I Got 5 On It is een bazig nummer. Heerlijke westcoast oldskool vibe.

Mijn thema is: Albumafsluiters.

Ik zat een paar dagen geleden naar een album te luisteren wat in mijn ogen een matig einde had (ik weet eigenlijk niet meer welk album dit was). Dit zette mij aan het denken over andere albums die eigenlijk een matig eind hebben, en juist albums die een sterk einde hebben. De laatste nummers, of in het geval van deze lijst, het laatste nummer, vind ik een onderdeel van een album dat niet moet worden onderschat. Zeker de sterkere albums hebben in mijn ogen een goed einde nodig, om het album echt af te sluiten. Net zoals een goede serie niet kan eindigen met een zwakke laatste aflevering zou een goed album niet mogen eindigen met een minder nummer. En waar het bij een serie belangrijk is dat mensen het jammer vinden dat de serie afgelopen is, moeten ze tegelijkertijd een voldaan gevoel overhouden aan de serie (geen onbeantwoorde vragen, geen onrealistische of onsamenhangende gebeurtenissen om nog even een paar losse eindjes aan elkaar vast te knopen). Albums, zeker conceptalbums, hebben dit in mijn ogen ook nodig.

Een goed eindnummer betekend dus zeker niet alleen dat het kwalitatief goede muziek is, hoewel dit natuurlijk een belangrijk criteria is. Een goede albumafsluiter is een nummer dat het betreffende album een waardig einde geeft. Het geeft het verhaal van het album een mooi einde en zorgt er voor dat het album niet als een nachtkaars uit gaat.



Ik begin mijn lijst met Poet Laureate II van Canibus. Het nummer is afkomstig van het album Rip the Jacker, zoals de meeste mensen hier wel weten neem ik aan (het album heeft redelijk wat stemmen). Het album is een conceptalbum over een van de personaliteiten van de rapper, namelijk Rip the Jacker. Op dit album deelt Rip the Jacker zijn kennis en rapkunsten met ons onder aanvoering van een aantal geweldige beats van Stoupe (die trouwens pas later aan de raps van Canibus zijn toegevoegd). Op het nummer Poet Laureate II rapt Canibus over hoe Rip the Jacker gezien zal worden in de toekomst. Canibus verteld over het talent van Rip the Jacker, en hoe hij in zijn eigen tijd (nu dus) ondergewaardeerd werd: . De verse wordt beëindigd met de volgende lines:


Hierna veranderd de beat en komt Canibus met wat zogenaamde rhymes van Rip the Jacker. Vooral het begin van de verse is ongelofelijk sterk. Canibus (of Rip the Jacker) komt met een aantal tekstuele hoogstandjes, op het gebied van rijmschema's, maar ook zeker qua inhoud. Na nog een andere, weer heerlijke, beat van Stoupe komt eindelijk de originele beat weer op, waarop Canibus het nummer, en daarmee het album, uiteindelijk een waardig einde geeft.

Het tweede nummer in deze lijst is A Story No One Told van Shad. Het nummer staat op het debut album van deze Canadese rapper. Op dit album laat Shad zien een erg talentvolle rapper te zijn met een aardige variatie aan teksten en flows. Na het nummer wild, waarop Shad vooral excelleert met sterke schema's en grappige lines, begint A Story No One Told met een rustige piano. Als de, nog steeds erg kalme, beat er in komt begint Shad met deze woorden:

Hierna rapt Shad over het intrigerende verhaal van een oudere man wiens ziel op een rustige avond ten hemel wordt opgeheven. Tijdens deze trip richting het licht ziet hij zijn hele leven aan zich voorbij schieten, tot het moment dat hij boven is aangekomen en zijn leven ten einde is. Als hij boven is vraagt hij aan god of hij terug mag om zijn leven, dat hij net aan zich voorbij zag gaan, op te schrijven op de straten waar hij altijd rondliep. Hierop wordt hij weer wakker in zijn bed en begint hij, terwijl de tijd stil staat, zijn verhaal met krijt op de straten te schrijven. Op het moment dat hij klaar is gaat de tijd weer verder en lezen de mensen, na bekomen te zijn van de schok die zijn dood teweeg bracht, zijn verhaal. Het ongecompliceerde verhaal van het leven van een hele normale man blijkt het mooiste verhaal te zijn dat ze ooit hebben gelezen.


naar mijn mening een van de beste storytelling nummers, vooral ook omdat Shad het zo geweldig verteld.

Het derde nummer uit deze lijst is Joe Metro van Blue Scholars. Dit nummer is te vinden op het album Bayani. Producer Sabzi en rapper Geoligic behalen een constant hoog niveau op dit album. Het is vrij simpele Hip Hop, maar dat bedoel ik zeker niet als iets negatiefs. De beats zijn relaxte Boom Bap beats met jazz invloeden en allemaal van een goed niveau, met enkele uitschieters. De rapper Geoligic heeft een fijne stem en snijd een aantal erg interessante onderwerpen aan, zonder moeilijk te worden.

Op dit laatste nummer van het album gebruik Sabzi vooral een vrij eenvoudige pianoloop om het nummer een relaxte ambiance te geven. Deze rust blijkt ideaal te zijn voor Geologic om zijn verhaal te doen. Met zijn beheerste stem verteld hij over wat hij allemaal in zijn stad (Seattle) tegenkomt tijdens een ritje met de bus:

Het mooie aan dit nummer vind ik vooral het feit dat Geologic het op zo'n geweldige manier verteld dat je zijn hele verhaal voor je kunt zien. Er zit een clip bij het nummer, maar eigenlijk is die gewoon overbodig. Geweldig hoe een verhaal over een bustrip waarin hij allerlei verschillende mensen ziet met allemaal verschillende achtergronden en doelen zo intrigerend kan zijn. En hoewel zijn teksten weinig moeilijks hebben zijn ze zeker wel inhoudelijk:

3 sterke nummers. Ik was helemaal niet bekend met Blue Scholars. Ik zal het checken thanks.

Na twee rustigere nummers is het tijd om het volume weer even wat hoger te zetten. Ik heb in mijn uitleg over het onderwerp verteld dat het vooral concept albums zijn die een goed slotnummer nodig hebben. Het volgende nummer komt van een album dat weinig concept heeft, of het concept moet zijn dat het lijkt alsof er geen concept in zit...

Het duo Heltah Skeltah, bestaande uit rappers Rock en Sean P (Ruck) bracht in 2008 het album D.I.R.T. uit. Het album is braggedoccio van de bovenste plank. Knallende beats begeleiden de rappers die, beiden met een interessante flow en stem, niets anders doen dan punchlines spitten over beroemdheden die ze belachelijk maken, geweld en over zichzelf. Teksten als: en
Zijn eerder regel dan uitzondering op dit album. In mijn ogen het ideale album om te draaien als je in de auto zit. Om het album een goed einde te geven maken ze op een erg vette manier gebruik van een elektrische gitaar die het nummer nog even wat extra energie geeft. Na een intro waarin ze duidelijk maken dat het toch echt het laatste nummer van het album is laten beide rappers nog één keer zien waar ze goed in zijn.

Erg mooi lijstje Felipe maar dit lijstje van Hessel is echt belachelijk geniaal (alleen al Shad!!!). Grappig ook dat je albumafsluiters gebruikt want ik had er aan gedacht om mee te doen met intro's (ik had er al los drie in mijn kop!)

Intro's heb ik ook nog aan zitten denken inderdaad. Maar op een gegeven moment had ik al een paar afsluitende nummers in me hoofd en ging ik er daar een paar bij zoeken die een mooi lijstje konden vormen.

Het volgende nummer is eigenlijk een nummer waar ik eigenlijk niet meteen aan dacht. Op zich apart, want het is een geweldig nummer, van misschien wel mijn favoriete album (iig mijn nummer één in mijn top 10 op dit moment). Op dit album staan belachelijk veel goede nummers, en dit is misschien nog wel één van de beste daarvan.



Het nummer War van Cunninlynguists begint met een lang instrumentaal stuk. De producer Kno maakt hier geweldig gebruik van de klassieke line van Prodigy:
Kno is een geweldige producer (zeker op dit album), en dat blijkt op het instrumentale gedeelte van dit nummer ook weer. Er zit genoeg variatie in de beat zonder chaotisch te worden. Na iets meer dan 3 minuten veranderd de beat. Op deze beat laat een van de rappers van Cunninlynguists, Deacon the Villain, zien waarom heel wat mensen hem een goede rapper vinden. Hij komt met een sterke, persoonlijke verse, perfect bijgestaan door de beat van Kno.

Mooi toch altijd die discussie over wat nu het beste CL-album is: Southernunderground (jij) of A Piece of Strange (ondanks de klasse van SU hands down voor mij het beste CL album)... Het zijn beide geniale albums en toevallig was de intro van dit album ook één van de drie die me meteen te binnen schoten voor een top-7 Waarschijnlijk zou dat de winnaar ook gewoon worden

Volgens mij had ik mij al eerder aangemeld, maar ik sluit mij wel opnieuw aan:

25-11: Mb.
2-12: MJ_DA_MAN
9-12: FelipeGutiérrez
16-12: Hessel
23-12: Bedorvenkebab
30-12: Nedbed
37-12: Silky & Smooth

Pardon, ik had jouw naam gemist. Jij mag uiteraard eerst.

25-11: Mb.
2-12: MJ_DA_MAN
9-12: FelipeGutiérrez
16-12: Hessel
23-12: Bedorvenkebab
30-12: Silky & Smooth
37-12: Nedbed

Interessant thema, hessel. Ik zie echter nog niet in waarom de gekozen nummers echte "afsluiters" zijn. Het lijken me nu toevallig goede nummers die op het einde van de plaat staan dan dat ze echt bedoeld zijn om een (concept)album af te sluiten (los van Canibus wellicht). Maar enfin, ik zeur, ga vooral zo door.

25-11: Mb.
2-12: MJ_DA_MAN
9-12: FelipeGutiérrez
16-12: Hessel
23-12: Bedorvenkebab
30-12: Silky & Smooth
6-1: Nedbed

"Southernunderground" is sowieso beste CL-album ! En inderdaad een prachtige afsluiter, Hessel. Maar zonder twijfel nog betere Intro zoals thgryda zegt. Was één van de eerste undergroundalbums die ik beluisterde en was meteen verkocht door de intro en later het hele album.

Nee, klopt wel wat je zegt inderdaad. Wellicht ben ik in mijn intro ook iets te veel doorgegaan over dat concept (misschien omdat ik toen natuurlijk al in mijn hoofd had dat ik Canibus als eerste ging posten). Ik bedoelde met concept ook niet per se dat het album een verhaal moet hebben, maar meer dat er een bepaalde samenhang of een bepaald idee is. Het album van Heltah Skeltah heeft dat in principe, en het album van Blue Scholars ook. Maar ik snap wel wat je bedoeld. Uiteindelijk zijn het ook gewoon zeven nummers die ik heel erg sterk vind, van albums die ik allemaal tot mijn favoriete albums reken.

Het volgende nummer is dan wel weer duidelijk een afsluiter van een concept album. A Long Hot Summer is een album van Masta Ace. Het album is, in mijn ogen, redelijk ondergewaardeerd. Het verhaal van het album brengt je mee naar een specifieke zomer van Masta Ace. Hij verteld op het album wat hij die zomer allemaal heeft meegemaakt, en wat er uiteindelijk voor heeft gezorgd dat hij in de gevangenis is gekomen. Op een gegeven moment kom je er dan ook achter dat hij het verhaal eigenlijk aan één van zijn medegevangenen verteld.


Op dit laatste nummer, Revelations, vraagt Masta Ace zich af of het allemaal nog wel goed met hem komt.
Tevens heeft hij nog een paar, weinig goede, dingen te vertellen over 'the rap industry'. Masta Ace is denk ik toch wel een van mijn favoriete rappers. Hij kan ten eerste ongelofelijk goed verhalen vertellen, maar weet het ook nog eens te combineren met technisch erg sterke raps. Beide verses van dit album zijn heerlijk om naar te luisteren. Het half gezongen refrein is ook verre van vervelend. Heerlijke beat ook.

Geweldig nummer. A Long Hot Summer ondergewaardeerd?

Lol, inderdaad.

Hier niet. Maar verkocht erg matig en imo te weinig genoemd in toplijstjes.

Het laatste nummer uit deze lijst vind ik persoonlijk een van de beste nummers ooit gemaakt. Het is dan op zich ook logisch dat ik hem in deze lijst plaats, maar eigenlijk is het een beetje een vreemde eend in de bijt. Want hoewel mb. al scherp opmerkte dat de nummers die ik tot nu toe heb geplaatst zeker niet allemaal een bepaald concept afsloten, hebben alle nummers wel een bepaalde sound of onderwerp die bij het betreffende album erg duidelijk aanwezig is (en ik vind het uiteraard allemaal erg sterke nummers, ook niet onbelangrijk). Bij dit nummer is dit eigenlijk een een stuk minder het geval. Wat heet, het hele album is geproduceerd door één producer, op dit nummer na. Sterker nog, de artiest waarvan het album is heeft niet eens een echte rol op dit nummer!

Bij de meeste mensen zal er al een belletje gaan rinkelen. Ik heb het hier dan ook over de afsluiter van een van de meest geprezen Hip Hop albums ooit: B.I.B.L.E.


Basic Instruction Before Leaving Earth, oftewel B.I.B.L.E. is het laatste nummer van het geweldige Liquid Swords. Het album wordt gezien als een van de beste Wu-Tang solo-albums ooit, en wordt erg vaak genoemd als er weer eens top lijstjes worden gemaakt van Hip Hop albums. De sfeer van het album heeft een duidelijke mix van Kung-Fu/Martial Arts en 'het straat leven in NY' die geweldig in kaart wordt gebracht met samples van Martial Art films en de sterke teksten van GZA, die onder andere referenties naar schaken, filosofie, geweld en chemie gebruikt om zijn metaforen extra kracht bij te zetten. Ook zeker niet onbelangrijk zijn de heerlijke beats van RZA. Ongeveer het hele album heeft een bepaalde duistere sound waar GZA en zijn mede Wu-Tang leden perfect gebruik van maken.

En dan, als het album bijna afgelopen is, komen de bijna vrolijke tonen van het laatste nummer naar voren. Het is alsof het Kung-Fu/ schaak gevecht van GZA met de duisternis voorbij is, en de zon weer achter de donkere wolken vandaan komt. Dit idee wordt extra kracht bijgezet door de outro van het op één na laatste nummer, I Gotcha Back:
Met zijn 'magnificent technique' heeft GZA het samurai gevecht gewonnen. Iedereen heeft zijn lot weer in eigen handen, en Killah Priest staat op om nog één keer te vertellen wat er met die vrijheid gedaan moet worden. Hij vertelt over zijn zoektocht naar de zin van het leven. Op een geweldige poëtische manier verteld Killah Priest hoe zijn zoektocht hem langs vele verschillende gedachtegangen en religies bracht. Zijn belangrijkste boodschap is misschien wel dat je moet uitkijken voor 'het kwade' dat in deze religies en de wereld schuilt, en dat het vooral belangrijk is om je eigen pad te volgen. Priest verteld over het al het kwaad dat er in de wereld is en hoe we er voor moeten zorgen dat we hier niet (nogmaals) voor vallen.
Het nummer heeft een hele andere sound dan de rest van het album, en daardoor lijkt het alsof het ook weinig connectie met de rest van het album heeft. Maar misschien is deze andere sound juist wel zo belangrijk om dit, voor de rest zo duistere album, goed af te sluiten. Om nog één keer te vertellen dat kennis over de zin van het leven misschien wel de grootste kracht is die een mens kan hebben. The Basic Instructions Before Leaving Earth.

Bedorvenkebab mag vandaag beginnen met zijn lijstje.

Vette afsluiter He$$sel_01.

Zal zo beginnen.

Mooie lijst, Hessel.

Thema; Overleden artiesten (2013 - 2007).

Op 10 december 2013 overleedtdt de Belgische Funk-artiest Child of Lov op 26 jarige leeftijd. Hij maakte in het jaar 2013 enigszins furore met zijn Funk en samenwerkingen met respectabele artiesten waaronder Damon Albarn en DOOM. Bovendien was hij te zien verschillende muziekfestivals en bracht hij zijn debuutalbum, welke gelijknamig is aan zijn artiestenpseudoniem, uit.

Dit alles kwam ik echter pas te weten ná zijn overlijden. Ik had simpelweg nog nooit iets gehoord van Child of Lov, en via enkele mensen via Facebook die hem schijnbaar persoonlijk kenden kwam ik via mijn nieuwsfeed achter zijn dood. Later zag ik het terugkomen op Vice, Noisey, forums waar ik regelmatig vertoef, en besloot ik zijn muziek eens te proberen. Immers, een artiest uit de Benelux die samenwerkt met bijvoorbeeld DOOM is altijd interessant. Musicmeter, youtube en spotify introduceerden me vervolgens tot zijn muziek, en leerden mij een artiest ontdekken welke ik jullie zeker niet wil onthouden. Zijn aparte stemgeluid doet me enigszins doet denken aan de zingende variant van BLS van de Shahmen. Enfin, gewoon luisteren deze man:




Zeven dagen lang zal ik teruggaan in de tijd om per jaar één overlijdensbericht te koppelen aan de muziek van de desbetreffende artiest, en dit te verwerken in een anekdote van mijn kant.

Vaak lijkt het alsof we artiesten persoonlijk kennen. In het geval van rappers delen ze ons hun persoonlijke ervaringen in onze woonkamers, keukens, feesten. Maar onthoudt, de muziek is voor oneindig, de man achter de microfoon is dat zeker niet.

Interessant thema. Er schieten me meteen al een paar namen te binnen (ik zal ze niet opnoemen) waarvan je, helaas, een erg mooi lijstje kan maken.

Thema; Overleden artiesten (2013 - 2007); Viro the Virus (2012).

15 April 2012; C. J. Howard, of beter bekend als Viro the Virus, maakt een eind aan zijn leven.

Vier jaar eerder bezorgde hij met het nummer Starlight hét hoogtepunt op het album Black Snow van de Snowgoons, door zich te onderscheiden van al het productiegeweld en ook een meer persoonlijke, kwetsbare kant te laten horen. Ten tijde van deze ontdekking stuiterde de kleine Kebab vol enthousiasme op dit "soort" hiphop, waarvan ik liefhebbers graag doorverwijs naar onze kenner MJ_DA_MAN. Tegenwoordig vermijd ik dit soort rappers liever. Behalve Viro. Met zijn eigenzinnige stemgeluid en eveneens unieke gebruik van metaforen combineerde hij scherpzinnige brag & boast over vrouwelijke heuvels, rapvaardigheden en drugs, met zijn eigen, persoonlijke manier van het verwoorden van zijn eigen mentale problemen; zijn overmatige drugsgebruik, huiselijke problemen met (ex) vriendinnen en familie, en het niet kunnen doorbreken in de hiphopwereld.

Helaas bleken deze problemen van C.J. Howard uiteindelijk zijn tol te eisen;

Viro is dus een van de rappers waar ik meteen aan moest denken. Een geweldige rapper die ik, net zoals jij, voor het eerst op het Snowgoons album hoorde. Nog steeds één van mijn favoriete nummers. Helaas ben ik bij hem nooit echt verder gekomen dan wat losse nummers, maar als ik dit hoor wordt het toch wel eens tijd om daar verandering in te brengen.

Owl klinkt ook interessant. Vrij aparte beat, maar hij pakte me wel meteen moet ik zeggen. DOOM past er wel perfect bij.

Wegens kerst geen update.

Thema; Overleden artiesten (2013 - 2007); Heavy D (2011)

8 November 2011, overleed Heavy D, een MC/zanger/artiest welke vooral faam kreeg door zijn formatie Heavy D & The Boyz.
Enkele dagen voor zijn overlijden leerde ik de zwaarlijvige rapper kennen door zijn optreden bij de BET Awards. Old-school hiphop met een vriendelijke reus op het podium met een zonnebril op; het oogde allemaal sympathiek maar echt bijzonder vond ik het niet.

Hoe hypocriet dan ook, na zijn overlijden begon me toch wat meer te verdiepen in het materiaal dat de beste man had uitgebracht, en ik stuitte zowaar op een ware klassieker: A Buncha Niggas. Op de possé-cut wordt de zware D bijgestaan door onder andere Busta Rhymes, Notorious B.I.G. en Guru. Een regelrechte klassieker die niet had misstaan in een eerder lijstje in dit topique; gemaakt door MJ_DA_MAN. Verplichte kost om te kennen voor backpackers die eckte eckte knowledge uit hun rugzak willen verspreiden. Zo nu en dan ontdek je een klassieker uit een generatie welke langzaam maar zeker minder wordt, en dit nummer wil ik jullie dan ook zeker niet onthouden. Let vooral op de bijdrage van Busta Rhymes.

Thema; Overleden artiesten (2013 - 2007); Nujabes (2010).

26 februari 2010. De Japanse producer Nujabes overlijdt na een auto-ongeluk nabij Tokyo. Geschrokken las ik het bericht. Nujabes was jong. Slechts zesendertig levensjaren waren de producer gegund.

Jazz, gecombineerd met hiphopritmes straalden een rust uit zijn instrumentaties zowel nostalgisch als tijdloos maakten. Klassiekers met namen als CYNE en Fat Jon vullen de huiskamer nog regelmatig, maar ook de solowerken van de Japanner zijn (wellicht nog meer) indrukwekkend. In de laveloze uren van mijn pubertijd in het onschuldige Noorden van Nederland wist de Japanse zich vaker in mijn speellijsten te nestelen dan Dr. Dre, DJ Premier of welke andere producer dan ook. Zijn muziek opende niet alleen deuren in de Jazz-muziek of Hiphop, maar leerde mij ook het klassieke pianospel te waarderen.

Alsof je je eerste biertjes proeft. Nujabes, met zijn eeuwige weerspiegeling, en dat éénenzestig minuten lang. Een beter eind van de zaterdagavond is niet mogelijk, verdere woorden zijn overbodig;

Thema; Overleden artiesten (2013 - 2007); Iz the Wiz (2009).

17 juni 2009. IZ the Wiz, één van de legendarische graffitischrijvers uit New York, overlijdt door zijn slechte gezondheid die hij had opgelopen door het gebruik van spuitbussen.

Kort nadat ik Hiphop "ontdekte" als muziek, ontdekte ik graffiti. Al snel werd Kebab een irritant rotjong dat s'nachts met bekladde vingers thuiskwam, en via magazines en internet verschillende stijlen ontdekte. Zo zag ik uiteindelijke de documentaire Stylewars, een klassieker, waar onder andere IZ the Wiz in voorkwam. De strakheid van de letters, de manier van schrijven en de netheid maakte IZ een van mijn helden, en zijn overlijden (en vooral de manier waarop) zette mij aan het denken. Echter zal ik niet teveel op zijn visuele werken ingaan; ik besef me dat dit iets is waar je actief in de graffitiscene moet zijn geweest om te waarderen. Uiteindelijk belandde ik met mijn graffitiwerken op de kunstacademie, en leerde ik al snel dat het geaccepteerd zolang het kon pretenderen kunst te zijn.

In 2011 ga ik met een jeugdvriend op reis en maak ik een tussenstop in New York. Als schrijver onder Hiphopleeft heb ik met de site besproken dat ik een artikel mag schrijven over 5 Pointz, een legendarische spot voor graffitischrijvers met een enorm Hall of Fame (plek waar je legaal mag schrijven), welke mogelijk op korte termijn zou verdwijnen. Een unieke plek, net enkele metrostops verwijderd van Manhattan arriveer ik in Queens, waar de vijf "burroughs" van de stad elkaar haast kruizen. Een lange geschiedenis openbaart zich. Ik zie mijn jeugdhelden van het graffitigebeuren, waaronder IZ, welke op de bovenste etage naast eveneens een overleden jeugdheld, Dondi staat. Bovendien heb ik de kans gekregen om na een telefoontje met Meres, een van de oprichters van 5 Pointz en daarnaast een bekende graffitigrootheid, te interviewen ter promotie van de relevantie van de locatie.

Een telefoontje vanuit Manhattan en ik stond tegenover de man. Op de plek waar onderstaande foto (overigens niet van mijn hand, ik heb mijn foto's jammerlijk verloren) is genomen interview ik de man die al meer dan tien jaar veranderingen op de locatie heeft waargenomen. Zijn verhaal was duidelijk; 5 Pointz moest blijven, maar hij kon zich niet al te veel uitlaten over het mogelijk verdwijnen van de locatie vanwege een mogelijke rechtszaak. Ik was helaas minder goed voorbereid; op een afgescheurd restaurantblaadje noteerde ik enkele antwoorden in een taal die ik op dat moment nog niet zozeer machtig was om de slang van de verschillende wijken in zo'n tempo te verstaan dat ik alles goed kunnen noteren. Het artikel kwam er uiteindelijk niet.
http://www.nathantweti.com/wp-content/uploads/2011/06/5-Pointz-HDR-001_HDR.jpg

Enkele maanden geleden kreeg ik via Facebook notificaties. 5 Pointz, met haar iconische graffitiwerken, is niet meer. Elke piece is "schoongemaakt", gecleaned, waardoor de graffitiwereld haar Mekka heeft verloren.
Inmiddels is mijn persoonlijke visie op zowel kunst als graffiti enorm veranderd, sinds ik de academie(s) heb verlaten. Waar ik vroeger de twee probeerde te linken in de hoop dat mensen waardering konden vinden voor het graffitifenomeen, legde ik me na meer onderzoek neer dat veel schrijvers dit zelf niet eens willen bereiken. Graffiti is anders. Kijkend op de Facebookpagina van het overleden 5 Pojntz probeerden het tevergeefs met de boodschap; Graffiti is kunst. Ik kijk fronsend terug en vraag me hardop af of IZ het hier mee eens zou zijn geweest.

Thema; Overleden artiesten (2013 - 2007); Camu Tao (2008);

25 mei 2008; Camu Tao overlijdt door de grote K.

Camu Tao was een rare vogel. Als rapper, producer en zanger was hij zo excentriek dat hij ook in de Def Jux kliek hij een op zijn minst een aparte verschijning was. Ik hou van excentrieke rappers die iets eigens hebben, echter heb ik Camu Tao nooit echt kunnen waarderen als soloartiest. Zowel de instrumentaties als de vocalen en de lyrics maakten het voor mij, op enkele uitzonderingen na, nooit echt prettig om naar zijn muziek te luisteren. Ten tijde van zijn overlijden kende ik dan ook vrij weinig van zijn muziek, en dat is in de daaropvolgende jaren niet veranderd.

Zijn dood gelde echter als inspiratiebron voor één van de sterkste Hiphop albums van vorig jaar, namelijk Cancer4Cure door El-P. Afsluitend nummer is een eerbetoon aan Camu Tao, en naar mijn mening de sterkste nummer op de plaat;

And what a team we made
There's nothing we can't justify
But I am the son disgust entrusted with the undefined
And I can no longer contain what's under my disguise
I've always had the cancer for the cure
That's what the f*ck am I