Als het dan toch over country gaat, mag Bowling Green(1956) van The Kossoy Sisters ook wel wat meer aandacht verdienen. 9 stemmen vind ik vrij weinig.




Welke ook in de soundtrack van O Brother, Where Art Thou wordt gebruikt.

En als we dan toch bezig zijn Five Days in July(1993) van Blue Rodeo, met z'n schamele 4 stemmen, ook even vermelden:

Wow, dat Deep Dark Woods van Oldfart is tof zeg. Heerlijk die toetsensolo aan het eind. Ga ik zeker meer van opsnorren...

In het teken van MuMe top X: Scandinavië en omdat het gewoon een parel is...



Ingebrigt Håker Flaten / Håkon Kornstad - Elise (2008)
Jazz

Net een recensie geschreven bij het album, dus lees die. En ook nog een filmpje (geen track van het album, wel een herbewerking van een Noors volkslied zoals ze dat op het album ook doen).

Een bijzondere plaat uit dit jaar, met slechts 5 stemmen:

Jenny Hval - Viscera (2011)




Trefwoorden: Rune, Deathprod, folk, electronica

Mijn interesse is gewekt, itchy. Beetje een vrouwelijke Woven Hand? Dat is mijn eerste ingeving na het beluisteren van Blood Flight, in ieder geval... Ik ga het album eens uitzoeken!


Ik heb ook weer een nieuw pareltje te delen, een recente release:



Carsten Dahl Experience - Metamorphosis (2011)

Jazz, en met name experimentele en geïmproviseerde jazz, is helaas geen al te populair genre op MuMe. Carsten Dahl geniet buiten Scandinavië (waar hij wel gerenommeerd is) daarenboven (te) weinig bekendheid, dus weinigen zullen van deze jazzpianist of zijn kwartet gehoord hebben. Maar ik weet vrijwel zeker dat een aantal users op MuMe deze plaat goed zouden kunnen waarderen.

Ik heb een review geschreven bij het album, dus lees die voor wat meer idee van wat de plaat inhoudt. Maar in a nutshell, denk bij het geluid van de artiesten individueel een beetje aan artiesten als Keith Jarrett, Cecil Tayler en Albert Ayler. Het geluid van het kwartet als geheel doet misschien ook wel wat denken aan Dans les Arbres uit 2008, maar dan met wat minder gefriemel, wat meer harmonie en wat meer explosieve improvisaties.

Mijn eindejaarslijstje gaat hij in elk geval ruimschoots halen.

De namen die je noemt vind ik geweldig, dus mijn interesse is gewekt. Ik zal 'm eens opzoeken

Het werd weer eens tijd voor een update, dus weer een hoogtepunt uit de 90's van mijn kant.

Met slechts 11 stemmen lijkt dit wel één van de meest ondergewaardeerde en onbekende hoogtepunten in de elektronische muziek te zijn. Een unieke verzameling van meerdere genres waaruit een uniek nieuw genre wordt gecreërd.

Add N To (X) - On the Wires of Our Nerves (1998)


Genre: Electronic, dance, punk, avant-garde, psychedelic rock.
Soortgelijke artiesten: Alleen invloeden. Tangerine Dream, Suicide, Cabaret Voltaire, Kraftwerk, Human League, Giorgio Moroder etc.




Mijn review valt bij het album te vinden. Een echte aanrader!

Girls Against Boys - Venus Luxure N°1 Baby (1994)




Genre: Noircore, hardcore, underground rock
Soortgelijke artiesten: Eigenlijk geen, wel invloeden van oa. Nick Drake, Velvet Underground en Captain Beefheart. Maar dit gaat niet altijd op voor alle nummers.




Mijn korte comment bij het album: ''Enorm vette plaat van Girls Against Boys. De genre-aanduiding Noircore kan ik dan ook zeker goed plaatsen. Enorm donkere muziek met enorm energievolle momenten. De zang is zo ruig als schuurpapier en zo ademrijk als een alcoholistische man van 150 kilo, geweldig! Dit zou nog best eens een 5* kunnen worden, maar ik trap gewoon na 2 luisterbeurten af met een 4,5*'' (momenteel even geen zin voor een uitgebreid stuk, die zin ben ik al even kwijt)

Lekkere cover van die Add N To (X) Murmur One klinkt interessant, een behoorlijke melting pot van verschillende stijlen inderdaad. Ik ga eens meer opzoeken.

Was weer een beetje mijn jazzkennis aan het uitbreiden en stuitte op deze klassieker uit 1954. Een kwintet dat mede legendarisch is geworden doordat naamgever Clifford Brown en pianist Richie Powell (broer van) nog geen anderhalf jaar na het maken van de opnames om het leven zouden komen in hetzelfde autoongeluk.
Maar zo legendarisch is het blijkbaar niet, want slechts vier stemmen op Musicmeter. Dat verdient meer! Het betreft hier geen buitengewoon vernieuwende jazz (van de toen modieuze hardbop-paadjes wordt niet te veel afgeweken), maar man man, hoe vloeiend en met gevoel wordt hier gespeeld, met name door Brown en de mij totaal onbekende tenorsaxofonist Harold Land. Voor de liefhebbers, deze.

Het is een prachtige plaat, met jammer genoeg nog maar 1 stem. Die van mij volgt ook nog.
Je kan het moeilijk met iets vergelijkingen. Het past het beste bij een oude donkere grieezelfilm.
Vreemde instrumenten worden gebruikt en de zangeres haar stem is erg mysterieus.
Een echte aanrader!

Fantastische plaat inderdaad, Sandokan! Al heb ik 'm zelf ook nog veel te weinig geluisterd, dus dit is een mooie reminder dat het weer eens de hoogste tijd is

Light Bearer - Lapsus

Een erg sterke Metal plaat, met een gitzwarte sfeer en heerlijke screams. Ik kan niet direct iets vinden waarmee je het kan vergelijken maar ik ben dan ook niet zo'n Metalkenner.

Dan kom je uit bij Fall Of Efrafa, daar zaten de leden van Light Bearer eerst in. Na de triologie zijn ze er mee gestopt. Een aanrader!

Dit was ik even uit het oog verloren, maar blijft een gaaf topic. Ik post maar eens iets van een album dat ik nu beluister.




Van het album Old Time Relijun - Uterus and Fire (1999)

Ontzettend originele gruizige rock 'n' roll met een behoorlijke hoofdrol voor de drummer. Een surrealistische combinatie van rock 'n' roll, country en blues. Beetje Trumans Water meets Violent Femmes. Zeker de moeite waard!

Nog maar eens eentje.

Will - Word Flesh Stone (1992)




Genre: Gotische donkere electronic met minimalistische invloeden vermengt met een monnikenkoor. En voeg daar maar stampende drums en spannend keyboardspel aan toe.

Een droefgeestige ballade van een man die tevergeefs uit de relatieve anonimiteit tracht te treden;

Dit nummer lange tijd niet gehoord. Bedankt

Pas de probleme.

Klaus Schulze & Andreas Grosser - Babel (1987)
Genre: Analoge Electronic.



In wezen een 60 minuten lange compositie! Uitermate indrukwekkend. Zweverige synthesizerwaves van Schulze in een gevecht met de aardse pianotonen van Grosser.