Ok kan zijn. Moet eerlijk zeggen dat ik dit genre niet echt volg al heb ik nog wel wat recensies van de laatste PE gelezen die, voorzichtig gezegd, niet erg mild waren.

Jackson Five wellicht.

1. Blackstreet
2. Guy
3. The Fugees
4. Lucy Pearl
5. Big Daddy Kane
6. Q-Tip
7. Geto Boys
8. Paris
9. House Of Pain
10. Shannon
11. Angela Bofill
12. Monie Love
13. Jungle Brothers
14. Fast Eddie
15. Tyree Cooper
16. Stetsasonic
17. Eric B. & Rakim
18. Run DMC
19. Neneh Cherry
20. The Brand New Heavies
21. Womack & Womack
22. Vanilla Ice
23. MC Hammer
24. Kid Creole & the Coconuts[/quote]
25. Newcleus
26. Grandmaster Flash
27. En Vogue
28. B2K
29. Toni, Tony & Toné
30. Lauryn Hill
31. A Tribe Called Quest
32. Public Enemy (voor VanDeGriend, hij heeft er gelijk in)
33. Aaliyah
34. NWA
35. Rahzel
36. TLC

Bij de 40 wil ik beginnen. En laten we proberen het 2 dagen met artiest uit te houden met de discussie

1. Blackstreet
2. Guy
3. The Fugees
4. Lucy Pearl
5. Big Daddy Kane
6. Q-Tip
7. Geto Boys
8. Paris
9. House Of Pain
10. Shannon
11. Angela Bofill
12. Monie Love
13. Jungle Brothers
14. Fast Eddie
15. Tyree Cooper
16. Stetsasonic
17. Eric B. & Rakim
18. Run DMC
19. Neneh Cherry
20. The Brand New Heavies
21. Womack & Womack
22. Vanilla Ice
23. MC Hammer
24. Kid Creole & the Coconuts[/quote]
25. Newcleus
26. Grandmaster Flash
27. En Vogue
28. B2K
29. Toni, Tony & Toné
30. Lauryn Hill
31. A Tribe Called Quest
32. Public Enemy (voor VanDeGriend, hij heeft er gelijk in)
33. Aaliyah
34. NWA
35. Rahzel
36. TLC
37. EPMD

1. Blackstreet
2. Guy
3. The Fugees
4. Lucy Pearl
5. Big Daddy Kane
6. Q-Tip
7. Geto Boys
8. Paris
9. House Of Pain
10. Shannon
11. Angela Bofill
12. Monie Love
13. Jungle Brothers
14. Fast Eddie
15. Tyree Cooper
16. Stetsasonic
17. Eric B. & Rakim
18. Run DMC
19. Neneh Cherry
20. The Brand New Heavies
21. Womack & Womack
22. Vanilla Ice
23. MC Hammer
24. Kid Creole & the Coconuts[/quote]
25. Newcleus
26. Grandmaster Flash
27. En Vogue
28. B2K
29. Toni, Tony & Toné
30. Lauryn Hill
31. A Tribe Called Quest
32. Public Enemy (voor VanDeGriend, hij heeft er gelijk in)
33. Aaliyah
34. NWA
35. Rahzel
36. TLC
37. EPMD
38. The Pharcyde

Deze ken ik volgens mij als pop. Isn't it???

Dan vervangen we die voor de Jackson Five.

Is goed.

Laten we maar beginnen. Ongeveer 2 dagen per artiest. In deze volgorde:

1. Public Enemy
2. Guy
3. The Fugees
4. Lucy Pearl
5. TLC
6. Q-Tip
7. Geto Boys
8. Fast Eddie
9. House Of Pain
10. Shannon
11. Angela Bofill
12. Monie Love
13. Jungle Brothers
14. Vanilla Ice
15. Tyree Cooper
16. Stetsasonic
17. Eric B. & Rakim
18. The Pharcyde
19. Neneh Cherry
20. The Brand New Heavies
21. Womack & Womack
22. A Tribe Called Quest
23. MC Hammer
24. Jackson Five
25. Newcleus
26. Grandmaster Flash
27. En Vogue
28. Paris
29. Toni, Tony & Toné
30. Lauryn Hill
31. Run DMC
32. B2K
33. Aaliyah
34. NWA
35. Rahzel
36. Big Daddy Kane
37. EPMD
38. Blackstreet

1. Public Enemy:

Wat algemene info:
Public enemy is een maatschappij-kritische hiphopgroep uit Long Island, New York, geformeerd in 1982. Snel daarna tekenden ze bij het Def Jam label nadat Rick Rubin Chuck D hoorde freestylen op een demotape. Daarna duurde het nog ongeveer vijf jaar voor hun debuutalbum, Yo! Bum Rush The Show uitgebracht werd in 1987. Public Enemy stond bekend om het bestrijden van het rechtse overheidsbeleid en discriminatie op huidskleur. Leider Chuck-D heeft hierover enkele boeken geschreven en laat regelmatig zijn mening horen in publieke debatten.

Discografie:
-Yo! Bum Rush The Show (1987)
-It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back (1988)
-Fight the Power...Live! (1989)
-Fear of a Black Planet (1990)
-Apocalypse '91...The Enemy Strikes Black (1991)
-Greatest Misses 1986-1992 (1992)
-Muse Sick-n-Hour Mess Age (1994)
-He Got Game (1998)
-BTN 2000 (1999)
-There's A Poison Goin On (1999)
-Revolverlution (2002)
-New Whirl Odor (2005)

Tja, en sinds Muse Sick-n-Hour Mess Age zijn hun albums niet relevant meer

Wat ze waarschijnlijk wel ingebracht hebben bij de hiphop is het laten gelden van je mening over zaken als politiek in hun lyrics.

Dat deze zaken nu meer behandeld worden als voor toen, voor hun tijd.

1. Public Enemy
2. Guy
3. The Fugees
4. Lucy Pearl
5. TLC
6. Q-Tip
7. Geto Boys
8. Fast Eddie
9. House Of Pain
10. Shannon
11. Angela Bofill
12. Monie Love
13. Jungle Brothers
14. Vanilla Ice
15. Tyree Cooper
16. Stetsasonic
17. Eric B. & Rakim
18. The Pharcyde
19. Neneh Cherry
20. The Brand New Heavies
21. Womack & Womack
22. A Tribe Called Quest
23. MC Hammer
24. Jackson Five
25. Newcleus
26. Grandmaster Flash
27. En Vogue
28. Paris
29. Toni, Tony & Toné
30. Lauryn Hill
31. Run DMC
32. B2K
33. Aaliyah
34. NWA
35. Rahzel
36. Big Daddy Kane
37. EPMD
38. Blackstreet
39. Arrested Development

@ Word_Play: we waren al begonnen, dus geen toevoegingen meer. Sorry.

Bij de opkomst van Public Enemy weet ik nog wel dat ik vond dat er merkwaardig veel belangstelling was van muziekliefhebbers die daaróór weinig of niets met het genre hadden. Terwijl ikzelf het niet heel bijzonder vernieuwend of anderszins boven de middelmaat vond. Kan ook onkunde zijn, want het speelt wel in een tijd dat ik de muziek niet erg volgde.

Ik vraag me af wat je rond '87/'88 vergelijkbare muziek vond dan

Net als sq heb ik rond deze periode muziek weinig gevolgd. Vóór deze tijd hing ik aan de radio naar de Verrukkelijke Vijftien te luisteren. Hier werd toch een beduidend ander genre muziek gedraaid. Dit is de periode van mijn einddiploma halen, en militaire dienstplicht vervullen. Muziek stond eigenlijk niet op de prioriteitenlijst. De opkomst van Public Enemy is een beetje langs me heen gegaan, al vielen Fight the Power en m.n. Cop Killer wel op, vanwege de teksten.
Nog steeds heb ik weinig met dit genre. Public Enemy is mij een beetje te rouw, ik zou er geeneens een Best of van kopen. Wat ik met Eminem bijvoorbeeld wel heb gedaan. Het is niet mijn genre, en Public Enemy ligt mij gewoon niet. Knappe teksten, daar niet van, maar niet mijn ding.

Nogmaals, ik volgde het op dat moment allemaal niet zo precies meer, maar Run DMC en Living Colour had je ook; De combinatie Rock-R&B-rap toets ik als ouwe lul toch aan toegevoegde waarde ten opzichte van pioniers als George Clinton en Africa Bambaataa. Ik heb wel een en ander geprobeerd, ook later nog 24/7 Spyz. En ik ben er ook niet immuun voor; van acts als Bad Brains en Cypres Hill heb ik wel nummers die ik wel echt mooi vind. Van PE dus (nog?) niet.

Ik ken alleen It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back en Fear of a Black Planet. Goede platen maar het zet me niet echt aan meer PE te gaan beluisteren. Chuck D is een behoorlijke MC maar zeker niet een van mijn favorieten. Als het om politieke rap gaat luister ik liever naar Immortal Technique.

Mooi, het komt al beetje op gang

Ben zelf geen grote fan van PE, maar zo af en toe een plaatje vind ik best leuk. De debuutplaat kan naar mijn inziens wel beschouwd worden als een hiphop-kraker. Mede door de goede teksten.

Cop Killer is van Body Count.



Wat heeft PE met rock&rap-combinatie te maken?

Ik ben zelf niet zo thuis in alle scheidingen tussen genres/stijlen en benamingen, en word altijd zenuwachtig van mensen die vinden dat dat moet om muziek te beoordelen. Ik zal uitleggen wat mijn associaltie is.

Ik meende dat PE niet standaard R&B is of 'gewone hiphop' als dat al bestaat, maar op zijn minst een wat stevigere variant. Vandaar mijn vergelijkingen met andere combinaties van zwarte/dance/soul/funk/rap/roots-muziek en rock. Als ik PE met de betere hiphop of R&B moet vergelijken zou ik misschien volstaan hebben met 'te weinig soul'.

Soul heeft het zeker wel (al zijn veel tracks inderdaad nogal druk en agressief). Maar met rock-invloeden heeft het echt niets te maken.

Dat veel mensen die daarvoor niets met hip-hop hadden PE opeens wel waardeerden vind ik niet zo heel vreemd. Het is toch wel heel wat anders dat alle rap die er daarvoor was.

Je zal gelijk hebben. Het blijft moeilijk om zinvolle dingen te zeggen over muziek die je slecht kent. Je zal me ook niet betrappen op een definitief waarde-oordeel over PE. Wát ik echter heb gehoord van PE raakt me emotioneel niet in het minst en meer bedoel ik niet met 'weinig soul'.

Ik vind het verder ook niet erg hoor . Ieder z'n smaak. Ik zou het vreemd vinden als iedereen dit goed zou vinden. Maar je argumenten kwamen wat vreemd op me over.

Oh, ik dacht dat we bij de veertig stopten. Nevermind.

Laten we aan de volgende beginnen.

2. Guy

Wat algemene info in het Engels:
This seminal R&B trio was the first group to sport the new jack swing sound, essentially traditional soul vocals melded to hip-hop beats, with credit for the genre's invention going to founder, multi-instrumentalist, and super-producer Teddy Riley. Riley formed his first band, Wreckx-N-Effect, while still a teenager, with brothers Markell Riley and Brandon Mitchell; Guy followed a few years later in 1987. Its first incarnation featured vocalists Aaron Hall and Timmy Gatling. Their self-titled debut album was an instant smash, producing the R&B hits "I Like," "Groove Me," "Spend the Night," and "Teddy's Jam." Meanwhile, Riley found himself in strong demand as a songwriter and producer; in 1988, Riley produced Bobby Brown's Don't Be Cruel, the album that helped new jack swing cross over into the pop mainstream. Riley has also worked with Kool Moe Dee, Michael Jackson (Dangerous), Stevie Wonder, Keith Sweat, Jane Child, and SWV, among others. In between albums, Guy contributed songs to the soundtracks of Do the Right Thing and New Jack City.

By 1989, Guy was in turmoil; Riley's brother Brandon Mitchell was killed in a shooting, and the group became involved in an acrimonious split with manager Gene Griffin over money. 1990's The Future featured Hall's brother, Albert Damion Hall, in place of Gatling and spawned R&B hits in "Let's Chill," "Do Me Right," "D-O-G Me Out," and "Long Gone." However, by the time Riley and Guy finally started to attract media attention for their innovative and influential work, the trio had broken up. Riley concentrated on his production and songwriting career for several years before forming the band Blackstreet with vocalists Chauncey "Black" Hannibal, Dave Hollister, and Levi Little. The quartet released a self-titled debut in 1994. Aaron Hall released his solo debut, The Truth, in 1993; brother Damion followed in 1994 with Straight to the Point. Guy reunited in 1999, issuing Guy III early the following year.

Discografie:
- Guy (1988)
- The Future (1990)
- Guy III (2000)

Ben er nooit zo kapot van geweest, Jodeci was leuker in dat aalgladde genre.

Teddy had het beter bij Wrecx -n-Effect kunnen houden .

Ik vind (b)The 2 Live Crew(/b) ook leuk, zeker als je het naast de moderne wannabe's zet.
staat jelaas op deze site maar 1 van hun album's zelf heb ik ook part II van dat album en er moeten nog meer zijn.

jammer niks meer van deze met alles wat los en vast zit spottende mc's te horen