Ik heb altijd het idee dat drie kwartier tot een uur de maximale lengte is waarbinnen ik in één keer geboeid naar een plaat kan luisteren. Misschien komt dat ook een beetje doordat ik in het LP-tijdperk opgegroeid ben.

Een CD die is volgeplempt met mindere nummers om de 70 of 80 minuten vol te maken, heeft voor mij geen meerwaarde. Al merk ik dat ik af en toe toch een beetje bedenkelijk begin te kijken als een hedendaagse CD inklokt onder de 40 minuten. Eén of twee extra nummers erbij had wel leuk geweest, denk ik dan.

Bij verzamel-CD's of een live-album vind ik het een ander verhaal. Dan lijkt het me voor een artiest, band of platenmaatschappij niet teveel moeite om optimaal gebruik te maken van de lengte van een CD. Laatst kocht ik de CD 'Still life' van de Stones (een live-CD dus), en hoewel die uit het LP-tijdperk dateert (1982) keek ik er toch van op dat die maar 38 minuten bleek te duren.

In Muziek > Algemeen > Album-lengte:

De meeste albums van tegenwoordig zijn ongeveer een uur lang. Ik merk dat ik dat bij heel veel albums eigenlijk net even te veel vind!

Vroegah, op LP, hadden de albums een maximale lengte van 40 minuten ofzo. Daar kan ik veel beter mijn aandacht vasthouden bij het geheel.

Ben ik hierin een van de weinigen, of deel ik dit met meerderen?

Je deelt het in ieder geval met mij. Ik vind een uur ook vaak net wat te lang, 40 à 45 minuten vind ik de ideale lengte. Maar ik geloof dat hier al een topic over bestaat, eens zoeken.

Edit: ja dus, heb het verplaatst.

Een album moet zolang duren als de hoeveelheid inspiratie die de artiest in kwestie op het moment van opnemen heeft. Slayer's Reign In Blood is 30 minuten en fijn zo. The Rolling Stones' Exile On Main St. is 65 minuten en fijn zo. Het ligt 'm aan de kwaliteit van het gebodene. Helaas zit er tegenwoordig teveel kaf tussen het koren bij lange cd's.

Niet alleen dat. De korte lengte van Reign in Blood weerspiegelt de snelheid en de agressie van de plaat. Als de plaat een uur zou duren en alleen maar uitstekende nummers zou bevatten zou er toch effect verloren gaan. Het is nu echt precies die korte adrenalinestoot.

Akkoord met Stijn.

M'n mening is dan ook dat het allemaal van plaat tot plaat afhangt.

Zo vind ik Reign In Blood perfect, en zou hij niet veel langer mogen duren. Terwijl bijvoorbeeld The Downward Spiral van NIN (er zijn veel langere albums, I know; ik neem gewoon één van m'n favorieten als voorbeeld), een plaat van één uur, dubbel zo lang mogen zijn.

Terwijl ik Reign In Blood niet persé minder sterk vind als The Downward Spiral.

Aardig om deze discussie van ongeveer tien jaar geleden weer eens te lezen.

De vraag komt op: wat is een album? Is het een willekeurig boeketje opnames op een geluidsdrager, dan kunnen we ook moeiteloos alle verzamelaars met grootste successen tot de albums rekenen. Niet zelden zijn ook deze verzamelalbums afgewogen selecties, met zorg in de juiste volgorde gezet. Vaak ook is het niet veel meer dan een geluidsdrager volgestopt met singles.

Het album als 'concept' bestaat al ruim 55 jaar. Ook als de artiest geen uitgesproken rode draad door het album laat lopen, is er toch wel samenhang in geluid, idee en, niet onbelangrijk: de compositie in de volgorde van de nummers. Openingsnummer en slotnummer hebben een bepaalde functie en steviger en rustiger nummers worden afgewisseld om variatie te krijgen, reliëf, spanning, diepte of hoe je het ook maar wilt noemen. Een geslaagd album heeft niet alleen enkele goede nummers, maar kan ook boeien door het artistieke geheel.

En wat is dan lang, kort of genoeg? Een lang album is uiteraard een album dat verveelt. De spanningsboog kan niet getrokken worden. Het zakt ergens in. En dat kan een kwestie van een tekort bij de luisteraar zijn, maar ook gebrek aan artistieke kracht. Kort is een album dat op of onder de 30 minuten klokt en waarvoor je toch de volle prijs betaalt. Tenzij het een meesterwerk betreft, geeft dat een vervelend gevoel vaak.

Een 'lang genoeg album' – en natuurlijk gaat het allemaal om de beleving, want ik kan niets bewijzen – is een album van 10 nummers met samenhang en een speelduur van rond de 40 minuten.
Niet toevallig hebben we iets dergelijks in handen bij de langspeelplaat: tweemaal twintig minuten.

De CD, gemaakt voor de weergave van klassieke concerten, kan met gemak het dubbele aan, maar doet dit zelden voor een gewoon album. Toen de CD het stokje overnam van de LP groeide wel de gemiddelde speelduur van nieuwe albums. Bestaande albums kregen een paar 'bonustracks'.
Duurde No Jacket Required van Phil Collins uit 1985 bijvoorbeeld nog zo'n 45 minuten, opvolger … But Seriously (1989) ging als CD-album al naar de 60 minuten.

De laatste jaren, dankzij de revival van de langspeelplaat, zie je ook bij nieuwe releases weer die albumlengte van pakweg 40 minuten. Een zegen, wat mij betreft. Een menselijke maat ook. De artiest wordt gedisciplineerd alleen het beste te geven en het minder geslaagde achterwege te laten. En fijn is het na het beluisteren van zo'n goed album te denken: nu al afgelopen? Ik wil nog wel meer. Dan is het precies goed.