Volgens mij heeft iedereen wel zo zijn artiesten waar je, ondanks dat je wel hoort dat er "meer" moet zijn, weinig mee kan. Zo heb ik dat zelf met bijvoorbeeld Bob Dylan. Ik hoor dat zijn muziek mij aanspreekt, ik heb niks tegen zijn stem of zijn teksten, maar elke keer als ik een plaat van hem opleg word ik toch teleurgesteld. De laatste klik ontbreekt.

Hebben jullie ook van dat soort artiesten? En geef je het dan op of zet je stug door?

My Bloody Valentine: ik blijf het proberen maar de klik komt niet.
Normaal stop ik er snel mee maar hier weet ik dat het geschikt zou moeten zijn voor mij.

Vorig jaar had ik het ook met Fleet Foxes maar daar ben ik wel snel mee gestopt.
My Bloody Valentine achtervolgt me al vanaf dat het uitkwam (en vrienden het al probeerden bij mij).

Beach Boys is ook wel een beetje zoiets.

Ik geef sowieso vaak veel te snel op bij dingen die ik niet meteen kan waarderen. Vermoedelijk staan er tussen mijn 3* en 3.5* heel wat dingen die misschien in potentie wel naar de 5* zouden kunnen. Ik heb 'jouw' probleem eigenlijk zowel bij Dylan als Young. Voor een paar nummers vind ik het fijn, maar een plaat gaat me op een gegeven moment vervelen. David Bowie is voor mij helemaal een geval apart. Gezien mijn muzieksmaak zou ik hem hoog moeten kunnen waarderen, maar ik vind er eigenlijk helemaal niets aan.

Hoog gewaardeerde artiesten die ook wel in mijn smaakpatroon vallen maar waar ik desondanks niet veel mee kan...

Ehh.. Bob Dylan, Bill Evans, Miles Davis, My Bloody Valentine, Radiohead..David Bowie

Weet overigens wel hoe dat komt. BD: Vervelende stem,BE: te romantisch,MD: te koud/berekenend, MBV: kut herrie waar tussen de geluidslagen pure schoonheid schuilt (pfff...hahaha), RH: stem/overdosis pathos maar ze worden steeds beter..DB: gekunsteld.

overigens wil dat niet zeggen dat ik deze artiesten direct met 1* vereer. Ik hoor wel of iets met aandacht gemaakt is....blijf het proberen

Sigur Rós

Ja, ik ook.
Maar vooral Huun-hur-tu.

Nou, inderdaad.. maar ik kan hier nog wel van aangeven wat ik er slecht aanvind. Maar toen laatst een vriend van me met een smaak die ik oha toch wel waardeer hier weer mee kwam aanzetten, begon ik haast weer te twijfelen.

The Smiths is ook zo'n bandje waar iedereen méér in schijnt te horen dan ik doe Daar kan ik dus echt niet bij. Op een handvol prima/aardige tracks vind ik het verder eigenlijk gebakken lucht.

Was dat niet een ander topic?

Bands die ik gezien mijn muzikale voorkeuren erg goed zou moeten vinden, waar ik het vaak mee geprobeerd heb, maar waarmee ik gewoon geen klik krijg:

Talking Heads
The Doors

Bij mij hetzelfde verhaal. Ik krijg gelijk weer een visioen van een stofzuiger. Hoewel ik aardig wat bands goed vind die leentjebuur hebben gedaan bij Pink Floyd zal het tussen mij en Pink Floyd zelf nooit iets worden.

Inderdaad, voor de duidelijkheid: het gaat hier over bands die op zich wél in je straatje passen.

Tja. The Smiths is het eerste dat in me op komt. Maar verder inderdaad ook Sigur Ros. Voortudurend een strijd tussen bewondering en irritatie. Elbow zou t helemaal moeten zijn maar lukt ook niet erg, net zoals The National en The Dears. Bandjes die qua beschrijvingen midden in de smaakroos zouden moeten vallen. Ik hoor wel waarom die beschrijvingen zijn zoals ze zijn...maar..om met itchy's woorden te spreken...die laatse klik? En Arcade Fire zou ook moeten werken maar vind ik zelfs verschrikkelijk. Tja....

Ik hoor hier de naam Bob Dylan meerdere malen vallen. Ik heb aanvankelijk ook aan zowel zijn zang als de instrumentale begeleiding moeten wennen en aanvankelijk scoorde Blonde on Blonde bij mij een krappe 3,5*. Het is echter helemaal goed gekomen

Voor mij is 16 Horsepower een band waar ik gezien mijn passie voor alt-country, americana en andere rootsgeoriënteerde muziek wel wat mee zou moeten kunnen. Het tegendeel is echter waar. Hun alomgeprezen debuutalbum Sackcloth 'N' Ashes krijgt van mij met moeite een 2,5*.

Een ander voorbeeld is ZZ Top. Ik vind het nogal zouteloze rock en zelfs een plaat als Tres Hombres pakt mij niet. Een zelfde soort gevoel ervaar ik bij een band als Supertramp, maar dat heeft meer te maken met de zang waar ik totaal niet van hou.

Verder voel ik weinig tot niets bij het beluisteren van bands als Coldplay en Muse, terwijl ik bepaalde andere bands en artiesten uit die hoek best kan waarderen.

The Cure. Leuke band en best redelijk in mijn straatje, maar wat er zo geweldig aan zou moeten zijn ontgaat me volledig. Enkel Faith komt hier op een 4* uit, de rest (de 3/4 andere albums die ik ken) komen niet verder dan 3*.

Het MBV-kwartje ligt hier inmiddels op zijn kant trouwens.

The Smiths, My Bloody Valentine, Boards of Canada, Talking Heads, Mercury Rev, the Decemberists, 16 Horsepower, Muse, Emerson, Lake & Palmer en The Fall, allemaal bands die ik ooit serieus ben gaan luisteren met het idee dat het wel wat voor mij was, om vervolgens ergens tussen 2* en 3* uit te komen...

MC Hammer - U Can't Touch This

Beiden al eerder genoemd in dit topic: Sigur Ros en Neil Young. Beide artiesten werken in genres waar ik in principe genoeg mee heb, veel vrienden van mij zijn er dol op, en puur vanuit technisch oogpunt vind ik ook wel dat ze prima muziek maken. Maar echt raken doen ze me niet.

Radiohead is toch wel het eerste wat in me opkomt, wat een verschrikkelijke zeikband is dat zeg...

En dan natuurlijk niet te vergeten Coldplay, ook daar kan ik absoluut niets mee.

Pat Metheny; ik blijf proberen. De man behoort ongetwijfeld net als Scofield, Frisell, Abercrombie.. tot de grootste jazzgitaristen van deze tijd. En toch steekt me iets tegen als ik zijn werken beluister. Geen idee hoe het komt. Misschien dat luchtige effect dat hij creëert met zijn spel (al kan ik dat bij een Abercrombie wel appreciëren).

Tom Waits
Bob Dylan
Neil Young
Global Communication
The Doors
Pete Namlook
The Beatles (al vind ik dat eigenlijk gewoon echt kutmuziek)
David Bowie - Ziggy Stardust (alleen Heroes en Low doen het echt goed bij mij)
The Cure (vrijwel alles van ze)

Tool

Bruce Springsteen

Hoewel ik zeker niet tot de hardcore (new) wave liefhebbers op deze site behoor, heb ik wel voldoende interesse in de hoek om niet te snappen waarom de verf bij The Sound niet echt pakt.

AC/DC: Wordt vaak als één van de beste (hard)rock bands genoemd. Nu ben ik zelf een grote fan van dat genre, en toen ik zag dat Back In Black het op één na best verkochte album ooit was heb ik het maar eens uitgeprobeerd. Helaas, ik vind er bar weinig aan: elk nummer lijkt op elkaar, de ritmesectie vind ik saai (met name de drums, die drummer drumt op elk nummer vrijwel hetzelfde drumritme), de zanglijnen zijn veelal hetzelfde (en het maakt mij niks uit of Bon Scott of Brian Johnson zingt) en de teksten gaan over niks meer dat seks en drank. Alleen de gitarist (Angus Young) vind ik nog een beetje interessant, met name de gitaarsolo in Hells Bells vind ik echt geweldig. Maar voor de rest: leuke muziek voor in de kroeg als je dronken bent (of om héél af en toe een nummer van te horen), maar ik kan het onmogelijk serieus nemen.

Dio: Ik vind Dio een geweldige zanger, maar zijn werk met zijn sologroep kan ik niet echt waarderen. Het is wat mij betreft typische jaren '80 metal, niks bijzonders in mijn oren. Dat vind ik wel vreemd, want ik kan zijn werk met Rainbow en Black Sabbath wél goed waarderen. Wellicht komt het door de muzikanten...

Voor de rest nog wat namen: Frank Zappa, The Beatles, The Rolling Stones, David Bowie. Allemaal artiesten waar ik veel (positieve) verhalen over hoor, maar ik heb het allemaal nooit echt kunnen waarderen op de een of andere manier...

Ik denk dat je Sietse nu toch een beetje onderschat

Ofwel: alleen maar artiesten uit de jaren 60/begin jaren 70 in je top tien hebben... Volgens mij moet je gewoon even gaan beseffen dat er ook na 1972 nog goede muziek gemaakt is

Opera

Mobb Deep

Arctic Monkeys

Niet heel slecht of zo en Briste rockmuziek is helemaal mijn ding, maar ik kan er met mijn pet niet bij dat alles en iedereen in de muziekjournalistiek hun eerste twee albums hebben uitgeroepen tot de beste van alle albums die in die jaren zijn verschenen.

Bij Bob Dylan, 16 Horsepower en Tom Waits gaat het ook mis.

Sigur Ros zonder enige twijfel.

Ik ga het hier niet over techno of Rihanna of Bauer en co hebben maar artiesten die door sommigen op MuMe of het grote (rock)publiek hoog worden gewaardeerd.

1. Yoko Ono : vind ik één van de vreselijkste stemmen ooit. Zo goed als ik John Lennon vind, zo slecht vind ik Yoko Ono.

2. My Bloody Valentine : die shoegaze was volledig aan mij voorbijgegaan maar nu heb onlangs nummers van beluisterd en die noise vormt als het ware een muur tussen mij en de muziek.

3. Rage Against the Machine : kan mij absoluut niet boeien, ik mis gevoel en subtiliteit, niet melodieus genoeg.

4. Korn : de hele nu-metal scène ligt mij gewoon niet, met metal zelf heb ik geen probleem.

5. The Fall : onlangs 2 albums ervan beluisterd en hoewel de muziek goed in elkaar zit kan het mij niet raken vanwege de te monotone en drammerige vocalen van Marc E. Smith, ik hoor te weinig emotie.

6. Marc Almond : van hem heb ik enkel een Soft Cell-compilatie vanwege de hits die ik wel leuk vind, maar een solo-album van hem zal ik niet gauw kopen, zijn stem ligt mij gewoon niet.

7. Bon Jovi : hun vroegere hits en albums vind ik nog wel leuk maar de enorme populariteit van deze band kan ik niet vatten, hun rock vind ik te standaard en te voorspelbaar.