads deze muziek links laten liggen.

Bij 16 HP vind ik t geen bezwaar dat de teksten een religieuze signatuur hebben. Als Prince t doet, baal ik ervan. Bands die alleen willen bekeren kunnen wat mij betreft de pot op ongeacht kwaliteit van de muziek.

Dit topic doet mij weer denken aan de 'Songs For Worship' cd's die je kon bestellen bij Tell Sell. In het promotiefilmpje zag je natuurlijk weer EO Jongerendag taferelen en daar word ik altijd een beetje bang van. Voor mij dus geen christelijke muziek.

Maar je hebt natuurlijk ook wel de christelijke muziek die puur is om te "prijzen". Zoals bv. de opwekkingsliederen waar helaas ook cd's van gemaakt zijn. Dat kun je toch moeilijk zeggen dat daar ook maar een beetje niveau in zit.

Degene wie ze dan ook mogen aanprijzen moet wel een verschrikkelijke smaak voor muziek hebben om te kunnen genieten van zulke oppervlakkige zelfverheerlijking. Of is simpelweg doof.

Ik ben agnost, echter in een slechte bui atheist.