ps. ik luister er nog steeds af en toe naar(eens in maand/ 2 maanden) en vooral de megamixes vind ik meesterlijk!
sommige nummers gaan na 3 keer vervelen maar is na een 1/1,5 jaar weer leuk.

@ Alwood, kijk anders eerst even wat de bedoeling is van dit topic.

Guy is ook niet zo heel bijzonder alhoewel de recensies van hun albums altijd erg positief waren. Teddy Riley was in die tijd groot in de R&B (oa ook met Blackstreet). Verder is het niet zo Guy veel heeft teweeggebracht in de latere ontwikkeling van het genre.

@Reijersen, SORRY HOOR!!!
ik vond dat deze artiesten in delijst misten en dat ze wel degelijk lijden aan "vergane glorie"

maakt niet uit hoor. Misschien dat we een volgende ronde doen al dit topic beetje animo weet te trekken. Onthou hem maar, en discussieer gezellig mee.

Natuurlijk had 2 Live Crew er ook bij moeten horen, maar ja, je was net iets te laat.

Ik heb nog nooit van Guy gehoord. Tot zover mijn bijdrage in deze discussie .

haha, bedankt voor je weloverwogen woorden.

Ik ken ze wel van naam, maar ik heb er nog nooit iets van gehoord. Teddy Riley is natuurlijk een bekende producer en zou later nog bekender worden met Blackstreet.

Ook ik kom bij deze klanten niet veel verder dan: nog nooit van gehoord.

Teddy Riley ken ik natuurlijk wel (al ken ik geen volledige Blackstreet plaat). Hij is volgens mijn bescheiden mening met zijn vriendjes toch wel verantwoordelijk voor een van de allerbeste R&B platen aller tijden: No Diggity.

Goh, toch nog iets bijgedragen aan deze discussie .

Blackstreet staat op nr 38 in de lijst dus nog even geduld om verder over deze groep te praten.

discussie loopt niet door, laten we maar vast met de volgende beginnen.

3. The Fugees

Lijkt mij een groep waar de discussie nog lang kan worden. Hebben wel wat teweeggebracht denk ik zo, we zullen zien.

Algemene Informatie:
The Fugees is een Amerikaanse groep, waarvan het repertoire voornamelijk bestaat uit hiphop, beïnvloed door soul en reggae. De leden van de groep zijn rapper/producer Wyclef Jean, rapper/zangeres Lauryn Hill en rapper Pras. Zowel Jean als Michel zijn afkomstig uit Haiti; Hill is Afro-Amerikaans en afkomstig uit South Orange, New Jersey. De groep heeft twee albums opgenomen, waarvan één, The Score, een groot succes was en verschillende Grammy's won. De leden gingen in 1997 hun eigen weg. Hill en Jean begonnen een succesvolle solo-carrière, terwijl Michel zich vooral richtte op het maken van soundtracks en acteren

Discografie:
- Blunted on Reality (1994)
- The Score (1996)

The Fugees komen dit jaar met een nieuw album, toch? Nieuwe single heet Take It Easy.

Serieus Zou leuk zijn.

Oftewel, hoort niet in de lijst thuis volgens jou??

Ja, ik ben serieus. Op de site kan je een (te korte) snippet horen van het nummer. Maar of ze in het rijtje thuishoren, ligt eraan of de comeback succesvol is natuurlijk.

Ik vind dat The Fugees toch het grootste deel van hun succes aan Lauryn Hill en Wyclef Jean te danken hebben. Pras was altijd die ene gozer die "B-D-B-D-B-D-B-B-D-B-BO!" rapte op "Vocab (Salaam's Remix)". Hij heeft vorig jaar nog geprobeerd om een comeback te maken met Win Lose or Draw, maar hij is allang niet meer relevant.

Thanx voor de tip. Klinkt toch best oke. Afwachten wat het gaat worden.

Laten we dan maar doorgaan met de discussie of The Fugees.

Ghetto Superstar van Pras vond ik altijd wel een leuk nummer, maar dat lag misschien meer aan ODB . Van The Fugees heb ik nooit de moeite genomen er een album van te checken alhoewel ik het best leuke muziek vond.

The Score is toch wel een hip-hop mijlpaal anders.

En erg goed verkocht. Vind het persoonlijk ook een topplaat. Denk dat The Fugees voor veel nieuwe hip-hop artiesten als voorbeeld staan.

The Score ken ik nog niet goed genoeg, maar wat ik ervan heb gehoord, is inderdaad erg goed. Ready or Not en Killing Me Softly vond ik destijds leuke tracks en eigenlijk nog steeds wel. Daarna zijn de wegen van de Fugees gesplitst. Lauryn Hill heeft met The Miseducation of Lauryn Hill wat mij betreft een briljante plaat uitgebracht (Ex-Factor is echt fantastisch). De Unplugged-cd heb ik ooit gekocht nadat ik Adam Lives in Theory en Oh Jerusalem heb gehoord (ik vond ze schitterend). Maar helaas: het album is teveel van hetzelfde en dat gewauwel tussendoor is ook niet echt bevorderlijk om de cd in mijn spelertje te deponeren. Van Wyclef Jean ken ik The Ecleftic en dat is een goede, lekkere plaat met genoeg ideeen erin verwerkt om origineel te zijn. Pras had een hit met Ghetto Superstar, wat mij betreft (ik ben het eens met BoordAppel) vooral door Ol' Dirty Bastards inbreng (en een beetje door het schattige stemmetje van Mya). Ik ben wel redelijk benieuwd naar het reunie-album.

Heb de CD maar weer eens opgezocht. Draai The Score niet zo heel vaak meer, maar het blijft zo op zn tijd toch een lekkere plaat.

De volgende is aan de beurt:

4. Lucy Pearl

Algemene Informatie: (in het engels)
For many years, there has been a glut of slick, soulless R&B and hip-hop where talent is obscured by the canned packaging. Members of three bands who broke from that stale scene — En Vogue, Tony! Toni! Tone!, and A Tribe Called Quest — have formed the alter ego Lucy Pearl. With rock star makeovers gracing the cover and good press, you'd expect some crossbred, innovative results. But the new hip-hop, soul, rock, and R&B adventures are buried in the last third of the album. Until then, Dawn Robinson's rock hard vocals, Raphael Saadiq's melodic and guitar talents, and Ali Shaheed Muhammad's knack for intricate beats seem lost in a gloss of overproduction, forgettable lyrics, and cookie-cutter melodies, despite some trippy jazz beats and the witty "I Can't Stand Your Mother." The groove finally gets hot with the Chic-inspired "Don't Mess With My Man" and blasts into the scathing music biz attack "Hollywood" — is this the real Lucy Pearl? Drawing samples from Albert Collins and Notorious B.I.G., the trio mixes up a super-loose feel, acoustic guitars, old-school machine beats, and guest raps from Snoop Dogg and Q-Tip. The inventive, witty "Lucy Pearl Tells" looks back on college and growing up in the '80s, even calling up the Alabama A&M Marching Band covering the first Lucy Pearl single "Dance Tonight.

Discografie:
- Lucy Pearl (2000)

Na de hitsingle "Don't Mess With My Man" niet veel meer van gehoord. Vaak wordt er gezegd, teveel kapiteins op één schip. Maar de plaat die ze afgeleverd hebben staat wel als een klassieker. Hij staat ook bij mij in mn top 10.

Luister de plaat nog best vaak, ook heb ik op mijn computer nog een nr staan die niet op de cd staat, maar dat is ook niet zo'n heel goed nummer.

Toch loopt het vaak niet zo goed af met groepen die opgebouwd zijn uit meerdere topartiesten uit andere groepen, jammer, vooral in het geval van Lucy Pearl.

Heb alleen de single gehoord, was wel een lekker nummertje.

Als je van funky r&b/soul houdt kan ik je de gehele cd zeker aanraden. Ook voor een zacht prijsje te verkrijgen.

Was het niet als éénmalig project bedoeld?

Dat kan best inderdaad.
Heb ze er nooit over gesproken

Die single was best ok inderdaad maar verder ken ik er niets van.

Idem .