Zojuist aan de oproep van OOR gehoor gegeven om een top 10 aller tijden in te zenden. Licht je keuze toe, stond er in een bijzinnetje bij. Best leuk eigenlijk, om in een paar zinnen je tien favorieten even te bespreken. Dit is het bij mij geworden. Wie volgt?

10. Noir Désir - Des Visages, Des Figures (2001)

Des Visages, Des Figures is ondanks het bescheiden radiohitje Le Vent Nous Portera vrij onbekend gebleven. Jammer, want ik ben zelden zo overdonderd toen ik een plaat voor het eerst draaide. Bijna achteloos combineren Bertrand Cantat c.s. verschillende muziekstijlen, een keur aan instrumenten en de meest fantastische geluiden tot een zeer prettig beluisterbaar klanklandschap. Nu eens folky, dan weer neigend naar postrock en als klap op de vuurpijl nog wat ongecompliceerde punk. Om nog maar te zwijgen over het prachtige chanson Des Armes.

9. Love - Forever Changes (1967)

De hoge notering in de kenners top 100 doet mij goed, want al bij de intro van Alone Again or blijkt de akoestische pracht van Forever Changes. Wat mij betreft het beste wat de jaren 60 te bieden hebben. Lekker '67, maar zonder al te oeverloos psychedelisch gefreak. Als dit album iets uitstraalt, is het pure klasse. Trompetten, trommels, gitaren, viooltjes: elk nummer is raak. Briljante instrumentatie en vooral: prachtige popliedjes!

8. Pulp - Different Class (1995)

Wat mij betreft het kroonjuweel van de britpop. Ironisch, soms cynisch en bovenal een tikje pretentieus. Het verheft deze plaat hoog boven het toch al fors bezaaide maaiveld halverwege de jaren negentig. Jarvis Cocker is briljant, zowel in tekst als in melodie. Het verbetene van een nummer als 'I Spy': geweldig! Hoe dat ontaardt in een anders zo kitcherig 'la la, la la la la', zonder ook maar iets van zijn lading te verliezen. Dat kan alleen Pulp.

7. Throwing Muses - Throwing Muses (1986)

Heerlijke bak herrie, dit debuut van Throwing Muses. De band is weliswaar nooit zo bekend geworden als stad- en labelgenoot The Pixies, deze plaat is toch nog net wat spitser, scherper en heftiger dan wat ik van de grote broer ken. De nummers worden gekenmerkt door veel tempowisselingen: van lieflijk gaat zangeres Kristin Hersh nu en dan helemaal los. Tel daar het karakteristieke gitaarwerk en de sterke ritmesectie (let bijvoorbeeld op het fantastische intro van Vicky's Box) bij op, en je hebt opnieuw een wereldplaat!

6. Gazpacho - Night (2007)

Het is natuurlijk gewaagd om een plaat van dit jaar al bij de all-time favourites te scharen, maar met Gazpacho durf ik dat wel aan. Een prachtig conceptalbum, net even anders dan de gangbare (neo)prog. De plaat doet zijn naam dan ook alle eer aan, want dit is echt een plaat voor het pikkedonker met de ogen dicht. Traag sleept de Noorse band zich door dit album heen en laat ondertussen een tapijt aan prachtige, melodieuze muziek achter. Veel terugkerende thema's, maar de sfeer is vooral onbeschrijfelijk. De nacht luister je niet, die onderga je...

5. Godspeed You Black Emperor! - F#A# (Infinity) (1998)

Mijlpaal die in de golf van postrockplaten de afgelopen jaren altijd fier overeind is blijven staan. Het concept is duidelijk: pingel wat hier, maak wat geluid daar en gooi er links en rechts nog wat strijkers of drums tegenaan. Dit blijft echter boeien: Godspeed You Black Emperor! verstaat de kunst van het zorgvuldig naar een climax bouwen als geen enkele andere band. Dan mag de muziekstroming zo langzaamaan wat voorspelbaar lijken te worden, maar ik weet nog steeds niet echt wat er na het vorige riffje komt bij F#A#. In dit geval is dat dus een grote pre.

4. 16 Horsepower - Sackcloth 'n Ashes (1996)

Een grote rode steppe met bijbehorende dreigende luchten doemt op als Dave Edward begint te preken. Preken, want het is allemaal nogal in de heer, wat ie allemaal uitschreeuwt. Geeft niet, want hij gelóóft het, en dat boezemt angst in. Knappe jongen die nog een plaat maakt die je zo naar de keel grijpt als deze van 16 Horsepower. Donker, beangstigend, maar toch ook af en toe weer net even genoeg lucht biedend om de volgende bak ellende tegemoet te gaan. Heerlijke trip. Het vier jaar nieuwere Secret South doet er trouwens maar weinig voor onder.

3. Red House Painters - Red House Painters [Rollercoaster] (1993)

Pure pracht, deze treurige, sobere herfstplaat. Je zou willen dat bands als Coldplay en U2 hun fratsen eens aan de kant zorgen en prachtige, tijdloze , soms verdrietige, soms hoopgevende composities overhielden. Melancholiek ten top. Singer/songwriter Mark Kozelek beleeft op deze plaat zijn absolute hoogtepunt, met pakkende, trage, treurige liedjes. Katy Song is misschien wel het mooiste nummer ooit gemaakt. En hier geldt dus: geen fratsen, dat scheelt.

2. Tom Waits - Rain Dogs (1985)

Naar mijn mening het beste wat Waits te bieden heeft (al is ook Alice wel érg goed). Deze plaat behoeft eigenlijk helemaal geen uitleg: een prachtige mix van vieze oude rock, dronkemansblues en hondengeblaf. Soms knotsgek (Cemetery Polka), maar ook nu en dan ingetogen (Time). Maar vooral erg Tom Waits natuurlijk. Steekt in elk geval Swordfishtrombones met gemak naar de kroon.

1. Crowded House - Together Alone (1993)

Het verbaast misschien een beetje bovenaan dit lijstje ineens Crowded House te zien staan. Dit is dan ook een schromelijk onderschatte plaat. Als Crowded House dan eens genoemd wordt, is het toch meestal met Woodface. Maar vergeet Woodface, vergeet ook vooral de nieuwe plaat Time on Earth... dat is gewoon vrij redelijke popmuziek. Together Alone is ook popmuziek, maar dan zoals het ooit bedoeld moet zijn geweest. Werkelijk elk nummer is raak en heeft diepgang. Als grijze muis van de popmuziek is dat blijkbaar moeilijk onder aandacht te brengen. Nails in My Feet, Pineapple Head, Private Universe, Walking on the Spot... stuk voor stuk pareltjes die nooit gaan vervelen. Ik denk dat te weinig mensen ooit écht de tijd voor dit meesterwerkje hebben genomen, want het 'mwah-wel-aardig-goh-zeg-leuk -liedje-dit-ja-die-ken-ik-nog-wel' gehalte mag bij alle andere platen van Finn & co ruimschoots aanwezig zijn, dit is van tijdloze pracht. Of het ligt natuurlijk gewoon aan de kronkel in míjn kop. Kan ook nog.

beste Lucas , dit is toch geen notedop .

ik zal het even voordoen , mijn top 10 bespreking in een notedop .
alle 10 albums zijn absolute klasse , allemaal 5 sterren.
dit is een notedop.

a. geen lange berichten quoten
b. niet zo bijdehand, aan een paar regels per album zit je natuurlijk al snel
c. schrijf zelf eens een interessante bijdrage in plaats van de hele tijd dit soort flauwigheden

Mijn top 10 in een notendop:

- What the fuck!? Zo goede albums
- Moet je ook allemaal eens horen, ze zijn echt fantastisch

Leuk initiatief dit topic: maar ik iets in een notedop beschrijven?! Gaat niet lukken vrees ik

Ik zal misschien nog wel eens een poging gaan wagen.

Mijn top 10 in een notendopje

10. Tool - Ænima (1996)

Ik weet nog dat ik deze plaat blind kocht, had nog nooit van Tool gehoord, alleen een recensie gelezen in de Oor.
Prachtig hoesje, maar vooral de muziek, zoiets had ik nog nooit gehoord, melodieus, hard, transparant. Lang gedacht dat mooier niet gemaakt zou worden.

9. Joanna Newsom - Ys (2006)

Joanna Newsom leek me altijd wat pretentieus. Maar of dat nou zo is of niet boeit me niet. Dit is een plaat waarbij ik steeds denk: nu komt een mooi stukje. Nu komt een mooi stukje tot de plaat afgelopen is.

8. Jim O'Rourke - Eureka (1999)

Een plaat om lekker met koptelefoon bij weg te dromen. Intiem, subtiel, warm. Aan de buitenkant pop, aan de binnenkant ontdek je geheim na geheim.

7. Deaf Center - Pale Ravine (2005)

Sleutelwoorden. Sfeer. Herfst. Dromen. Wolken.

6. Fennesz/Ryuichi Sakamoto - Sala Santa Cecilia (2005)

Een plaat om je even in een andere wereld te bevinden. Zo emotioneel. Soms hectisch, dan waan je je weer op een verdorde droogte. Kan hier echt nog een tijdje van nagenieten als ie afgelopen is.

5. FM3 - Mort Aux Vaches (2005)

Volstrekt heldere geluiden. Meegezogen worden met kleine geluiden. Je oren spitsen. Eigenlijk elke keer weer verbaasd.

4. Guillermo Portabales - El Carretero (1996)

Ten eerste prachtige cubaanse liedjes met een schitterend droog geluid. Emotioneel, sentimenteel misschien wel.
Ten tweede een plaat met bijzondere herinneringen.

3. Bonnie 'Prince' Billy - I See a Darkness (1999)

O, wat is dit een heerlijke schuilplaats in mindere tijden. Bij Bonnie vind je troost. Je zou er de ellende voor opzoeken om lekker te kunnen uithuilen bij Bonnie.

2. Tortoise - TNT (1998)

Djed was de eye-opener wat betreft Tortoise. TNT is de plaat met het consistente geluid waar op de achtergrond altijd wat gebeurt. Geen uitschieters als Djed, de kracht van deze plaat zit in het geheel. Het klinkt als improvisatie waar van tevoren donders goed over is nagedacht. Voor mij bij uitstek een plaat die me terug doet voeren naar mijn studententijd.

1. Pan American - Quiet City (2004)

Aan deze plaat klopt alles. Hij klinkt zowel acoustisch als electronisch. Geen andere plaat brengt mij zo tot rust als deze. Als ik ooit nog moet sterven, laat me dan inslapen met het gevoel dat deze plaat me geeft.

Mij ook niet... we kunnen natuurlijk ook gewoon al jouw recensies achter elkaar plakken bij albums

Leuke besprekingen tot dusver! Ik heb dit ding half afgemaakt tussen m'n drafts staan in Gmail, ik zal 'm binnenkort eens completeren.

Ah joh: weer een uitdaging. Ik ga het proberen (of het voor mijn vakantie gaat lukken kan ik niet beloven).

Let wel op dat er een maxium zit aan het aantal tekens per bericht.

Leuk initiatief Zal binnenkort ook even notendopverhaaltjes gaan schrijven.

Geprobeerd het enigszins notedopperig te houden, dus niet echt geniale beschrijvingen; hopelijk vooral treffend.

10. Utada Hikaru - Ultra Blue

Meteen de vreemdste eend in de bijt. In thuisland Japan is Utada Hikaru een wereldster, hier is ze schandalig onbekend. Ultra Blue is vooralsnog de kroon op haar oeuvre dat de dunne scheidslijn tussen pop en R&B op fascinerende en geheel eigen wijze bewandelt. Etherische muziek, als een slow-motion Tokyo badend in neon- en maanlicht gelijk.

9. Smog - Red Apple Falls

Fascinerend in zijn bijtende soberheid, een plaat die enerzijds somber en anderzijds toch ontzettend venijnig en wispelturig en zo rijk is, en gewoon zo mooi, zoals enkel er één van Callahan dat kan zijn. Wat was ik geschokt toen ik dit de eerste keer hoorde, nog denkend dat de man zo'n archetypische songsmid met de gitaar als enige vriend was - je wist nog niet beter. Nu gelukkig wel.

8. Shiina Ringo - Zechhoushuu

Al net zo wispelturig als Callahan is deze Japanse. Hier komt zij echter simpelweg puur en hard en rauw uit de hoek, zonder poespas en zonder opsmuk. Live-opnames die zo uit de modder getrokken lijken te zijn, frisse pop afgetuigd tot vuige rock. Gewéldig.

7. Joni Mitchell - Blue

Zo'n artieste van wie ik de naam wel kende, maar de platen niet. Op de gok Blue aangeschaft en meteen verliefd. Voor de verandering eens een plaat die wat mij betreft zijn klassiekerstatus ook echt verdíent. Joni op haar best: intens, ingetogen, intiem, een plaat die alleen voor jezelf opgenomen is.

6. My Bloody Valentine - Isn't Anything

Loveless wordt (enigszins terecht) alom geprezen, Isn't Anything lijkt alom vergeten. Wat My Bloody Valentine echter op Loveless artificieel probeerde te bereiken ging hier vanzelf. De ruis en het stof zijn hier overal aanwezig, bovenop de muziek, erin, eronder. Hemelse pop als ontvangen door een afgedankte en afgeschreven transistor radio: zoals het hoort, dus.

5. Iron & Wine - The Creek Drank the Cradle

Nog zo'n plaat die intiem, intens en ingetogen is. Sam speelde deze plaat in op een bandrecorder in zijn eigen kelder; vertrouwde zijn breekbare, schuchtere, eenzame en prachtige liedjes toe aan de donkere ruimte rond hem heen. The Creek Drank the Cradle ademt in zijn geheel die pure, onversneden goudeerlijkheid. Magnifiek.

4. Joanna Newsom - The Milk-Eyed Mender

Critici schaarden deze plaat destijds maar al te gauw en te graag onder lieve-zoete-meisjes-folk, het soort onschuldige folk van het kinderlijke soort; onbevangen, naïef. Ze hadden het uiteraard allemaal volledig mis (zoals Newsom vaak ook zelf heeft benadrukt). The Milk-Eyed Mender blinkt juist uit in zijn (vooral) tekstuele en (hoewel op Ys wellicht nog nèt overtroffen) muzikale volwassenheid en genie. Eenieder die zulke frasen schrijft verdient een plaats in de literaire canon. Eenieder die zulke muziek schrijft verdient wereldroem en verering alom.

3. Palace Music - Viva Last Blues

U zegt I See a Darkness? Natuurlijk, een mooie plaat. Een héél mooie plaat. Een héél, héél mooie plaat die echter lang niet kan tippen aan Viva Last Blues. Deze plaat ís Will Oldham. Muziek met zand in de voegen die komt aanwaaien uit de huiskamer hier, de kelder daar, de woestijn elders. Een gehavende, havenende, helende, geheelde plaat.

2. Fiona Apple - When the Pawn...

Perfecte popplaat waarop Apple zich eerst misschien nog lijkt te manifesteren als ijzersterk en ik-red-het-wel, het rots-in-de-branding type, zo eentje zonder barstjes in de persoonlijkheid, al gauw blijken de songs op When the Pawn... juist volgestouwd met dergelijke barstjes, erop steunend; edoch zo haast onzichtbaar alsof Georges Seurat hier een stevige vinger in de pap had. Hierom juist zo prachtig breekbaar en wonderlijk eerlijk. De productie van Jon Brion mag de boeken in zo mooi.

1. UA - Sun

Een plaat die zó warm, zó rauw, zó vrij, zó hemels, zó mooi, zó beklemmend, zó intrigerend, zó ongrijpbaar, zó onnavolgbaar, zó puur, zó geniaal, zó virtuoos, zó allesomvattend, zó eerlijk, zó zuiverend, zó verdomd prachtig is.

10 - Hot Snakes - Suicide Invoice

Ex- Rocket From The Crypt leden hebben een poppy pact gesloten en jassen er in een half uurtje twaalf perfecte popsongs doorheen die-je-maar-niet-uit-je-hoofd-getimmerd- krijgt. Tegelijk luchtig en opgefokt, en erg weerbarstig.

9 - Rachel's - Systems/Layers

De spanning die heerst vlak voor een heftige onweersbui, omgezet in muziek. Broeierig, spannend en mysterieus. Soundtrack voor een koortsdroom op het puntje van mijn stoel.

8 - Getatchew Mekuria, The Ex & Guests - Moa Anbessa

Krasse jazzknar uit Ethiopië maakt opnamen met nederlands oudste punkband... op papier een fiasco, maar zelden heeft een samenwerking zo goed geklonken. Feestelijk, opbeurend, strijdbaar, kleurrijk en verassend toegangkelijk.

7 - The Microphones - The Glow Pt. 2

Welkom in het micro-universum van brein Phil Elvrum, waar hifi en lofi niet bestaan. Een magistrale luistertrip verpakt in twintig liedjes/schetsjes/voorzetjes. Bevat mijn favoriete nummer ooit: The Moon.

6 - Guided By Voices - Bee thousand

Poppareltjes? Hoeveel wilt u er hebben? Twintig? Geen probleem, Robert Pollard schudt ze zó uit zijn mouw, als was hij Lennon en McCartney in één persoon. Door de ruis heen liggen de mooiste liedjes voor het oprapen.

5 - Liars - Drum's Not Dead

Zelden heeft een plaat mij vanaf het begin zó bij de keel gegrepen als deze. Beklemmend, ruimtelijk en bloedmooi. Één van de weinige bands die geen zin heeft om zichzelf te herhalen.

4 - John Coltrane - Olé Coltrane

Olé, Coltrane! Het titelnummer is de vleesgeworden perfectie. En de rest benadert deze. Spaanse sferen op deze briljante plaat, die je eigenlijk in alle stemmingen en op alle tijdstippen kunt beuisteren en nooit verveelt.

3 - Slint - Spiderland

Wat zit er in het water in Louisville, Kentucky dat deze jonge honden zo'n eigen, geheimzinnig, en vooral invloedrijk geluid neerzetten? Want Spiderland is één van de meest invloerijke platen die ik ken. En is nooit overtroffen.

2 - Unwound - New Plastic Ideas.

Dit trio, tijd- en plaatsgenoten van Kurt Cobain (Olympia, Washington) bleven gelukkig ver van de typerende grunge-sound. In plaats daarvan wordt een schitterend diep, gitzwart eigen geluid neergezet. Bas en drums leggen mathematische, repeterende motiefjes neer waarop schreeuwert/gitarist Justin Trosper zijn wanhoop kan uiten. Helaas altijd erg onbekend en onderschat gebleven.

1 - Sonic youth - Sister

Beste band ever. Het was altijd stuivertje wisselen tussen Daydream Nation en Sister als favoriete plaat, en nu ligt Sister dus boven. Lekker kort (ik heb de oorspronkelijke vinyl-versie zonder Master-Dik) en energiek, Dit is de punky sci-fi-kant van Sonic Youth. Sonische schoonheid, beste plaat ooit.

10. Marillion - Seasons End

Het is moeilijk om één plaat van Marillion als beste te bestempelen. Ik ga nog altijd voor het debuut van Steve Hogarth. Met deze plaat was meteen duidelijk dat Marillion een andere richting op zou gaan, en die richting is beter dan Marillion met Fish. Maar dat is weer een ander discussiepunt. In ieder geval overtuigde Hogarth met een prachtige eerste Marillion-plaat, iets wat hij later nog enkele malen zou evenaren.

9. Porcupine Tree - Deadwing

Weer zo'n band waarbij het haast onmogelijk is om 1 plaat in je top 10 te zetten. Ik kies voor Deadwing, maar het verschil met andere platen is miniem. PT laat zich hier flink beinvloeden door metal, zonder dat het metal wordt, de band laat de metal-clichés godzijdank achterwege.

8. Low - The Curtain Hits the Cast

Deze plaat raakte me telkens weer. De langzame ingetogen nummers, de prachtige samenzang. En dan het prachtige gitaarspel, rustig en ingetogen, maar zo intens.

7. Slint - Spiderland

Prachtige plaat, die van grote invloed was en is voor de postrock. Tijdens het concert in Paradiso kwam ik tot de conclusie dat dit in mijn top 10 moet.

6. Explosions in the Sky - Those Who Tell the Truth Shall Die, Those Who Tell the Truth Shall Live Forever

Zelden ben ik zo overdonderd geweest tijdens een eerste luisterbeurt als toen ik deze plaat voor het eerst opzette. De sferische rustige gitaarstukken, die worden afgewisseld met krachtige geluidsexplosies, zijn vanaf dat moment niet uit mijn top 10 weg te slaan.

5. Joy Division - Unknown Pleasures

Een prachtige beklemmende postpunkplaat. De nummers hierop hebben net iets meer pit als op Closer. De desolaatheid van Closer is ook prachtig, maar ik ga toch voor het net iets fellere Unknown Pleasures.

4. Sonic Youth - Daydream Nation

Wat een prachtige noiserockplaat. Sonic Youth combineert prachtige melodieen met gruizig en experimenteel gitaargeweld.

3. The Cure - Pornography

Vanaf het moment dat de plaat met dat kille drumgeluid begint en Robert Smith het angstaanjagende gitaar eroverheen gooit ben ik verkocht. Een trip die duurt tot en met het buitenaards mooie titelnummer.

2. Neil Young & Crazy Horse - Zuma

Tja, weer zo'n artiest die meerdere platen heeft gemaakt die voor de top 10 in aanmerking komen. Ik kies voor Zuma omdat Neil Young hier zijn veelzijdigheid laat zien. Prachtig melancholisch en desolaat gitaargehuil (Danger Bird en Cortez the Killer), heerlijke puntige rocknummers (Don't Cry No Tears, Stupid Girl, Barstool Blues en Drive Back, desolate ballads (Pardon my Heart), mooie countryrock (Lookin' for a Love) en prachtige samenzang (Through My Sails, met Crosby, Stills & Nash). En dat zonder 1 misser.

1. Pink Floyd - The Dark Side of the Moon

Deze plaat staat al jaren op mijn nummer 1, en die liefde is nog steeds niet over. Wat maakt dit tot mijn nummer 1? Het prachtige gebruik van soundscapes? Het prachtige gitaargeluid van Gilmour? De experimenten? De ijzersterke composities? Geen flauw idee, het zal wel een combinatie van factoren zijn.

10. Bob Dylan - Highway 61 Revisited
You know there's something happening, but you don't know what it is
Bob Dylan kan niet zingen en kan geen mondharmonica spelen. Op deze plaat verwerkt hij beide elementen tot een fantastische plaat.

9. Bright Eyes – I’m Wide Awake, It’s Morning
The world’s got me dizzy again, you’d think after 22 years I’d be used to the spin
Waar zijn voorgaande platen iets te onbezonnen waren, en de opvolger iets te netjes, weet Conor Oberst op deze plaat te ontroeren, te schreeuwen en toch net niet binnen de perken te blijven.

8. Franz Ferdinand – Franz Ferdinand
She’s not so special, so look what you’ve done boy
Franz Ferdinand klinkt strak, fris en luchtig. Songs for girls to dance to, waar ook jongens prima op kunnen dansen.

7. The Strokes – Is This It?
Oh someday, I ain’t wasting no more time
Onzekere jongens in de grote stad, een plaat vol regen, zonneschijn en maanlicht.

6. The White Stripes
But these kind of things must be important, because somebody ripped out my page in your telephone book
Jack White krijst als een bezetene, verpakt drie gitaarsolo’s in één nummer en doet zijn best niet ál zijn emoties over tafel te gooien, terwijl Meg White achteloos een potje meedrumt.

5. Modest Mouse – The Moon & Antarctica
The stars are projectors, projecting life all over planet eart
Onbeschrijfelijke pracht, waar zanger Isaac Brook maniakaal schreeuwt en ingetogen zingt over briljante composities en originele ideeën.

4. A Tribe Called Quest – The Low End Theory
You could find the abstract, listening to hip-hop, my old pops used to say, it reminded him of be-bop
Ingetogen, jazzy beats waarover Phife en Q-Tip al hun spitsvondigheden kunnen uitspreiden.

3. Madvillain – Midvillainy
Got more soul than a sock with a hole
MF DOOM schiet scherpe kogels over de fantastische beats van Madlib. De aparte, kenmerkende stem van MF DOOM blijkt verslavend, de beats van Madlib evenzeer.

2. Sonic Youth – Daydream Nation
Let’s go walking on water
Het lijken punksongs die zich hebben uitgestrekt over een industrieel stadslandschap.

1. The Velvet Underground & Nico
What costume shall the poor girl wear, to all tomorrow’s parties?
Vanaf het lieflijke Sunday Morning tot het doortrekken van een toilet en het op de grond gooien van een glas. We gaan eens even korte metten maken met al die brave-jongens-nette-pakken popmuziek, lijkt The Velvet Underground te hebben gedacht.

1. The Beatles - Rubber Soul (1965) - Niet de beste plaat ooit gemaakt. Wel mijn favoriet. Prachtig in z'n eenvoud maar toch vol van wat negatievere gevoelens. Een plaat die mij nog nooit verveeld heeft en een emotionele jeugdsentimentwaarde heeft. En dat voor een plaat uit 1965.

2. Arcade Fire - Funeral (2004) - Deed mij in het begin helemaal niets, maar wist me plots te grijpen bij de keel. Een plaat vol emoties, meeslepend en lichtelijk chaotisch.

3. The Frames - Burn the Maps (2005) - Warm, donker en ietwat mysterieus. The Frames in een top 10. Was even verdwenen maar wist mij toch weer te pakken. Prachtige ingetogen, emotionele liedjes afgewisseld met ietwat ruigere.

4. Chet Baker & Art Pepper - Playboys (1957) - Geen complexe jazz. Wel hele lekkere ritmische muziek met Baker in bloedvorm, ondersteunt door geweldig drumwerk zorgen voor een heerlijke sfeer.

5. Tom Waits - Blue Valentine (1978) - Waits in zijn pseudojazz periode. Typische sfeerplaat. Stijlvol en chique. Doet mij altijd denken aan mooie, grote, warme, rokerige drankgrotten (lees cafe's) waar Waits in de hoek zijn liederen ten gehore brengt. Geweldig!

6. Radiohead - Hail to the Thief (2003) - Uiteindelijk het beste album van Radiohead. De ultieme (re)mix van wat de band ervoor ooit maakte. Juist die afwisseling en voor sommigen juist het ontbreken van eenheid, maakt het voor mij alleen maar leuker.

7. My Latest Novel - Wolves (2006) - Prachtige Schotse plaat. Spannend, meeslepend (wederom), lief en schoon. Arcade Fire Light, zou je kunnen zeggen. Echter verre van een rip-off. Sterker nog, even sterk maar gewoonweg anders.

8. The Zombies - Odyssey & Oracle (1968) - Typische Britse plaat en dus daarom al goed.
Lichte psychedelische popplaat met prachtige samenzang. Soms wat kitsch en zoet ok, maar uiteindelijk een plaat om verliefd op te worden.

9. Serge Gainsbourg - Histoire de Melody Nelson (1971) - Enorm geile plaat. Kan niet anders zeggen. De hete sex spat ervan af! Warm, heet, heter misschien wel de heetste plaat. Gewoonweg hitsig op sommige momenten. Maar he vergeet niet dat het muzikaal wel op en top in orde is. Funk, klassieke invloeden, rock, postrock en Franse pop. Allemaal zo lekker verpakt. Jammie!

10. Charles Mingus - Mingus Ah Um (1959) - Soms niet te volgen. Waar is de melodie!? Voor mij een avontuurlijke plaat. Kan er moeilijk wat over zeggen. Beluister die plaat gewoon (minstens vijf keer)....

Ook maar 's een poging doen dan.

10. Ellen Allien - Stadtkind (2001)
Het titelnummer doet me terugdenken aan een ochtendwandeling die ik een paar jaar geleden door Berlijn maakte. Had weinig geslapen, maar voelde me helemaal in mijn element aldaar. Herken mezelf erg in de teks van het titelnummer: "Die Nacht ist vorbei, ein neuer Tag beginnt. Alles strömt, Stadtkind".

9. Radiohead - The Bends (1995)
Een van mijn doorbraakplaten die ik als 16-jarige (en nog lang daarna) compleet stuk heb gedraaid. Kan me nog wel herinneren dat ik compleet ondersteboven was van de eerste single High and Dry en als eerste de CD bij de bibliotheek leende.

8. Sonic Youth - Daydream Nation (1988)
Ik denk dat ik serieus naar Sonic Youth ben gaan luisteren door de Motorpsycho-mailinglist, waar ik zo rond aan het begin van deze eeuw redelijk actief lid was. Begreep dat mijn geliefde MP-album Blissard naar dit album gemodelleerd was. Uiteindelijk is dit album net wat beter. Ook een fijne plaat om op de fiets te luisteren: het dendert maar door, 70 minuten lang.

7. The Beatles - The Beatles (1968)
Ik heb The Beatles pas laat ('99) serieus ontdekt en heb lange tijd gezweerd bij Revolver en/of Abbey Road. Maar uiteindelijk is dit toch hun magnum opus. Alsof je naar het definitieve verzamelalbum luistert van een band die 10 jaar is meegegaan, zo veelzijdig. Geeft ook mooi de stand van zaken in de popmuziek anno 1968 weer.

6. David Bowie - Low (1977)
Ook David Bowie is een artiest waarvan ik al meerdere albums als favoriet heb gehad (ook Heroes, Hunk Dory en Ziggy). Dit is voor mij de ultieme Bowie-plaat, met een geweldige a-kant vol briljante nummers die boeiend blijven doordat ze vaak net wat korter zijn dan je zou verwachten en een prachtige b-kant vol met bloedstollende ambient..

5. Bob Dylan - Highway 61 Revisited (1965)
Bob Dylan heb ik eigenlijk vorig jaar pas ontdekt. In eerste instantie viel ik voor de prettige sfeer die me deed denken aan een geweldig cafe ergens in Noord-Holland, een broedplaats van en voor muziekhistorie en een stamplaats voor oud en nieuw hippievolk. Later kon ik me ook meer inleven in de persoonlijke besognes die Dylan hier tentoonstelt.

4. King Crimson - In the Court of the Crimson King (1969)
Epitaph = begrafenismateriaal. Zo idioot mooi... De mellotron in I Talk To The Wind evenzo. Een CSL-sessie van een paar maanden geleden deed me besluiten dit in mijn top 10 te zetten. Een logische keuze.

3. Kiki - Boogy Bytes vol. 1 (2006)
Het beste mixalbum allertijden. Waanzinnig mooi opgebouwd en eigenlijk alleen maar voltreffers. Ik heb een zwak voor Kiki sinds ik hem een heerlijke set zag/hoorde draaien op Dour '05 en dit album komt daar zeker bij in de buurt. Mooi ook hoe het geheel een extra meerwaarde meegeeft door er vocalen van o.a. Ellen Allien en eigen nummers overheen te samplen.

2. Sigur Ros - ( ) (1999)
Een van de meest bijzondere bands van de laatste jaren, wat mij betreft. In eerste instantie werd mijn aandacht gewekt door Agaetis Byrjun, maar waar dat album zowel qua opbouw als songmateriaal wat grillig is, is dit album buitenaards goed in alle aspecten. Helaas ging het hierna weer downhill met het interessante, maar wisselvallige Takk.

1. Pulp - Different Class (1995)
Na The Bends het andere 'Herman is 16 en ontdekt hoe de wereld in elkaar zit'-album. Of was het nou zo dat Jarvis Cocker zo'n intrigerende wereld schaapte met zijn verhalende teksten dat luisteren naar dit album puur escapisme is (en vooral was)? Hij zingt ook niet voor niets "Why live in the world when you can live in your head?"

Huidige top10:

10. A Tribe Called Quest - The Low End Theory (1991)
Een van mijn favoriete groepen, dit vind ik hun beste Cd, lyrisch zijn er hier op hun best, productie is lekker jazzy en aardig maar op hun volgende album stuk beter. Gastartiesten passen hier erg goed en de positieve sfeer van dit album is echt de sterkte naar mijn mening.

9. Common Sense - Resurrection (1994)
Lyrisch een van de begaafdste rappers ooit en dat bewees hij met dit album, punchlines en metaforen van topkwaliteiten, erg fijne mid-90's producties, teksten zijn vooral inhoudelijk interessant en producties erg fijn en rustig.

8. GZA - Liquid Swords (1995)
Lyrisch toch wel de begaafdste rapper ooit, lyrisch een van de beste hiphopalbums ooit, dan niet echt met zoveel punchlines maar meer met briljante stukken tekst. RZA-producties zijn hier top en klinken keer op keer briljant, ook geweldige gastartiesten uit het Wu-kamp

7. The Notorious B.I.G. - Ready to Die (1994)
De Cd waarvan ik het meeste luistergenot van gekregen heb lang geleden, kreeg net geen 5* door 1 rottracks, anders alleen maar genialiteit, tekstueel leuk en van alle kwaliteiten voorzien, productie past perfect en klinkt op geen enkel moment slecht.

6. Mr. Lif - I Phantom (2002)
Beste hiphopCd sinds 2000, uiterst uniek album, productie is totaal verschillend van wat je ooit gehoord hebt en het album ook, omdat er in heel het album een verhaal verwerkt zit. Teksten zit geweldig in elkaar en worden op de beste manier ooit gebracht. Gastartiesten doen erg goed mee in het verhaal, spelen nog elk leuk hun rol

5. Mobb Deep - The Infamous (1995)
Waarschijnlijk het meest sfeervolle hiphopalbum ooit, wat 2 erg jonge MC's hier brachten ten opzichte van hun leeftijd is niet te vatten geniaal, dit album bezit ook zowat de geniaalste uitschieters in hiphop en zelfs de beste hiphoptrack ooit. (die MuMe-Ko won). Productie van topniveau maar vooral lyrisch ongelooflijk geweldig en sfeervol, om echt kippenvel van te krijgen met die beats erbij.

4. 2Pac - Me Against the World (1995)
Een van mijn favoriete MC's ooit en dit is zijn meesterwerk, bevat een van de 3 beste hiphoptracks ooit naar mijn mening. Productie klinkt zoals op Ready To Die (eigenlijk even goed), alleen staan hier wat meer geslaagdere tracks op, geen minpunten aan dit album en elke track bevat toch iets dat me raakt wat toch niet veel gebeurd.

3. Nas - Illmatic (1994)
Beste Soloalbum ooit in hiphop, zowat de beste producers uit die tijd hebben aan dit album gewerkt, Nas is lyrisch een van de 3 beste rappers ooit. 9 erg goede tracks waar Life's A Bitch (met AZ) toch het meesterwerk van is. Dit album heeft het toch wel de meeste uitschieters ooit (wel niet de beste).

2. Dr. Dre - The Chronic (1992)
Album met toch wel de beste beats ooit naar mijn mening, beste westcoastalbum ooit, Dre & Death Row rappen op deze Cd erg leuk, met nog eens die prachtige G-Funkbeats erbij, dit album is gangsta rap op topniveau. Gewoon een geweldige Cd als je met vrienden samen zit te chillen of voor in de auto.

1. Wu-Tang Clan - Enter the Wu-Tang (36 Chambers) (1993)
Hét beste hiphopalbum, staat met erg goede reden als hiphopalbum het hoogste in top-250, RZA's beats zijn wel effe wennen maar als dat gelukt is geweldige beats (wel niet zijn beste ooit en zeker niet beste beats ooit), maar die beats zorgen voor een geniale delivery van de teksten, de 9 MC's zijn top en rauw en de groepssfeer hier is briljant. Protect Ya Neck is één van de 3 beste hiphoptracks ooit vind ik.

Mijn top 10 in een notendop:

10. William Basinski - Variations: A Movement in Chrome Primitive (2004)

De meest emotionele muziek die er voor mij is, denk ik zo. Basinski werkt niet met speciale melodielijntjes, maar met klanken op zich. Klanken die lijken om te vallen, uit elkaar lijken te vallen en ontzettend breekbaar klinken. Ze dwarrelen de koptelefoon schijnbaar willekeurig maar ondertussen toch ondertussen in ultieme harmonie uit.

9. Machinefabriek - Manchester (2005)

EP die bestaat uit kleine, lieve schetsjes van een stad. Ontzettend gevarieerd, maar toch een hele sterke eenheid. Van melancholisch en zweverig naar donker en onheilspellend. Uniek werk.

8. Palace Music - Viva Last Blues

Het klinkt ontzettend boers en primitief, maar daarom ook zo eerlijk. De eenvoud en wisselingen van emotie tussen de verschillende nummers zorgen hier voor een erg warm album. Ook volledig pretentieloos in zijn rommeligheid en soberheid.

7. Björk - Vespertine (2001)

Vespertine is een sprookje. Het is zo'n album waarop alles perfect en lieflijk is en Björk zichzelf volledig overtreft. Een album om helemaal verliefd op te worden en dan na afloop helemaal stil van te worden.

6. Slint - Spiderland (1991)

Dit album heeft zeker 15 luisterbeurten nodig gehad voor ik het op waarde kon schatten. Die luisterbeurten kreeg het door het mysterieuze karakter en de onderhuidse spanning die de plaat bevat in de rustigere stukken. Vervreemdend en aangrijpend.

5. Fennesz - Endless Summer (2001)

Een album dat zeer ontspannend en rustig is, maar toch al zijn scherpe randjes heeft behouden. Het zuigt je naar binnen en verwarmt je. Echt een zomervakantieplaat, die zijn perfectie deels haalt uit zijn imperfectie. Het zijn de schijnbare onvolkomenheden (het zenuwachtige Before I Leave, het erg lange Happy Audio) die je na afloop toch overdonderd blijken te hebben.

4. Bark Psychosis - Hex (1994)

Weer zo'n onconventioneel album dat bol staat van de spanning maar toch tegelijkertijd een hele aangename rust bezorgt. Post-rock, jazz en ambient vullen elkaar fantastisch aan en maken dit een album dat echt tot in de puntjes áf is. De bedrukte zang geeft het album zijn breekbare karakter en laat het niet uit de bocht vliegen. Mooiste moment zijn de laatste wegtikkende minuten van Pendulum Man.

3. Microphones - The Glow, pt 2 (2001)

Nonchalant, eerlijk en onbevangen. Dit is weer zo'n speciaal album waar zang en instrumentatie hun eigen weg lijken te kiezen. De muziek en zang die plaatshebben lijken op dat moment het beste uit te komen en lijken niet van papier te komen maar ter plekke bedacht te zijn. Gemoedstoestanden worden zelden zo goed omgezet in muziek.

2. Bonnie 'Prince' Billy - I See a Darkness (1999)

Opnieuw een Oldham-notering, maar nu heeft de ruwheid plaatsgemakat voor een desolate neerslachtigheid. Gelikter en geperfectioneerder dan Viva Last Blues, maar wel met succes, want de perfectie wordt akelig dicht benaderd. Ook is dit album warmer en grijpt het me nog meer.

1. Tom Waits - Closing Time (1973)

Ontzettend stijlvolle, nostalgische plaat die me overal naartoe meesleept. Briljant gezongen, geweldig aangevuld door meestal de piano. Eigenlijk nog erg conventionele muziek, zeker voor Waits-begrippen, maar daarin wel het neusje van de zalm.

Selma

Mooi topic. Ik zal hier binnenkort ook eens iets neerpennen.

Je bedoelt eigenlijk te zeggen "sorry, maar ik kan het niet verklaren dat ik niet verder kom dan een groep"?

Prachtig Weer eentje voor bij de MM Memorabele Quotes-topic

Tussenstand van een eeuwig veranderende top 10

10. Walkabouts - New West Motel
Heerlijke gevarieerde punky folkrockplaat uit de tijd dat de band nog ballen had. Er komt meer uit Seattle dan alleen grunge.

09. Costello Show - King of America
Samen met Get Happy!! het beste album van DE Elvis. Meesterlijke tekstuele vondsten verpakt in composities van grote klasse. Het singer-songwriteralbum uit zijn oeuvre.

08. Queen - Queen II
Bombast in optima forma. Queen beschikt voor het eerst over een aardig budget en laat zich lekker gaan in de studio om vervolgens met een unieke plaat op de proppen te komen. Dit album werd nog twee keer (bijna) geevenaard door de band maar nooit meer overtroffen.

07. Calexico - Feast of Wire
Bijzonder sfeervol album waar Calexico de zuiver zuidelijke sound uitbreidt met allerlei genre-uitstapjes. Zeer eclectisch maar toch een mooi geheel.

06. Kate Bush - Hounds of Love
Het album dat het net wint van het debuutalbum. Kate levert een prachtig album af met twee gezichten. Een van de weinige jaren tachtig albums waar de sound uit die tijd ook daadwerkelijk een positief verschil maakt.

05. Rufus Wainwright - Want, One
Gloednieuw binnengekomen in de plaats van Poses. Het album waar Rufus met de hulp van producer Marius de Vries de perfecte synthese vindt van prachtige melodieen, ingenieuze instrumentale vondsten en op zijn tijd heerlijke bombast.

04. Tom Waits - Bone Machine
Briljant artiest waarbij het iene-miene-mutte is tussen drie albums welk album in de top 10 staat. Deze wint het dan net om de heerlijk donkere sfeer die het album uitstraalt.

03. Love - Forever Changes
Een typisch jaren zestig album en tevens compleet uniek. Arthur Lee's jaren zestig poëzie wordt gekoppeld aan bevreemdende melodieen die na een aantal keer luisteren prachtig op hun plaats vallen.

02. Crowded House - Together Alone
Het songmateriaal van Neil Finn is bijna altijd van hoog niveau. Hier staan een aantal van zijn beste nummers op gekoppeld met de wonderschone productie van Youth. Met name de sound maakt deze plaat zo ontzettend goed.

01. Van Morrison - Astral Weeks
Één grote fantastische muzikale trip. Alles aan dit album is briljant. Zeker geen album voor iedereen, maar als deze je grijpt dan ben je ook compleet verkocht.

Leuk topic. Ik zal middels een korte beschrijving een beeld proberen te geven van mijn top-10:

10. Los Lobos – Kiko (1992)
Heerlijk voortsjoekerende, maar toch ook vernieuwende en tamelijk experimentele muziek. Ik was direct verrast door de texmex/americana-muziek van dit vijftal. Vergeet de commerciële hitsingle La Bamba (overigens niet te vinden op dit album) en laat je meeslepen door de betoverende melodieën van Kiko and the Lavender Moon en andere prachtsongs.

9. Flogging Molly – Drunken Lullabies (2002)
Ik heb weinig met punk – laat staan folkpunk – maar desondanks wisten deze Ierse Amerikanen me meteen te overtuigen met hun melancholische songs. Soms ontroerend, soms vrolijk, maar bovenal Iers. Muziek die met een glaasje Guinness al helemaal niet te versmaden is

8. Meshuggah – Destroy Erase Improve (1995)
Net op het moment dat ik mijn interesse in metal een beetje begon te verliezen, beluisterde ik – na de positieve geluiden op deze site – deze plaat van Meshuggah. Een openbaring voor mij. Nu, twaalf jaar na de release, staat de plaat nog moeiteloos overeind. De strakke riffs, de aparte breaks en het ijzersterke drumwerk zijn verwerkt in een serie zeer gevarieerde en loodzware songs. Voor mij dé ontdekking van 2007.

7. Gram Parsons – Grievous Angel (1973)
In mijn zoektocht naar authentieke rootsmuziek kwam ik uit bij deze veel te vroeg gestorven rasmuzikant, die zijn songs (waaronder enkele prachtige duetten met Emmylou Harris) met hart en ziel ten gehore brengt. Hartverscheurend indrukwekkend.

6. The Clash – London Calling (1979)
Wat valt er nog te zeggen over deze plaat? Dé absolute punkklassieker en een essentiële plaat voor de ontwikkeling van het genre. Dit is veel meer dan enkel punk, dit is pure magie. Diverse genres worden op een bijzonder indrukwekkende wijze gecombineerd. Ik betreur het dat ik Joe Strummer (RIP) nooit live aan het werk heb kunnen zien

5. Sepultura – Arise (1991)
Bij geen enkele band heb ik woede en agressie op een dusdanig oprechte en sterke wijze teruggehoord in de sound als bij Sepultura. De band is vanuit een vrijwel uitzichtloze situatie (zonder enige financiële middelen in een derdewereldland) uitgegroeid tot internationale grootheid en is – in de jaren met Max Cavalera – altijd baanbrekend geweest. Arise is daar een mooi voorbeeld van. De Braziliaanse achtergrond, die op Chaos AD en vooral Roots tot volle wasdom zou komen, wordt prima gecombineerd met een vet metalgeluid. Variatie is troef op deze sterke plaat. Voor mij persoonlijk het beste metal-album aller tijden.

4. Def Leppard – Hysteria (1987)
Een enigszins vreemde eend in mijn top-10. Een band die in haar genre baanbrekend is geweest en in de VS, twintig jaar na deze millionseller, nog altijd schijnbaar moeiteloos de grootste stadions uitverkoopt. De band heeft er destijds drie jaar over gedaan om Hysteria op te nemen, maar het resultaat mag er zijn. Een unieke plaat in een melancholisch jaren ’80-sausje en bovendien een album waar ik erg goede (en romantische ) herinneringen aan bewaar.

3. Drive-By Truckers – The Dirty South (2004)
Zo hoort rootsmuziek anno nu te klinken. Je proeft als luisteraar als het ware de southern rock-invloeden. Na het beluisteren van het nummer Carl Perkins’ Cadillac (dat ik op een verzamelplaat tegenkwam) was ik verkocht. Donker maar ook toegankelijk, met teksten die uit het leven gegrepen zijn. Ik hoop dat we de komende jaren nog veel van deze band zullen horen.

2. The Pogues – Rum Sodomy & the Lash (1985)
Hoewel Shane MacGowan allesbehalve zuiver zingt, weten hij en zijn band me keer op keer te beroeren met de prachtige klanken van het mystieke The Old Main Drag of de meezinger Dirty Old Town. The Pogues hebben folkmuziek in de jaren ’80 op overtuigende wijze nieuw leven ingeblazen en daar – middels dit album en de magistrale opvolger If I Should Fall from Grace with God – de terechte waardering voor gehad. Nog immer tijdloos voor mij en dat zal nog wel even zo blijven.

1. Marillion – Brave (1994)
Dit zal zo ongeveer het enige album zijn waarbij zelfs een stoere viking het niet droog houdt Keer op keer droom ik weg en beleef ik het concept van deze enigszins donkere, zwaarmoedige plaat mee. Het meest sublieme stukje muziek dat ik heb gehoord, keer op keer kippenvel...

Leuk topic.

mischien binnenkort mijn 10 weer in ere herstellen

10. Keef Baker - The Widnes Years

Debuutalbum van één van de grootste electronic talenten van de laatste jaren. Sloeg de brug tussen IDM en Breakcore en wist dat op een erg logische, gatvullende manier te doen. Weinigen kwamen daarna nog in de buurt van dit album. Mooie melodieën worden afgewisseld met donkere sferen en harde beats. Lekker woelig en gevarieerd plaatje.

09. Sulphuric Saliva - Noisetracks

Franse powernoise op z'n best. Invloeden uit het industrial en rave circuit worden gemixed tot een duistere, rauwe dansplaat met een streep ambient als afsluiter. Sulphuric Saliva onderscheid zich van de rest door met kwalitatievere trancy melodieën te werken in plaats van het goedkoper dansvloer werk zo eigen aan de industrial scene. Overload is een compleet unieke mix tussen het trance/hardcore en industrial genre. In al die jaren nog geen gelijkaardige track tegengekomen.

8. Somatic Responses - Augmented Lines

Vertrekkende vanuit breakcore en broken beats worden binnen elke tracks op de juiste leegtes IDM elementen en mooiere melodieën gemixed. Gaan al enorm lang mee en hebben zich doorheen (mixen van) verschillende genres steeds een eigen stijl weten handhaven. Hun werk als geheel is iets beter dan de afzonderlijke albums, maar van al hun werk vind ik deze de mooiste.

7. Gridlock - Trace

Industrial meets ambient meets IDM. Niemand klinkt zo ijl en mooi als Gridlock, geen enkel album weet deze twee elementen met zulke perfectie te mengen als Trace. Rustgevend en erg crunchy tegelijkertijd. Erg jammer dat deze artiesten hun eigen weg zijn gegaan, want als duo waren ze zoveel sterker.

6. The Fading Collection - Interactive Family Radio

Trip-hop zoals trip-hop hoort te zijn. Instrumenten en vocals worden zo herwerkt dat alles een geheel wordt. Vocals werken als instrumenten en omgekeerd. Heerlijk donker sfeertje, prachtige stem, heerlijke tracks, mooi geheel. Latere albums weken steeds meer en meer af van dit concept, jammer genoeg.

5. Hellfish & Producer - Bastard Sonz of Rave

Enkel voor de hardcore minded people, want de basis zit er nog te diep in om door veel andere mensen geapprecieerd te kunnen worden. Zo'n vette hardcore beat is dan voor velen ook iets erg vies. Toch heeft dit album veel meer te bieden, van broken beats tot breakcore avant la lettre, tot techno invloeden. Heerlijk producer duo dat een boel vernieuwing bracht binnen de hardcore scene.

4. 7E Phalanx - Pulse

Entity is een enorm kwaliteitslabel, 7E Phalanx is de meest kwalitatieve release. 7 artiesten die aan één track werkten, een reisje door het kille electronic landschap, van minimal tot glitch tot broken beats en een heerlijke chaotische afsluiter van Xanopticon himself. Prachtige opbouw en prachtig reisje door de killere regionen van het electronisch gebeuren.

3. Lapsed - Twilight

Twilight is misschien het enige album in mijn top 10 met een duidelijk "doet-mij-denken-aan" karakter. Twilight klinkt als het stappen door verse sneeuw, en er is weinig dat het gevoel evenaart van het doorkruisen van een grasveld vol verse sneeuw. Erg puur, erg kil, erg krakerig, crispy, lekker met blozende wangetjes onder een stralend winterzonnetje. Het is schattige, ijzige electronic, erg rustgevend en erg mooi. Prachtig conceptalbum, wat voor sommige mensen jammer genoeg inhoudt dat het album te weinig variatie zou kennen.

2. Void Settler / Labyrinth - Amphibious Lemonade Strangling

Ik zou hier bijna hetzelfde kunnen schrijven als bij een Hellfish/Producer, toch klinkt het eindresultaat compleet anders. Diep geworteld in de hardcore scene, waarbij de invloeden op andere manier in de muziek gemengd worden. Lekker hard en snel, heerlijke hardcore met sterke onderbrekingen en gave voice samples. Uniek is de combinatie met z'n alias Labyrinth, die IDM brengt met doorgedreven hardcore invloeden. Zelfde concept, andere invalshoek, unieke muziek van beide projecten. Het Void Settler project is echter enkel toegankelijk voor zij die niet vies zijn van een hardcore beat.

1. Xanopticon - Liminal Space

Unieke combinatie van twee uitersten. Enorm tighte non-beat georienteerde breakcore wordt ondersteund door ijzig mooie ambient waves en strings. Als luisteraar krijg je de keuze. De chaos induiken op de golven van de ambient, of vanop je luchtmatras de waterhoos aanschouwen. Daarnaast is Xanopticon de koning van de onafgewerkte climaxen dat het bijna pijn doet. Z'n climaxen zijn extreem krachtig en vol maar die miliseconde lang welt hij het verlangen aan nog verder te gaan. In je gedachten hoor de climax even verdergaan maar de muziek zelf stopt en het eindeloze verlangen blijft. Enkele vergelijkbare artiesten, maar niemand maakt wat deze man maakt.