Ergens wel, hoor... Ik moest vroeger niks hebben van hip hop. Door vrienden van me raakte ik in de pop-punk en nu metal. Later ging ik echte punk (ook van die brakke emo) luisteren, evenals black en death metal en hardcore. Toen ging ik naar de indie toe, en in 2005 ging ik ineens naar de hip hop. Nu luister ik eigenlijk niet anders meer, op een paar van mijn oude favorieten na (Bane, Rage Against the Machine, Skyfire, Saviours).

Door Sage Francis ging ik hip hop luisteren, omdat ik vantevoren altijd dacht dat hip hop over bitches en money ging, en Sage Francis dat niet deed. Aesop Rock, MF Doom, Mos Def, Talib Kweli en vooral Kanye West droegen hier ook aan bij.

Later begon ik toch naar gangster rap te luisteren, en nu storen mij die onderwerpen ook niet meer. Conscience rap moet ik trouwens helemaal niks meer van hebben, op de namen die ik hierboven noemde, na dan. Cage, Atmosphere, moet er niet aan denken.

Mijn smaak is toch wel heel erg veranderd in de afgelopen jaren. Misschien is opbouwen niet het juiste woord, maar heet dat gewoon verandering. Zelfde gaat voor kleding; toen ik een jaar of 12 was, liep ik altijd met die mongolenshirts van bands als Slipknot. All black. Als je er dan op terugkijkt, denk je toch wel: Hoe kan ik dat ooit gedragen hebben?

Datzelfde heb ik nu met muziek als Reel Big Fish en Fall Out Boy. Hoe kan ik dat ooit geluisterd hebben?, denk ik bij mezelf.

Ik denk toch wel dat ik in de hip hop blijf hangen. Luister er nu naar sinds 2005 en er zijn niet echt nieuwe dingen bijgekomen. Ik luister nu ook wel naar soul, maar nooit zal dat de hip hop in gaan halen. Ach ja, misschien dat ik ooit nog iets tegenkom wat het tij weer doet keren... maar zo erg verdiept in de artiesten van de oude school en de underground als ik nu doe, heb ik nog nooit gedaan met muziek. Vroeger kwam alles me aanwaaien (internet heb ik het dan wel over; niet tv).

Leuk verhaal Harco. Ik zou dat ook eens proberen.

Als we dan toch bezig zijn met de kennismaking tot hip-hop-verhalen dan doe ik ook maar mee.

Tot mijn 12/13/14e luisterde ik alleen de muziek die op radio of TMF kwam maar die periode heeft iedereen wel gehad. Daarna ging ik vooral naar indie-bandjes luisteren zoals Franz Ferdinand, Maximo Park etc. Op een gegeven moment kwam er nauwelijks meer wat leuks uit in dat genre en had ik het ook wel gehad met al die nummers die wel redelijk veel op elkaar leken. Tegen die tijd ontdekte ik ook MuMe en ging ik dus op zoek naar wat nieuws. Toen kwam ik bij hip-hop uit zoals Jedi Mind Tricks en Immortal Technique. Net als Harco dacht dat hip-hop daarvoor alleen maar over auto's en vrouwen ging maar het kon dus ook anders.

Bij mij kwam er pas echt vaart in toen mijn computer kapot ging en ik dus naar wat goede reviews op deze site besloot Illmatic van Nas te kopen. Ik was echt binnen een paar luisterbeurten verkocht. Daarna kocht ik het ene album na het andere. Hip-Hop uit de begin jaren '90 met de Wu-Tang Clan, A Tribe Called Quest en Mobb Deep vond en vind ik nog steeds de beste hip-hop die er gemaakt is.

Ik merk nu dat ik ook heel anders naar muziek luister. Eerder downloade ik heel veel losse nummers op Limewire en later keek ik bijvoorbeeld vaak welk nummer het meeste stemmen had bij een bepaald album. Nu luister ik bijna nooit meer losse nummers. Hele albums luisteren vind ik een stuk prettiger.

Ik denk ook niet dat ik ooit helemaal afstap van hip-hop. Ik heb nog heel wat albums in gedachten uit de '90's die ik binnenkort wil beluisteren en misschien komt de wat nieuwe hip-hop (Def Jux en MF Doom bv.) er ooit ook wel eens in bij mij.

Ik heb me voor m'n dertiende nooit echt in muziek verdiept, waarom zou ik niet weten, want tegenwoordig kan ik niet meer zonder. Hip-Hop maakt daar een groot deel van uit.

Het begon toen ik Gorillaz hoorde bij een maat van mij, ik was niet eens zo heel onder de indruk van de muziek zelf, maar had destijds toch geld zat en al snel had ik hun eerste plaat in bezit.
Raakte ik erg aan verslaafd, en ook al waren er enige hip-hop invloeden in hun muziek te vinden, bleven de grote deuren voor mij toch nog een poos gesloten. Want in plaats daarvan begon ik me meer te interesseren in Linkin Park, Limp Bizkit, System of a Down, Korn, Alien Ant Farm etc. (als ik er nu op terugkijk: op SoaD na, allemaal rommel).

Toen begon ik me zijdelings te interesseren in 2Pac (net als menig Hip-Hop-beginner), en al vlot vergat ik bovengenoemde bands en luisterde ik enkel en alleen naar 2Pac en verwanten. Vooral Death Row toen, toen de 50 Cent hype aanbeland was, deed ik er niet aan mee, maar toen Beg For Mercy uitkwam vond ik dat wel interessant. Toen snel alles ingehaald met het aanschaffen van Get Rich Or Die Tryin.

En toen brak er een stilte van ong. een jaar aan, heb toen af en toe een plaatje gekocht, maar was meer met andere dingen bezig.

Al rap ontdekte ik Limewire (dan spreek ik nu over zo'n 2 jaar geleden), en ik downloadde van alles en nog wat, maar wel binnen de kaders van Hip-Hop. En wanneer ik op een hip-hop forum belandde kwam ik erachter dat 50 Cent en 2Pac helemaal niet de besten waren, naast het indruk maken op anderen met Eazy-E en N.W.A. kocht ik The Infamous en Enter the Wu-Tang (36 Chambers) en op de dag van vandaag vind ik dat nog steeds twee toppers. Andere platen volgden al snel, o.a. A Tribe Called Quest, B.I.G., De La Soul, Raekwon en GZA passeerden de revue.

Laatste tijd ben ik er niet zo heel actief mee bezig, ben nu de metal-wereld een beetje aan het verkennen, en ook andere genres vangen mijn aandacht dezer dagen, maar een goeie Hip-Hop-plaatsgaat er nog steeds (en waarschijnlijk voor eeuwig) in als zoete koek.

En zo geschiedde het zo ongeveer....

Leuk om te lezen hoe de muziek tot jullie is gekomen. Geen van jullie die zelf ooit een muziekinstrument heeft bespeeld? Maar ja, misschien ander topic. Maar zonder gekheid. Ik denk dat smaak ook kan afhangen of je zelf instrumenten bespeelt of niet. Je hebt dan vaak een andere manier van luisteren.

Ik wou altijd drummen, nooit van gekomen.

Drummen heb ik wel gedaan. Dat was mijn hobby vroeger.(Naast Beatboxen). Wat ik drumde probeerde ik te beatboxen, maar ook leerde ik het van muziek.

De hiphop muziek zat er bij mij al vroeg in doordat ik mijn over buurjongen leerde kennen die al wel ouder was dan ik. Ik luisterde wel naar andere muziek soorten zoals U2, Phil Collins, Sting, The Police en heb dus eigenlijk de jaren 80 ook megemaakt. Kwa hiphop begon het met BDP, PE, Juice Crew en Schoolly D. Op school deden we aan breakdance met vrienden. Niet veel later kocht ik mijn eerste cd van Ice-T - O.G. Original Gangster. Sinds dien ben ik altijd door gegaan met cd's kopen. Ook heb ik meegedaan aan de rage Kris Kross kledendracht. Los hangende broeken en oversized Shirts. Ik heb destijds nog een exclusieve shirt gehad van Cypress Hill met die skalet van Black Sunday album. Die kwam in black light te voorschijn. Ook in het begin van 90 hoorde ik voor het eerst nummers van D.I.T.C., Ultramagnetic, Pete Rock & CL Smooth en Gang Starr en ga zo maar door. Ik zat er zo in maar ook kwam dt dat eigenlijk vroeger meer vrienden van hiphop hielden dan van andere Genres.

Gang Starr's - Daily Operation is altijd speciaal geweest omdat het mij opgekrikt heeft toen ik moest vluchten met mijn moeder en 2 zussen. Ik herkende mijzelf vooral in verhalen van gebroken gezinnen waar over gerapt werd.

Ook hoorde de vette samples maar wist niet waar ik moest zoeken dus was destijds alleen hiphop nog. Wel kocht ik cd's zoals Jazzmatazz, This is Jazz wat invloeden had van Jazz muziek en artiesten.

'96 was het jaar dat ik begon met de groep PLB en stond voor P Rick, Lil' Raffa & Big Willie Style. Niet veel later kwam Joker er bij namen we een andere naam. DVC was geboren en ook onze namen hebben we veranderd Preacherick, Lil' Raffa (Mr. Beatbox), Big Willie, Joker, B-Simple, MC Fear, Dragon & IDI.

Al gauw onstondener problemen over wat voor beats en wat voor soort invloeden we gebruikten want er waren er 2 die altijd het voortouw wilden nemen en moet zeggen dat we het zo lang hebben volgehouden omdat we allen zo gek waren van muziek maken.
Ik ben wel altijd het buitenbeentje geweest omdat ik altijd trouw ben gebleven aan de hiphop waar ik mee ben opgegroeid.

'00 was het jaar dat we er definitief mee kapte. Te veel ruzies en verschillende belangen. Ben er ook achter gekomen dat het niet mijn brood verdiensten werd dus hield het voor gezien.

Op dat moment ben ik mij ook gaan bezig houden met diggen in de samples. Ik werd ook wel Oldschool genoemd omdat ik niet mee wilde doen aan Timbaland tijdperk en dat soort producties. Ik wilde weten waar het vandaan kwam en ging opzoek. Funk, Soul en Jazz waren de muziek soorten die mij steeds meer wisten te raken en ben dus meer naar dat soort muziek gaan luisteren.
Waar ik wel altijd erg goed in was het herkennen van rappers en scratch samples van andere nummers. Ik hoor dagelijks nog samples in de house scene van hiphop.

Ook ben ik na 2000 daar geweest bij dat soort feesten en het was er reuze gezellig. Bij hiphop feesten kwamen vaak van die stoere binken die wat wilde zijn wat ze niet waren en zijn uit op ruzie.

Anno 2007 en ik ben bijna jarig. 30 wordt ik al wer en start als het meezit mijn eigen zaak volgend jaar. Funk & Soul, Jazz en Hiphop zal er veel gedraaid worden. Ik maak er een swingende tent van.

Bijdeze wil ik sorry zeggen tegen diegene die ik het wel moeilijk heb gemaakt hier en hoop dat we voortaan rustig verder kunnen praten zonder gediss en gescheld. Het leven is al moeilijk genoeg geweest.

Als producers doen J. Raws, Madlib. Oh No, Pete Rock, Jazzy Jeff, Thes One en aankomend Talent Damu mij het meest op dit moment. Vergeet er nog een paar te noemen Dilla, Young Einstein en Fat Jon. Hiphop leeft no steeds in mij maar selecteer wel wat ik erg graag wil hebben en welke niet.

De meeste mensen weten wel wat voor hiphop hedendaags nog goed is en daar wil ik het bij houden.

Mooi stukje Raffael! Succes met de zaak.

Gaaf stukje, raffael!

, vet om te lezen.

Bedankt allemaal. Ik heb alles zo kort mogelijk geschreven omdat het anders te lang werd.

Damu

Sommige mensen hebben van die mooie verhalen. Daar kan ik echt niet aan tippen

Ik denk dat mijn liefde voor hiphop ongeveer begon op 11 of 12 jarige leeftijd. In die tijd luisterde ik vooral metal zoals Limp Bizkit, Korn, Linkin Park, Papa Roach. De albums die mijn interesse richting hiphop verschoven waren toch vooral The Marshall Mathers LP, 2001, Skull & Bones, Restless. Gewoon stoere hiphop die je ook nog wel geregeld op tv zag. In de loop der jaren zoek je dan naar meer natuurlijk. Dus ik kwam dan eerst uit bij die half jaren 90 shit zoals Nas en Wu-Tang. Later kreeg ik ook door dat er nog heel veel vette hiphop uit begin jaren 90 en eind jaren 80 stamt, wat ik toen weer veel ging luisteren.

Op dit moment luister ik toch vooral naar jaren 90 en jaren 80 hiphop. De nieuwe hiphop weet me een tijdje al niet zo heel erg te boeien, maar ik ben er van overtuigd dat dat wel weer komt. Ik luister meestal hiphop soms ga ik eens kijkje nemen in andere genres maar dat is heel sporadisch eigenlijk.

Ik weet niet of men hier op zit te wachten, maar vooruit dan hier mijn relaas.

Mijn liefde voor rapmuziek begon ongeveer in begin jaren '80 toen ik nummers als rapper's delight , maar ook Cokaine in my brain , van Dillinger hoorde, daarnaast rappo clappo van Joe Bataan, Het waren eigenlijk van die disco'Gimmicks, maar er werd wel in gerapt, wat ik prachtig vond. LAter maakte ik kennis met Melle Mel en vervolgens luisterde ik ontzettend veel naar de radio om ergens iets van rap op te vangen. Ik luisterde naar De Soul show van de Tros waar Ferry Maat iedere week standaard één apart plaatje draaide. Meestal waren dit rapplaten omdat die in die tijd (1982/83) vrij uniek waren. Zo hoorde ik Melle Mel, Kurtis Blow, Twilight 22, Afrika Bambaataa etc. de revue passeren. Ondertussen waaide de cultuur van de hiphop ook over en zag ik vooral op de Dutise tv veel zaken die hiermee te maken hadden. Veel elictric boogie, graffitti en Breakdancing. Dit trok mij erg aan. Ik woonde eigenlijk in een klein stadje waar niet veel gebeurde, maar eht was er wel redelijk multicultureel voor die tijd. Veel jongens (ik ook) hadden familie in Amsterdam of Rotterdam waar veel gebeurde op muziekgebied, dus namen ze veel mee naar onze woonplaats. Er werd veel geexperimenteerd en veel zelf ontwikkeld op breakdance gebied. Optredens in discotheken, op scholen, op straat en dergelijk als gevolg. Qua rapmuziek bleef ik luisteren. Ook begon ik zelf teksten te schrijven. Uiteindelijk werd er een groepje gevormd en hadden we allerlei idealen die we op papier wilden zetten. We maakten zelf beats door te samplen van oude platen. We luisterden ontzettend veel oude platen, eerst van onze ouders later zelf gekochte. Hierdoor leerden we op een bepaalde manier naar muziek te luisteren We konden nummers helemaal ontleden. Indien een rapartiest een plaat had gemaakt dan baalden we soms omdat hij een sample van een plaat had gebruikt die wij net hadden ontdekt en eigenlijk ook wilde gebruiken. Verder leerde we te luisteren naar de manier waarop een nummer in elkaar stak. Was er veel werk ingestoken of niet, was het eventjes in elkaar geflanst, was het juist een ingenieus nummer, etc. Daarnaast leerden we juist heel veel genres kennen, die we soms nog niet eerder hadden gehoord. Zelf was ik al tijden bezig geweest met muziek daar ik vanaf mijn 10e tot mijn 16e piano gespeeld. Daarnaast hadden mijn ouders een ontzettende gevarieerde collectie platen: rolling stones tot Louis Amstrong, van moody blues tot Martinho Davila, van Elvis tot Wim Sonneveld, van Otis Redding tot Lieve Hugo, van Tony Bennet tot Herbie HAncock, van Perry Como tot Mohamed Rafi etc. etc. Dus een breed scala aan muziek. Omdat ik als heel jong kind (baby al) veel werd blootgesteld aan deze diverse muziekstijlen werd mijn smaak ook vrij divers. Mijn muzieksmaak is dus wel degelijk ontwikkeld vanaf mijn opvoeding. In de omgang met de juiste personen heeft hij zich echter verder ontwikkeld. Ik heb, naar mijn mening, geleerd om ieder nummer op waarde in te schatten maar ook om het kaf van het koren te scheiden en kwaliteit te herkennen. Ik vaar hier nu, bijna 40 alweer, ook nog blind op. Maar alhoewel smaak erg bepalend is, zullen kwaliteit en kwantiteit nooit synoniem aan elkaar zijn.

Ikzelf begon actief muziek te luisteren/kopen vanaf mijn 10e, toen was mijn smaak nog beperkt tot top 40 muziek en wat metal/rockbandjes die in die tijd bekend waren. En ook de muziek die mijn vader draaide: van funk tot klassieke muziek, van Bob Marley tot Massive Attack. Mijn eerste rap albums waren No Way Out van Puff Daddy, The Eminem Show, Get Rich or Die Tryin' en Greatest Hits van 2Pac, maar ik raakte pas echt geïnteresseerd in hiphop toen ik voor de eerste keer 'Thought The Wire' van Kanye West op Mtv Brand New zag (Indertijd [=3 jaar geleden] nog Mtv Europe). Ik ging toen op zoek naar het album, en wat ik toen hoorde beschouwde ik als de beste muziek ooit gemaakt. Kanye West, wat een man. Al gauw begon ik de gastartiesten te checken: Talib Kweli, Mos Def, Common.... Tot mijn grote verbazing hadden Mos Def en Talib Kweli heel lang daarvoor nog een album opgenomen genaamd Black Star, welke ik dan meteen bestelde. Deze stijl beviel mij wel, die rauwe "less is more", 90's stijl. Ik ontdekte Illmatic van Nas, The Infamous... deze twee albums zijn nog steeds de twee albums die bij me opkomen als ik het woord "HipHop" hoor. En op een zekere dag kwam ik terecht op deze site en ontdekte ik nieuwe dingen. Maar ik luister niet enkel hiphop, er zijn momenten waarop ik ineens iets compleets anders (Johnny Cash, Nick Drake, en dan die screamo-hype een jaar geleden) ga luisteren alvorens me weer op hiphop te storten.

Ik begon echt met muziek in groep 8 ook gelijk hiphop met 50 cents in da club vind het nog steeds geen slecht nummer. Toen ging ik op zoek naar meer, en vond 2pac en kwam in de 50 cent is wack 2pac da bomb periode, toen begon ik eigenlijk best goed. Ik ging veel method man redman old skool ll cool j een paar coolio songs en en de beasty boyz luisteren.



Op dat moment ging ik naar de eerste en ja je weet hoe dat gaat als je dat niet luistert ben je een sukkel, dus ik ging B2K en veel dirthy south luisteren ook nog wel 2pac vond het niet slecht maar ook nooit goed dus mijn liefde voor muziek werd minder.

Maarja na een tijdje kreeg ik schijt aan iedereen dus ging ik op zoek naar me eigen stijl en kwam toch weer bij HipHop maar nu de echte HipHop het begon nog vrij mainstream 2pac, Nas , Biggie, Xzibit , Eminem, Outkast en dat was half 2e. Nu luister ik dus anderhalf jaar naar echte hiphop en er valt nog veel te leren maar heb denk ik het hoogtepunt voor mij ''Illmatic'' al gehad. Maar er valt nog veel te ontdekken en ik ben nog maar een jonge gast dus ik heb veel aan deze site.

Humes Of the Standard of Taste is een interessant essay van de Britse filosoof dat hier erg nauw bij aansluit.
Klinkt bij vlagen erg elitair en er zijn sommige punten waar ik het niet geheel mee eens ben, maar er zit een kern van waarheid in.
Zo zegt hij dat een verfijnde smaak uitbouwen een kwestie is van oefening (in een specifieke kunst). Als je voor het eerst in aanraking komt met een bepaald kunstobject, kun je eigenlijk geen uitspraak doen aangaande dit werk, omdat het gevoel verward en duister is. Pas na veel in aanraking te komen met die vormen van kunst, merk je de gebreken en de mooie dingen eraan. Niet alleen dat, ook herken je de onderscheidende kenmerken ervan.
Bon, hier valt meer over te vertellen maar dat zal ik niet doen, daarvoor raad ik je aan het essay eens door te lezen.