In andere forums op MM ben ik geregeld uitgevaren tegen de geluidskwaliteit van sommige cd's. McCartney-cd's klinken als opgepompte MP3's, hoofdpijnverwekkende 'remasters' die de hoge en lage tonen opdraaien en vooral HARD moeten klinken.
Door de jaren heen konden albums die ik veel draaide op vinyl me als cd geen bal schelen...de Beatle-cd's veroorzaakten hoofdpijn, enzovoorts...
Ik heb de laatste tijd geluisterd naar DCC-remasters van Steve Hoffman en het kan allemaal een stuk beter!
Jammer genoeg heeft hij een selecte hoeveelheid albums geremasterd, de bekendsten zijn de McCartney- en Wings elpees tot en met Red Rose Speedway, Ray Charles, jaren '50-jazz. Soms komen de werkjes alleen uit op vinyl (45 RPM-versie van Art Blakey's Moanin'), andere op gouden cd-schijfjes. Een erg dure hobby om alles te kopen, maar er komen nieuwe schijfjes aan (The Band, The Beach Boys) die nieuw en dus (nog) betaalbaar zijn!

ik zeg altijd maar zo als muziek kut is in slechte kwaliteit opgenomen dan is het nog steeds kut in goede kwaliteit opgenomen.

En als muziek goed klinkt in slechte kwailtiet opgenomen, dan kan het nog kut zijn als het in goede kwaliteit is opgenomen.

Sinds ik een top audio installatie heb aangeschaft, ben ik heel anders gaan luisteren. Een derde van mijn platankast klonk ineens kut.
Wat wel grappig is, is dat die aanschaf min of meer samen viel met mijn interesse in ambientachtige muziek. En dat klinkt pas echt tof op een hele goede installatie!

Da's half waar...als je het verschil niet hoort tussen een 128 kbps MP3-tje op je iPod en een goede vinylpersing is er geen man overboord.
Het is alleen jammer als goede en goed opgenomen muziek slecht op cd wordt gezet!

Inderdaad vervelend, waar ik me aan kan ergeren zijn cd's die zo ontiegelijk vlak klinken. Helemaal geen bas erin, dat luistert gewoon niet prettig. Of ''veredelde bootlegs'' met veel tape hiss/geruis.

Uitzondering: Ik heb ook een aantal blues CD's, met opnames uit de jaren 30 etc. dan hoor je dus het vinyl tikken. Dat heeft dan wel weer z'n charme en draagt bij aan de sfeer.

ik denk dat je hem niet snapt.
want ik bedoel te zeggen dat als muziek bagger is als 128kbps is het bagger op de goede vinyl persing.

als de muziek goed is als 128kbps is het geen garantie dat het nog goed klinkt als goede vinyl persing.

En wat ik dus eigenlijk zeg: je nieuwe masters hebben van iets wat je eerst dacht goed te vinden, dus eigenlijk gewoon duidelijk gemaakt dat het bagger is.


Maar even serieus, ik ben helemaal niet zo'n voorstander van al dat geremaster. Ik heb er al zoveel gehoord die de authentieke klank uit zo'n periode helemaal hebben weg gepoetst.
Het gehele tijdsbesef valt dan dan weg en dan veranderd zo'n opname van iets wat in die tijd geweldig was in iets wat heden te dage geen enige bijdrage meer heeft.
Bij de meeste platen gebeurd dat helaas, er zijn enkele uitzonderingen.



Dat ben ik met je eens...waarom iets niet goed doen als het goed kan
Enige voorbeelden remasters die ik zelf heb die ok zijn, zijn Pet Sounds van Beach Boys, What's Going On van Marvin Gaye en Lady in Satin van Billie Holliday.
Die remasters ademen nog steeds de tijdsgeest uit van de opname.

Wijzere woorden bestaan niet in dit topic

Doel je op de mid-jaren-'90 remasters (Witte inlays met miniatuur-cover op voorkant van boekje)? Ik heb zelden zachter klinkende cd's gehoord als die. Amper bas, dun geluid (weinig 'body') en een absurd lage mix. De oudere Macca-cd's klinken voller en harder.

Die remasters zijn inderdaad dodelijk voor het originele materiaal. Ik vermoed dat sommige 'remasteraars' vooral de ruis willen wegdrukken ofwel het geluid HARD mixen.
De Steve Hoffman-mastering (het lijkt wel een reclamepraatje, maar het is een goed voorbeeld) is voor een groot deel een kopie van de mastertape, zonder toegevoegde filters of bass-boosten. Als je de cd met meer volume of bas wil, dan mag je dat zelf regelen met je volumeknop.
Ik vond het verschil tussen de DCC remaster en de remaster uit 1993 (de witte inlay) van Ram bijvoorbeeld ENORM! De DCC klinkt net zo vol en muzikaal als de elpee, de 'reguliere' remaster is vlak en dunnetjes.

Hier herken ik wel wat in. Toen ze begonnen met het uitbrengen van remasters, ergens midden jaren negentig geloof ik, was ik ervan overtuigd dat het een verbetering was. Ik heb veel favoriete albums in een geremasterde uitvoering gekocht, maar in de loop der tijd ben ik er achter gekomen dat het vaker een verslechtering is dan een verbetering.

Om te beginnen is het geluidsniveau veel harder, wat vooral lastig is als je een 5 CD-wisselaar hebt, zoals ik. Maar ik heb het idee dat de technici die zo'n remaster maken voornamelijk alle schuiven van het mengpaneel omhoog duwen en de knoppen van bas en treble flink naar rechts gooien. Vaak klinkt het eindresultaat nogal gekleurd en onnatuurlijk en ik heb zelfs het idee dat er hier en daar geluidsvervorming optreedt doordat de hardste signalen in het rood worden geduwd.
Vaak klinkt zo'n remaster ook minder dynamisch, d.w.z. de verschillen tussen de harde en zachte passages zijn kleiner dan op de originele CD's. Handig voor in de auto en op de iPod, maar op een behoorlijke stereo-installatie is het voornamelijk vermoeiend.

Ik moet er wel bij zeggen dat het niet voor alle remasters geldt. Sommige zijn echt een verbetering. De meeste McCartney-CD's heb ik als de remasters die jij beschrijft en dat geluid vind ik niet bijzonder. Beetje kil inderdaad, al kan het nog een stuk slechter.
Ik ben bijvoorbeeld weer wél blij met de remasters van de Byrds, die fantastisch klinken t.o.v. de originele CD's (al zijn die voor een deel ook anders gemixt) en sommige Bob Dylan-CD's zijn er ook op vooruit gegaan. Verder klinken de HDCD's van bijv. Mike Oldfield en Roxy Music mij als eehh..muziek in de oren.

Die Steve Hoffman ken ik niet van zijn werk (volgens mij zijn die CD's waar bawimeko op doelt hartstikke duur - en waar vind je ze? Ik heb ze nog nooit gezien, geloof ik), maar ik kijk wel regelmatig op zijn site met discussieforums. Daar zie je regelmatig tips over welke remasters wél en welke juist niet de moeite waard zijn.

Ik hoor overigens wel liever CD's dan LP's, want die hebben weer andere nadelen. Maar als het even kan ga ik tegenwoordig voor de ongeremasterde versie van 'klassieke' popalbums.

De cd's die in omloop wáren zijn inderdaad inmidddels enorm duur (vooral als je een onuitgepakte wil aanschaffen); 400 euro ben je maarzo kwijt. Voor de liefhebbers zijn goeie tweedehandsen te vinden voor 70 tot 90 euri. Het gaat om beperkte oplages...
Het schijnt dat je op sommige downloadsites uploads kan vinden in 'lossless'-formaat, zo kun je checken of de hype wel klopt maar dat schijnt dan ook weer illegaal te zijn..;)
Er komen geregeld nieuwe cd's en platen uit van Audio Fidelity (de maatschappij van meneer Hoffman) die redelijk normaal geprijsd zijn (bijv. de naamloze The Band-cd voor 25 euro).
Het loont altijd om de 'remasteraar' te checken of in ieder geval de platenmaatschappij. Sony heeft wat dat betreft een goede naam (Miles Davis, The Byrds), Capitol/Emi erg wisselend, Rhino redelijk...

Hmm, ik neem zonder meer van je aan dat je het verschil in geluidskwaliteit eraan af hoort, maar dit vind ik toch wel erg wilde prijzen, althans voor de vervallen titels (en dat zijn de meesten, volgens mij). Ik probeer mijn maandbudget voor CD's te beperken tot 75 euro, maar op één nieuwe CD per maand kan ik helaas niet leven. Laat staan één in de vijf maanden.

Dat heb ik er dus niet voor over, al vind ik 25 euro voor een heel bijzondere titel nog wel te doen. Maar kun je die dingen gewoon in NL aanschaffen of moet je ze toch overzees bestellen (waardoor er weer verzendkosten bij komen)?

Ben het wel met je eens dat het enorm kan schelen welke technicus of producer een remaster ter hand neemt. Als het even kan let ik er ook altijd op of ze op de achterkant of in het boekje vermeld staan.
Ik merk dat ik al bijna afhaak bij de namen van Peter Mew en Jon Astley, die wat mij betreft een aantal albums van bijv. Joe Jackson en Level 42 geluidstechnisch compleet om zeep geholpen hebben.

Vic Anesini (die deed de Byrds), Bill Inglot, Joe Gastwirt (die deed bijvoorbeeld de Yes-remasters) en Joe Palmaccio staan er bij mij dan weer goed op.

Te gek voor woorden eigenlijk dat veel CD's anno 2009 beroerder klinken dan CD's in de jaren negentig, terwijl het qua technische ontwikkelingen juist precies andersom zou moeten zijn. Ik zou me zelfs kunnen voorstellen dat sommige mensen juist door déze ontwikkeling terugverlangen naar het geluid van de LP.

Ja dat heb ik zo heel af en toe...

Kennen jullie deze al?

MetAlliance

Ik ben ook niet van plan om álle CD's aan te schaffen van het 'MFSL','DCC'- of 'Audio Fidelity'-label. Maar een paar veelgedraaide albums staan zeker op de nominatie!
Peter Mew is inderdaad inmiddels berucht wegens het om zeep helpen van de McCartney/Wings-collectie met zijn remasters uit 1993.
Een beroemd verhaal is een recente remaster van Steve Hoffman van Sgt. Peppers die is afgewezen...de reden was dat er ruis te horen was. Hoffman's argument was dat hij niet had geprobeerd de originele mastertapes te verbeteren (meer bas, meer hoge tonen), maar dat hij zo dicht mogelijk de originele opname probeerde te benaderen en er staat nu eenmaal ruis op de originele band! Als je probeert de ruis weg te drukken (Mew's methode..hij deed ook de armzalige Beatles One) gaat veel van het originele geluid verloren!

Ik heb een remaster van Makaveli The Don Killuminati: The 7th day theory, het album dat nummer 1 in m'n Top10 staat. Ik vind het best raar dat het album al in geremasterde versie is aangezien het album nog geen 15 jaar oud is. Het geluid klinkt erg goed en helder maar ik zou wel willen weten hoe het origineel zou klinken.

Die staat op internet, origineel, tis gewoon hetzelfde alleen minder.

Als er al zoiets bestaat als 'beste remasters' dan mag die accolade van mij naar de Doors-reeks uit pakweg 1999/2000.



Pink Floyd misschien. Jimi Hendrix zeker (ik vind die familie-uitgaves rampzalig).
Bij beide artiesten ben je beter af met de originele cd's.

Da's het gekke; van sommige artiesten verschijnt elke vijf jaar een versie serie remasters (arme fans...) die geregeld eigenlijk geen verbetering zijn van de originele versie...
Maar de platenmaatschappijen zijn dan zo slim er er nét weer een paar 'onmisbare' bonustracks op te zetten.
Slechtse remaster ooit is wat mij de betreft de Beatles "1"; het klinkt alsof er een equalizer en een no-noise-filter overheen is gegaan. Het album verkocht (natuurlijk) als een trein (geen wonder; alle nr. één-hits van de beste band aller tijden)...

Die Beatles-verzamelaar heb ik gelukkig nooit gekocht. Ik houd het bij de (meeste) originele albums en de rode en de blauwe verzamelaar. Die klinken hooguit een beetje flets, maar niet onaardig.

De reguliere Pink Floyd CD's klinken toch niet zo beroerd? Of zijn daar recentelijk ook nieuwe versies van verschenen?
Die Doors-remasters (die van 1999, dus niet de nieuwe mixen) klinken prima, wat mij betreft; een stuk beter dan de eerste uitgaven. Volgens mij was dat in die tijd sowieso een goede serie van Warner/Elektra/Atlantic. De Eagles-remasters uit diezelfde periode waren ook een verbetering.

Maar het meest opmerkelijk waren wat mij betreft de remasters van The Byrds. Ik had tot die tijd alleen een verzamelaar, maar wát een verschil was dat. Die CD's klinken echt mooi, zuiver en uitgebalanceerd, alles op z'n plek, alsof je in je kamer staan te spelen.

De slechtste remasters die ik tot dusver heb ervaren: Joe Jackson's Night and day en Body and soul zijn niet niet te harden. Die van de Scorpions klinken zó schel dat het zelfs met een equalizer niet goed bij te regelen is. En ook de remasters van de Men At Work albums waren echt vreselijk, ondanks de alleraardigste bonustracks. Dat zijn de enige die heb ik teruggebracht naar de winkel. Staan ze je raar aan te kijken...

Nee, ik doel hierbij op de remasters van halverwege de jaren '90. De oude cd's klinken veel warmer en wolliger. De remasters klinken daarmee vergeleken erg schel en dunnetjes. Ik had Atom Heart Mother zelfs beter op een tape staan!!

Bij Frank Zappa hoor ik trouwens nauwelijks tot geen verschil tussen de oude cd's en de remasters (Rykodisc, 1995). Het maakt eigenlijk niet veel uit of je nou een oude of nieuwe cd van hem koopt. Wel moet je met sommige albums oppassen. Er zijn een aantal cd's op EMI verschenen waar bv. de beste versie van Sheik Yerbouti op te krijgen is.

Oja, wat Hendrix-info: Ik bedoelde de oude Amerikaanse cd's op het Reprise-label. De Europese Polydor-cd's klinken ook goed, maar de tracklist van Electric Ladyland klopt niet. De Reprise-versie van Electric Ladyland heeft de correcte tracklist en alles op 1 cd.

Ik heb laatst voor de gein mijn Doors-remasters vergeleken met het soundtrack-album van de Doors-film en de oude, witte Best Of The Doors van m'n zus... Het verschil is meer dan lachwekkend! De soundtrack-cd was zogenaamd geremastered, nou, het resultaat klinkt eigenlijk nergens naar; Nóg slechter dan de originele cd-mixen.
Nee, de 1999/2000 Doors-remasters maken dat met de grond gelijk!


Nu we het toch over remasters hebben.... Is er nóg iemand die de remaster van The Stooges' Raw Power door is gekomen zonder permanente gehoorbeschadiging? Iggy moesten ze eigenlijk ver uit de buurt van een mixboard houden...

Even een citaat: "The Swiss Accident Insurance Fund (Suva) has chosen to warn consumers that today's louder mastering of digital music is more likely to damage their hearing when listening at full volume."
Een van de bewijzen was een track van de Dire Straits (so far away) die van 88 continu geluid (de originele versie) via 93 (1995 remaster) naar 99 db is gegaan. Als je weet dat er gehoorschade optreedt als je langer dan een uur per week wordt blootgesteld aan 100db, dan gaan verzekeringsmaatschappijen zich ermee bemoeien!

Hier kun je verder zien wat er gebeurt bij een foute remaster; het verschil tussen een 'wat rustiger' passage en een pittige drumklap valt volledig weg!

interessant filmpje. Inderdaad maak je vaak mee dat remasters of überhaupt moderne popzooi lelijk vlak en hard geproduceerd is.

Dan klinkt vinyl nog altijd beter:

De remasters die ik heb zijn stuk voor stuk verbeteringen, oa Black Sabbath, The Kinks, Iron Maiden, KISS, AC/DC, John Lennon, George Harrison, Queensrÿche, Gary Moore, Van Halen, Death, Exodus, Megadeth, etc.... (maar ik ben net gek om alles twee keer te kopen, maar ja, ik upgrade graag mijn verzameling).

De enige die weinig toevoegen zijn die van Thin Lizzy en Motörhead.

Dat loudness gebeuren is met name terug te horen bij verzamel cd's, vind ik, waar alles van één artiest knalhard erop is gesmeten, vaak een remaster van een remaster. Waardoor de originele klanken en nuances totaal verdwenen zijn.

Dat laatste klopt niet helemaal; het voorbeeld van een paar berichten terug over de Dire Straits-tracks is afkomstig van 'reguliere' heruitgaves van de band zélf. Dus geen 'tweedehands' remaster, maar iemand die in ProTools de boel 'ns een extra boost geeft zodat de MP3's voor de iPod ook lekker pittig klinken! Dus bij elke 'remastering' wordt er een paar decibel aan toegevoegd.

De door het excellente Audio Fidelity geremasterde cd Deep Purple In Rock staat op #1 in de verkooplijsten van CD-universe! Nog boven de lawine van Michael Jackson-cd's!
Kwaliteit verkoopt!

Inderdaad bawimeko: kwaliteit verkoopt. Ik heb de audio fidelity gold cd van Deep Purple inmiddels binnen en de geluidskwaliteit is uitstekend. Steve Hoffman bewijst met zijn mastering-techniek dat cd's net zo goed kunnen klinken als vinyl. Bij Audio Fidelity staan voor de komende 2 maanden onder andere de volgende titels op de planning: Killer - Alice Cooper, The Soft parade - Doors, Morrison hotel - Doors, Pretenders - Pretenders. Interessante releases lijkt mij zo en daarnaast zijn ze op dit moment nog goed betaalbaar. Het betreft allemaal gelimiteerde oplagen, over een aantal jaren zullen de prijzen gigantisch omhoog schieten.

Om een mooi voorbeeld te geven over de kwaliteit van sommige audiofiele cd's: ik verkocht een aantal jaar geleden een gold disc (MFSL) van U2's Joshua tree op Ebay. De koper gaf mij aan, dat hij de geluidskwaliteit beter vond dan van zijn vinylpersing...

Het laatste klopt niet helemaal. Remaster is met de bedoeling hetgeen eruit te halen wat erin zit. Vooral met oude albums uit jaren 60/70 is het verschil goed te horen. De artiesten destijds speelde het album in maar het resultaat was niet helemaal wat het moest wezen. Wat blijkt later dat als je het nog een keer laat af mixen en laat filteren en ga zo maar door dat er dus wel degelijk verschil in zit. In het begin is het wennen want je denk ineens ze hebben het anders ingespeeld lol, maar wat blijkt dat de sound altijd al zo had moeten zijn, maar vroeger dus niet mogelijk was.
Zo zijn vele klanken en tonen verloren gegaan.

Raffael77 wat jij zegt klopt volgens mij helemaal. Het probleem met sommige remasters is dat het geluidsniveau dusdanig is omhoog is geschroefd (loudness wars), waardoor er geen nuances meer te horen zijn: er ontstaat daardoor een grote geluidsbrij, en dat geldt helaas ook voor sommige 60/70's remasters.