Villagers - {Awayland} (2013)

8 maart staan ze in de Tivoli, dat wordt kaartjes kopen. Wederom een erg goed album van onze vrienden uit Ierland. Sterk melodieuze songs, met een mooie variatie aan (vele) gebruikte instrumenten en wisselingen van tempo. Neemt niet weg dat het een even mooi geheel vormt, knap.

4*

Ik vind het allemaal een beetje saai en braafjes klinken. Het begint op den duur allemaal wat te vervelen. Kan mij niet echt bekoren deze plaat.

Ps. Dit is wel erg Coldplay..."Nothing Arrived (3:43)"

Klopt, het is het trucje van Viva la Vida. Maar het levert wel een schitterend nummer op.

Ik zou een kaartje voor 9 maart kopen, anders kom je nogal van een koude kermis thuis Maar dan zie je me daar.

Album valt tot nu toe absoluut niet tegen, ook de nummers die ik nog niet kende zijn van behoorlijk niveau, The Bell en In a Newfound Land You Are Free voorop. Voor nu 4*, met kans op verhoging.

Hmm, ik overweeg nu ook om ze weer te gaan zien. Heb ze ergens na het vorige album ook live gezien, was leuk, en ik vind dit album nog wel een stuk beter, denk ik. Heb het idee dat Conor zich ook aardig heeft ontwikkeld.

Nothing Arrived .
Een echt goede popsong eindigt in een climax, om dat nu af te doen als trucje...
Het is de essentie van muziek, om luistergenot te geven, en een climax is een beproefd middel.
Ik hoor bij de Villagers een minimum aan kopieergedrag.
Ze leveren juist een eigen geluid af, dat maakt dat ze komen bovendrijven.

Wat een verbluffend mooie plaat is dit geworden zeg!

Ik ben er 9 maart ook bij! Dit album moet ik nog gaan beluisteren, maar The Waves is alvast een erg sterk nummer.

Ik heb net ook een kaartje gekocht, dat wil ik niet missen, ook nog in mijn eigen stad.

Ok, dit {Awayland} klinkt op sommige nummers wat pompeuzer, wat meer aangekleed met toeters, bell(s) en electronica, maar de basis blijft de fraaie melodieën zoals ook al te horen op hun sterke debuutalbum Becoming A Jackal. Het zorgt wel voor wat meer variatie in en tussen de nummers. Soms denk ik aan de aankleding die je ook wel hoort bij the Arcade Fire, een pluspunt dus.

Ook zitten er originele stukjes muziek bij, zoals bijvoorbeeld de basis van het prachtige nummer The Waves: het drummetje + synthesizer + Spanish piano, met de fraaie climax. Daarvoor zit al het heerlijk lopende Earthly Pleasure. Judgement Call heeft ook zo'n fijne drive. Daarna volgt het erg mooie liedje, met die fijne piano, Nothing Arrived, wat ook op hun debuutplaat had kunnen staan.

De titelsong is instrumentaal, maar ook dat is mooi en zo gaat het album door. Passing A Message zit bijvoorbeeld vol met mooie aankleding: gitaren, piano, tegendraadse drum. De zang van Conor O'Brien is sterk, zijn schrijfkwaliteiten ook: er staat geen minder nummer op deze plaat. Knap en gedurfd om de succesvolle sound van het debuut uit te breiden en aan te passen. Het is zeer geslaagd en resulteert voor mij nu al in één van de mooiste albums van 2013.

Ik ben een grote fan van Connor, heb hem ook enkele keren live zien/horen spelen.
Hij heeft een fantastische stem en "Becoming a Jackal" was voor mij een topper.
Daarom wellicht te hoge verwachtingen van het nieuwe album.
Ja, het valt mij bitter tegen, ook na taalloze draaibeurten valt het kwartje niet.
Al die electronica en andere begeleiding vindt ik erg irritant.
Jammer

Bommel, misschien is dit wat voor je!
Als side effect ben ik hierdoor ook de albumversies nog meer gaan waarderen!

Soirée de Poche: Villagers - ARTE Live Web - liveweb.arte.tv

Ja, inderdaad.
Dat zijn de Villagers zoals ik ze graag hoor.
Met eerlijke sobere begeleiding komt de stem van Conner m.i. veel beter tot zijn recht.

Daar kan ik mij niet in vinden. Zijn stem komt op beide wijzen tot zijn recht, ook op dit {Awayland}.

Als het mooi is, is het mooi, toch? Gejat of niet.....

Ik ben het hier helemaal mee eens.
Becoming A Jackal vond ik een geweldige cd. Prachtige nummers als Becoming A Jackal, The Pact, Twenty-Seven Strangers gaven die cd een heel gemoedelijke sfeer. Prachtige luistermuziek waarbij de stem van Connor volledig tot z'n recht kwam.

Op basis van die cd ging ik 2 weken geleden naar Eurosonic en bezocht een Villagers concert. Na afloop was ik toch wel redelijk teleurgesteld. Ook van anderen hoorde ik dat ze toch wat teleurgesteld waren en iets anders hadden verwacht.
Ik wist vooraf niet dat ze een nieuwe cd hadden (na het concert uiteraard wel), dus bij thuiskomst de cd beluisterd om het een tweede kans te geven, en alhoewel ik niet onverdeeld negatief ben, moet ik toch constateren dat de eerste cd veel beter was.

Met Lighthouse begint de cd nog best aardig en vertrouwd. Ook live vond ik dit een mooi nummer met schitterende samenzang. Simpele gitaarbegeleiding, precies zo als ik Villagers wil horen. Earthly Pleasures heeft wel een aardige tekst, maar de manier van vertellen doet me erg weinig en ook de muziek heeft iets dreigends en ongemakkelijks. Alhoewel bedoeld werkt het meer op m'n zenuwen dan dat ik er van kan genieten. The Waves is typisch ook een voorbeeld waarbij de muziek wat belangrijker lijkt te zijn geworden en zijn stem hier en daar (vooral op het eind) wat naar de achtergrond wordt geschoven. Jammer. Het is overigens wel een aardig nummer. Judgment Call is dan wel een erg flinterdun nummer. Nothing Arrived is eindelijk weer een aardig (poppy) nummer. Een nummer waar Connor weer heerlijk vocaal aan de slag mag. Ook het ritme is lekker catchy. The Bell is muzikaal gezien een apart nummer, met toch wel mooie en slimme overgangen. Awayland is wel een aardig muzikaal interlude, maar veel meer ook niet. Passing a Message is een gekke keuze voor een single. Het nummer is erg eentonig en vooral veel monotoon gezongen. Grateful Song is vervolgens een van de weinig nummers in de nieuwe stijl waarbij ik het wél goed gelukt vind. Z'n zang doet me zelfs een beetje denken aan de zanger van Mercury Rev. In a Newfound Land You are Free is een minimaal nummer wat wel aardig is, zonder echt hoogstaand te worden. Rhythm Composer tot slot heeft wel iets aardigs en een vermakelijke afsluiter.

De nieuwe Villagers doet me bij vlagen aan Bright Eyes denken, met name in nummers als Earthly Pleasures. De stem van Conor Oberst (zanger van Bright Eyes) is echter beter geschikt voor die muziek. Minder mooi, wat rauwer en intenser. Bij andere nummers zoals Nothing Arrived neigt de muziek dan weer een beetje naar Coldplay.Het is niet dat ik zozeer problemen heb met de nieuwe, elektronische stijl. Hier en daar komt het aardig tot z'n recht. Ik vind gewoon dat zijn stem niet tot z'n recht komt in veel nummers. Het lijkt er wat op alsof hij iets monoter zingt en minder emotie in z'n stem legt en de muziek wat belangrijker is geworden.

Een uitgekleed Villagers a la de 1e cd komt op mij veel intenser over dan een hoop elektronisch geweld. Jammer. Desalniettemin toch een redelijk cd, dus een 3.5

Alles aan Villagers deed me direct denken aan een andere band (eind 80's),
maar ik wist het niet te plaatsen. De songs op Becoming A Jackal gaven uiteindelijk het antwoord.
Zang, composities, sound: Het is Prefab Sprout van Paddy McAloon.
Een even begenadigd songschrijver en prettige zanger als Conor O'Brien.
De gewijzigde stijl van Awayland doet daaraan niets af.
Zang, songs en tekstbehandeling zijn in het verlengde van elkaar.
Conor is de lang gezochte opvolger van McAloon.....

Sommige nummers van 'Villagers' doen me sterk denken aan' Ed harcourt' die zelf al een aantal sterke albums heeft uitgebracht.

Ik hoor bijna geen raakvlakken met de aardige popliedjes van Ed Harcourt.
Conor O'Brien heeft meer de ambitie om de perfecte popsong te maken, met meer artistieke diepgang. Vergelijk de teksten.

Jij bent gek. Villagers vergelijken met die kazige 80's-meuk van Prefab Sprout

Toen ‘Becoming a Jackal’ in 2010 uitkwam, en ik er de eerste paar luisterbeurten had opzitten, stond ik paf. Jawel, er was een referentiekader, die andere Conor (Oberst, Bright Eyes) kwam nadrukkelijk om de hoek loeren, maar toch was er iets unieks aan de liedjes van Villagers, iets waar ik nu niet meteen mijn vinger op kon leggen. Toen eind 2012 de vooruitgestuurd single ‘The Waves’ van opvolger ‘{Awayland}’ hier voor het eerst uit de boxen schalde, was ik verrast. Of dat aangenaam of onaangenaam was, wist ik toen nog niet zo zeker.

‘The Waves’ is een single die komaf leek te maken met alles wat op de debuutplaat werd gepresenteerd. Fors invloeden uit electro-hoeken, bliepjes hier, echo’s daar. O’ Brien had het roer helemaal omgegooid, leek wel. Nu ik de nieuwe plaat zo’n tien keer heb gehoord, kan ik dit wel enigszins nuanceren. De experimenten met electro lijken zich grotendeels te beperken tot die single, al is het scala waaruit O’ Brien en co songs hebben gecreëerd gevoelig breder geworden. Gelukkig kan dit alles nog door één deur, en is er geen wrange nasmaak te bespeuren bij mij als luisteraar.

De afwisseling is een stuk groter dan op ‘Becoming a Jackal’. Van het sobere, kleine ‘My Lighthouse’ gaat het over het in al zijn facetten groots klinkende ‘Earthly Pleasure’ (dat me aan Sufjan Stevens doet denken, trouwens) naar ‘The Waves’, dat een majestueuze opbouw kent, om een fenomenale climax te bereiken. Terwijl ik de single an sich niet zo bijzonder vond, vielen de stukjes van de puzzel meteen op hun plaats toen ik de plaat voor het eerst beluisterde. Het is nog steeds geen song die ik zomaar eens ga beluisteren, buiten albumverband bedoel ik dan, maar het past gewoon perfect tussen de andere songs. Een grote pluim op de songschrijvershoed van O’ Brien.

‘Judgement Call’ doet me vaag denken aan de latere dEUS, terwijl ‘Nothing Arrived’ vintage Villagers is (vooral dat pianootje doet het ‘m), en misschien wel hun meest poppy nummer tot nog toe. “I waited for something, and something died; so I waited for nothing, and nothing arrived”, zingt O’ Brien, ons hiermee er op wijzend dat, als je niets verwacht, je ook niets kan verliezen. ‘The Bell’ begint kalm, zwelt al vrij snel aan (met blazers en enkele zware piano-aanslagen), en het refrein van O’ Brien doet me zelfs denken aan Motorpsycho. Verdulleme.

De titeltrack is een bijzonder fraai instrumentaaltje, waar ik niets slechts over kan bedenken (hoeft ook niet), en dat zelfs erg goed past op het album. Een sferisch landschap wordt daar gecreëerd. ‘Passing a Message’ is ook best een vet nummer, lekker tegendraadse drums en baslijntjes die er dik op liggen. Het is de song waar ik het langst m’n twijfels bij had, maar ik ben ‘m gaandeweg leren appreciëren. Tekstueel is het ook één van de betere nummers, de poëet in O’ Brien komt naar boven.

‘Grateful Song’ klinkt sacraal, God speelt dan ook een centrale rol in de tekst. ‘In a Newfound Land You Are Free’ is dan weer een lieflijk liedje van een ouder voor z’n pasgeboren baby. Leven is lijden, is het motto. Daartegenover staat vrijheid. Vrijheid om te lijden. Eenieder heeft zijn kruis te dragen, een thema dat ook in de afsluiten nog naar voren treedt. “And when you’re looking up for who you lack; that old black dog is on your back; and if you tame it, you can get it to sit; so don’t mind it”. Iedereen draagt zijn eigen lading shit uit het verleden met zich mee, en wat je daarmee doet, dat is je eigen zaak. Er zijn verschillende manieren waarop je ermee kan omgaan, O’ Brien toont met dit nummer slechts ééntje. Hij zegt er wel bij dat je er niet altijd zelf voor kiest om die shit op je nek te halen:

“You’re a rhythm composer;
easy for you;
you’re a rhythm composer;
but in actuality;
only the rhythm composes you”

Een bizarre outro (een ezel die driftig staat te balken, weet ik veel) doet deze plaat uitgeleide. Ik hou nog steeds meer van de charme van ‘Becoming a Jackal’, maar ik moet per luisterbeurt meer gaan toegeven dat het totaalplaatje van ‘{Awayland}’ nog net iets beter is.

4 sterren

Zeer mooie plaat, de beste van het prille 2013. In het begin was ik niet helemaal overtuigd maar na enkele luisterbeurten wordt hij echt geweldig! Vooral de eerste zes zijn uitstekend, daarna gaat het een klein beetje omlaag maar dat stoort eigenlijk helemaal niet.

Een uitstekende 4,5*

Ik vind deze toch wel enorm verslavend.

Misschien scheelt het dat dit mijn eerste kennismaking is met Villagers. Ik had dus geen referentiekader, die veel teleurgestelde eerste uur-fans kennelijk wel hebben.

heb t zelfde probleem als bij het eerste album. De zanger is te gezellig en probeert mij te gefoceerd folky te zijn.

Offtopic gedoe/onzin verwijderd.

Villagers combineert op deze plaat de bombast van een band als Coldplay met het alternatieve van een band als Arcade Fire en slaagt hier wonderwel in. Soms wordt het wel te bombastisch, maar dat zorgt er zelden voor dat het niveau een daling kent.

Verrassend energieke plaat van Villagers. Opwindende sound met pakkende liedjes en een fijne variatie in stijlen. Niet iedereen hier waardeert de stijlbreuk met de voorganger 'Becoming A Jackall', maar ik kan het wel hebben. Eerste goede plaat voor mij in 2013.