Never judge a book by a cover, zegt men. Dat betekent niet dat die cover je geen beeld kan geven van wat je kan verwachten. Rechttoe rechtaan old school streetpunk, waarbij de middelvinger nooit in de weg staat van de flow of van een melodie die geschreven is om mee te brullen. In de Vlaanders regelmatig ook live te zien en ook dan trekken ze je mee in hun wereld van woede én levenslust.

Er zou al een vervolg-EP op komst zijn. Benieuwd of die dit niveau kan evenaren!

4*!

Tool heeft niets nieuws uitgevonden met deze plaat. Ze hebben gekozen voor verdieping in plaats van verbreding. Je moet je evenwel bewust zijn waarin ze zich hebben verdiept, kwestie van geen verkeerde verwachtingen te scheppen. De klassieke songstructuren, die soms nog aanwezig waren op vorige platen, zijn helemaal overboord gegooid. 4/4 ritmes zijn zeldzamer dan 7/8. Voor meeneuriën is er nog weinig ruimte, meebrullen al helemaal niet, want de zang heeft deze keer een vaste plaats genomen naast de gitaarpartijen als zijdezacht deken over de vertrouwd aanvoelende ritmesectie. Daartegenover stippelt Tool voor u een psychedelische trip uit. We krijgen minder thema’s in meer minuten, maar daarom niet minder variatie.

Je kunt het ergens jammer vinden dat de riff-intro’s, de refreintjes, de vocale uitspattingen (nee, geen “spiral out, keep going”), de instrumentele franjes die de rest van de groep in de schaduw zetten (Chocolate Chip Trip zie ik als één van de traditionele overbodige tussenstukjes die ik zoveel mogelijk wens te negeren), de wisselende thema’s en de bruggetjes die je snel eventjes naar een aangekondigd hoogtepunt brengen achterwege blijven. Maar als je erin vastklauwt, dan moet je bekennen dat het minutieus is uitgewerkt waarbij geen enkele herhaling dezelfde is. Vergis je niet, het zijn geen ballads, maar de stevige stukken worden niet bereikt zonder er gestaag naartoe te werken. Meer dan bij de vorige platen vraagt deze plaat om met hoofdtelefoon te worden afgespeeld. Je kunt analyseren en tellen om het ritme te doorgronden, wat bijzonder interessant is, maar eens zul je toch moeten loslaten, de ogen sluiten en je laten meevoeren. Aan de productie zal het alvast niet liggen, want daar is niets op aan te merken.

Fear Inoculum klinkt uitstekend, ís ook uitstekend. Het is dan gewoon een kwestie van wat je persoonlijk kan en wil hebben. Kun je genieten van een kabbelend beekje of heb je op tijd en stond een wervelstroom nodig om wakker te blijven? Iemand die post-rock- en post-metal-platen beluistert zoals anderen naar een voetbalmatch kijken, zijn hiervoor gewapend. Persoonlijk heb ik te veel last van short attention spans om nu al volledig ondergedompeld te blijven. Maar ik geloof dat ik het kan. Ik moet nog even leren loslaten en vasthouden tegelijkertijd, niet denken dat er een Stinkfist komt, liefst helemaal niet denken en dan kan deze 4* een 4,5* worden. Dezelfde adrenalinekick als bij Aenima of Lateralus zal ik er niet uit halen, maar ik kan daarmee leven.