Sigur Rós terug in vorm, dat mag je wel zeggen met Átta. Na de geniale platen rond de eeuwwisseling (nog altijd de mooiste muziek die ooit is vastgelegd) deemsterde mijn adoratie en zelfs aandacht met de latere probeersels een klein beetje weg, al viel er altijd wel genoeg te genieten van afzonderlijke songs (ik noem een Varúð of een Bláþráður). Deze plaat echter voelt weer als één etherisch geheel en kalmeert de geest, waarbij je tegelijkertijd middenin pareltjes als Skel of Mór zomaar ineens hevig geëmotioneerd raakt.

(reactie op ander bericht)



Zestien en een half jaar later moet ik concluderen dat Okkervil River toch vooral één absolute klassieker per plaat uitbrengt, in dit geval natuurlijk Lost Coastlines. De meeste andere songs vind ik zeker niet slecht, maar helemaal lukken doet het gewoon niet tussen deze band en mij. Zoals Co Jackso hierboven schrijft: de echte klik ontbreekt.