Topic geopend naar aanleiding van Paalhaas' statement dat rockmuziek de tand des tijds beter doorstaat dan andere genres. Iets wat mij complete onzin leek.

Simpel te weerleggen ook want er wordt nu ook nog steeds naar oude muziek geluisterd buiten het rock genre. Genoeg hiphop platen van eind jaren '80, begin jaren '90 die nu nog erg populair zijn en gewoon in de winkel liggen. Ook naar oude jazz platen wordt nog geluisterd. Kind of Blue heeft hier 85 stemmen en die plaat komt al uit '59! En dan heb ik het nog niet eens over klassieke muziek gehad.

Op MuMe is het rock genre ook verreweg het populairst. Ik neem dan aan dat dat op veel andere algemene muzieksites ook zo is (lijkt me een eerlijke aanname), dus ook op 3FM. Logisch dat die platen dan de top 100 halen. Bovendien stond er, naast alle vluchtige pop, het meeste rock in de top 40 in de jaren '90 (maar pin me daar niet op vast).

Als de muziek substantiële relevantie, urgentie, ... (in welke vorm dan ook) bezit, overleeft ze de waan van de dag of van het tijdperk - denk ik.

Het lijkt me sterk dat rock een langere levensduur zou hebben dan b.v. hiphop ... Hoe lang kennen we rock? Vijftig jaar, da's bar weinig. Er zijn zoveel factoren die meespelen ... die we nu helemaal niet kunnen inschatten, denk ik.

Het gros van ons zijn qua "muziekervaren" schatplichtig aan dit tijdperk. Hoe ver kunnen we terugblikken? Veertig, vijftig jaar ...

Maar goed, een mens dient te kunnen leven met beperkingen ... laat ik even die veertig jaar in beperkende vogelvlucht bekijken.

Ja, rockmuziek lijkt langer mee te draaien ... maar is dat niet een logisch resultaat van het overaanbod in die sector? Er is nu eenmaal meer verleden te vinden in rockmuziek, dan in b.v. hiphopmuziek. Doordat er meer verleden te vinden, is er een reële kans op romantiseren van dat verleden. Wat toch frequent voorkomt, me dunkt ... temeer omdat ik veelvuldig opmerk bij mezelf

"Zulke platen worden niet meer gemaakt"

is een zinnetje dat ik veelvuldig hoor onder rockliefhebbers. Het verleden is goed, het verleden is groot ... volgens sommigen

Nu kan het best dat binnen een tiental jaren vergrijsde Public Enemy-fans de lof zingen over Flavor Flav of Chuck D. en het roerend met elkaar eens zijn dat zulke artiesten niet meer bestaan de dag van vandaag

Tijdloosheid sja wat moet je er mee? Als je het enkel en alleen op het moment zelf kunt beluisteren

Mijn opmerking, hoe ongenuanceerd die ook was, wordt hier uit zijn context gerukt en gegeneraliseerd. Het ging hier over de top 100 van de jaren '90, die boordevol rocknummers staat. Het gaat dus over een vergelijking tussen de bekende rocknummers uit de jaren '90 en de andere bekende nummers uit de jaren '90. Hierbij denk ik aan house, happy hardcore, hiphop, etc.
Ik kom hier straks op terug, erg interessant topic. Ik heb er zin in! Maar nu moet ik gaan voetballen.

Politieke ambities?

Dat denk ik ook


Ik ben geen autoriteit op hip-hopgebied, maar ik denk dat hiphop een stuk meer gebonden is aan de zeitgeist (Ghettomuziek).


Dat klopt, en dat spreekt in het 'voordeel' van b.v. hip-hop.


Dat komt denk ik doordat de tijd de beste leermeester is. Veel toppers uit die tijd zijn al boven komen te drijven, terwijl veel mensen over de muziek van tegenwoordig nog in het ongewisse verkeren.


Tijdloosheid is wat mij betreft een bewijs van kwaliteit van muziek. Niet voor niets zijn klassiekers ook daadwerkelijk klassiekers en worden ze hooglijk gewaardeerd. De tijdloosheid zelf heb je dus inderdaad niks aan, maar aan de daarmee samenhangende kwaliteit wel.

Het heeft natuurlijk ook altijd met perceptie te maken: wat is tijdloos? Led Zeppelin, The Doors lijken me groepen die muziek maakten typisch voor die tijd: zulke muziek wordt niet meer gemaakt (toch niet op zulke grote schaal), klinkt echt jaren eind '60, begin '70. Kan je dan spreken van tijdloos? Hetzelfde heb je ook met echte hitparade muziek. Als hedendaagse artiesten het weer oprakelen spreekt men van neovormen.
Daartegenover heb je sommige soulartiesten die wel muziek maken waarvan je niet kan horen uit welk tijdperk dit nu stamt. Dus: wat is tijdloos?
Als je spreekt van tijdloos in de zin van 'het wordt nog steeds goed bevonden' is dat natuurlijk ook relatief, veelal cultuurgebonden. Het canon van de populaire muziek wordt bepaald door een blanke, westerse cultuurgroep. De economisch dominante groep. Als je aan de Afro-Amerikaanse groep een canon laat samenstellen zal die er heel anders uitzien dan wat er nu in de tijdloze top 100 lijstjes staan.

Ik begrijp niet wat er aan de Doors typisch '60's is. Als je zonder voorkennis 'The crystal ship' op de radio hoort, denk ik niet dat je kunt zeggen: Hé, dat is erg jaren '60!


Zeker, interessante opmerking, aangezien dat nogal eens over het hoofd wordt gezien.

Psychedelische muziek is een typische muziekvorm uit de jaren eind '60 begin '70. Jimi Hendrix, Pink Floyd,... Ook Funkadelic.

Nou ik denk dat quasi iedereen daarvan wel op de hoogte is

Van hetzelfde laken een broek voor klassieke muziek, die bestaat uit ... taraboem! enkel en alleen Westerse muziek. De rest van de wereld verwordt dan tot folklore.

Dat heb je in àlle kunstvormen, in de literatuur probeert men het sinds kort te vermijden. Voor jou mag dit dan vanzelfsprekend zijn, toch is het dat niet. Pas sinds de jaren '60 (schat ik) is men er zich van bewust.

Ja, er werd in die tijd veel psychedelische muziek gemaakt, dat is zeker waar. Maar om de Doors typisch te noemen, vind ik vreemd. Er was geen enkele band die er ook maar een beetje op leek, en die is er nog steeds niet.

Vertellingen van duizend-en-één-nacht zijn toch reeds lange tijd opgenomen in de "canon" (aaargh, het woord) der "klassieke" letteren?

Ja, daar heb je een punt. Maar gaan we nu alle uitzonderingen als voorbeeld nemen om het mechanisme te ontkennen?

Nou vind ik The Doors niet echt psychedelische muziek maken. Bij het woord "psychedelisch" denk ik aan ellenlange vloeistofdia-shows, veel te lange gitaarpartijen en "de-koetsier-poetst-de-postkoets"-achtige teksten ... Iron Butterfly zeg maar

The Doors vind ik eerder gedoemd klinken ... een beetje zoals Echo & The Bunnymen in hun prille periode

Nééh, natuurlijk niet

The Doors wordt traditioneel ingedeeld onder de psychedelische muziek. Het hoeft daarom niet extreem te zijn. Psychedelische muziek was toen een modeverschijnsel. Als je The Beatles hoort uit de periode hoor je toch een grote gelijkenis?

Ik niet echt

Ik kan wel verbindingslijnen trekken met The Piper at the dawn wanneer ik b.v. Strawberry Fields hoor: dat ietwat lome.

Maar The Doors ... neen. Die zijn toch net dat tikje minder vrijblijvend dan menig psychedelische band.

Ach, meningen kunnen verschillen (ik bedoel hiermee niet dat The Doors vrijblijvend zijn). Ik weet niet hoe ik het precies kan uitleggen maar psychedelische muziek is rockmuziek om op te 'trippen': vreemde, vervormde effecten, gebruik van tamboerijnen ea muziekinstrumenten niet typisch voor rock. Free your mind, je weet wel. Typisch voor die tijdsgeest van eind jaren '60, begin '70.

Jaja

Er zijn heel wat "minden afgefreed"

Het is maar wat je ermee bedoelt natuurlijk... Maar je begrijpt mijn punt toch? Leuke discussie, trouwens.

Psychedelisch vind ik ook erg moeilijk te duiden. Volgens mij hou je daar altijd onenigheid over. Maar volgens mij dobbert ons scheepje een beetje weg van de juiste koers, kijk eens waar we nu weer over aan het zwammen zijn.

Misschien is het leuk om een topic te maken waarin je gewoon kunt kletsen over datgene waar het op dat moment over gaat. Dan kun je nooit off-topic geraken.

Me dombo want ik begrijp je niet.
Deze discussie vind ik inhoudelijk zeer sterk: ik moet gaan nadenken, jongens! En net daarom heel erg boeiend.

De schepen van Columbus dobberden ook de verkeerde richting uit

Het past perfect in deze discussie: het ging over mijn bewering dat The Doors ook tijdsgebonden muziek maakt, nl psychedelische muziek. Dan moet er eerst wel een consensus bestaan (of tenminste moet men toch weten wat de ene partij bedoelt) over wat psychedelische muziek is. Anders kan je gewoon niet meer praten (schrijven in dit geval).

Ik vind hem ook boeiend, maar het ging eigenlijk over de tijdloosheid van muziek en niet over de definitie van psychedelische muziek, toch?

Lees eens onderstaande, Paalhaas.

Ok, prima, ik ben akkoord, hoor.
Maar is heel het psychedelische genre ineens tijdgebonden? En Mercury rev, Bardo Pond, Roy Montgomery, Yume bitsu, en ga zo maar door dan?

[quote]george clinton schreef:


Naar mijn gevoel is Pink Floyd ten tijde van Dark Side of the Moon wél psychedelisch, dit in tegenstelling tot The Doors ten tijde van hun debuut. Waarom? Akoestisch verloren de nummers van Pink Floyd erg veel, terwijl The Doors met een orgeltje en de geëikte instrumenten zichzelf konden behelpen.

Psychedelische muziek bestaat voor mij grotendeels uit min of meer conventionele popmuziek doorspekt met geluidseffecten allerhande ... wanneer de effecten weggestript worden rest er in het gros van de gevallen een aardige popliedje of in sommige gevallen niets.

Wanneer je de nummers van The Doors van hun arrangementen ontdoet, blijven ze hun kracht behouden.

Dit in tegenstelling tot Strawberry Fields ... dat hoe prachtig ook, losgerukt uit de psychedelische context veel van z'n initiële glorie verliest.