Naar aanleiding van het "teruggrijpen naar ..." topic en wat geneuzel bij een Thunderdome CD, ben ik toch benieuwd geworden. Hoe openminded is de muzieklefhebber als het op nieuwe muzikale ideeën aankomt.

Ter illustratie heb ik een nummertje geupload. Een breakcore nummertje dat het breakcore concept een niveautje (en daarmee bedoel ik niet kwalitatief) hoger tilt. Het trackje zelf is afkomstig van een recente Scooter (ja, die Scooter) ode/parodie CD.

Wat mij niet boeit:
- Wat mensen van Scooter vinden.
- Wat mensen van het nummer zelf vinden. Het gaat er mij niet om of je dit wel dan niet leuk vindt.
- Van mensen van electronische muziek of gesamplede zooi vinden.

Wat mij wel boeit:
- Wat vinden mensen van de opbouw, de structuur en het idee ?
- In hoeverre kunnen mensen hiernaar kijken als "gewoon" muziek ?
- Wie "begrijpt" dit soort muziek nog ?

Uiteraard ben ik vooral benieuwd naar reacties van mensen die geen hele breakcore collectie thuis hebben liggen . Het stukje in kwestie : breakcore.

Verder heb ik de topictitel zo algemeen mogelijk gehouden, zou het best fijn vinden als mensen op een later tijdstip hun eigen toevoegingen brengen wat betreft nieuwe muzikale ontwikkelingen.

Onderhond ik heb niks tegen electronische muziek. Ik heb vrijwel alle platen van Vangelis, Enigma, Yello vind ik fantastisch, en gasten als Daft Punk, Gorillaz aphex twins etc. kan ik super waarderen. Waar ik niet voor openstaat is 100.000 mensen die niks anders draaien dan Tiesto en die denken dat ID&T de enige zijn die af en toe de arena afhuren voor een muziek evenement. Het is uit zijn verband gegroeid hier, NL stond bekend om het land waar artiesten graag heenkwamen om concerten te geven, nu worden we regelmatig overgeslagen vanwege slechte kaartverkoop met dank aan heren ID&T.

En over dat mp3tje, het blijft hangen .

En voor mensen die gaan roepen dat het allemaal niet zo erg is, kort door de bocht etc. Nee het is echt zo erg ik heb genoeg gezien in mijn directe omgeving/klas/werk etc.

Nog een voorbeeld, we speelde laatst op met de band op een middelbare school. Een van de leraren speelt in onze band en vertelde dat werkelijk het merendeel van de kids nog nooit een band had gezien of niet zo goed begreep wat een "band" was. Dat is toch triest man.

Dat die mensen dat dat aub wel in een ander topic gaan roepen. Dit is niet meteen de juiste plaats.

In ieder geval is jouw mening erg duidelijk wat betreft het stukje muziek.

Eens. Maar hetzelfde geld voor dat artiestenaanbiddende wereldje. U2 wordt ook verafgood tot aan het waanzinnige, terwijl ze weinig toevoegen aan de muziek anno nu wat mij betreft.

Ofwel: de trend die jij beschrijft is in elk genre te vinden, je kan ook beter op zoek gaan naar de goede dingen dan blijven concentreren op id&t en tiësto...

Maar dit mag allemaal niet van onderhond En ik heb geen geluid na problemen met drivers van mijn windows, dus beluisteren kan ik het ook niet nu...

Ik vind de breakbeat wel oke, maar wat betreft de opbouw: ik hoor eigenlijk geen opbouw. Ik heb het idee dat de maker een lading Scooter-sampletjes ad random door elkaar heen pleurt en er een (leuke) beat onder gemikt heeft.

Vind het dus ook bepaald geen best idee, die oude happy hardcore sampletjes met een ratelende beat.

Shit ik mag niet meedoen in dit topic .

Ik heb het nummer nu zo'n vier keer beluisterd en het is apart dit in deze vorm te horen terwijl ik heel wat van deze nummers in de oorspronkelijke (of remix) vorm ken.

De eerste minuut herken ik nog wel enige opbouw in het nummer en kan ik ook goed aanhaken. Naarmate het nummer vordert ben ik het af en toe ook even kwijt (en niet alleen na een keer luisteren). Ik moet daarom ook erg mijn best doen om erbij te blijven en af en toe snak ik naar een beetje rust of moet ik zeggen iets minder onderbrekingen.

Ondanks dit alles kan ik me wel voorstellen dat mensen dit muziek vinden. Ik ben alleen wel benieuwd waar liefhebbers dan op oordelen, toch een bepaalde structuur of wellicht iets anders?

Daarom Onderhond zou ik graag eens wat aandachtspuntjes van jou (of anderen) willen horen, wat open sta er ik wel voor, dat is tenslotte het idee waarom ik op deze site ben

shappy1010: Serieus, niet hier. Ga zelf een topicje oprichten over DJs enzo en daar wat klagen

Kos & Vince vega: wat betreft dat "ontbreken" van een opbouw, daar draait het om inderdaad. Muziek, bijna eender welke muziek, draait rond verwachtingspatronen en opbouw. Zelfs in die Xanopticon tracks zijn op bredere schaal gewoon climaxen te vinden waarnaar opgebouwd wordt. In dit nummertje wordt duidelijk elke vorm van verwachting telkens weer afgebroken door continue ritmewisseling of sfeerwisselingen. Telkens als een loopje z'n eind nadert wordt het erg bruusk afgebroken en opgevolgd door iets wat eigenlijk gewoon niet lijkt te passen. Het is misschien moeilijk(er) vat te krijgen op zo'n nummer, maar voor iemand die graag verrast wordt is dit een soort van uitgewerkt extreem natuurlijk.

Wat voor mij ook niet belangrijk is, is het happy hardcore gedeelte of de samples. Wat mij betreft kan het evengoed met volledig origineel werk.

Toch vind ik dat zo'n nummer in z'n geheel een erg duidelijke en sterke identiteit heeft. Met het voordeel dat het een kort nummer is natuurlijk, maar ik heb het de laatste dagen toch al een keer of 30 gehoord.

tovenaar: tuurlijk mag je wel meedoen

@onderhond sorry maar jij begint de topic met:

"Naar aanleiding van het "teruggrijpen naar ..." topic en wat geneuzel bij een Thunderdome CD, ben ik toch benieuwd geworden. Hoe openminded is de muzieklefhebber als het op nieuwe muzikale ideeën aankomt."

En dat ging toch echt over mij, dus indirect zeg je dat ik niet openminded ben voor electronische muziek en dat kwam ik even uitleggen. Maar ik ben al weg...

Ok het mocht eigenlijk niet van Onderhond maar ik wil toch even zeggen : WAT EEN TE-RING HERRIE !!!!

Als dit muzikale ontwikkeling is mag je het van mij houden Onderhond, dan grijp ik liever terug naar de zogenaamde oudere muziek, wat tenminste nog iets met muziek te maken had. Dit is geen muziek, dit is je reinste gekmakerij.

Een leuk en grappig stukje muziek, en voor mensen die bekend zijn met progrock ook niet al te lastig. Veel tempowisselingen, wat verborgen melodietjes en lijntjes die door elkaar in verschillende tempi worden gespeeld. Leuk hoor.

Edit: en wat jij (onderhond) zegt over stukjes die random aan elkaar zijn geplakt: erg leuk maar ook al niet erg origineel. Ga maar eens naar Zappa luisteren.

En wat ik zeg over leuke muziek meen ik echt hoor. Ik heb het een paar keer met plezier beluisterd

Kan ik me in vinden, maar wat jij noemt 'verrassen en elk verwachtingspatroon onderuit halen met iets wat helemaal niet lijkt te passen' klinkt bij mij als 'gewoon allerlei dingen door elkaar gooien en zien wat er uit rolt, het is altijd goed, want er zit geen patroon in'.

m.a.w (niet lullig bedoeld) zo klonken mijn early fasttracker mislukte probeersels ook als ik van alles in elkaar wilde draaien maar er tot mijn spijt alleen maar incoherente dingen uitkwamen omdat ik te weinig geduld had .

Precies Kos, dat gevoel heb ik ook. Waneer zou je zoiets wel als "rommel" beoordelen, m.a.w. wat maakt dit zo goed?

Ik dacht in eerste instante wat Moviefreak meteen dacht, maar daar zit OH niet op te wachten.
Dus...
Ik vind het een héél moeilijk nummer. Er is werkelijk geen touw aan vast te knopen. In mijn mening is muziek iets dat goed in het gehoor moet liggen (of dat nu direct zo is of na meerdere luisterbeurten doet er niet toe). Zoals OH zelf aangaf draait...uhm..."normale" muziek om verwachtingspatronen en opbouw. Dat heeft dit totaal niet. Doordat het hele verband erin weg is, lijkt het meer op een aaneenschakelijk van ver uiteenlopende geluiden dan een serieus liedje.
Kortom: ik vind het niks

Haha nou zie ik het die mp3 bleef echt hangen bij mij, hij haalde maar een klein stukje van het bestand binnen wattie bleef loopen

Ik vind het wel een leuke track die toch zeker duidelijk naar een climax toewerkt. Enige nadeel zijn die Scooter samples . Maar goed, ik ben dit allemaal wel gewend.

Ik denk dat de reactie van moviefreak#1 veelzeggend is.

En toch zit er een duidelijk patroon in. Namelijk telkens wanneer samples of loops een houvast lijken te gaan bieden, worden ze afgebroken. Er zitten een hoop bekende ritmes in dit nummer, die telkens nooit helemaal het einde halen, en de hele tijd afgezet worden tegen andere uitersten. Voor mij klinkt dit ook verre van random (om ook even op dutch2 te antwoorden).


Begrijpelijk, maar ook dit vind ik persoonlijk een goed punt (heb ik ook vaak bij films). Ik hou er wel van als je als luisteraar over een limiet gedreven wordt. Net dat zorgt bij mij voor veel positieve impulsen.

Daarnaast klinkt het voor mij gewoon lekker, en voldoet dat meteen ook 100% aan mijn verwachting van goeie muziek.


Hierbij nog een veelbetekende reactie (van een IRC kanaal geplukt)

Het oordeel van iemand met wel een stapel breakcore platen in huis:
Buiten dat ik me uitermate irriteer aan de Scooter vocalen en deuntjes, vind ik het een amateuristisch in elkaar gezet prul. Ik denk ook serieus niet dat dit voorbeeld moet zijn voor jou ''nieuwe muzikale ontwikkelingen''.
Er is hier geen seconde over nagedacht, wat in profesionelere breakcore acts wel degelijk gebeurd.

Scusi, ik had moeten zeggen: Random aan elkaar lijken geplakt. Bij Zappa gaat ook nooit iets random.

Bij muziek die ik echt goed vind zijn 2 dingen belangrijk: een redelijke mate van structuur en een mate van opbouw. Valt een van deze twee zaken weg, dan kan ik er meestal nog goed mee uit de voeten. Gisteren en vandaag nog Orthrelm geluisterd: http://www.musicmeter.nl/album/30298. Totaal geen opbouw, alleen maar gitaar en drumgefreak.
Ik heb opzich ook niets tegen breakcore, in de zin van extreme hooks en rare tempowisselingen, maar ik zie het dan wel graag ergens naar toe gaan, omdat de structuren in de nummers voor mij doorgaans wat ongrijpbaarder zijn.
Ik hoor hier dus totaal geen opbouw en zeer moeilijk te vatten structuren. Je kunt iets dergelijks net zo goed achterste voren afspelen en je houdt precies hetzelfde idee over.
Geen muzikale ontwikkeling waar ik persé op zit te wachten.

Nu heb ik me toevallig van het weekend aan Xanopticon gewaagd en daar kon ik dus wel iets mee, ondanks dat je op een gegeven moment gek lijkt te worden van het geratel.

Hammerhead noemde Xanopticon al, dat was mijn eerste ontmoeting met breakcore. Wat me aan die plaat erg aanspreekt is dat de muziek in eerste instantie klinkt als chaos, maar dat je, naarmate je er langer naar luistert, toch steeds weer iets meer structuur in gaat ontdekken.

Bij het stukje muziek waar het hier om gaat is die structuur, voor mij althans, niet meer te vinden. Slechts nog in het feit dat er 'structureel' geen structuur te vinden is, misschien moeten we dat 'metastructuur' noemen
Ik ben op zich wel fan van muziek die chaotisch aandoet, maar ik merk tegelijkertijd dat ik ook wel gehecht ben aan enige (hoe weinig dat soms ook kan zijn) vorm van structuur (en in mindere mate opbouw).

Dat er vooral Scootersamples worden gebruikt is moeilijk te negeren, ik zou een zelfde soort nummer daarom nog wel eens met andere samples willen horen om een meer definitief oordeel te vormen. Scooter vond ik nooit echt geweldig nl

edit: overigens sta ik open voor elke vorm van vernieuwing, alleen daarom al mogen dit soort nummertjes gemaakt blijven worden

Als ik het vanuit mijzelf bekijk: als postmoderne kunstvorm vind ik het wel interessant, als in: "bewerking van bestaand geluid en hoe dit kan klinken". Als je het oppervlakkig bekijkt en het puur ziet als grap ofzo (wat misschien ook de intentie was van de maker, al betwijfel ik dat) vind ik het niet leuk . Maar zoals je zegt, juist die ontregelende structuur maakt het wel interessant.

Ik kijk er ook niet naar als 'gewone' muziek, om je tweede vraag te beantwoorden. Ik zou dit eerlijk gezegd nooit opzetten met hetzelfde idee als de rest van de muziek waar ik naar luister. Dit kun je wel vergelijken met het verschil tussen extreem, drukkend, experimenteel beeldmateriaal en 'normale' films.

Een interessant topic verder.

p.s. Als je het over "teruggrijpen" hebt: waarom gebruiken die breakcoreproducers de aloude amen-break uit 1969 toch zo vaak?

Over het nummer van OH: ik lig hiervan in een scheur. Geweldig. Moet het niet te vaak horen.

Voor hen die denken dat het random is. FF met de breakbeat mee tikken. Hij komt precies uit, iedere keer als er iets "randoms" doorheen komt het uiteindelijk toch weer goed. Het is een hele simpele 4/4 met heel veel breaks erin. Dus iedereen gewoon mee tikken en mee lachen.
Dit is dus breakcore waar ik me wel een tijdje kan vermaken...hoor dit soort onzin liever dan VSnares om eerlijk te zijn
(wie is het?)

De opbouw is mij trouwens ook wel duidelijk. Het begint met een doorstampende 4/4. Die wordt afgebroken door veel breaks. Dit houdt een tijdje aan en dan komen we weer voor een ongeveer net zo lange periode terug in de 4/4, die uiteindelijk weer wordt afgebroken om naar het einde toe te gaan.
Ook zijn vrijwel al de loops die terug komen een maat of een veelvoud van 2 maten. Ik snap wel dat dit allemaal als gezever overkomt, en ik snap dat de meeste mensen hier niets mee kunnen en het random overkomt. Wil alleen ff duidelijk maken dat het wel meevalt.

Maar ik vind het allemaal dus wel meevallen

Ik wil meteen dan ook iets verder gaan met muzikale ontwikkeling: http://www.geo.vu.nl/~ervs/weerstation/music/Weerstation_-_with_or_without_you.mp3

Dit is een nummer van een van mijn projecten genaamd Weerstation. Hiermee probeer ik de grenzen van de muziek af te tasten. Ik denk dat voor heel veel mensen dit "te moeilijk" is, toch zou ik graag willen weten wat mensen dan vinden van het nummer van OH na het horen van die van mij.

Succes met luisteren

.

Opbouw vind ik er nauwelijks in terug, maar dat is voor mij niet noodzakelijk om iets toch boeiend te kunnen vinden. Structuur is lekker chaotisch, hou ik wel van, van het tegenovergestelde trouwens ook. Het idee is grappig, de uitwerking een stuk minder. En daar valt echt niet meer over te zeggen zonder over kwaliteit te beginnen.


Niets is 'gewoon'. Verder is het wat mij betreft vrijheid, blijheid en als de makers hier een stukje van zichzelf in kwijt kunnen, god bless 'em. Maar of het het labeltje 'muziek' mag hebben, who cares..


Muziek is voor mij zelden een kwestie van begrijpen (laat staan dat de visie van de artiest in uitvoering de enige 'juiste' is), maar van invoelen en interpreteren, van verrassing en verbazing. Als we het over de filosofische boeg willen gooien, vallen hier best leuke verwijzingen naar hak-op-tak levensstijl en groeiende obsessie met snelle korte orgasmes in te vinden. Zal wel weer verkeerd begrepen zijn of belachelijk gevonden, maar met dit soort analyse wordt breakcore al een stuk amusanter. En dat is in dit geval hard nodig. Whoops.

(verder is de eerdere Zappa-opmerking erg terecht en de titel van deze thread ook m.i. voorlopig dus onterecht)

Wat bedoel je met "te moeilijk" als ik vragen mag? Erg veeleisend voor het gehoor is dit niet, niet vervelend bedoeld overigens. Je kunt je hoogstens afvragen of het 'prettig' is dit aan te horen.

Om de vergelijking met OH's stukje aan te snijden; ik vind het eigenlijk niet te vergelijken. Heel lastig te beschrijven, maar dat stukje klinkt als aan elkaar gekoppelde fragmenten muziek, het Weerstation stukje klinkt als een aanschakelingen van hetzelfde geluid in verschillende snelheden en vervormingen. Het stempel 'muziek' vind ik hier minder goed op te plakken, maar je was tenslotte ook opzoek naar de grenzen daarvan

Interessant vind ik het overigens wel, laat dat duidelijk zijn. Met name de eerste 30 seconden, omdat dat wat sneller is dan het tweede gedeelte.

daar sluit ik me bij aan trouwens.

Aardig, maar niet meer dan dat. Ik vond dat nummer van onderhond redelijk avontuurlijk, terwijl je bij dit, eh, liedje, al na vrij korte tijd weet hoe het verder zal gaan.

Ik zou trouwens 'te moeilijk' vervangen door 'te ongebruikelijk'. Passieve muziekbeleving en intelligentie hebben naar mijn idee niet erg veel met elkaar te maken.

Ik kan er wel om lachen. Een hele plaat lijkt me iets teveel van het goede maar dit vind ik wel leuk.