Leuk topic, zie veel herkenbare situaties langskomen:

- My Bloody Valentine (de aantrekkingskracht blijft, het genre ligt me, echter elke
keer als ik het weer hoor, snap ik niet hoe mensen dit als geniaal
kunnen bestempelen..

- Sigur ros (muziek ligt helemaal in mijn straatje, die nep-taal blijft irriteren)

- Beach Boys (kan veel sixties muziek goed waarderen, maar Pet sounds, wat
nou geniaal?! Roept ook irritatie op)

- The Smiths (blijf het proberen vanwege de leuke hitjes die ik erg goed vind, snap gewoon niet wat mensen aan de rest van de nummers vinden..)

Verder kan ik zo even geen artiesten bedenken waar ik later alsnog voor gevallen ben..

Het topic drijft nu wel een beetje af. Het gaat specifiek om muziek die, gegeven je eigen smaak of de tips van gelijkgestemden, zou moeten matchen, maar het op een of andere manier niet doet.

Dat LucM in een ruime bui wel eens wat van The Fall of My Bloody Valentine geprobeerd heeft, valt wat mij betreft toch buiten dat bestek.

Naast Springsteen ook nog Eels.

Opeth

Bezit alle elementen waar ik naar zoek in muziek maar het pakt niet

Ik zag hier al Pet Sounds van The Beach Boys, dat geld voor mij ook. Verder The Beatles, The Doors, U2, Steve Vai, Manowar (en andere bands in die richting) en het latere werk van Stephen Stills.

Ik luister vrij veel sixties, maar deze bands werken niet voor mij. The Beach Boys vind ik ontiegelijk flauw klinken, bij de Beatles is dat ook deels zo. Ook de stemmen vind ik bij The Beatles vervelend. Bij The Doors is het Jim Morrison, nu moet ik oppassen voor ik iemand's cultheld afkraak , maar daar zit het hem dus ook in de stem. U2 vind ik gewoon waardeloos, te simpel, te veel hetzelfde. Wat betreft Steve Vai, tja geen idee.. Geweldige gitaristen ben ik normaal weg van (een Satriani bijvoorbeeld vind ik geweldig). Manowar klinkt gewoon 'gay' en die andere Power Metal bands ook. Stills heeft z'n stem naar de klote geholpen, waardoor het niet meer aan te horen is.

Viel mij ook op en dat is jammer. Nu krijg ik het gevoel dat er een riedel artiesten wordt opgenoemd die door velen hooggewaardeerd worden maar absoluut niet door de persoon in kwestie.
Het gaat juist om albums/artiesten die heel erg trekken en waarvan je weet dat het wat voor je moet zijn en je dat ook graag wilt maar wat telkens niet lukt.
Artiesten opnoemen waar ik niks tot weinig mee heb maar die het in het algemeen goed doen kan zo ook wel opnoemen maar daar zijn andere topics voor.
Ook het elkaar proberen te overtuigen was volgens mij hier niet bepaald de bedoeling. Ik zie nu discussies voorbij komen die overal al gevoerd worden en dat was volgens mij niet de bedoeling van dit topic.
Jammer dat velen zich hier toch door laten verleiden........... volgens mij snappen een aantal niet goed wat itchy, de topicstarter, nu wil met dit topic.

Berichten verplaatst naar Muziek > Toplijsten en favorieten > Toplijsten (centraal topic)

Inderdaad, jullie hebben het goed verwoord. Gelukkig pakken de meesten het wel op.
Maar het tweede deel van mijn vraag blijft veelal onbeantwoord: Gebeurt het wel eens dat je opeens wél wordt gegrepen?

Ik zal nog een paar persoonlijke noemen:

Tool inderdaad. Donkere moeilijke gitaargebaseerde muziek is wel mijn ding, maar aan Tool kan ik me alleen maar irriteren. Dat zit vooral in de zang, maar ook in het te ver doorgedreven gepiel. In dit geval probeer ik het niet eens meer, want bij elke luisterbeurt wordt het erger. Doorzetten loont in dit geval dus bepaald niet.

Wire - alles waar de band om wordt geroemd, ik hoor het er maar niet in. Alleen de recente platen kan ik waarderen, lekker spijkerhard. De vroege dingen vind ik vooral veel te rammelend.

Zeker, een band die mij pas recent gegrepen heeft is Interpol. Dat vond ik altijd een quasi-hippe band die alleen maar Joy Division nadeed, maar inmiddels ben ik behoorlijk bijgesteld en staat Turn on the Bright Lights op 4,5*

Ook Pere Ubu vond ik in het begin helemaal niets, maar inmiddels staat The Modern Dance ook op 4,5*

Ja, ik had dat bij The Doors. Altijd wel een bekende band geweest, maar nooit overdreven veel aangevonden. Maar toen ik begin 2007 opeens Love Her Madly aan het eind van een feestje hoorden en in dezelfde tijd Apocalypse Now Redux (met The End) zag, was ik ineens om en heb ik maandenlang heel veel naar The Doors gedraaid (volgens mij een half jaar lang elke dag wel iets van L.A. Woman of Strange Days). Kan me ook helemaal vinden in de recensie die Paalhaas ooit eens neer heeft gepend bij het debuut. Ik vind het nu ook magische muziek.

Met Nick Cave had ik het in de jaren '80 moeilijk, maar toen ik later (halverwege de jaren '90) zijn muziek beluisterde vind ik het ineens een stuk beter en nu is hij zelfs één van mijn favoriete artiesten.

Met Tom Waits kon ik destijds ook niet veel mee mede vanwege zijn stem, maar na een aantal albums van hem geleend en beluisterd te hebben vond ik wel boeiend, de albums die ik van hem heb hebben 4,5* gekregen en ik ga nog meer albums van hem aankopen.

Het debuutalbum van the Strokes had ik destijds aangekocht vanwege goede recensies. Eerst vond ik het teveel een Velvet Underground-doorslag en de zang kon mij niet bekoren (ik dacht er eerst aan het album te verkopen maar had het tenslotte opzij gelegd) maar na een aantal luisterbeurten ben ik bijgesteld en staat het nu op 4*.

Om dan op het tweede deel van de vraag te antwoorden: Met Tom Petty had ik eerst wat moeite, maar dat is achteraf toch goed gekomen. Joy Division, Robert Plant, The Rolling Stones, Mike Oldfield en Muddy Waters zijn er nog een paar.

Deep Purple vond ik eerst niks, en nu zelfs geweldig. Datzelfde geldt voor Crosby, Stills, Nash & Young.

Animal Collective is zo'n band die qua genre in mijn straatje past maar waarbij het lang heeft geduurd voordat deze muziek mij te pakken had. Ik heb Feels wel 10 keer moeten draaien om deze te kunnen waarderen. Dat terwijl ik toch wel wat gewend ben met ontoegankelijke muziek. Meestal volstaan drie tot vijf luisterbeurten.

Interessant topic.

- My Bloody Valentine
- De helft van het ECM-label (het klinkt te steriel)
- GYBE!
- Coil

En wel meer zaken, maar ik kan er niet opkomen..

Ohh zeker, helemaal met je eens. Dat heb ik ook.

- Get Well Soon
- Portishead
- Interpol
- The Strokes
- Bob Dylan
- Beck

Dat zijn er een paar die me nu te binnen schieten.
De eerste wordt wel een mix genoemd tussen Beirut, Arcade Fire, en Bright Eyes, die vind ik respectievelijk goed, erg goed, en geweldig. Maar GWS weet me niet te pakken...
Portishead, ik vind Massive Attack wel goed, Mezzanine is erg mooi bijvoorbeeld... Maar Portishead vind ik verschrikkelijk (en niet alleen de stem)
Joy Division vind ik geweldig, maar ik heb al heel vaak Interpol geluisterd en ik vind er niet veel aan... Af en toe wel aardig, maar meestal vind ik het niks en in totaal maar twee goede nummers (NYC en Evil)
The Strokes snap ik ook echt niet wat iedereen er zo goed aan vindt. Beck vind ik ook niet echt leuk, op Sea Change na, terwijl het volgens mij wel mijn smaak is... En Bob Dylan heeft wel twee 4*-albums bij mij hoor, maar echt geniaal wordt het nergens, en een groot minpunt is voor mij ook de stem...

ben al jaren op zoek naar townes van zandt , de cd ' rain on a conga drum ' als er iemand hem hebt en een copy zou willen maken voor me eeuwig dankbaar aub

mvg

beaster

Hm..

J. Dilla comes to mind. Op de één of andere manier voel ik die producties toch niet zoals anderen, terwijl het me echt iets voor mij leek.

Verder dingen als Jedi Mind Tricks en aanverwanten (soms wel aardig, maar te drama/ wannabe episch naar mijn smaak), Cunninlynguists (vlees noch vis, terwijl veel mensen die mijn smaak hebben het tof vinden) en nog veel meer.

Verder is het natuurlijk de vraag: wat vind je dat in 'jouw straatje past'.

Het lijkt bij mij compleet random welke bandjes die een beetje bekend zijn of gehypt worden goed vallen en welke niet.

Sigur Ros, die is ook wel van toepassing op mij. Daar is het kwartje ook nog nooit écht bij gevallen. Wel een aangename live-ervaring gehad met de band op Lowlands, maar op cd heeft het nog niet volledig kunnen overtuigen. Vooral de rustige nummers met te veel oeehhhs en aaahs worden me te veel. Zodra het wat harder wordt en de drums invallen wordt het al interessanten (Seaglopur bijv.). Maar goed, ik heb alleen nog maar Takk echt geluisterd, dus ik geef het nog niet op

Of ik stug doorzet of niet is trouwens van meerdere dingen afhankelijk. Als iemand wiens muziek smaak ik wel hoog heb zitten het geweldig vindt, dan ben ik toch wel eerder geneigd om nog eens extra goed te luisteren. Als het dan echt niet lukt dan leg ik de cd een tijdje weg, om er later nog eens op terug te komen (of niet..).

Dizze Rascal, ik houd van UK Grime, maar bij deze artiest wil het op een of andere manier niet lukken, en dat terwijl hij toch bij veel andere mensen wel in de smaak valt.

Ook moet ik even aan Bong-Ra denken, evenals bovenstaande erg hoog gewaardeerd in en buiten zijn "straatje", maar zijn muziek, zeker zijn Breakcore releases stellen niet zo heel veel voor; ze klinken meestal zo ongeïnspireerd, alsof hij er geen moeite voor wilt doen; en dat terwijl sommige zij-projecten van hem erg leuk zijn.

Red House Painters. Het pakt me niet, terwijl het toch wel in mijn 'straatje' zou kunnen passen.

De helft van het ECM-label (het klinkt te steriel)




Wellicht een flauwe opmerking van mij, maar hebben jullie dan alle releases van het ECM label gehoord om tot deze conclusie te komen?

Inderdaad een flauwe opmerking. Ik heb er genoeg gehoord om die conclusie te kunnen trekken. De andere helft vind ik wel (erg) mooi hoor, zo moest je dat min of meer lezen.

Dacht ik al. Nogmaals, is een flauwe opmerking mijnerzijds. Het ECM Label vind ik echter een bijzonder label dat ik zeer hoog heb zitten. Bij het rangschikken van mijn l.p. en c.d. verzameling heb ik zelfs alle ECM releases bij elkaar gezet met als gevolg dat ik van bepaalde artiesten, die behalve op ECM ook op andere labels werk hebben uitgebracht (bijvoorbeeld Keith Jarrett op Impulse), niet alle albums bij elkaar heb staan.

- Pink Floyd
- Neil Young
- Screaming Trees

Voor mij zijn dat:

-Fennesz : het hier hooggesprezen Endless Summer heb ik tig keer beluisterd maar telkens weer doet het me helemaal niets. Vreemd, aangezien ik artiesten wiens werk in het verlengde ligt van hetgeen hij doet over het algemeen erg kan waarderen. Moet gezegd worden dat Black Sea wel wat beter bevallen is.

- Thomas Köner: ofschoon ik donkere, ijskoude drones meestal wel goed kan verteren, doet zijn muziek mij voortijdig grijpen naar een ander muziekje.

- ECM : vaak wat meer muziekbehang voor gesofisticeerde huiskamers dan echte jazz in mijn beleving. De dingen van dit label die mij wel raken zijn vaak 100% voltreffers, moet ik er wel bij zeggen.

Sigur Ros/Radiohead: hoewel de muziek van deze twee alternatieve "supergroepen" mij in weze wel kan bekoren, doen de huilerige stem van Thom Yorke mij op de vlucht slaan, en het pathetische gemurmel van Birgisson mij de nagels in het tafelblad zetten van irritatie. Helaas helaas.

juist ja, jou heb ik dus nooit begrepen heh ElMeroMero...fennesz, thomas köner...

Misschien tijd voor een topic 'users waar je niet bij kunt'?

Die, en Tindersticks inderdaad.. beide bands die ik wel zou moeten kunnen waarderen, maar ik vind het te drooperig, traag en weinig spannend.

Portishead is ook zo'n voorbeeld in de triphop.. ik haat hun geluidjes en die stem van dat wijf.

Mercury Rev is ook zo'n band die ik bij tijd en wijlen wel aardig vind.. vond ze live bijvoorbeeld wel indrukwekkend, maar al die zingende zagen en die gekunsteldheid gaan me toch tegenstaan op de plaat, ook het feit dat ze eigenlijk niet echt pakkende nummers weten te schrijven.