Goed, dan wil ik 'm graag inkoppen.

Na het licht tegenvallende "A Blessing and a Curse" was ik bang dat deze dalende lijn zich zou voortzeten en een eerste oppervlakkige beluistering deed dat vermoeden bevestigen. Maar ik ben een fan en ga dus niet over één nacht ijs. En nu, na een flink aantal luisterbeurten kan ik het niet minder dan roerend eens zijn met Dudehere.

Een klein punt van kritiek is wel dat ik Patterson Hood de meest wisselvallige vind van het drietal songwriters. Met "You and your Crystal Meth" kan ik niet zoveel en daar zit, en dat is niet des Truckers, wat effect op. Daar tegenover staat dan weer het magistrale "The Man I Shot"

Mike Cooley doet wat hij al eerder deed, en dat is songs schrijven die de Stones groen moeten doen zie van jaloezie, getuige "3"Dimes Down" Bovendien is Cooley een uitstekende verhalenverteller zoals te horen in "Lisa's Birthday" en "Bob" Mooi contrast vormt ook het cynisme van Cooley met het ontroerende van Hood.

En wat te zeggen over de drie nummers van Shonna Tucker? Over haar songwriterskwaliteiten kan ik nog niet zo veel zeggen maar haar stem kan mij wel bekoren, zeker in samenzang met Cooley en Hood. Ik kan me vergissen maar in "Home Field Advantage" meen in nog een vage echo van Jason Isbell te ontwaren. Vreemde opbouw heeft dat nummer trouwens, het springt van kop naar staart zonder tussenstuk en mondt uit in een kleine anderhalve minuut uitfreaken.

Bij deze verhoog ik mijn stem van 4* naar 4,5*.