De eerste drie nummers op deze plaat zijn gewoon heerlijk Pulp, met Grown Ups als prijsnummer van dit trio. Inderdaad alsof de tijd heeft stilgestaan. Daarna zakt More een beetje in, tot aan de absolute thumper Got to have LOVE dan: wat een song is me dat! Without love, you're just jerking off inside someone else

Daarna zakt het tempo weer (op momenten allicht wat teveel), maar tegelijkertijd staat er ook weer geen echte misser op deze plaat. Toch blij dat Cocker & co nog eens van zich hebben laten horen (aan solo- en zijprojecten heb ik me nooit bezondigd).

stem geplaatst

Faces in the Rocks staat al weet ik hoe lang in mijn top 10, maar ik dorst het nooit aan om Gift for the End nu eens echt op te pakken. Alsof ik er onmogelijk aan toe kon zijn, en ook dat de plaat alleen maar kon tegenvallen. Suf eigenlijk. Want hoewel deze plaat inderdaad niet kan tippen aan Faces hoeft dat natuurlijk ook helemaal niet. Ondanks dat de fluit vertrokken is (best jammer), zijn Mariee's getokkel en engelachtige stem gebleven, en dat is meer dan genoeg om me weer helemaal mee te nemen naar haar (natuur)wereld. Het zijn acht prachtige liedjes geworden, maar allicht wel zonder die ene onvergetelijke song zoals Wild Eyes en Bundles op haar vorige werk. Misschien dat Homeopathic en Old Magic het dichtst in de buurt komt, maar die hadden idealiter dan eigenlijk 10 minuten moeten duren

Hot Fuss vond ik destijds echt een geweldig debuut, maar ik kan tegenwoordig maar moeilijk naar The Killers luisteren. De sound is gewoon té kitcherig, en de stem van Flowers gaat dan ook vervelen. Bij deze plaat merk ik dat ik er na 3 songs wel gewoon genoeg van heb, het wordt daarna echt minder met her en der zelfs een paar kwijlerige mislukkingen. Een enkele opleving als (From Here on Out) is dan niet genoeg. Ik was van plan de hele discografie van de band nog eens door te nemen, maar ik moet nu eerst weer even een jaartje of zo bijkomen.

Misschien omdat ik Punisher kende vóór deze, was ik bij mijn eerste volledige luisterbeurt een beetje teleurgesteld in dit debuut van Bridgers: er gebeurde simpelweg te weinig. Gelukkig blijkt Stranger in the Alps zo'n verdraaide groeiplaat, en songs als Funeral en You Missed My Heart komen dan ineens zomaar toch nog keihard binnen. Het prijsnummer is en blijft echter Motion Sickness, en ik zou toch willen dat Bridgers een paar meer van dat soort catchy (?) songs op deze plaat had gezet: met name in het midden zakt ook deze eersteling een beetje in (net als dat het geval was bij Punisher). Toch een fijn debuut.

Na drie superplaten (met Funeral als hoogepunt) en drie matige probeersels / mislukkingen (met Everything Now als dieptepunt) zou ik Pink Elephant ergens in het midden willen plaatsen, en dat is al heel wat. Die dreigende opener deed me wat denken aan de Arrival-soundtrack, en verderop staan er genoeg thumpers die me goed smaken. Vooral het duo Year of the Snake / Circle of Trust doen het hier prima.