Het is altijd jammer als een band die je zo diep in je brein en hart hebt zitten, hoort afglijden. Natuurlijk, een tweede Funeral gaat er nooit meer in zitten. Wat dat betreft draagt Arcade Fire dezelfde torn met zich mee als Pearl Jam. Een debuut zo magistraal dat je er nooit meer overheen komt. Ook de albums daarna - en dan reken ik Reflektor mee - waren van zeer hoog niveau. Waar ik nog even de ijdele hoop had dat de stijgende lijn weer is ingezet na het redelijke WE, blijkt die hoop vervlogen.

Pink Elephant benoemt nergens de roze olifant. Het voelt zelfs wat ongemakkelijk bij vlagen. Moeizaam en letargisch ploegt Arcade Fire zich door de nummers heen. Deels veroorzaakt door productionele keuzes: het album klinkt in mijn ogen wollig.

Tegelijkertijd vind ik dat de band ook aan muzikaliteit heeft ingeleverd. Dit is het eerste album dat zonder Will Butler is opgenomen. Dat laat zich voelen. Arrangementen drijven nu op de productionele toevoegingen van Daniel Lanois zonder dat er veel gebeurt.

Het is niet allemaal kommer en kwel. En ik vermoed dat veel van de nummers live beter tot hun recht komen. Zo zit er ergens in de titeltrack een goed liedje verstopt. Het komt er hier alleen niet uit. Zonde, ik hoop dat ze ooit weer op niveau komen.