Ik ben het hier helemaal mee eens.
Becoming A Jackal vond ik een geweldige cd. Prachtige nummers als Becoming A Jackal, The Pact, Twenty-Seven Strangers gaven die cd een heel gemoedelijke sfeer. Prachtige luistermuziek waarbij de stem van Connor volledig tot z'n recht kwam.

Op basis van die cd ging ik 2 weken geleden naar Eurosonic en bezocht een Villagers concert. Na afloop was ik toch wel redelijk teleurgesteld. Ook van anderen hoorde ik dat ze toch wat teleurgesteld waren en iets anders hadden verwacht.
Ik wist vooraf niet dat ze een nieuwe cd hadden (na het concert uiteraard wel), dus bij thuiskomst de cd beluisterd om het een tweede kans te geven, en alhoewel ik niet onverdeeld negatief ben, moet ik toch constateren dat de eerste cd veel beter was.

Met Lighthouse begint de cd nog best aardig en vertrouwd. Ook live vond ik dit een mooi nummer met schitterende samenzang. Simpele gitaarbegeleiding, precies zo als ik Villagers wil horen. Earthly Pleasures heeft wel een aardige tekst, maar de manier van vertellen doet me erg weinig en ook de muziek heeft iets dreigends en ongemakkelijks. Alhoewel bedoeld werkt het meer op m'n zenuwen dan dat ik er van kan genieten. The Waves is typisch ook een voorbeeld waarbij de muziek wat belangrijker lijkt te zijn geworden en zijn stem hier en daar (vooral op het eind) wat naar de achtergrond wordt geschoven. Jammer. Het is overigens wel een aardig nummer. Judgment Call is dan wel een erg flinterdun nummer. Nothing Arrived is eindelijk weer een aardig (poppy) nummer. Een nummer waar Connor weer heerlijk vocaal aan de slag mag. Ook het ritme is lekker catchy. The Bell is muzikaal gezien een apart nummer, met toch wel mooie en slimme overgangen. Awayland is wel een aardig muzikaal interlude, maar veel meer ook niet. Passing a Message is een gekke keuze voor een single. Het nummer is erg eentonig en vooral veel monotoon gezongen. Grateful Song is vervolgens een van de weinig nummers in de nieuwe stijl waarbij ik het wél goed gelukt vind. Z'n zang doet me zelfs een beetje denken aan de zanger van Mercury Rev. In a Newfound Land You are Free is een minimaal nummer wat wel aardig is, zonder echt hoogstaand te worden. Rhythm Composer tot slot heeft wel iets aardigs en een vermakelijke afsluiter.

De nieuwe Villagers doet me bij vlagen aan Bright Eyes denken, met name in nummers als Earthly Pleasures. De stem van Conor Oberst (zanger van Bright Eyes) is echter beter geschikt voor die muziek. Minder mooi, wat rauwer en intenser. Bij andere nummers zoals Nothing Arrived neigt de muziek dan weer een beetje naar Coldplay.Het is niet dat ik zozeer problemen heb met de nieuwe, elektronische stijl. Hier en daar komt het aardig tot z'n recht. Ik vind gewoon dat zijn stem niet tot z'n recht komt in veel nummers. Het lijkt er wat op alsof hij iets monoter zingt en minder emotie in z'n stem legt en de muziek wat belangrijker is geworden.

Een uitgekleed Villagers a la de 1e cd komt op mij veel intenser over dan een hoop elektronisch geweld. Jammer. Desalniettemin toch een redelijk cd, dus een 3.5