als kind simple minds.....
verder vind ik alles waar ik ooit "fan" van was nog steeds goed.

kan me nog herrineren dat ik op de basisschool fan was van de spice girls.
toen was ik 11 denk ik.

op een gegeven moment had ik op de middelbare school een classic rock fase.
ac/dc, led zep, cheap trick, en zelfs bandjes als boston en ook toto vond ik wel leuk.

ik had ook een fase waar ik veel zwaar sentimentele pop aan het luisteren was.
denk aan roxette.

en toen moest ik toch aan de snelle punk/screamo geloven zoals glassjaw (we noemden dit toen de tijd nog geen screamo)waar ik trouwens nog steeds naar kan luisteren.

Toen ik 13/14 was, was ik enorme fan van KoRn en Limp Bizkit, maar vind aan beiden zeer weinig aan op dit moment, al vind ik het wel geinig om er, heel incidenteel, nog eens naar te luisteren. Nirvana en Rammstein waren toen ook favoriet, maar beide luister ik nog steeds wel eens naar. Iets later werd ik Bob Marley-idolaat, dat vind ik ook nog steeds prima muziek, maar een stuk minder dan toen...

Green Day

Basket Case

De eersten waar ik echt albums van kocht waren Limp Bizkit en Eminem, als ik die nu terug hoor vind ik dat echt bedroevend, maar het was laat ons zeggen mijn eerste kennismaking.

Iets daarna begon ik me te interesseren voor de top 2000 allertijden en ging zo losse nummers oppikken, vooral dan de klassiekers van U2, Bryan Adams, Alphaville en ga zo maar door.

Aangezien ik vooral interesse kreeg in de new wave bands, meer bepaald The Smiths, The Cure en Joy Division ( dat zijn normaal gezien de eersten die je hoort ) kocht ik eens een New Wave dubbelaar die ik zo goed vond dat tot op heden mijn liefde voor dat genre gebleven is.

Met R.E.M. heb ik ook een vreemde verhouding, soms vind ik ze geweldig, een andere keer weet het mij niet te boeien. Het respect voor de band blijft echter, alleen al om het feit dat ze zoveel degelijke albums hebben uitgebracht.

Ik denk dat ik van Moby toch wel een dermate groot liefhebber van was dat ik werkelijk al zijn cd's had, ook al waren ze verre van boeiend. Sommige nummers deden me gewoon iets wat ik nog nooit had gehoord. Naarmate de jaren voorbij gingen kwam bij mij toch het idee dat zijn cd's voor mij persoonlijk vooral een 'hit & miss' was. De magie was er sinds Hotel voorgoed van af. De meeste cd's weggeven aan een vriendin van me, en ik heb ze niet gemist

Meerdere bands:

Kiss: jeugdliefde en leuk toen ik tussen de 8 en 12 jaar oud was
Iron Maiden: nog kort wat mee gehad daarna
Public Enemy, NWA, Ice T: kan nu amper meer hiphop luisteren, maar die vond ik wel gaaf
Soundgarden: nog steeds wel leuk, maar ik heb het grondig gehad met de grunge, klinkt allemaal oubakken nu.
Sonic Youth: lekkere gitaarherrie toen, nu irriteert het me voornamelijk
Metallica, Pantera en eigenlijk alle metal van 80/begin 90: het werkt op mijn lachspieren
Goatrance: werkt zonnodig nog veel meer op mijn lachspieren, vond het destijds een revelatie
Air, Portishead en andere zweefmolentjes: vond ik dat echt leuk in de jaren 90?? Heel kort dan toch

Aqua, ABBA, en Good Charlotte.
Allemaal jeugdzondes, al valt Good Charlotte nog wel mee.

Limp Bizkit.
Disturbed.
Slipknot.
System of a Down.

Dat soort rotzooi.

Rotzooi? System of a Down is nou niet mijn muziek, omdat het me eigenlijk nét iets te hard is, maar om het nou rotzooi te noemen...
Dat vind ik een beetje overdreven. xD

Voor mij is Guns n Roses het bekendste voorbeeld. Anderhalf jaar geleden - min of meer uit nostalgische overwegingen - nog aan het werk gezien in Nijmegen, maar de liefde was al een tijdje bekoeld. Tot vijf jaar geleden had ik vrij veel - tot aan zeldzame tourboekjes en gesigneerde cd-singles toe - in bezit, maar daar is weinig meer van over.

Een kleine tien jaar geleden luisterde ik veel naar hardrockmuziek uit de 70's en 80's, zoals Van Halen, Journey, Ozzy Osbourne, Alice Cooper, Deep Purple, Whitesnake e.v.a. Op z'n tijd zet ik het nog steeds wel graag op, maar verder doet het me niet zo veel meer, een enkele uitzondering daargelaten (bijvoorbeeld Thin Lizzy en de oude Def Leppard, maar die sla ik ook wel ietsje hoger aan dan de zojuist genoemde bands).

Ook wat metal betreft, is de interesse enigszins afgenomen. Dan kijk ik vooral naar de bands waarmee het een kleine tien jaar geleden begon (voor mij ouders hield het daar juist op ), zoals Iron Maiden, Judas Priest, Slayer en Pantera. Ik heb nog wel wat albums in huis liggen, maar heb er ook veel van de hand gedaan. Ik kijk overigens nog wel erg uit naar de nieuwe van Meshuggah en ook het hernieuwde samenwerkingsverband tussen de gebroeders Cavalera (Sepultura) heeft mijn interesse, maar verder is de interesse in metal de laatste jaren wat afgenomen bij mij.

In de loop der jaren ben ik totaal andere genres gaan waarderen (o.a. folk, alt-country, cajun, texmex, punk, folkpunk, wereldmuziek, roots, americana en bluegrass), waardoor ik automatisch minder ga luisteren naar de muziek die ik in het verleden een warm hart heb toegedragen.

Hmm, de oude Ozzy en Van Halen zou ik niet zo snel verguisen..

Ik ook niet hoor, maar verandering van spijs doet eten Ik ben er allerminst op uitgekeken, maar andere genres/artiesten hebben momenteel - en ik verwacht dat dat nog wel even zo blijft - mijn voorkeur.

A-Ha, Simple Minds, Beastie Boys, UB40, U2, Level 42, Madonna, Guns n Roses, Pet Shop Boys, OMD, Crowded House, Talking Heads, The Cult, Black Crowes, Michael Jackson, Prince etc. Behalve de eerste twee genoemde bands kan ik de rest niet meer aanhoren (een enkel nummer daargelaten).
ps. echt fan was ik trouwens alleen van A-Ha en Simple Minds, naar de rest luisterde ik overigens wel graag.

Ik kan zo snel niks verzinnen. Er zijn wel bands waar ik lang geleden gestopt ben met het echt te volgen maar waarvan ik de oude fanperiod platen nog steeds leuk vind. Typische voorbeelden zijn UB40 en Level42 die heel wat rommel hebben gemaakt maar in hun beginperiode wel degelijk prima platen hebben afgeleverd....die ik ook nog steeds leuk vind. Enige wat me te binnen schiet wat ik ooit wel aardig vond (fan is absoluut niet het juiste woord) maar nu niet meer kan horen is Gun's and Roses maar das niet al te origineel om te noemen,

The Simple Minds. Tot en met New Gold Dream. Vind ik nog steeds een goede plaat. Wat ze voor New Gold Dream uitbrachten, vond ik erg goed. Daarna werd het steeds minder. Op de een of andere manier zijn ze niet zo groot geworden als U2.