Villagers - {Awayland} (2013)

Had er nog nooit van gehoord maar Nothing Arrived is wel echt een geniaal nummer en clip. .

Ook aan te raden zijn trouwens de spotify live sessions.

Live in Utrecht

Earthly Pleasure

Nothing Arrived

The Waves

My Lighthouse

Onder invloed van het Tivoli consert ben ik de nummers Grateful Song & Rhythm Composer veel beter gaan waarderen. 2 echte consert verrijkingen.
Dan blijven alleen het a-tonale Judgement Call & Passing a Message nog over waar ik niks mee gekregen heb. Ik zit bijna op 4.5 *, jammer van de instrumentale titelsong die dat nog tegenhoud.

Net zoals de eerste gaat ook dit exemplaar weer compleet langs me heen.

Stem teruggeschroefd van 4,5 naar 4. Het blijft een sterk album maar het tweede deel van het album is toch minder dan het eerste. Tot 'The Bell' is het niveau heel hoog maar daarna zakt het toch. Hij wordt ook in het algemeen iets minder naarmate ik hem meer beluister. Maar het blijft zonder meer een goed album.

vooral de smiley op t eind doet t m

Villagers is een geweldige band. Dit album raakt me minder dan het vorige. Het mooie aan Becoming A Jackal was de balans tussen indie en donkere, experimentele folk. Deze plaat klinkt saaier en mist sfeer. De liedjes zijn best aardig, maar er staan ook een paar slappe op. Iets als Nothing Arrived spreekt me toch echt minder aan dan een nummer als Pieces op het eerste album. Awayland mist sterke nummers en diepgang en blijft hangen op veel saaie melodieën. Er staan nog steeds een paar hele sterke dingen op, zoals In a Newfound Land of The Waves, maar vind het toch beetje tegenvallen.

Goede afwisselende plaat. Niet alle elf top, maar genietbaar genoeg.
Ik hoor wel iets van een drang tot eigenzinnig zijn en in ieder geval geen echte specifieke stijl hanteren.
Het klinkt mij in de oren als singer/songwriter/folk meets art-pop.
Bedeesd, maar ook her en der venijnig.
Eerste gedeelte is vrij sterk met Nothing Arrived en het experimentele en knap uitgevoerde The Bell.
Dan komen we wat knelpuntjes tegen.
Songmatig opzich goede ideeen, die net de kern missen. Alsof het nooit echt van de grond komt.
Maar het einde vind ik dan weer vrij sterk met afsluiter Rhythm composer als uitstekend slotakkoord.
Kan niet anders stellen dat Villagers een drang heeft om onderscheidend te zijn.
Kwaliteit zat, maar iets stabieler en het is perfect.

. Heb de indruk dat ze nog wat zoekend zijn naar de juiste sound.
Ik heb het gevoel dat op hun laatste plaat The Art of Pretending to Swim alles perfect in elkaar past. Dat mist deze plaat nog een beetje, maar toch is het zeker de moeite waard om deze plaat aan te schaffen. Nothing Arrived, Rhythm Composer en The Waves zijn pareltjes !

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Een album dat ik een tijdje uit het zicht verloren ben. Destijds viel het kwartje niet meteen, maar inmiddels bevalt het album me een stuk beter.

Misschien niet voor iedereen een bekende band maar bij het beluisteren van Nothing Arrived kan er misschien een lampje gaan branden. Er valt echter meer moois te beleven op deze plaat. Grateful Song bijvoorbeeld. Een nummer van uitersten dat mij in de verte wat doet denken aan Arcade Fire. Zo komt ook Mercury Rev in mijn hoofd op.

Het slot Rhythm Composer verdient ook extra aandacht. Het is een nummer vol verrassingen.

Op Spotify volgt een extraatje in de vorm van een aantal live opnamen. Echt een visitekaartje, want eigenlijk is het niet of nauwelijks te horen dat het live opnamen betreft. Misschien is het zelfs nog fraaier dan de studioversies. En wat is de zang ook goed te verstaan.

Ik moet maar eens tijd vinden om wat van de andere albums van Villagers te beluisteren,

Mijn review op www.jorros-muziekkeuze.nl heb ik een stuk opgepoetst

Mijn kennismaking met {Awayland} door The Villagers, een album uitgebracht in 2013, was een onverwachte reis door landschappen gevuld met melodische complexiteit en lyrische scherpzinnigheid. Elk nummer op {Awayland} onthult een nieuw facet van Conor O'Brien's meesterschap als songwriter en verhalenverteller. De arrangementen zijn gelaagd maar nooit overweldigend, waardoor er ruimte blijft voor intieme momenten van reflectie. De openingsnummers stellen je gerust met hun kalme tempo, terwijl de dynamiek geleidelijk toeneemt naarmate je dieper het album ingaat.

My Lighthouse: Het album opent met 'My Lighthouse', een intieme en akoestische track die direct een sfeer van rust en bezinning neerzet. De eenvoud van de melodie en de poëtische tekst vormen een warm welkom in deze muzikale odyssee.

Earthly Pleasure: Vervolgens leidt 'Earthly Pleasure' ons door een complexere compositie, waarin speelse teksten vermengd worden met een onverwacht arrangement van instrumenten. Het nummer voelt als een avontuur op zich, vol verrassende wendingen.

The Waves: Met 'The Waves' neemt de intensiteit toe. De krachtige golven van geluid en emotie weerspiegelen de titel, terwijl de lyrics een diepe duik nemen in thema’s van menselijke kwetsbaarheid en verlangen.

Judgement Call: Een korter, scherpzinnig nummer dat een beetje als een reflectieve pauze in het album fungeert. 'Judgement Call' is doordrenkt met een gevoel van urgentie en zelfreflectie, waarbij de luisteraar wordt uitgedaagd om eigen keuzes te overwegen.

Nothing Arrived: Een van de meer bekende tracks van het album, 'Nothing Arrived' is een vrolijk, toch melancholisch nummer dat de leegheid van onvervulde verwachtingen verkent.

The Bell: Dit nummer tilt het energieniveau weer op, met krachtige drums en een aanstekelijke melodie. 'The Bell' roept beelden op van herleving en hernieuwde hoop.

{Awayland}: Het titelnummer is verrassend kort, maar zit vol met symboliek en sfeer. Het dient als het hart van het album, een kern waar alle thema’s even samenkomen en resoneren.

Passing a Message: Een luchtig nummer dat speelt met het idee van communicatie en miscommunicatie, verpakt in een catchy melodie die blijft hangen.

Grateful Song: Met 'Grateful Song' wordt een toon van dankbaarheid en aanvaarding aangeslagen. De warme instrumentatie en de oprechte vocalen maken dit nummer tot een hoogtepunt van het album.

In a Newfound Land You Are Free: Hier vinden we een rustige, contemplatieve song die de luisteraar uitnodigt om na te denken over vrijheid en de mogelijkheden van nieuwe beginnen.

Rhythm Composer: Het album sluit af met 'Rhythm Composer', een nummer dat de thema’s van het album samenbrengt in een viering van muziek en creativiteit.

De reis door {Awayland} is er een van introspectie, schoonheid, en af en toe de pijnlijke herinnering aan wat had kunnen zijn. The Villagers hebben een meesterwerk gecreëerd dat niet alleen vermaakt, maar ook uitnodigt tot nadenken. Dit album is zonder twijfel een blijvende bijdrage aan de moderne folk en indie muziek.

Wat misschien het meest opvalt aan {Awayland}, is hoe het album groeit bij elke luistersessie. Beginnend als een verzameling mooie liedjes, ontpopt het zich langzaam tot een ingewikkeld geweven tapestrie van thema's en motieven, elk met hun eigen tijd en plaats, maar allemaal naadloos verbonden. Dit aspect maakt het een album dat niet alleen gehoord, maar ook ervaren moet worden, met elke luisterbeurt een nieuwe ontdekking biedend.

Afsluitend kan worden gezegd dat {Awayland} van The Villagers een album is dat moedig de grenzen van het indie-folk genre verkent. Het combineert poëtische teksten met rijke, atmosferische muzieklandschappen die samen een wereld scheppen waarin de luisteraar kan verdwalen. Voor wie op zoek is naar een album dat zowel het hart als de geest aanspreekt, is {Awayland} een onontkoombare bestemming in de muzikale odyssee.

Op Spotify volgt een extraatje in de vorm van een aantal live opnamen. Echt een visitekaartje, want eigenlijk is het niet of nauwelijks te horen dat het live opnamen betreft. Misschien is het zelfs nog fraaier dan de studioversies. En wat is de zang ook goed te verstaan. Ik moet maar eens tijd vinden om wat van de andere albums van Villagers te beluisteren,