Ik vind niet dat je de albums van Pink Floyd kan vergelijken in de zin van goed of slecht. Voor mij zijn het stemmingsalbums. Het ligt eraan in wat voor stemming ik ben welk album me op dat moment het meeste aanspreekt. Op dit moment is dat The Wall, hiervoor was dat Wish you were here. The Wall vanwege de teksten die zoveel diepgang hebben. WIl niet zeggen dat ik Dark Side of the Moon minder vind. Dark Side of the Moon gaat over wat er allemaal fout is in het leven (geld,oorlog,gekte) en The Wall is meer autobiografisch, waardoor het me net iets meer raakt dan Dark Side of the Moon. Toen ik The Wall voor het eerst hoorde werd ik er zelf somber van, en dat wordt ik niet snel van muziek.

Maar Dark Side of the Moon vind ik instrumentaal weer een hoogtepunt en de teksten zijn meesterlijk. Maar voor dit album moet ik goed gestemd zijn. Als ik me somber voel dan ga ik me hier namelijk nog triester door voelen. Ik luister het als ik gestresd ben, want Dark Side of the Moon heeft een hele rustige sfeer. Wish you were here vind ik instrumentaal het hoogtepunt van Pink Floyd. Als ik Shine on You Crazy diamond hoor dan krijg ik een out of this place gevoel. Voor dit album moet ik echter wel rustig gestemd zijn anders werkt de muziek ook niet op me in,verder kan ik dit album altijd luisteren ongeacht hoe ik me voel.

The Wall luister ik als ik als ik ergens mee zit. Er zitten zoveel emoties in de teksten die ik op dat moment ook deel. Ik moet dit album niet luisteren als ik blij ben want dan wordt ik er somber van, maar als ik ergens mee zit dan is dit album erg verlichtend.

Met The Final Cut en A Momentary lapse of Reason heb ik niet veel. The Final Cut klinkt voor mij veel te somber en de stem van Roger Waters raakt me op dit album niet, waardoor het niet lekker opgang komt. A Momentary lapse of Reason gaat naar mijn idee nergens over en instrumentaal vind ik het ook een tegenvaller( met uitzondering van Terminal Frost en Learning to fly)

The Divsion Bell vind ik weer wel prachtig. Voor dit album moet ik wel goed gestemd zijn anders vind ik het niet mooi. Instrumentaal is het een prachtig album en hierop blijkt duidelijk dat David Gilmour een betere zanger is dan Roger Waters (hoewel z'n teksten minder goed zijn,wat ook op dit album weer blijkt)

het is moeilijk om alle Pink Floyd albums met elkaar te vergelijken (ik heb hier wel een redelijke poging gedaan) maar het hangt van je persoonlijke voorkeur af welk album je het meeste aanspreekt. Dark Side of the moon en The Wall hebben voor mij echt een duidelijke boodschap. Deze twee rock-klassiekers helpen me om bepaalde dingen in het leven beter te begrijpen. En ik ben pas 17 maar dat komt zeker goed van pas.In dat opzicht zijn dat voor mij de beste albums, maar instrumentaal zijn Wish you were here en The Divison Bell het beste. Dark Side of the moon is instrumentaal ook mooi,maar toch zijn het daarop de teksten die me het meest aanspreken.

De live albums van Pink Floyd vind ik alleen mooi als ik goed gestemd ben.met uizondering van Comfortably numb, als ik deze live hoor ben ik letterlijk verdoofd door de muziek. En soms help ik mezelf daarin door iets verdovends te nemen in de vorm van een joint of alcohol. dan komt het geluid van Pink Floyd nog meer tot zijn recht,maar zonder dat soort overbodige stuff is het natuurlijk ook prachtig en is ieder album van Pink Floyd op een eigen manier goed en voor een bepaalde gelegenheid geschikt.