Ik wist wel dat iemand zo triestig zou zijn om die grap uit te halen, nou ik vind hem alles behalve geslaagd, en je bespreking is er niet eens

Ik kon er wel om lachen, en om zoiets te fotosjoppen kost ook wel tijd hoor!

Ik vind deze grap wel leuk, in tegenstelling tot een eerdere hier.

4.5*

Nou huilen, ik vond het wel een geslaagde grap.

Tja, misschien voor de handliggend maar wel erg goed uitgvoerd.

Echt een interessante discussie of dat nou een geslaagde grap van Selma was of niet. Kom op mensen, beschrijf je top 10!

10. Cordouan - Love
Tranen van goud op een ambientdeken.

9. Neutral Milk Hotel - In the Aeroplane over the Sea
Tijdloze indieklassieker waarin je in een geheel andere wereld terecht komt. Het verderf van WOII, de communistiche dochter, bloemen, massagraven, ondergang & hoop.

8. The Knife - Silent Shout
Ergens in een donker bos in scandanavie wonen twee raven met stemvervormers. Ze maken duistere electro, en het kruipt met rillingen over mijn rug. IT GOOZ LAIK THIS HOW HOW HOW HOW

7. Godspeed You Black Emperor! - F# A# (Infinity)
Post-rock mijlpaal. Fieldrecordings, opbouw, climax, grote 'dynamic range' in de muziek, afwijkende structuren. Post-apocalyptisch & nongeidaliseerde meesterplaat.

6. Godspeed You Black Emperor! - SlowRiotforNewZerøKanada
XTC is niet nodig om energie te krijgen. De climax van BBF3 slaat alles.

5. Slint - Spiderland
The brotherhood of Kentucky. Een plaat over vriendschap maar tegelijk ijskoud. Creepy post-rock album met onheilspellende teksten en muzikale plotwendingen. Een sfeertje als op Spiderland zie je nergens anders. Dan heb ik het nog niet eens over de details zoals een simple riffje in het nummer Nosferatu Man.

4. Sigur Rós - Ágætis Byrjun
Ik las ooit, de tranen van God die uit de hemel vallen op aarde. Zangkoor van engelen. Kruip maar diep onder de wol, jij en Sigur Rós zijn de beste maatjes ter wereld.

3. My Bloody Valentine - Loveless
Ik hoor noise, nee ik hoor melodie, ik zweef, ik hoor perfectie. One shoegaze-record to rule them all. Say hello to mother shoegaze.

2. Van Morrison - Astral Weeks
Een wandeling, een zonnetje, liefdesliedjes, hemelse sferen, het gemis van een kleine jongen. De brakke begeleiding die dit album toch een classic maakt. En dan nog Van himself, wat kan hij uithalen. Gouden stembanden.

1. Interpol - Turn on the Bright Lights
Emotieloos melangolische zwanenzang. Hou van me, ik ben geen charmeur. Zo emotieloos als het gebracht wordt, zo emotievol komt het over. Muzikaal zo strak als de pakken die gedragen worden door de band leden. Turn On The Bright Lights, in ieder duister steegje van een wereldstad.

Ik vind de grap van Selma toch niet echt een bespreking van je top10 in een notedop

maar goed, de mijne:

10. Eleni Karaindrou - Eternity and a Day
Een filmscore van een griekse film, met een aantal griekse invloeden erin, zoals het veelvuldig gebruik van Klarinet en Mandoline. Erg mooie melodieen die gedurende het album elke keer weer terugkomen. De ene keer zwaar door strijkers uitgevoerd. De andere keer lichtvoetig dansend door een mandoline en ook een piano die er nog zorgvuldig doorheen wandelt. Melodielijnen die dagen in mijn hoofd kunnen blijven zitten.

9. Nick Drake - Pink Moon
Heerlijk rustig, alleen Nick Drake en zijn gitaar. Depressief album waarop de stem van Nick Drake het best to zijn recht komt, niks geen overbodige strijkers of andere instrumenten. Vlak en eenvoudig, ook lekker dat het niet zo'n lang album is, kun je hem mooi nog een keer opzetten.

8. Pan American - Quiet City
Prachtige ambient, de ene keer elektronisch aandoend, en de volgende keer weer akoestisch. Een stem die alleen de nummers in komt als het echt een toegevoegde waarde is. Vooral het laatste nummer is een knaller van formaat. Je hoort heel rustig de instrumenten (vooral bas en gitaar) aangeslagen worden en weer tot rust komen. Ideaal onder sterrenhemel.

7. Paul Bley - Open, to Love
Prachtig ingetogen piano-werk, toegankelijker dan veel andere free-jazz pianisten, met een gevoel voor stilte dat me totaal pakt. De ene keer rustig, de andere keer even opzwepend om even later weer in de rust terug te vallen. Prachtige melodieen ook

6. Dirty Three - Ocean Songs
In een bootje op de oceaan, alles vertolkt door gitaar, viool en drums. Eigenlijk is de viool het deinende gedrag van de zee, de ene keer hoge golven, de andere keer zacht gekabbel. De hoge golven veroorzaakt door de onderliggende onrust in de vorm van aanzettende drums, het rustige gekabbel teweeggebracht door het ingetogen rustige geluid van de gitaar, waarbij het af en toe voor je gevoel zelfs windstil is.

5. CocoRosie - La Maison de Mon Reve
Het is lief, raar, eng, creatief en gewoon lekker catchy in een, wat heb je nog meer nodig ...


... en dan zijn ze nog met zijn tweeen ook.

4. Murcof - Remembranza
Ander soort ambient-album dan Quiet City, veel elektronischer, met veel gebruik van samples akoestische muziek. Dit is echt ambient voor een soort achtergrond op lage volumes, of om helemaal in te verdwalen op hoge volumes. Echt heel rustig, er vallen veel stiltes, doet wat gevoel voor stilte betreft wel aan Paul Bley denken. Net iets beter dan het wat meer beat-georienteerde Martes.

3. Van Morrison - Astral Weeks
Simpel, een geweldige stem, die hij in mijn ogen op latere albums bij lange na niet haalde, ondersteund door een jazz-band in topvorm. Als ik een keer minder behoefte heb aan de gezongen teksten kan ik wel enorm genieten van de fluiten, strijkers en bas die door het album heen lopen. En dan is er ook nog die heerlijke 2e gitaar op nummers als Beside You.

2. Tom Waits - Rain Dogs
De geniaalste muzikant die er in mijn ogen is, heel weinig slecht materiaal afgeleverd. Dit is in mijn ogen het hoogtepunt van zijn carriere, de ene keer keer melancholisch (Time), een volgende keer lekker raar (Walking Spanish[/i]. Heerlijke teksten die uitnodigen om mee te zingen. Hoewel ik het prachtige stemgeluid van Waits natuurlijk niet nadoe.

1. Slint - Spiderland
Gewoon een album zonder overdreven gedoe, geen rare toevoegingen, gewoon lekkere onheilspellende instrumenten die een groot blok textuur voor je neerzetten om maar even te interpreteren. Heerlijke details (zoals KampF ook al zegt). Een erg gecontroleerd album dat ondanks dat het vrij strak en emotieloos is toch een enorm gevoel overbrengt.

10. Echo & The Bunnymen - Ocean Rain

Jaren '80, de jaren dat tiener aERo Prince-fan was, dat tiener aERo ook nog gewoon top 40 luisterde, maar ook de jaren waarin de wat betere, alternatieve (?) muziek werd ontdekt. Dit is daar één van de grootste van. Monumentje uit de jaren '80.

9. Nick Cave & The Bad Seeds - Henry's Dream

Voor mij is dit het perfecte Cave-album om 2 redenen: allereerst het feit dat dit album niet uit bijna alleen maar ballads bestaat (die ik overigens wel erg hoog heb zitten, maar dat terzijde). Daarnaast bezitten de ruigere nummers ook weer niet de maniakale gekte die de oude albums wel hebben en voor mij daarom soms net even te ver doorschieten.

8. Pixies - Doolittle

Opener Debaser zorgde ervoor dat mijn Pixies-liefde geboren werd. Vijftien nummers huiveren, schreeuwen, ontroeren, glimlachen, dansen, pogoën en meebleren verder en een top 10 album is het resultaat. IJzersterk en niet omver te blazen.

7. Suede - Dog Man Star

Wat is dat toch met mij en Brett Anderson plus kornuiten? Is het dan toch weer die ietwat kitscherige kant die op dit album aardig donkere randjes heeft? Telkens weer kom ik bij dit soort albums uit en ze zijn veruit favoriet. Toch blijkt dit album er dan nog eens extra bovenuit te steken. Donker en groots: om je vingers bij af te likken zo mooi.

6. Rufus Wainwright - Release the Stars

Nog maar net uit en toch al ingeslagen als een bom. Een orkestrale bom waar de emoties van afspatten. Een complete tour de force die me helemaal leegzuigt. Soms balancerend op het randje maar wel een randje dat ik altijd graag bewandel. Rufus flikt het hem al weer en is één van mijn favoriete artiesten van de laatste jaren geworden.

5. Antony and the Johnsons - I Am a Bird Now

Deze androgene kwetsbaarheid is het tegenwicht op de stoere rock met ballen. Het is een dikke middelvinger naar alle platte MTV zooi van nu. Je moet er tegen kunnen en het is zeker niet voor iedereen weggelegd.
Dit is pure klasse. Ontroering op een zilveren schijfje die je de rest van je leven kunt blijven koesteren.

4. Radiohead - OK Computer

In 1997 verscheen eindelijk de opvolger van het sterke album The Bends.Ik had al aardig wat muziekgeschiedenis achter de rug (ik was bij verschijning van dit album 27), maar de eerste luisterbeurt al gebeurde iets wat ik simpelweg als pure sensatie ervaarde.
Ik was gelijk al om, ik had geen enkele extra luisterbeurt nodig om dit album te begrijpen. Dit was hemels, dit was vernieuwende rockmuziek. Ik wist gelijk al dat ik dit moment moest koesteren omdat je deze beleving maar eens in de zoveel jaar meemaakt bij beluistering van een cd.

3. Sigur Rós - Ágætis Byrjun

Sensatie, genialiteit, vernieuwend, sprookjesachtig, mooi, prachtig, spanning, ontroering, kippenvel en zo kan ik nog wel even doorgaan. De clip behorende bij Viðrar Vel Til Loftárása is één van de mooiste die ik ken en dan is het compleet. Eigenlijk niet over lullen: gewoon ondergaan. Dompel je onder in een hemelvaart die Sigur Rós heet.

2. Smashing Pumpkins - Siamese Dream

Iedereen heeft zo zijn favoriete artiesten. Bij mij waren dat begin jaren '90 de Smashing Pumpkins.
Gish zorgde ervoor dat ik verliefd op ze werd. Siamese Dream verstevigde en bevestigde mijn liefde. Een album waar de muzikale wip van je leven op terug te vinden is in de vorm van een Silverfuck (met een muzikaal orgasme waar je u tegen zegt).

1. Prince - Sign 'O' the Times

Sign o' the times verscheen toen ik 17 was. Al een paar jaar groot fan, maar dit album maakte zo'n verpletterende indruk dat het me nooit meer los heeft kunnen laten (al helemaal niet meer door de fenomenale liveshow in Utrecht).
Een album dat staat als een huis; een huis dat tot nu toe van alles heeft kunnen weerstaan bij mij: grunge, indie, britpop, noem maar op.

Erg tof topic! Leuk om allemaal te lezen. Ik ga als ik vakantie heb ook wat neersauzen hier. Dan is er zelfs kans dat er één nieuw album in komt die ik momenteel erg vaak luister. Geweldige ontdekking.
Namelijk Nick Drake - Pink Moon!

10. Liberty X - Thinking It Over
Het eerste, en tevens het doorbraak-, album van deze Engelse band staat vool met verschillende nummers. Van swingende nummers tot kalm.
Dit album was voor mij de reden fan te worden van deze groep, vanwege de vele verschillende geluiden op het album, maar toen de opvolger X uitkwam, dat totaal de charme miste van dit album, ben ik afgehaakt.

9. Jean Michel Jarre - Aero
Verzamelalbums zijn doorgaans niet mijn eerste keus en het is mede bij uitzondering dat dit mijn eerste Jarre-album werd.
Ik zal niet te ver op details ingaan.
De reden dat deze in mijn top 10 staat is gewoon dat goede 'oude hits' opstaan die me echt goed kennis hebben laten maken met Jarre. Daarbij kan het in D-S gedraaid worden en wordt het zo een echte beleving.

8. Jean Michel Jarre - Equinoxe
Het album van Jarre waar ik nog het minste mee heb.
Dit album kwam in mijn fanatisme zoveel mogelijk Jarre-albums te eigenen.
Oké, equinoxe 8, dat later 'Band in the rain' is geworden om begrijpelijke redenen is nog steeds leuk en nr. 4 is de beste van het hele album, maar verder...

7. Jean Michel Jarre - Rendez-Vous
Jarre's beste album tot nu toe.
Dit album wou ik hebben voor dezelfde redenen als Equinoxe.
Toen ik deze echter beluisterde was ik totaal, aangenaam, verrast.
Elk deel was anders en het leek niet een groot verhaal, wat ik had bij Equinoxe.
Met veel genot luister ik dit album nog.
De overlever uit mijn Jarre-tijdperk.

6. Mike Oldfield - Music Wonderland
Ik koos dit album puur uit het maffe feit dat hier veel nummers van Oldfield opstaan die ik waardeer.
Ik noem: In Dulci Jubilo, Blue Peter...
Oldfield is geweldig en veelzijdig muzikant en daarom kan ik veel muziek van hem waarderen.

5. Mike Oldfield - Tubular Bells 2003
Ja, ik prefereer de 'nieuwe' versie boven het origineel uit 1973.
Waarom?
Nou, Tubular Bells 1973 was het eerste album van Oldfield dat ik hoorde.
Op zich aardig, hoewel ik het volume wat omhoog moest draaien eer ik het kon horen, je hoorde echt dat het uit de jaren 70 kwam, niet lullig bedoeld, maar toen deze versie mij ten ore kwam besloot ik het eens te luisteren.
Ik vond het direct beter. Het klonk anders, maar toch hetzelfde, vele helderder en alle 'gecorrigeerde' stukken waren duidelijk verbeterd.
Leuk feitje vond ik ook dat John Cleese nu de stem was op het einde aangezien Vivian Stanshall, met wie ik veel minder heb dan met Cleese, overleden was.

4. Tears for Fears - Everybody Loves a Happy Ending
Het 'nieuwe' album van Tears For Fears. Het album waar ze weer samen aan gewerkt hebben sinds The Seeds Of Love.
En wat mij meteen opviel, of wat ik als eerste dacht, was:
'Als de Beatles nog een album gemaakt hadden, was dit dat album geweest.'
Ja, de Beatles-invloeden waren duidelijk ja, maar toch was dit een TFF-album.

3. Tears for Fears - The Seeds of Love
Toen ik 1 was verscheen dit album, maar ik leerde het pas veel later kennen. Veel later.
Dit album had, opnieuw, de beste ingrediënten voor een goed TFF-album en is zekere een waardige opvolger van SFTBC.

2. Tears for Fears - The Hurting
Zoals jullie zien, (nog) op 2.
Dit was het tweede album van TFFdat ik ooit luisterde.
En het greep me aan, op een prettige manier.
Muzikaal was het heel afwisselend, maar de teksten waren het toch die het me deden.
Hoewel het natuurlijk persoonlijke nummers waren, kon ik me erin vinden.

1. Tears for Fears - Songs from the Big Chair
Hun doorbraak. Hun zoden aan de dijk.
Liefde op het eerste gehoor.
Met dit album is mijn Tears For Fears-fanatisme vanaf de eerste hoorbeurt verzegeld.
Ik luisterde dit album as eerste van alle TFF-albums en elk nummer verraste me. Waar veel albums in een bepaalde sfeer blijven hangen, was de sfeer hier bij elk nummer anders.
En de teksten, die misten op de hoes, (wat kwam door de Engelse pers) opnieuw: Spraken me gewoon aan.
Het protest in Shout, het afreageren in the working hour...
Dit album en deze band zal ik nog lang spelen.

10. The Streets - Original Pirate Materiaal
Minimalistische producties gecombineerd met zang, rap en het gesproken woord. Spot met het woord 'genre'.

9. Sparklehorse - Vivadixiesubmarinetransmissionplot
Intens trieste fluistermuziek vol geruis, gepiep en geknars.

8. Kiki - Boogy Bytes Vol. 1
Zweeft tussen zweverig en bonkend. Luisterbaar en dansbaar. Daar hou ik van. En ik hou niet van cliché-trancevocalen. En die zitten er niet in. Er zitten móóie vocalen in. Prachtige.

7. Love - Forever Changes
Het technisch begaafde broertje van Velvet Underground dat wél binnen de lijntjes kan kleuren. Liedjes.

6. Holden - The Idiots Are Winning
De 21e eeuw volgens Holden, creatief meestertalent. Door de simpele melodietjes, minimale beats, gestoorde geluidjes en zuiggeluiden een hypnotiserend geheel. Dans, maar besef je tegelijkertijd dat het anders is dan je denkt. Dan je verwacht.

5. Eels - Beautiful Freak
Een stem doorleeft met pijn en verdriet probeert als zijn hoop nog in één plaat te persen.

4. Trentemoller - The Last Resort
Mechanisch en organisch. Onheilspellende en snijdende opbouwen vol instrumenten, synthesizers en aaaaah's. Prachtige luisterervaring, die zich af en toe lijkt te verstoppen op de achtergrond maar door zijn veelzijdigheid altijd de aandacht trekt.

3. Opgezwolle - Eigen Wereld
De raps van Rico en in mindere mate Sticks zijn goed. Gastartiesten grotendeels heel goed (Raymzter, Bart Vrielink, Josje, Shyrock, Winne). Maar de winnaar is duidelijk Delic. Soms vraag ik me weleens of ik dit album 'anders' hoor dan anderen. Niet arrogant bedoeld, maar hoe kan het anders dat niet de hele wereld ondersteboven is van de prachtige subtiele en sfeerscheppende muziek.

2. The Knife - Silent Shout
Gecompliceerd is het nergens. Geniaal pingpongsynthesizerwerk, zinderende robotachtige vocalen die wisselen van fluisterzacht tot oerschreeuwen. Plaat die voelt als één geheel vol duisternis en lichteffecten.

1. Velvet Underground & Nico - Velvet Underground & Nico
Er moet tijdens de opname van deze plaat iets in de lucht hebben gehangen. Anders kan ik niet verklaren hoe deze herrie toch popliedjes zijn, hoe iets zo slechts geproduceerd kan zijn dat het gewoon warm wordt en dat uit iets banaals als zang en instrumenten iets zo goddelijks kan ontstaan als Venus in Furs, wat voor mij op eenzame hoogte binnen de muziek staat.

10.

The Doors - The Doors (1967)

Sja, hier had eigenlijk net zo goed L.A. Woman of Strange Days kunnen staan. Deze band, die al maanden tot mijn top drie favoriete bands behoort, kan bij mij weinig fout doen. lange tijd stond L.A. Woman strak bovenaan, vooral omdat de meeste van mijn favoriete nummers (L.A. Woman, Riders on the storm, L'America, Hyacinth House) op dit album staan, maar aan de andere kant staan er ook weer zwakkere nummers op dan dat er op "The Doors" te vinden zijn.

"The End" is toch wel een waanzinnig vette trip, "The Alabama song" is schitterend en erg vrolijkmakend en op "Light my fire" komt altijd mijn air-hammond tevoorschijn. Ik heb ook een vreselijk zwak voor het intro van "I looked at you". Dit album verveelt niet.

9.

Faust - Faust IV (1973)

Ja, ook ik heb veel muziek ontdekt dankzij de site van Piero Scaruffi. Het debuut van Faust vond ik eigenlijk een beetje té en ik had er veel moeite mee, dus ik heb deze band een beetje links laten liggen met de (o zo foute) gedachte dat de rest min of meer in dezelfde hoek zat.

STOM! Als ik wat beter onderzoek had gedaan en dit album gewoon meteen had geluisterd had ik er veel eerder van kunnen genieten. Vooral de eerste drie nummers vind ik echt geniaal. "Krautrock" staat zelfs hoog in mijn songs top tig!

8.

Essential Logic - Beat Rhythm News (1979)

Ooit op een post-punkplaatje van MOJO deze band ontdekt. Ik hoorde "Aerosol burns" en raakte nieuwsgierig. Ik pindakaasde dit album en werd meteen gegrepen. Energieke postpunk met flink wat variaties in tempo, geluidsdichtheid en instrumentatie. De saxofoon en de vrouwelijke zang vind ik erg geslaagd. Nog steeds geen spijt van de top 10 notering.

7.

Philip Glass - Koyaanisqatsi (Re-recording 1998)

Je ziet het goed! Dit is inderdaad niet de hoes zoals hij op MuMe te vinden is. De plaat die in 1983 is verschenen in mooi, maar de heropname uit 1998, waar de muziek van de héle film door het Philip Glass Ensemble wordt gespeeld is nog veel mooier. De laatste 5 minuten van het slotstuk "Prophecies" behoren tot de mooiste muzikale momenten die ik ken. Ik had voorheen moeite met 21 minuten "The Grid" maar daar ben ik helemaal overheen. Ongekend schone muziek dit! Meneer Glass bedankt.

6.

Can - Delay...1968 (1981)

Als ze deze stukken nou gewoon maar direct hadden uitgebracht nadat ze waren opgenomen kon ik ze tenminste gewoon fijn in mijn jaren '60-lijstjes plaatsen. Dit was een van de latere dingen die ik ontdekt van Can maar inmiddels zijn er dagen geweest dat ik dit album moeiteloos zes keer achter elkaar kon aanhoren en dat is dus ook wel eens gebeurd. "Butterfly" is misschien wel mijn meest favoriete psychadelische rocknummer ooit en ook de rest van dit album is van grote klasse. Idioot genoeg vind ik "Monster Movie" een veel minder album, terwijl het van alle andere albums toch het meest in de buurt bij deze komt.

5.

Marillion - Misplaced Childhood (1985)

Velen zullen, kijkend naar de rest van mijn top 10, niet echt begrijpen wat dit album hier doet. Persoonlijk moet ik van de Hogarth-Marillion nog niet echt veel hebben, maar dat komt misschien ooit nog. Het bericht van Obsessed op pagina 2 bij dit album had zo de mijne kunnen zijn. Kant 1 is tot en met Bitter Suite helemaal geweldig! "Heart of Lothian" vind ik ietsje minder, de twee korte nummers zijn leuk en de laatste drie zijn weer helemaal geweldig. Dit album luistert zo ongelooflijk fijn weg.

4.

Jethro Tull - Thick as a brick (1972)

Kant 1 is misschien wel de mooiste plaatkant die ik in muziekland ben tegengekomen. Het verveelt geen enkele seconden. Ian Anderson is vreselijk goed en er is genoeg variatie om niet te vervelen. De dingen die ze spelen zijn ook stuk voor stuk haast geniaal! Jammer dat kant 2 voor mij toch wat minder is.

3.

Caravan - In the Land of Grey and Pink (1971)

Deze plaat ontdekt na een oproep voor mensen om mij wat potentiele 5* platen aan te raden (ik had er zo weinig). Toon1 kwam met deze plaat aanzetten en vanaf seconde 1 was ik verkocht. "Golf Girl", "In the land of grey and pink", "Nine feet underground" en vooral "Winter wine" (de fijnste popsong in mijn ogen) maken me altijd weer heel blij en kan ik zo uren op repeat hebben. "Love to love you" vind ik ietsje minder, maar ook die is nog wel prima te verteren! Terecht heeft Toon dus ook een taart van me verdiend!

2.

Harmonium - Si On Avait Besoin d'une Cinquième Saison (1975)

Ontdekt tijdens een zoektocht op Progarchives.com begin 2006. Ik zag een rating van ruim 4,60 uit 30 stemmen en ik werd nieuwsgierig. Ik was meteen verkocht door deze plaat en ik heb zelden een plaat zo vaak gedraaid. Alle nummers zijn van ongekende schoonheid en de door veel mensen minder gevonden Franse zang vind ik eerder een verrijking dan een teleurstelling! Eigenlijk is deze plaat ook #1 voor mij, maarja, ik kan maar één plaat op 1 zetten hier

1.

Robert Wyatt - Rock Bottom (1974)

Tijdens één van mijn eerste chatavonden in de musicmeterroom van Soulseek kwam ik in gesprek met Paalhaas. Ik moest eerst maar eens op Scaruffi.com gaan kijken vond hij. Zo nam ik dus een kijkje en op aanraden van dezelfde Paalhaas begon ik met Wyatts "Rock bottom". Na luisterbeurt 1 vond ik het al erg bijzonder maar nog niet geniaal. Zeer veel luisterbeurten volgden en in korte tijd was ik compleet verliefd op de plaat. Elke seconde doet me weer kippenvel bezorgen. Het is niet zomaar "wat geëxperimenteer", dit zit verdome goed in elkaar en elke luisterbeurt ontdekte ik weer wat en al die minidetails maken dit album tot iets heel, heel, heel, heeeeel erg moois!

Ja, ik heb een hele grote notendop

Dat wil ik Selma wel nog eens zien fotoshoppen Niks persoonlijks, Kon het niet laten

Prachtig verwoord!

Ik ben er aan begonnen, maar: man, man, man, dit is verdomde lastig.

Ik ga binnenkort ook eens een poging wagen. Maar momenteel zit ik soms weer wat te sleutelen aan mijn top 10, dus ik wacht nog even.

10: The Cure – The Head on The Door
1985. Rayman is 16 jaar, de Verrukkelijke 15 is elke dinsdagmiddag van 4 tot 6 op Hilversum 3. Even een kleine schets van het tijdsbeeld. Als 16-jarige, zo heb ik het althans ervaren, open je je het meest voor nieuwe dingen, zoals muziek. The Cure was een grote band in opkomst, en rayman had het helemaal door: dít is mijn muziek. Niet te hard, zeker niet te soft, een kenmerkend (stem)geluid. Love it or hate it, geen middenweg mogelijk. Sfeervolle bas, gitaren, drums, een onheilspellend sfeertje opwekkend.
Dít album van één van mijn favoriete bands heeft een plek in mijn top 10 gekregen omdat op dit album de "mooie" Cure-nummers zoals Sinking en A Night Like This worden gecombineerd met wat steviger werk, zoals Push. Op dit album experimenteerd the Cure ook wat meer met verschillende instrumenten. Er komt een flamengogitaar aan te pas, en de mannen blijken gewoonweg geweldige muzikanten te zijn. Albums als Seventeen Seconds en The Top staan bij mij ook zeer hoog in het vaandel. Maar dit album heeft zijn plaats in mijn top 10 te danken aan het tijdsbeeld en de kwaliteit.

9: The Smiths – Meat is Murder
Ten opzichte van bovenstaand verhaal hoef ik hier niet zo gek veel aan toe te voegen eigenlijk. We zijn nog steeds in 1985, dus Rayman is nog steeds 16 jaar, enz. enz..
Het verschil zit hem in het feit dat The Smiths nóg meer door mij gewaardeerd wordt dan The Cure.
En van de albums van The Smiths vind ik dit de meest veelzijdige.

8: Placebo – Without Yoy I’m Nothing
Voor mij één van de ontdekkingen door Mume. Ik had hier echt nog nooit van gehoord, maar een aantal door mij gewaardeerde users hadden/hebben dit hoog in het vaandel staan, waarmee mijn interesse was gewekt.
Van alle Placebo-albums vind ik dit simpelweg de beste.

7: Muse – Origin of Symmetry
Ontdekking nummer twee. Ook deze band was mij tot een kleine twee jaar terug volslagen onbekend.
Vanuit de 3-cd’s-voor-25-euro-bak van de FRS in mijn bezit gekomen, en vanaf de eerste draaibeurt had ie me te pakken, om me niet meer los te laten.
Live overigens ook een ijzersterke band.

6: Nick Cave & The Bad Seeds – The Best Of…..
Cave heb ik nu live een keer of 8 meegemaakt, en ik kan niet anders dan concluderen dan dat er geen artiest is die zo’n verpletterende indruk op me heeft gemaakt dan deze meneer. Als Cave op het podium staat kunnen er 500 mensen of 50.000 mensen in de zaal zitten; Nick heeft het tegen jou en tegen jou alleen. Ongelooflijk knap vind ik dat.
Het repertoire van Cave is dermate uitgebreid dat ik elk regulier album te kort doe door een andere te kiezen in mijn top 10. Vandaar deze verzamelaar.

5: Oasis – Definitely Maybe
Hoewel ik als album Morning Glory eigenlijk iets beter vind, heb ik toch gekozen voor dit album in mijn top 10 omdat dit een debuutalbum is waarmee Oasis aangeeft waar ze voor staan. Dit zijn wij, en we kick ass. Velen kunnen ze niet pruimen. Maar ik smul ervan. De arrogantie druipt van ze af, prachtig. En daarbij, ik vind het gewoon steengoed.

4: Morrissey – Vauxhall and I
Na het uiteenvallen van The Smiths had ik het gevoel dat een deel van mijn wereld was ingestort. Ik was dan ook dermate pissed off dat ik het solowerk van Morrissey jarenlang links heb laten liggen. AERo heeft me echter overtuigd tóch maar een poging te wagen, en dat heeft me niet onberoerd gelaten. Verdorie zeg, Morrissey solo is zelfs bij vlagen beter dan The Smiths ooit zijn geweest! Zeker live zeer aan te bevelen.

3: Pearl Jam – Ten
Het meest waanzinnige debuutalbum aller tijden. Een onwaarschijnlijk sterk album, die voor mij nog steeds staat als een huis. Ik ga er verder geen woorden aan vuil maken. Geweldig.

2: Radiohead – OK Computer
Dit album heeft mij serieus doen overwegen alle andere albums maar gewoon in de vuilnisbak te gooien. Na aanschaf heb ik ook maanden niks anders meer gedraaid. Hier zit echt alles in. Tot een maand of 4 geleden heb ik dit album echter een tijdje buiten beeld gelaten om hem toch maar weer eens op te pakken. En boem, terug in mijn top 10, en wel op plek 2. Voor mij een tijdloze klassieker.

1: Smashing Pumpkins – Siamese Dreams
Doodeenvoudig het beste album ooit gemaakt, al laat ik hem nog wel eens stuivertje wisselen met Mellon Collie.


Tot zover mijn notendopje.

Tegen ray moet je gewoon zeggen dattie niet moet zeiken: komt het helemaal goed

Dat geldt niet voor alles en iedereen Eric.

10. 65daysofstatic - The Fall of Math
We will not retreat, this band is unstoppable
65daysofstatic is experimenteel, energiek en instrumentaal. In een mix van rock en electronic worden rustige elektronische deuntjes afgewisseld met harde stukken. Als je niet overtuigd ben, ga ze dan live bekijken. Overweldigend!

9. The Smiths - Meat Is Murder
I just might die with a smile on my face after all
Zeer ontroerend album van The Smiths. Thema's als liefde, eenzaamheid, kindermishandeling en dierenmoord worden door Morrissey op prachtige wijze bezongen. Dit album heeft mij door een moeilijke periode heen geholpen.

8. The Strokes – Room on Fire
So many fish there in the sea, I wanted you, you wanted me
Simpele baslijntjes en heerlijke gitaarriffjes worden ondersteund door de ruige zang van Julian Casablancas. The Strokes zijn hot! Dit album heeft geen mindere nummers, kent enkel hoogtepunten. Reptilia is daar het beste voorbeeld van.

7. The The – Soul Mining
But just for today, I think I'll lie here and dream of you
Rustige newwavemuziek, die simpel klinkt maar briljant is. De pianosolo in Uncertain Smile is legendarisch, door dat nummer leerde ik The The ook kennen. En dat heerlijke deuntje van GIANT blijft maar voortduren. Ie-e-ie-e ah-ah-ah!

6. Opeth – Deliverance
Take what I have and deliver me into everlasting sleep
Deliverance neemt je mee op een één uur durende reis door een donker bos, waar er geen weg terug is. Het album is donker en krachtig, het titelnummer bijna buitenaards.

5. The Sound – Jeopardy
Who the hell makes those missiles?
Adrian Borland en de zijnen, ingetogen en ruig tegelijk. Een directe aanklacht tegen de maatschappijproblemen van toen.

4. Metallica – Ride the Lightning
Take a look to the sky just before you die, it’s the last time you will
Het legendarische Metallica op zijn best. James Hetfield schreeuwt zijn stem schor, maar het beste nummer van dit album is wel het meer ingetogen Fade to Black. De afsluiter is het instrumentale kunstwerkje The Call of Ktulu.

3. Pearl Jam – Ten
All five horizons revolved around her soul, as the earth to the sun
Door Alive leerde ik dit album kennen. En wat bleek, Alive is nog een van de mindere nummers. Zanger Eddie Vedder legt zijn ziel bloot in dit grungemeesterwerk. Vanaf de eerste gitaarklanken in Once ben je verkocht, en weet je waarom Ten niet zomaar een rockalbum is.

2. Arcade Fire – Funeral
Come on baby in our dreams, we can live our misbehavior
Een prachtige, ontroerend stukje indiemuziek, waar ik af en toe wel eens een traan bij wegpink. Je moet meerdere malen naar Funeral luisteren om het echt goed te vinden, maar eens je zover bent begrijp je waarom het zo anders is dan de andere. Ieder nummer is wondermooi. Bovendien kan Win Butler niet zingen, maar is dit album een van de beste zangprestaties ooit.

1. The Sound – From the Lions Mouth
You showed me that silence can speak louder than words
Het heeft een tijd geduurd eer dit album op deze positie kwam, maar nu twijfel ik er niet meer aan. Dit is gewoon het beste ooit gemaakt. De opener Winning en afsluiter New Dark Age omkransen de rest van het album. Geen enkel zwak moment, ieder nummer is raak en mooi op zijn manier. Het meest ontroerende is ongetwijfeld Silent Air. Schitterend...

Voor de gelegenheid weer een top 10 uit mijn 5* albums.
Veel oud spul...Terwijl ik toch zeker niet vies ben van muziek van de afgelopen 10 jaar. Ik heb 5 decenia muziek tot mijn beschikking en daar maak ik gebruik van, nieuw is niet altijd beter... De "goede oude tijd" echter ook niet
Het meeste van deze lijst is overigens ook van voor mijn tijd..



10 Helen Merrilll - Helen Merrill with Clifford Brown

Uit dezelfde serie als het album van Sarah Vaughan. Een loepzuivere intonatie en coole maar sexy stem en de aanwezigheid van Clifford Brown maken dit haar beste album.
Weinig bekend, maar eenmaal gehoord, vrijwel altijd hoge waardering.



9 Rolling Stones - Let it Bleed

Ik was 7/8 jaar oud en hoorde tijdens een zware onweersbui "Gimme Shelter" uit de kamer van mijn oudere broer.Ik ervaarde voor het eerst rock...
Hoewel ik geen idee had waar deze muziek over ging, maakte zich een "onheilspellend gevoel", kippenvel en een muziekverslaving die tot op de dag van vandaag voortduurt, zich van mij meester.
Dit album, heeft voor mij niets van zijn magie verloren.



8 Jacques Brel - infiniment

Jacques is mijn held...wat een kracht en leven weet deze man in zijn muziek te stoppen. Ik heb een aantal prachtige lp's van Brell, maar ik zie deze cd als zijn beste verzameling liedjes
Brel leeft zijn muziek en dat kun je horen..



7 Derek and the Domino's - Layla and Other Assorted Love Songs

Een album dat je in je hart sluit. Ken het al jaren en het verdient gewoon een plaatsje in mijn top 10. Clapton en zijn "Domino's" spelen in een orgie van jankende gitaren, overslaande stemmen en vooral veel blues en booze de frustratie's van zich af



6 Sonic Youth - Goo

Avant Garde met een toegankelijk geluid. The Velvet Underground worden er voor de hemel ingeprezen, SY krijgt te horen dat ze te commercieel zijn....wat wil men nu eigenlijk??



5 Krzystof Komeda - Astigmatic

Jazzalbum met een fijne balans. Luchtig en virtuoos zonder aan diepgang of gedrevenheid in te leveren. Bevat een prettig eigen geluid en Komeda mag gezien worden als een van de grondleggers van de europese jazz .



4 The Stooges - Fun House

Absolute chaos...bevat alles wat muziek spannend maakt. ..
Fuck!! het bevat zelfs een soort van Freejazz !!
Ik vraag me wel eens af hoe mijn leven er uit had gezien als ik dit album op mijn 16e was tegengekomen...



3 Frank Sinatra - Only the Lonely

Sinatra is de man....Je eigen platenlabel, je eigen casino, contacten met de maffia, vriendschappen met de Kennedy's die hij voorstelt aan ex bedgenoot M Monroe. Hijzelf is getrouwd met de knapste (en slimste) actrices van dat moment. en weet tussen de bedrijven door ook nog verdienstelijk in een aantal films te spelen.
Sinatra is naast The Beatles waarschijnlijk de meest invloedrijke artiest van de vorige eeuw geweest

Je zou dit allemaal niet zeggen van iemand die zoveel emotie in zijn stem kan leggen..niet opdringerig, maar met een subtiele intonatie en gevoel voor stijl....Geweldige stem



John Coltrane - A Love Supreme

Zelden zo intens van muziek genoten als op het moment dat dit album me wist "te pakken"
A Love Supreme was een van mijn eerste jazzalbums, er zouden er nog meer volgen maar zelden/nooit zijn ze zo perfect en compleet als dit album.



Van Morrison - Moondance

Tsja...dit album zie ik als een goede vriend. De afgelopen 10 jaar wist het me op te vrolijken, moed te geven, en was het de begeleiding bij allerlei leuke en minder leuke gebeurtenissen.
Dit album heeft werkelijk impact op mijn leven gehad...

Buiten het persoonlijke bevat dit album ook op muzikaal gebied precies de juiste mix van stijl, emoties en kwaliteiten die mij in muziek aanspreken.

10. The Mission - Children
Mijn eerste kennismaking was Wasteland van God's Own Medecine, en vervolgens deze band gaan volgen. Dit album is de ideale sprookjesplaat; sfeervolste plaat ooit.

9. Levellers - Levelling the Land
Ik kan gewoon niet om One Way, Fifteen Years, Liberty Song en Another Man's Cause heen. Energiek album; per ongeluk ontdekt, ik was op zoek naar muziek van The Silencers, en toen werd me dit album aan gesmeerd.

8. Depeche Mode - Music for the Masses
Er hoort gewoon een Depeche Mode album in mijn Top 10. Getwijfelt tussen deze en Some Great Reward, maar deze is net iets meer af.

7. Thousand Yard Stare - Hands On
Comeuppance vond ik zo'n heerlijk nummer, en een vriendin van mij gaf een bandje met daarop dat album. Omdat die niet meer uit mijn walkman kwam, maar het hele album aan geschaft. Ondergewaardeerde band.

6. The Veils - Nux Vomica
Het live concert in Doornroosje heeft mij overtuigd van de kwaliteiten van dit album. Een her-ontdekking.

5. Portishead - Dummy
Dit was voor mij zo vernieuwend, en ik smelt gewoon voor de stem van Gibbons. Glory Box en Sour Times zijn nummers die qua sfeer niet te evenaren zijn.

4. The Cure - Disintegration
Gewoon de mooiste van The Cure. Alles klopt op dit album.

3. The Stone Roses - The Stone Roses
Wie als 19-jarige dit album mis heeft gelopen; heeft in 1989/1990 op een onbewoond eiland gezeten. Het beste wat de Britpop ooit heeft voort gebracht. Zal ook nooit meer overtroffen worden. Tijdloos.

2. Nick Cave & The Bad Seeds - Let Love In
1994 is gewoon een steengoed popjaar (kijk maar naar mijn nummers 1,2 en 5. Hier was Nick Cave op zijn best; ik zag hem een paar maanden voor het verschijnen van dit album live, en met dit album heeft hij mij nog eens bewezen de beste performer ooit te zijn.

1. dEUS - Worst Case Scenario
Beste album ooit. Lekker experimenteel, en natuurlijk met het beste nummer wat er ooit geschreven is; Suds & Soda. Geniale gekte met het meester duo Barman en Carlens.

we houden het Europees, zomaar

1. Engeland
2. Zwitserland
3.Duitsland
4. Wales
5.Slovenië
6. België
7. Schotland
8. Noorwegen
9. IJsland
10. Ierland

Het thema Europa is uit de lucht gegrepen. 10 platen kiezen is toch 25 platen niet noemen, dus wat maakt het uit. Feit is dat ik deze 10 allemaal evengoed vind als die 25 die er niet staan.

ps ja Frankrijk schittert een beetje door afwezigheid. Misschien toch iets aan doen.

Intressant...het is echter wel de bedoeling dat je je keuze toelicht.

door 10 keer te zeggen dat je een plaat mooi vind?

mijn notedop is hiermee wel vol.

Je zou kunnen proberen te vertellen wat je er mooi aan vindt. Zomaar een ideetje hoor