Toen ik gisteren na een lange tijd het album Curtains van Tindersticks weer een keer beluisterde kwam de verbazing weer in me opborrelen (wat ik vaker heb);
Hoe komt het toch dat de muziek waar echt emotie in zit nooit door breekt bij het grote publiek? Met emotie bedoel ik echt alle emoties (ik houd zelf ook van Bach tot Soulfly en van Damien Rice tot LCD Soundsystem).
Ik weet dat je over smaak niet kan twisten maar Bettie Serveert voor een niet uitverkocht Rotown en de Toppers in een uitverkocht ArenA Is Nederland zich niet bewust van kwaliteit of te lui om zich in muziek te verdiepen?

NB. Ik dank god om mn blote knieen dat ik bands als Bettie Serveert nog kan zien in een niet uitverkocht Rotown maar u begrijpt wat ik bedoel.

Gemakzucht.

Bovendien is niet iedereen zo bezig met muziek als de mensen hier. Muziek is voor velen een "gebruiks-voorwerp". Leuk om als achtergrond op te hebben staan, maar niet om emotioneel mee verbonden te raken.
Dat laatste moet je nl. ook leren, en dat doe je door er veel tijd aan te besteden. Daar heeft niet iedereen zin of interesse in (ieder zijn hobby nietwaar).
Top 40 klinkt makkelijk en leg een willekeurig bandje uit de top 40 naast een grootheid op MuMe als bv Sufjan Stevens dan weet je al wat ik bedoel. Sufjan kost je wat doorzettingsvermogen (en als je niet getraind bent wel heel veel van dat vermogen); met een top 40 bandje neurie je zo mee.

Maar het vreemde is dat bandjes als Kaiser Chiefs en Franz Ferdinand hier ook niet de top 40 halen (in Engeland overigens wel maargoed). Dat neurie je ook zo mee. Ik krijg de laatste tijd steeds meer het gevoel dat het he-le-maal niks meer te maken heeft met hoe goed of hoe leuk het liedje is. Kijk maar naar de afgelopen grote hits. Dat is bijna allemaal door een hype of iets actueels. Artiesten voor Azie, Schnappi, Watskeburt, de jongens en meisjes van Idols/Popstars, Ch!pz, Geef Mij Nu Je Angst (door de dood van Hazes) en nu ook weer bijvoorbeeld die Crazy Frog.

Het maakt helemaal niet meer uit of het nummer goed is, als een band eenmaal word gezien als top40 materiaal, komt elke single daar weer in. Er zijn vrijwel nooit meer verrassingen..

Nou, ik denk eerlijk gezegd dat deze vraag wel wat nuancering kan gebruiken. Ik geloof namelijk dat bij veel populaire acts, van Andre Hazes tot U2, de emotie wel degelijk echt is (natuurlijk vooral bij het componeren en het studiowerk, bij concerten zijn echte emoties wat zeldzamer, ook bij undergroundbands).

De vraag zou eigenlijk moeten luiden: Hoe komt het toch dat de muziek waar verfijnde emotie in zit nooit doorbreekt bij het grote publiek? En dan wordt het antwoord al een stuk eenvoudiger. Om verfijnde emoties te herkennen zul je domweg harder je best moeten doen, omdat die meestal verscholen zitten onder de oppervlakte. Mensen die muziek gebruiken als behang (de meerderheid van deze planeet, vrees ik) zullen daar dan ook nooit in weten door te dringen. Die willen de snik van Hazes en de jammerklacht van Bono, omdat die nou eenmaal zo uitbundig in het opzichtige patroon van hun muzikale behang zijn verwerkt.

Blijft de vraag of je hier rouwig om moet zijn. Maar dat is een hele andere discussie.

Het heeft ook met intellect te maken. Over het algemeen zijn de mensen die zich verdiepen in muziek toch redelijk slim. De mensen die houden van Frans Bauer, skihut muziek of De Toppers zijn meestal iets minder slim. Die mensen willen herkenbaarheid in de muziek, waardoor ze het fijn vinden als elk nummer hetzelfde klinkt.

Mijn WO-vrindjes lopen anders weg met Frans Bauer en skihutmuziek, en ik denk dat ze een Sufjan of een Devendra maar zeikmuziek vinden maken. Maargoed, je zei ook 'meestal'.

Ik voel me inmiddels hyperintelligent als iemand die emotie kan vinden in het abstracte electronicwerk. Hebben al die rockertjes niks van terug hé

Maar je weet toch dat er een smalle lijn loopt tussen hyperintelligent en stapelgek?

Daar hebben wij rockertjes nou weer geen last van

het heeft alles met promotie/pr te maken, als er geen aandacht in populaire media wordt besteed kun je het vergeten.
kijk maar naar Kane, tis afschuwelijke "muziek" smaken verschillen maar bij Kane kan ik daar niet bijkomen, maar goed that's me
zoiets is alleen een succes doordat die kop van dinand op iedere tv zender is en zijn "muziek" grijsgedraaid wordt op de radio, na zoveel aandacht en reclame wordt iets hoe slecht het ook is vanzelf wel populair.

ik zie het ook bij Toto na 1988 hebben ze geen mediaaandacht meer gekregen, na 1995 bijna o,o zelfs, nummers worden niet mkeer op de radio uitgezonden, waardoor normale radioluisetraars denken dat ze niet meer bestaan, Toto kan nog overleven omdat ze de naam nog mee hebben uit de '80s en dat ze al een grote fandom hadden die hun niet uit het oog zijn verloren, maar de radio en het grote publieke aandacht zijn ze kwijt door de mediastilte nu.

kortom niks met de mzuiek te maken, puur om de aandacht van de media.
zo denk ik erover dan.

Het heeft zowel met intelligentie, interesse en leeftijd te maken. Sommigen beweren zelfs met muzikale intelligentie: Freud bijvoorbeeld (niet diegene hier op het forum) was heel slim maar had van muziek geen verstand. Ik hou het veeleer op het herkennen van knappe composities, juiste verhoudingen. Erg wiskundig: vele wiskundigen zouden trouwens een ongewone passie voor muziek hebben, en de composities van Bach zitten, zoals jullie weten, wiskundig vernuft in elkaar.

Maar Totoman, populariteit is inderdaad vaak een kwestie van pr.

tegelijk

Veel mensen doen ook gewoon maar wat de anderen doen: kijk maar naar de mode op straat.

Oei, ik ben indertijd gezakt op wiskunde
En Bach vind ik erg mooi. Wat nu?

Maar als ik je redenatie goed volg is Toto alleen maar populair geworden omdat ze in de jaren '80 veel media-aandacht kregen.

Om het even in een eenvoudig syllogisme te gieten:
Je kunt alleen maar populair worden bij veel media-aandacht > Toto was populair > Toto kreeg veel media-aandacht.

Het is inderdaad ook veelal voorgeschoteld en voorgekauwd door de media, veel mensen nemen ook gewoon niet de tijd om pakweg een album van tool of laat staan beefheart te beluisteren, waarbij je echt moeite moet doen om de schoonheid en genialiteit te ontdekken.
De commerciële muziek is toch veelal vluchtig, simpel en inwisselbaar.

Dat je bent gezakt voor wiskunde op school zegt niets over jouw wiskundige intelligentie. Einstein is het klassieke voorbeeld. Mss dat je onderpresteerde omdat het systeem je niet lag.

Inleveren die CDs.

Ik vind het een beetje een gevaarlijke stelling om te zeggen dat mensen met intellect daardoor ook wel naar 'betere' muziek zullen luisteren. Er zullen zoveel tussenliggende factoren zijn... Ik kan me bv. indenken dat slimmere mensen betere banen krijgen en dus meer geld te besteden hebben om zich uitgebreid in de muziekwereld te storten (concerten bezoeken, cd's kopen). Aan de andere kant zal een optreden van Froger in de Arena ook wel wat kosten.

Ik vind die bewering niet zo gevaarlijk, hoor. Ik heb nooit beweerd dat je een genie moet zijn om Thelenious Monk te kunnen appreciëren...
Uit ervaring, ik heb al veel studentenjobs gedaan, weet ik dat intelligentere lui (ze hoeven daarom nog niet gestudeerd te hebben) meer waarde hechten aan een goede compositie. Dat zie je bij andere kunstvormen toch ook? Het moet op een of andere mannier 'kloppen'. En dat kloppen heeft alles te maken met de juiste verhoudingen. Maar die verhoudingen moeten wel eerst ontdekt worden en daar komt de intelligentie kijken. Dit weegt niet voor elke song even zwaar door: sommige composities zijn moeilijker dan anderen. Je kan het ook op verschillende niveau's bekijken:
Een grote groep vindt Snoop goed omwille van de herkenbare gangsta talk. Ze luisteren niet verder dan *** en ***. Ook een grote groep vindt Snoop Dogg lekker alleen vanwege de herkenbare hiphop- beat. Alles met een hiphop beat is dope. Een iets kleiner gedeelte houdt van z'n rhymes gecombineerd met die hiphop-beat, want die sluiten mooi aan. Een nog kleiner gedeelte vindt dat de muziek erbij ook naadloos aansluit bij de rest. Een alsmaar kleiner wordende groep vindt het enorm hoe hij met die hiphop-elementen speelt... en het toch laat 'kloppen'. Nog een kleinere groep ontdekt de samples die op een knappe mannier in de song zijn verwerkt .... en gaan zo maar verder.
Snoop Dogg is een artiest die een breed publiek aanspreekt vanwege de basis die een grote groep aanspreekt: de herkenbare hip hop- beat en de gangsta rap. Maar neem nou gewoon eens dat herkenbare weg. Totale ontreddering. De kleinere groepjes die dat herkenbare niet nodig hadden om hem te appreciëren zullen blijven, de rest gaat door naar 50 cent. Zo ongeveer.
Vergelijk het met de Simpsons: als je de onderbroekenlol, practical jokes en slapstick wegneemt, zou het dan net zo populair zijn? Omwille van de dialogen, de interferenties,... ? En wie zou er dan kijken?
Ik druk geen oordeel uit ofzo.

De vraag was:

Vervolgens gaat het hier over intelligentie en moeilijke composities. Maar de emotie zit toch vaak ook in de simpele composities, op de juiste manier uitgevoerd. Jack White die een vrij simpel liedje als Jolene zingt met heel veel gevoel. Heeft niks met ingewikkelde composities te maken. Ik wil hiermee helemaal niet zeggen dat ingewikkelde composities emotieloos zijn, ik zeg alleen dat het niks met elkaar te maken heeft.

Heb je het publiek tijdens zo'n Froger concert wel eens gezien? Mij maak je niet wijs dat daar erg veel intelligente mensen zitten. Maargoed, er zijn natuurlijk altijd uitzonderingen.

Het is bijvoorbeeld ook zo dat vrouwen veel minder interesse hebben in muziek, waardoor zij ook veel vaker blijven hangen in de top 40.

Pardon ?

De meerderheid van de vrouwen bedoelt hij. Dat moet je tussen de regels lezen, schat.

Ohhhhhhhhhhhhhhhhhh, bedoelde hij dat !

Precies. Het zegt natuurlijk al veel dat op deze site 95% van de users van het mannelijke geslacht is.

Maar dat komt natuurlijk omdat er hier een hoop dichtgetikte lijstjes-nerds zitten. Dat schrikt af.

Dat kan ook nog met internetgebruik te maken hebben, maar ik begrijp wel wat je bedoelt hoor, ben alleen beetje allergisch voor generaliseren.....

Ik heb vooral altijd de indruk gehad dat mannen veel fanatieker, passioneler tot obsessiever met zo'n dingen kunnen bezigzijn dan vrouwen

Om het met een cliché te zeggen: Een vrouw zal sneller zeggen "en nu moet ik even stoppen, want ik moet nog aardappelen halen", terwijl een man bij zichzelf denkt "ik eet morgenvroeg wel twee boterhammen meer"

Hoe meer lijstjes-nerds hoe beter, wat mij betreft, ben er zelf ook 1

Dan ben ik dus toch een man, altijd al gedacht

Haha dat ken ik!

Ik zal ook eerder een album of een song volledig uitluisteren, i.p.v. opeens de muziek uit te zetten.
Bijvoorbeeld als ik moet stofzuigen,zal ik zelden de pauzeknop gebruiken. Dan wacht ik liever tot het plaatje gedaan is, vooraleer in actie te schieten.