Bij Harmonium - Si on Avait Besoin D'une Cinquième Saison (1975):

Vinyl in mint condition!
Naar mijn smaak te verkiezen boven digitaal, voorzover je portemonaie het kan verdragen natuurlijk, want:
heerlijk warm analooggeluid,
klinkt zoals de muzikanten het bedoeld hebben,
alle nostalgiese krasjes,
de vaak afgeronde indeling van muziek op twee plaatkanten, in het geval Harmonium geeft het een voldaan gevoel, na "Depuis L'Automne" even op ademkomend de plaat om te draaien voor de volgende nummers, begrijp je wat ik bedoel?,
groot, mooi artwork, maar dàt is hier helaas niet het geval.

Vinyl kán erg mooi klinken inderdaad, helaas is dat niet altijd het geval. In mijn vinylverzameling zitten ook platen waarvan de geluidskwaliteit een stuk minder is en dat komt dan niet doordat er krassen op zitten.

Analoog met het digitaal-of-niet gekiek onder fotografen raken muziekliefhebbers dolgedraaid over de vraag: toeren we 33 1/3 of 1500-6000 maal per minuut onze rondjes.
Persoonlijk koester ik het pricipe: muziek van vóór 1980 het liefst op LP.
Men deed nl. zijn stinkende best om de geuitte creativiteit zo goed mogelijk in vinyl te persen, hield rekening met de tijdsduur van een fijne 40 minuten verdeeld over twee plaatkanten en met de eigenschappen van de analoge opnamekwaliteit en het vinyl.
Dat mooi artwork mooier uitpakt op LP hoezen is evident.
Op het kraken van het krukje van Ringo Starr en achtergrondgefluister van een secretaresse op Nick Drake's Five Leaves Left zit ik niet te wachten.
Koop de cd alleen als de lp niet te vinden valt, zou ik zeggen.
Greatest Hits compilaties en uit singletjes gestapelde platen blijven fris en spannend met de random- of programma-toets.
Jawel, het is een zegen om nu vergeten en onvindbare muziek op te kunnen duiken en nieuw leven in te blazen.
Maar luister nog eens naar het prachtige Cinquième Saison als je hem op cd hebt:
het wasemt een en al vinyl uit; het geluid, de verdeling en lengte van de nummers en dan staar je naar zo'n plastic doosje. Geschiedsvervalsing!
Waar blijft toch dat apparaat met twee draadjes, een mal met verwarming om vinyl zacht te maken op een draaitafel met beiteltje om zo van je oude cd een mooie LP te maken!

Mooi verhaal! En hoewel we zo'n 30 jaar verschillen, en ik dus geen nostalgische gevoelens heb voor vinyl over cd, kan ik me goed vinden in jouw voorkeur voor de grotere schijf. Juist inderdaad bij dit soort platen. De progressieve bands die eigenlijk 20 minuten al een behoorlijke beperking vonden en nog langere nummers wilden maken, werden gedwongen tot deze lengte. Die zie je dan ook veel terug in de bloeiende prog rock scene van begin jaren 70.

Die bewuste verdeling tussen kant A en B was bovendien vaak ook thematisch, maar die scheiding gaat compleet langs je heen als je een album op cd of digitaal luistert. Het moeten omdraaien van de plaat na 20 minuten geeft een soort rustpunt middenin het avontuur, en dat kan in veel gevallen de muziek ten goede komen.

Beste obsessed, muziek kan ook leeftijdsgrenzen overbruggen!
En zo kom ik dankzij jou aan Naturel Snow Buildings, daar lust ik ook wel pap van!

Jahaa...dit herken ik. Dan draai ik de CD en pak de binnenhoes van het album erbij voor de teksten.

Ik heb een heleboel CD's met muziek van vóór 1980, maar over het algemeen kan ik me hier wel in vinden. Persoonlijk hou ik ook erg van het idee van een album-concept (en dat is wat anders dan een concept-album). Gewoon een reeks liedjes die voor de samenhang in een bepaalde volgorde zijn gezet, waarvan de artiest vindt dat je ze op die manier zou moeten beluisteren. Sowieso de opbouw van één of enkele nummers over een tijdsduur van zo'n 20 (of 40) minuten.
Aan de andere kant zijn er genoeg CD's met oude muziek die ik beter vind klinken dan de LP, ook al staat die laatste qua verschijningsdatum dichter bij de originele mastertape.

Natuurlijk let ik op de geluidskwaliteit, maar in de praktijk is voor mij de verkrijgbaarheid c.q. de prijs meestal bepalend is voor de vraag of ik een album op LP of CD aanschaf. Als de CD 6,50 of minder kost, is de keuze snel gemaakt. Maar als ik vanwege de beperkte oplage van een bepaald album een fors bedrag moet betalen voor de CD-uitgave, terwijl ik de LP voor een habbekrats op een rommelmarkt of in de kringloopwinkel kan meenemen (komt vaak voor met zeventiger-jaren albums), dan is de keuze ook niet moeilijk.

Al merk ik dat ik vaak toch op zoek blijf naar de beste uitgave. Ik heb bijvoorbeeld een vrij slechte vinylplaat van Cordon Bleu van Solution. De al jaren niet meer gewoon verkrijgbare CD van dat album wordt zelden op eBay aangeboden en ik heb 'm nog nooit voor onder de 50 euro weg zien gaan. Ik zou hem graag op CD willen hebben, maar ik vrees dat het toch een keer een LP wordt als ik die een keer in excellente staat tegenkom.

Mijn lokale platenboer zei laatst iets interessants over de houdbaarheid van cd's. Volgens hem zijn platen (mits je er natuurlijk zuinig op bent) in principe tijdloos. De data kan tenslotte niet verloren gaan. Volgens hem was dit anders met cd's. Er zou nog maar moeten blijken of een cd nog steeds af te spelen is over 70/80 jaar. Er zou een beschermingslaagje op de cd zitten en die zou verloren kunnen gaan. Hij refereerde daarbij aan goedkope cd-r's die na een paar jaar niet te gebruiken zijn. Uit ervaring weet ik dat dat laatste inderdaad klopt.

Geen idee of dit alles klopt. De oudste cd in mijn bezit komt uit 1985 en is niet echt van een kwalitatief hoogstaand label. Hij klinkt echter nog prima. Onzinverhaal dus of zou het waar kunnen zijn?

Fenomeen wat wordt geduid als CD rot. Hier ook nog een cd collectie die intact is met een hoeveelheid cd’s die dateren uit de beginperiode van de cd. Klinken nog steeds subliem. Ik heb een periode gehad in de 00’s dat ik veel cd’s kopieerde. Toen ik deze zo’n 15 jaar later heb geript om te kunnen streamen waren ook deze nog in perfecte staat. Vervolgens (na rippen) wel in de kliko gegooid. Behalve de bijzondere kopieën die ik op cdr’s golddisc heb gebrand. Kostte een vermogen destijds. Bijgaand een link met wat tekst en uitleg. Heb de overtuiging dat mijn originele cd’s mij gaan overleven

Worried About Disc Rot? Here's How To Look After Your CDs | Discogs - blog.discogs.com

Leuk artikel. Dat lijkt me wel de kern van de zaak. Overigens, de meest gevoelige kant van de CD is niet de glimmende, maar de bedrukte zijde. CD-rot ontstaat vaak door inwerken van agressieve inkt door die bovenlaag, waardoor de aluminiumlaag begint te oxideren.
Ook ik ervaar geen problemen met oude CD's. Heb er toch wel zeker honderd van voor 1988.
Made in Japan of Germany, dat scheelt ook wel.

Om de topictitel wat meer recht te doen: mijn cassettebandjes doen het lang niet allemaal meer. Alleen de betere TDK metal-tapes klinken nog wel prima. Die zijn ook meer dan 35 jaar oud. Oudere 3M en Basf- ferrobandjes hebben vaak de strijd opgegeven. De bekende truc met straktrekken van de tape met een potlood voor inleggen is wel nodig wil je niet de boel laten verfrommelen.

Ik heb nog een fantastisch mooie Nakamichi op zolder staan en heb mijn cassettebandjes bewaard. Moet toch eens de tijd vinden om het deck eens aan te sluiten. Ook hier veel tdk sa-c90 metal bandjes. Nostalgie

Is de productie van LP's wereldwijd in gevaar nu een van de twee producenten van aluminium lacquers (zeg maar: de moederplaat, waarvan matrijzen geperst worden) door brand getroffen is? Lijkt mee te vallen, want je kunt dus ook lacquers van koper maken. Ik ben een relatieve leek, dus ik kan het mis hebben, maar dat klinkt me in de oren als een toch minder fijngevoelige productietechniek....

Column: Stort de Amerikaanse vinylmarkt in elkaar? - Entertainment Business - entertainmentbusiness.nl

Tja, cd-rot- wie is er niet mee opgegroeid

Maar zonder gekheid, herinner me een aantal essentiële zaken: ten eerste onderzoek van - ik meen TNO - waarbij versnelde veroudering werd toegepast; dat resulteerde in een gegarandeerde levensduur van 25 jaar, en een mogelijke levensduur van 40. Dat onderzoek had nogal wat impact op grote archieven waarbij documenten etc op WORM's - herinnert u zich deze term nog - waren weggeschreven. Als gevolg daarvan werden andere media gebruikt (en werd ook medium-neutrale opslag, bijv XML-formaat toegepast). Zelfgebrande cd's kunnen dus last hebben van dat roteuvel.

Van het Steve Hoffman-forum herinner ik me dat bepaalde cd-perserijen, met name Dupont, wat later zou blijken 'mankelhafte' cd's leveren. Die cd's hebben DPO in de binnenring van de cd's staan.

Heb, helaas, een aantal oudere cd's weg kunnen gooien, die waren enorm geel geworden en onluisterbaar, heel fragmentarisch muziek. Da's nou echt rot he, voor een muziekliefhebber

Vwb cassettebandjes kan een aparte klaagmuur worden gebouwd: gejengel, verschillen in snelheid van verschillende cassette-decks, mechnische slijtage door cassettebandjes te bewaren in erg warmwordende dashboardkastjes, bandjesbreuk...

Zoals gezegd geef ik de voorkeur aan Cd's, met name vanwege gebruiksgemak en tot op zekere hoogte afwezigheid van ruis, etc. Mijn oudste CD's zullen 25 jaar oud zijn. 20 halen er een hoop sowieso. Nog geen rotte ontdekt.

Wat mij trouwens mateloos stoort zijn artiesten die roepen dat vinyl veel beter klinkt, om vervolgens te ontdekken dat bij de laatste remaster voor de CD meer compressie is toegepast, waardoor de CD harder, maar minder dynamisch klinkt. Terwijl dezelfde master die voor vinyl gebruikt wordt ook op HD streaming aangeboden wordt.

Point in case: Neil Young.

De remaster van Harvest op CD heeft een DR van 11. De vinyl uitgave een DR van 13.

After the Gold Rush op CD een DR van 9, HD tracks een DR van 11.

Homegrown: 12 (Cd) vs. 13 (LP). Roxy idem dito.

Het zoveelste duidelijke bewijs dat het geen kwestie is van de geluidsdrager op zich, maar hoe de maatschappij het ding in de markt zet.

De CD, die toch duidelijk de beste papieren heeft als we het over dynamisch bereik hebben, wordt dynamisch gekortwiekt om marketing technische redenen. Hoe harder hoe beter. En dan de veel duurdere vinylplaat aanprijzen als audiofiel genot.

Tja, ik heb zowel een grote collectie CD's als LP's (en singles, niet te vergeten). In theorie heeft de CD geluidstechnisch inderdaad de beste papieren: geen ruis en tikken, geen toenemende vervorming naarmate de naald zich verder over de plaat voortbeweegt (de zogeheten Inner Groove Distortion), en inderdaad: een groter dynamisch bereik.
Dat laatste voordeel wordt echter al sinds ruwweg de eeuwwisseling om zeep geholpen door een veel te luide mastering, al zijn er altijd uitzonderingen op die regel geweest. Ik heb me zelf ook wel eens afgevraagd hoe het toch komt dat platenmaatschappijen zo in hun eigen voet schieten. LP's zijn standaard zachter, en doorgaans beter, gemasterd dan hedendaagse CD's.

Ik ben zelf om voornoemde redenen, in combinatie met het gemak van even een CD'tje opzetten, een groot liefhebber van het zilveren schijfje. Maar LP's en singles - tegenwoordig moet je zeggen: vinyl; vroeger legden we dat op de keukenvloer - draai ik ook nog steeds graag. Ze hebben duidelijk meer charme: het zien draaien van de plaat heeft al een bepaalde romantiek, en de grootte van het artwork en vaak de teksten en informatieve data op de binnen- of klaphoes vergroot dat alleen maar. Dus ik snap die vinylliefhebbers wel en koop de laatste jaren ook weer met grote regelmaat vinyl, vooral tweedehands. Al worden goede titels steeds vaker onbetaalbaar.

Toch blijf ik me verbazen over de manier waarop muziekliefhebbers vinyl omarmen en de CD wegzetten als een product dat zijn tijd gehad heeft. Ik snap dat zo'n zilveren schijfje, het pietepeuterige boekje en vooral het armetierige plastic doosje weinig tot de verbeelding spreken, maar geluidstechnisch kun je met een CD nog altijd de beste resultaten halen. Al hoor ik vinylliefhebbers vooral ook beweren dat ze kraakjes en tikjes juist tot de charme van het vinyl draaien rekenen. En daar kan ik me dan weer niet zo in vinden...

Persoonlijk denk ik dat het bij LP's ook vooral gaat om het gevoel, dan wel de beleving. Wat je zegt, het artwork komt beter tot zijn recht, je haalt zo'n plaat met enige zorgvuldigheid uit zijn hoes, legt hem op je platenspeler, naald erop. Je bent veel actiever bezig met luisteren. Misschien 'hoor' je daarom ook meer.

Een poos geleden keek ik Klokhuis met mijn kinderen. Daar ging het over vinyl. Te gast was Typhoon, zelf een groot liefhebber van vinyl. Ze hadden op een mengpaneel bij hem thuis zijn eigen album achter drie schuifjes staan op het mengpaneel: MP3, CD en LP. Meneer mocht raden achter welk schuifje welk medium zat. De MP3 had hij er zo uitgepikt. LP en CD draaide hij om, vooral tot zijn eigen verbazing.

Vinyl - Kijknaar.tv - Alle Nederlandse zenders op één site - gemistvoornmt.nl

Vanaf 12 minuten.

Omdat 99% van de afgespeelde muziek met een ver van optimale weergave wordt gehoord. Dus waarom rekening houden met die kleine club liefhebbers die wel muziek met studiokwaliteit kunnen beluisteren?

Modern vinyl is nog zelden beter dan de cd is mijn ervaring. Jaren geleden toen iedereen zijn vinyl verkocht ben ik om budgettaire redenen op vinyl overgestapt. Nu merk ik dat ik weer op cd overstap omdat het simpel gezegd veel meer waar voor je geld weet te bieden.

Tip: Volg hetzelfde parcours als 15-20 jaar geleden de vinyl-hipsters deed: Koop een 2ehands top cd-speler (worden ook bijna weggegeven) een ouderwets degelijke goede versterker en koop jezelf voor een prikkie een verzameling cd's waar je de rest van je leven van gaat genieten.

Eenieder maakt zijn eigen keuzes. Feit is dat veel nieuwe vinyl releases (en ook herpersingen) slecht verzorgd zijn en dat je regelmatig een nieuwe lp eigenlijk eerst door de Okkinokki of Knosti moet halen, voordat je 'em kunt spelen en da's natuurlijk absurd, net als de regelmatige mispersingen hier en daar.

Lp's draaien is - het is al eens aangestipt - een ritueel, slow listening, dat wordt afgeraden als je lichtelijk onder de invloed bent: (aardig wat) alcohol en een zeldzame plaat is een slechte combinatie. Verder is het big fun om op een vrije middag (mits alleen thuis) een aantal 12"s achtereen te draaien. Het is dus makkelijker en sneller om albums in digitale vorm te draaien, als stream (te bedienen via afstandsbediening en/of tablet) is nog makkelijker. In bepaalde genres - bijv electronic - zie je ook dat
albums steeds minder op cd verschijnen, maar uitsluitend beschikbaar zijn op vinyl (limited edition) en als download (waarbij hi-res formaten als wav en flac meer kosten dan mp3).

En vwb die tip: op zich een heel goede; de adder in het gras schuilt hierin dat het loopwerk in een cd-speler niet het eeuwige leven heeft en op een bepaald punt moet worden vervangen, een kostbare reparatie - ik spreek uit ervaring - van ca 250,- Voeg daarbij dat alleen nog topmerken het juiste loopwerk kunnen leveren en voor de andere ben je aangewezen op een generiek (DVD-)loopwerk dat je via de firmware moet 'inleren' om cd's af te spelen en da's vergt echt enige technische vaardigheid op het gebied van hardware.

Maand of 5 geleden toch weer een loopwerk (cd-speler zonder DAC) gekocht en die aangesloten op mijn DAC(streamer). Het blik behoorlijk complex en tijdrovend om klassiek en mix-cd's (Fabric, Balance) te rippen met behoud van de juiste metadata (en zonder vervuiling van de artiestenlijst) - da's overigens een heel ander issue.

Commercie speelt hierin inderdaad een zeer belangrijke rol. De belangrijkste grondstof voor de LP is PVC, een bulkpolymeer dat rond 2€ per kg kost. Een LP weegt ongeveer 180 gram dus reken maar uit. Zelfs als de grondstofprijzen van PVC en wat andere componenten zouden verdubbelen heeft dat weinig impact op de LP totaalprijs. Grotere kosten zijn natuurlijk gemoeid met de vergoeding aan muzikanten van hun gemaakte kosten alsmede het LP productieproces, w.o. het maken van de persmatrijzen, etc., etc. maar dat kan m.i. niet de huidige (te?) hoge prijzen van LP's verklaren want dat proces is intussen toch wel uitontwikkeld lijkt me.
Dus de LP is blijkbaar een heel interessante melkkoe geworden voor de muziekbusiness en wordt o.m. gepromoot door het aanwakkeren van nostalgische gevoelens bij de klant en het zogenaamde superieure 'analoge geluid'.
Veel muziek voor LP productie wordt tegenwoordig digitaal aangeleverd door de artiest of diens geluidsstudio dus hoe 'analoog' is e.e.a. dan nog?
Zelf houd ik het bij mp3 320 voor mijn smartphone en ongecomprimeerde digitale wav bestanden en cd formaat voor het meer serieuze luisterwerk in de huiskamer waar ik hecht aan hoge geluidskwaliteit die bewaard blijft, ook na veelvuldig afspelen.
Intussen heb ik ruim 1000 cd's in bezit en leen ze bij de bibliotheek dus keuze genoeg. Ik weet dat de CD geen natuurgetrouwe weergave levert van een live concert of studioopname maar dat doet geen enkel commercieel audiomedium, zelfs de SACD niet. Daarnaast kan een high-end stereo- of surround set nooit de dynamiek en detaillering leveren van een live concert, dus dat blijft sowieso een utopie. Maar ik ben tevreden met wat ik heb en hopelijk wordt na corona concertbezoek weer mogelijk zoals vanouds.

Ik weet niet goed waar ik dit bericht kan plaatsen (er is niet echt een zoek functie voor het forum..?)
Dus ik plaats het maar hier.

Ik kocht net een flesje “walvisspray” om platen mee proper te maken. De verkoper gebruikte dit ook om de door mij aangeschaft platen te reinigen, hij deed dit zeer nonchalant, wreef ook niet echt mee met de groeven.

Kent er iemand die walvisspray? En zijn er mensen die er meer over weten? Gewoon omdat ik me afvraag of ik iets fout kan doen, zou niet graag mijn platen of naald beschadigen…

Thx!

Ach je de geluidsdrager discussie.

Met de komst van de cd was ik zo blij dat de negatieve aspecten van platen voorbij leken.
Leken....,want hoelang duurde de opbouw van een enigszins redelijke collectie cd's wel niet ? Die cd's...daarvan zouden de prijzen toch gaan dalen?
Niet dus....

En mijn non audiofiele behandeling van (m.n) mijn singles (feestjes) maar toch ook de lp's; krassen, tikken,overslaan, enz. Om je kapot te irriteren.

En zowel het vinyl als het polycarbonaat werden afgespeeld op niet meer dan redelijke instap of net daarboven apparatuur.
Maar....aan beide vormen werd veel luister plezier door mij beleefd.

En vergeet de cassettes niet!

Voor mijn verjaardag kreeg ik van een schoolvriend de lp Out of the blue van ELO opgenomen op een HEMA C-90 bandje. Ik was de koning te rijk.

En toen kwamen de mp 3tjes of dat geeikel met Apple accounts om te kunnen kopiëren of bestanden over te zetten. Zucht......

Maar de toepassingen namen dus wel toe. Op een stick, kopiëren, op je mp3 (Sansa clip) speler, telefoon enz.
Naast het cd's branden. Voor in de auto. Zo'n speler die alles vrat
Ik heb nog plenty JVC's spindels liggen (Taiyo Yuden....).

En nu?

Mijn liefde voor vinyl is terug maar het is voor mij toch meer bijzaak en bijvangst.
Want ik koop veel cd's, maar zelden nieuw. En indien nieuw: bij de plaatselijke vinyl zaak (altijd koffie en een geanimeerd gesprek), de verplichte Bookspot bestelling of elders online.

Maar veel vaker de kruimels die van andermans eettafel afvallen: de kringloop of Marktplaats.
Een lp met Veronica jingles (hoewel ik een fervent Noordzij fan was destijds. Het eerste album van Renée (zonder Aliigators). Beiden dus van het niveau dat je niet de ellende koopt van een ander.
En dat album van Renée op vinyl? Mooi opgenomen en op momenten een mooi ruim geluidsbeeld.
Voor 2,50 die 2 albums.
Of een 4 cd box van the Tremeloes. Voor 1,50. Mooie score want mooi, compleet tijdsbeeld van die band.

En op mijn gsm of in de auto? Als het geen Radio 1 is die aan staat, dan toch zeker mijn Spotify lijst.

Ik laat de
FM - DAB discussie voor wat die is...

Ook is de apparatuur mee gegroeid met de wensen van het oor, de luisterbeleving.
Geen high-end in mijn geval maar bijv. wel een goed loopwerk (cd), een fijne DAC in de versterker, Engelse luidsprekers of Duitse hoofdtelefoons. Het is voor mij genieten.

En dubbel, want als ik luister, zittend in the sweet spot op de bank, dan heb ik Music meter erbij en Discogs, en Wikipedia, plus zo nog 2at sites over muziek en heb ik het booklet of het lp album er bij.

Voor het vinyl moet ik in kleermakerszit de platenspeler bedienen. Lekker geluid via een oude DUAL (DD) over een Rega phono mini.
Kosten? Niet de hoofdprijs.
Lol & luisterlust? Nou en of!

Dus formats?

Alles heeft zijn voor en nadeel. Maar muziek beleven kan m.i. op allerlei manieren tot heel veel plezier leiden.

Op de fiets met mijn Samsung A 71 op een oude Beyerdynamic DT 880 (open can). Ik ben een oude lul, zie er met die Beyer nog 10 porties oudelulliger uit maar ik geniet volop ook al is dat niet in HiRes.

En o ja, nu klinkt Spotify over een blu-ray speakertje dat op mijn nachtkastje staat.
Prima geluid over een Tribit boxje.
Wilco, Jeff Tweedy, met een lekker rustig nummertje.

Trustuh!