Er zijn zangstemmen waar je niet genoeg van krijgt, die je in vervoering brengen, er zijn ook stemmen waarbij je je oren wil dichtstoppen, dat heeft iedereen. Vaak hoor ik van "ik vind dat nummer goed omdat ik die stem graag hoor" of "die stem kan ik niet aanhoren". Zijn er albums die je hoog heb gequoteerd enkel om de stem, al vind je de songs minder?
Wiens zangstemmen of wat voor soort (bas, falset ...) hoor je graag, welke heb je het moeilijk mee of welke hoor je absoluut niet graag en geef liefst ook de reden.

Let wel, wij hebben het hier enkel over de STEM, niet over de compositorische kwaliteiten van de zanger(es) of de songs zelf.

Laat ik de aftrap geven.

Zangstemmen waar ik veel van hou :

Roy Orbison : die melancholie die je diep raakt, die snik in zijn stem.
Antony Hegarty (Antony and the Johnsons) : gevoelige, breekbare en zuivere stem, vooral daarom heb ik hun albums 4,5* of 5* toegekend.
Michael Stipe (R.E.M.) : zijn stem brengt mij in hogere sferen.

Ik hou veel van soulstemmen wegens hun bereik en soepelheid en het liefst rauw.
Voorbeelden : Sam Cooke, Marvin Gaye, Stevie Wonder, Otis Redding.
Ook van volle stemmen van soulzangeressen zoals Aretha Franklin, Irma Thomas, Ann Peebles, ook Amy Winehouse kan ik erbij rekenen.

John Fogerty (Creedence Clearwater Revival) : rauwe, messcherpe bluesstem.
Evis Presley : diepe, in blues gewortelde stem.
Paul Simon : vanwege de rust die zijn stem uitstraalt.
Beatles : zowel de stem van John Lennon, Paul McCartney als George Harrison hoor ik graag.
Bee Gees : machtige stemmen met enorm bereik.
Everly Brothers : hun samenzang is magisch. Hetzelfde geldt voor Crosby, Stills, Nash & Young, the Byrds en Hollies.
Bono (U2) : vanwege de passie in zijn stem.
Michael Jackson : dat spreekt voor zich.
Agnetha & Frida (ABBA) : gloedvolle passionele zangstemmen.
In tegenstelling tot velen heb ik geen probleem met de stem van Bob Dylan (rauw, doorleefd en uniek).

Dat is toch op geen enkele manier geheel los van elkaar te zien?

Geheel los kun je dit inderdaad niet zien, maar een goede stem maakt het nummer toch veel aangenamer dan als ze wordt gezongen met slechte stem.
Aretha Franklin bv. heeft geen noot van haar repertoire zelf geschreven maar ik vind haar een fantastische zangeres.

Nee, en dat gaat ook nooit gebeuren. Al is de stem nog zo mooi, als de rest niets voorstelt, dan vind ik het echt niet goed hoor. Andersom kan het wel. Sterke songs gezongen door een stem die ik niks vind, krijgen alsnog een onvoldoende, want dan luister ik er gewoon niet graag naar.

Leuk topic , LucM !

Je noemt allerlei vocalisten , die mij ook dierbaar zijn.
Je omschrijvingen vind ik prima gekozen.

De stemmen van Agnetha & Frida waren meer dan uitstekend geschikt voor de ' Abbasound' . Hun stemmen zijn prima in orde , maar m.i. niet uitzonderlijk en dus in principe vrij gemakkelijk inwisselbaar.. Het zijn de op maat gesneden composities die het hem doen.
Gelet op jouw (ook niet al te lang)rijtje vocalisten, LucM , vind ik die twee dan toch wat misplaatst aandoen. Dan liever eerst een Janis Joplin of Bonnie Raitt genoemd.
Bij Paul McCartney's stem bewonder ik de flexibiliteit. Van zoete en helder gezongen ballads tot werkelijk rauw gezongen rock and roll.
Ik ben blij dat je Antony noemt. Omstreden , dat wel. Maar een ieder zal het er over eens zijn (hoop ik) : een zuiver en uitzonderlijk stemgeluid.
Over uitzonderlijk stemgeluid gesproken ; een stem die je gelijk uit duizenden herkent : Johnny Cash. Ja , dat viel me een beetje tegen Luc , dat je die niet gelijk opnam in je rijtje haha

Vervolgens kan ik beginnen met een aantal m.i. onvergetelijke stemmen aan dit topic toe te voegen , maar dat laat ik graag eerst aan anderen over.

Mijn lijstje was nog niet volledig, George.

Janis Joplin en Bonnie Raitt vind ik ook geweldige zangeressen die over een rauwe en doorleefde stem beschikken.
Joni Mitchell is ook een van mijn favoriete zangeressen vanwege haar soepele en lenige stem. Kate Bush moet ik ook vermelden vanwege haar zeer aparte stem waarmee ze zeer hoog kan gaan.
Nog een zangeres die een heel mooie en volle stem heeft is Brenda Lee. Uit diezelfde periode (begin jaren '60) ook Patsy Cline.

En ja, ik hou ook van die diepe, zware stemmen zoals Johnny Cash en Nick Cave (daar had ik in eerste instantie moeilijk mee) en ook van de bezwerende stem van Jim Morrison.

Freddie Mercury heeft een krachtige stem die goed bij de sound van Queen past.

Ik denk dan gelijk aan George Michael. Erg goede stem maar de muziek kan mij maar matig bekoren.

George Michael vind ik ook een erg mooie stem hebben, al vind ik zijn muziek soms wat minder. Cliff Richard reken ik ook niet tot mijn favoriete artiesten maar ik hoor hem erg graag, ik vind hem een zeer aangename en gemoedelijke stem hebben.
Neil Young moet ik natuurlijk ook vermelden, misschien niet altijd toonvast maar het gevoel dat hij in zijn stem heeft. Steve Winwood vind ik ook een prachtige gloedvolle bluesstem hebben.

Frank 'The Voice ' Sinatra bewonder ik met name om zijn weergaloze timing. Eigenlijk ken ik zijn gelijke daarin niet.

Een groot artiest , wiens kwaliteit ik volledig onderken , maar waarvan ik de stem soms moeilijk kan verdragen is Willie Nelson.
Aan die neusklank van hem kan ik maar niet wennen.
Frank Boeyen, een respectabel Nederlands artiest , heeft geen last van een neusklank ,maar zijn stemgeluid kan mij niet bekoren. Dat ligt niet aan Frank , maar aan mij . Nerveus en kriebelig , ja , dat maakt Frank mij. Sorry.

Van de zangeressen 'voor mijn tijd' bewonder ik vooral Ella Fitzgerald , Etta James , Billie Holiday , Ruth Brown , Linda Hopkins , Sarah Vaughan , Bessie Smith , Alberta Hunter ,Mahalia Jackson , Peggy Lee en uit Frankrijk vanzelfsprekend Edith Piaf.
Het is de emotie ; het doorleefde , timing en het unieke van bovenstaande stemmen wat mij zo treft .

Ben ik het niet mee eens, ik luister bijvoorbeeld liever naar ''To Make You Feel My Love'' in de originele versie van Dylan (met versleten stembanden) dan naar de cover van ''nachtegaaltje'' Adele...

Dit gaat ook op voor Leonard Cohen's Hallelujah, die de laatste jaren te pas en te onpas is gebruikt/misbruikt door jonge zangers en zangeressen met loepzuivere en toonvaste stembandjes.
Toch krijg ik daar persoonlijk maagrispingen van en gaat er niets boven de versies van Grootmeester Cohen zelf, ondanks het feit dat zijn stem klinkt als Treebeard van Lord Of The Rings

Maar ja, ik heb nou eenmaal een grote, persoonlijke voorkeur voor doorleefde, kapotgezongen, authentieke en rokerige stembanden...

Leuk topic!

Ik vind dat Neil Young de mooiste stem ter wereld heeft. Zijn breekbare en gevoelige (counter)tenor vind ik magisch. Hij is echter objectief beschouwd een vrij slechte zanger zonder enige techniek.

Voor de echte falsetstem moet je bij King Diamond wezen. 24/7 loepzuiver, en dan zo ontiegelijk hoog! En nu ik het toch over metal heb: de grunt en scream van Chuck Schuldiner. Wat scheller, maar daardoor wel altijd verstaanbaar.

Joni Mitchell heb ik ook een zwak voor, haar stem was ultiem op Blue. Altijd loepzuiver ook al slingerde ze soms aardig door de bocht. De sopraan vind ik sowieso het mooiste type vrouwenstem. Emmylou Harris en Grace Slick completeren de top 3.

Graham Nash vind ik de beste harmoniezanger ooit (binnen de pop/rockmuziek dan). Zonder zijn licht hese hoge tenor zou CSNY nooit zo goed geweest zijn. Om over The Hollies maar te zwijgen, daar zou dan helemaal niks meer van overblijven. Zelfs compaan David Crosby en Art Garfunkel kunnen niet aan hem tippen.

George Harrison's stemgeluid tussen 1968 en 1971 vind ik ook erg mooi, net als de wat zeurende stem van John Lennon. Beiden hadden een prettige klank, maar ook zij waren technisch niet erg goed. McCartney heb ik minder mee, iets geknepen en soms te veel ritmisch praten i.p.v. zingen (Yesterday, Eleanor Rigby bijv.). De klank van zijn stem vind ik ook gewoon minder mooi.

Tuurlijk is er dan Robert Plant, dat hoef ik verder niet toe te lichten. En onze eigen Kaz Lux ook natuurlijk!

Ryan Bingham's hese, rauwe, doorrookte (?) stem vind ik ook geweldig klinken. Alsof al het zand van de Sahara zich diep tussen zijn stembanden genesteld heeft.

De whiskeystem van Cobain. Die uithaal op 'Where Did You Sleep Last Night' bij MTV Unplugged!

Het zal inmiddels duidelijk zijn dat ik een duidelijke voorkeur heb voor tenorzangers, maar ook de warme bariton van David Bowie (al heeft hij een veelzijdige stem) en Fred Neil vind ik erg mooi.

Alleen met basstemmen heb ik eigenlijk niets.

Voor de beste zangers (objectief beschouwd) moet je in bijvoorbeeld de opera wezen. Zonder microfoon zijn ze achterin de zaal alsnog te horen. Erg knap, maar niet bepaald mijn ding. Ook met te veel gebruik van vibrato e.d. haak ik al snel af.

Van echt versleten stemmen zoals Stephen Stills en Bob Dylan vandaag de dag hebben moet ik niks hebben. Het eentonige geneuzel van Ringo Starr is ook afgrijselijk.
Hoewel ik een grote liefhebber van Lou Reed ben wilt hij wel eens gaan praten i.p.v. zingen.

John Fogerty moet ik ook niet al te lang horen. Leuke muziek, maar hij kan een boom omzagen met z'n stem.

Power Metal zangers en een zanger als Bruce Dickinson of R.J. Dio vind ik ook niets. Erg goede zangers, maar die klank..... Het lijkt net alsof ik in Amsterdam loop tijdens de Gay Pride...

Mijn held Robert ''Bobby'' Martin zingt The Allman Brothers ''Whippin' Post''...

Met name vanaf de 4e minuut

David Bowie is uitermate uniek. Daar had ik het laatst met m'n vriendin nog over.

Daarnaast natuurlijk Eddie Vedder, Maynard James Keenan, Paul McCartney, Billy Joel, Freddie Mercury, Robert Smith, Robert Martin (uiteraard!), Ian Curtis, alle zangers voor Alice In Chains.

Dan zijn er nog een paar speciale gevallen:
- Bono Vox vond ik ooit de sterren van de hemel zingen, maar de laatste cd's klinkt ie zo plichtmatig en 'keurig' dat het me wat begint te ergeren.
- Mick Jagger... Tsja, technisch gezien klinkt het totaal nergens naar, maar als ik dan weer de Stones hoor met DAT stemgeluid...
- Bob Dylan. Kijk, mij zul je niet horen zeggen dat het verschrikkelijk is, maar ik moet het altijd afzetten na 4, 5 nummers...

Dan nog de bodem-divisie van zangers:
- Rihanna. Geen uitleg nodig hier.
- Axl Rose. Zie Rihanna,
- Al die kunstmatig klinkende stemmen uit een vocoder (Akon ), al die huppelkutjes op al die houseplaten en al die identiek klinkende, 'squeaky-clean-perfecte' nobody's uit al die Idols-shows die na 1 hit vergeten zijn.

Ik mis Chad Kroeger nog in de bodem-divisie.

ik ben bang voor je dat hij zonder al kilometers echo over zijn stem een stukje minder goed in het gehoor zal liggen

Dank je.

Chad Kroeger mag er bij, en ook ene Dinand Woesthoff a.k.a De Aardappel (ik dacht al dat ik er een vergeten was, maar het was dus hem).

Bovendien ga ik me ook steeds meer ergeren aan die post-Coldplay-bands met al die stichtelijk klinkende zangers (als je me niet snapt, denk dan aan The Killers en Carolina Liar).

Genoeg gezeken trouwens. Mijn contributie volstaat eigenlijk met m'n favoriete zangers.

Chad Kroeger hoort thuis in de allerdiepste lagen van de onze planeet, zo dicht mogelijk bij de kern van de aarde

wees niet bang voor mij, ik kan denk ik wel zonder

peter hammill
peter gabriel
david bowie
midge ure
kate bush

Rick Danko:





Levon Helm:

De stem van Mercury is zeker niet alledaags, maar mooi vind ik 'm niet echt. Doe mij dan maar een "Bohemian Rhapsody" van Grey DeLisle.

Enkel met alleen een autoharp klinkt ze helemaal betoverend mooi. (ze doet ook stemmetjes)

Grey DeLisle

Betoverend in meerdere opzichten

(nee, Grey is niet die met de grote blonde pruik in de laatste video)

Deze hoef ik niet uit te leggen, maar de stem van de leadsinger van The Arctic Monkeys kan ik wel uitkotsen.

Zangers wiens stem ik ook mooi vind :
David Bowie
Billy Joel
Bryan Ferry
Piet Veerman

Stemmen waar ik een hekel aan heb zijn geprefabriceerde, robotachtige stemmen (Akon, Flo Rida bv.).
Wie ik ook niet kan aanhoren zijn:
Yoko Ono
Rihanna
Ke$ha
Dinand Woesthof (Kane)
Chad Kroeger (Nickelback)

Ik ben altijd erg onder de indruk van de kwaliteiten van Christopher Rygg van Ulver.
Joanna Newsom mag er ook zijn trouwens.

Mooie stemmen - vrouwen eerst (ook klassiek en jazz ertussen):

India Arie
Cecilia Bartoli
Mary Black
Mary J. Blige
Maria Callas
Sandy Denny
Renée Fleming
Lisa Gerrard
Astrud Gilberto
Emmylou Harris
Chrissie Hynde
Janis Joplin
Anne-Sofi von Otter
Maddy Prior
Julianne Regan
Jill Scott
Tracey Thorn
Cassandra Wilson

Allemaal stemmen die me raken bijv. vanwege het loepzuivere (Maddy Prior en Emmylou Harris), de warmte (India Arie en Cassandra Wilson), het 'koele' (Chrissie Hynbde, Astrud Gilberto, Tracey Thorn) of de kracht en het bereik (Maria Callas, Sandy Denny).

Waarschijnlijk vergeet ik er nog wel een paar - mannen andere keer

Neil Young - spreekt voor zich, luister maar eens Live at Massey Hall.

Joni Mitchell - zowel de jonge (circa Blue) als de oude doorleefde stem spreekt mij zeer aan.

Bonnie Raitt - heb niet veel gehoord van haar muziek, maar haar optreden met Crosby, Stills & Nash bij het Rock 'n' Roll Hall of Fame 25th Anniversary Concert bezorgde mij ernstig kippenvel. Loepzuiver met een rauw randje.

Alison Krauss - Loepzuiver, no matter when, no matter where. When you say nothing at all vond ik, gezongen door Ronan Kearing, een enorm bout-nummer, maar zij raakte wel de juiste snaar.

Gillian Welch - Past in hetzelfde straatje als Alison Krauss, met hulp van David Rawlings, die haar perfect aanvoelt en aanvult brengt ze nummers als Miss Ohio en Revelator naar ongekende hoogten.

Emmilou Harris - Zowel solo als met Gram Parsons een dijk van een stem.

Graham Nash en David Crosby - Betere harmonieën zijn er haast niet.

Rick Danko en Levon Helm van the Band - rauw en pure passie

Roy Orbison - Abnormaal wat voor een geluid die man eruit kan persen

Jeff Buckley - zie Roy Orbison

Johnny Cash - Donkere stem, perfect voor zijn muziek.

Bob Dylan verdient een speciale vermelding; die man heeft in zijn eentje de status van zang binnen de muziek veranderd. Dankzij hem zijn teksten minstens net zo belangrijk. Verder kan ik ook zijn vrijheid waarderen, zonder pardon gooit hij een arrangement om in een live setting.

Verder kan ik ook genieten van aanvullingen die technisch niet geniaal zijn, en sommigen zelfs als storend ervaren, zoals bijvoorbeeld Donna Jean Godchaux bij Grateful Dead.

Heb ik Leonard Cohen, Joe Cocker en Louis gemist?

Er zijn een aantal stemmen waar ik geen genoeg van kan krijgen:

David Eugene Edwards, de latere Wovenhand albums vind ik wat minder, zijn stem verdrinkt vaak wat in de geluidsmuur maar waar ik dit met een andere zanger nooit zou luisteren zorgt DEE er toch voor dat ik het regelmatig draai.

Stef Kamil Carlens, één van mijn favoriete zangstemmen.

Otis Redding, zelfs de lulligste liedjes gaf die man een ongelofelijke power door zijn rauwe stem.

Bob Dylan, eigenlijk kan hij niet zingen toch klinkt het geweldig.

Margo Timmens, de frontvrouw van The Cowboy Junkies, heerlijke stem.

John Lee Hooker, die diepe, donkere stem, geweldig...

Eddie Vedder, ik weet niet precies wat het is met zijn stem, misschien is het omdat het zo vertrouwd is, ben ook al sinds mijn achttiende of negentiende fan van die man, zijn stem brengt mij altijd direct weer terug naar het gevoel van mijn latere tienerjaren.

Michael Stipe, een van de mooiste zangstemmen voor mij, zelfs de mindere R.E.M. nummers kan ik prima horen door zijn zang. Het mooist vind ik zijn geluid op een album als Monster, het contrast tussen het wat zwaardere geluid en Michael's stem is daarop zo goed...

Sivert Hoyem, spreekt voor zich...

Malcolm Holcombe, zijn gruizige stem waarmee hij zijn teksten uitspuugt is een instrument op zich.

Lightnin 'Hopkins, die man had zo'n diepe, troostende stem. Hij klinkt voor mij altijd alsof hij een leuke, relaxte vent zou zijn geweest om bevriend mee te zijn...

Aretha Franklin, luister maar eens naar het Amazing Grace album, een vocaal meesterwerk.

Andrew Bird, niemand kan fluiten zoals Andrew...

Sunny War, prachtige stem, ik ken ook geen andere zangeres die een vergelijkbaar geluid heeft.

Sinead O'Connor, weinig artiesten kunnen mij ook daadwerkelijk ontroeren met hun zang, Sinead kan dat wel, de emotie die zij in haar muziek brengt, ik geloof haar ook echt.

Fiona Apple, ik vind niet alle muziek van haar goed maar door haar stemgeluid luister ik er toch graag naar.

Ray LaMontagne, soms zit zijn muziek op het randje, maar het desolate gevoel dat hij met zijn stem teweegbrengt, prachtig...

Dyzack, Ik ben al een bewonderaar van deze Nederlandse artiest sinds ik hem ergens in de jaren negentig in een kraakpand zag optreden. Daarna altijd gevolgd. Zijn gitaarkunsten in combinatie met zijn stem is ongeëvenaard. Ook zo'n artiest die maar weinig mensen kennen waardoor hij een beetje van jou is.
Met hem heb ik hetzelfde als met Eddie Vedder, zodra hij begint te zingen ben ik gelijk weer een jaar of twintig.

Junior Wells, hij gebruikte zijn stem ook echt als instrument met vreemde klikjes en tongklakken tussen zijn zang door waardoor zijn blues een extra dimensie kreeg. Vooral tijdens gitaarstukken van zijn maatje Buddy Guy ging hij vaak los met geklik en geklak waardoor het geheel nog ritmischer en intenser werd dan het al was

En als een stem mij vervult met nostalgie is dat wel Paul McCartney, ik luister dan ook al naar zijn muziek sinds de vroege jaren tachtig toen ik een jaar of tien was.

Overigens werkt een stemgeluid ook de andere kant op, in theorie zou de muziek van Jeff Buckley helemaal mijn ding moeten zijn maar ik vind zijn stemgeluid echt vreselijk. De muziek is goed, de nummers mooi, de teksten kloppen maar zodra hij gaat zingen krijg ik kippenvel en niet op een goede manier...