Tool - Fear Inoculum (2019)

Ik heb bij deze plaat het idee dat de band elk nummer alle ruimte geboden heeft. Alle ‘songs’ met tekst (behalve 7empest, dat anders in elkaar steekt) beginnen heel klein, semi-acoustisch/bas-riffje of zoiets, en vervolgens wordt er uitgepakt met allerlei mogelijke varianten en mogelijkheden om de sfeer op te stuwen totaan een climax, waarna er vaak weer gas terug genomen wordt voor het einde. Het is als Lateralus, maar dan uitgebreider en completer. 10.000 Days liet zoiets al bij vlagen horen (Right In Two bv.), maar hier is het geluid vervolmaakt.
Ik kan me haast niet voorstellen dat de band ooit nog met iets beters gaat komen!

Mij trouwens benieuwen wie er in 7empest aangepakt wordt.
Trump?

Ik snap de haat voor CCT trouwens totaal niet.
Een uitstekend gemusiceerde instrumental die juist helemaal niet klinkt als een vervelende, lange drumsolo.

Tenslotte nog even dit...

Misschien klinkt het superarrogant, maar als je een klassieker als deze zo beluistert, ik kan het dan echt niet helpen dat ik dan denk dat bandjes als bv. Maroon 5 zich evengoed kapot zouden moeten schamen.

Ze hadden inderdaad wel wat stevigers mogen gebruiken als verpakking. Ach gelukkig staat het album ook op streaming. Vraag me wel af of ze voor vinyl ook weer iets bijzonders gaan doen of als dat lekker simpel gehouden word.


Een drum solo hoeft nooit gerechtvaardigd te worden, Al helemaal niet als het een briljante drummer zoals hier betreft. Rock is groot geworden op prachtige solo's. Optimaal genieten van de artiest zijn instrumentbeheersing. Ik kan er geen genoeg van krijgen.

En dan te bedenken dat mensen juist het drumwerk op dit album de hemel in prijzen, maar een drumsolo? nee dat is echt uit den boze. Onbegrijpelijk.

Ik worstel er een beetje mee. Enerzijds is het een erg goed album geworden anderzijds mis ik wel iets. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik hetzelfde gevoel bij 10.000 days had en dat dat album zich wel gerevancheerd heeft in de loop van de jaren (Right in Two deed me bijvoorbeeld in het begin niets). Ik hoop dus dat Fear Inoculum dat in de loop van de tijd ook gaat doen, voorlopig 4 sterren.

Juist ja! Dat is ook wat ik mis aan dit album, een paar hits of wat meer toegankelijke nummers als The Pot. Ik vind de mix van verschillende nummers juist wel prettig aan 10.000 days.

Gister pakketje ontvangen en na eerdere luisterbeurten met headphones eindelijk CD in de oude vertrouwde installatie kunnen leggen.

Wat een geluid heeft dit album. Wat een nummers. Fear Inoculum, Pneuma, Invincible, Descending en 7empest zijn misschien wel de vijf beste nummers die Tool gemaakt heeft.

Typisch...

Ontzettend veel mensen krijgen dikke bobbel in de broek van 7empest.

Afgezien van die slappe intermezzo's, vind ik het persoonlijk het minste nummer van de plaat.

Na Culling Voices is het album voor mij wel af.

Haha, hun recensie over het 'langverwachte' nieuwe album is zo belachelijk slecht en pretentieus opgeschreven dat je haast zou willen dat de betaalmuur nooit was opgeheven ? Ik kwam niet meer bij van het lachen toen ik hem las

Uitstekend album van deze heren. Met veel aandacht en precisie gemaakt. Fijn ook dat er echt gezongen wordt (dat geschreeuw hoeft van mij niet zo, en al helemaal niet door iemand met zo’n geweldige zangstem als Keenan). Verder is de plaat ook niet snoeihard en dat bevalt mij uitstekend. Juist dat lome gitaarwerk valt zeer in de smaak. En o, die gitaar op Descending. Schitterend. De veranderende, tegendraadse ritmes in Pneuma: ook zo mooi. Zo herbergt elk nummer fantastische stukken. De tussenstukjes zal ik snel skippen maar storen ook niet. Prachtplaat.

Heel urgent vond ik de recensie.

Die recensies slaan veelal volstrekt door mijn inziens, maar zijn uiteindelijk ook niet meer dan iemands mening.

De Volkskrant verklaarde TOOL vorige week nog net niet heilig in een artikel.
Maar ja, na 13 jaar wachten ook wel enigszins logisch wellicht.

Doet me denken aan stukje uit Raw van Eddie Murphy.
Gaat over 't feit dat je na 5 maanden geen seks ineens voor je gevoel de beste seks ooit hebt.

"You know why ? Because you waited 5 months for it...
Imagine you are starving and someone throws you a cracker:" Damn, that's a good cracker. Must be a Rich cracker ! "

TOOL fans hebben geen 5 maanden, maar 13 jaar gewacht en dus is 't meer een gevalletje Blue Balls Inoculum

Tja, op "Chinese Democracy" van Guns n' Roses werd nog langer gewacht, maar die werd daarom nog niet de hemel ingeprezen.

Ik vrees dat het ook een beetje een volger effect is: als een paar grote Amerikaanse bladen/websites het spul als Goddelijk beschrijven hebben vele andere stemmen over de plas al snel de neiging om hetzelfde te doen. En zo versterkt de hype zichzelf alleen maar. Evengoed in de andere richting: geven ze kritiek, dan volgt de rest ook in die richting. Cfr. Guns n' Roses. Vind al die verafgoding ergens ook wel ironisch, gezien hoe nuchter de bandleden zelf kunnen zijn in interviews die ik van ze heb gezien. Ja, zelfs Maynard.

Wat niet wegneemt dat ik het ook wel een behoorlijk aardig album vind. Ik wacht nog op mijn fysiek exemplaar, maar kijk nu al wel uit naar een versie zonder die idiote tussenstukjes. Dat die Chocolade Dinges nog op de CD staat lijkt mij dan ook dik k*t. Die stukjes lijken mij typisch zoiets dat mensen alleen maar geweldig vinden omdat het TOOL is. Had het van eender wie anders gekomen zou men het gewoon noemen wat het is: geneuzel.

Waar zou Maroon 5 zich precies voor moeten schamen dan?

Matige drumsolo's

Alle drumsolo’s zijn matig.

Middelmatigheid.

Als ze maar in de maat zijn

Tool heeft niets nieuws uitgevonden met deze plaat. Ze hebben gekozen voor verdieping in plaats van verbreding. Je moet je evenwel bewust zijn waarin ze zich hebben verdiept, kwestie van geen verkeerde verwachtingen te scheppen. De klassieke songstructuren, die soms nog aanwezig waren op vorige platen, zijn helemaal overboord gegooid. 4/4 ritmes zijn zeldzamer dan 7/8. Voor meeneuriën is er nog weinig ruimte, meebrullen al helemaal niet, want de zang heeft deze keer een vaste plaats genomen naast de gitaarpartijen als zijdezacht deken over de vertrouwd aanvoelende ritmesectie. Daartegenover stippelt Tool voor u een psychedelische trip uit. We krijgen minder thema’s in meer minuten, maar daarom niet minder variatie.

Je kunt het ergens jammer vinden dat de riff-intro’s, de refreintjes, de vocale uitspattingen (nee, geen “spiral out, keep going”), de instrumentele franjes die de rest van de groep in de schaduw zetten (Chocolate Chip Trip zie ik als één van de traditionele overbodige tussenstukjes die ik zoveel mogelijk wens te negeren), de wisselende thema’s en de bruggetjes die je snel eventjes naar een aangekondigd hoogtepunt brengen achterwege blijven. Maar als je erin vastklauwt, dan moet je bekennen dat het minutieus is uitgewerkt waarbij geen enkele herhaling dezelfde is. Vergis je niet, het zijn geen ballads, maar de stevige stukken worden niet bereikt zonder er gestaag naartoe te werken. Meer dan bij de vorige platen vraagt deze plaat om met hoofdtelefoon te worden afgespeeld. Je kunt analyseren en tellen om het ritme te doorgronden, wat bijzonder interessant is, maar eens zul je toch moeten loslaten, de ogen sluiten en je laten meevoeren. Aan de productie zal het alvast niet liggen, want daar is niets op aan te merken.

Fear Inoculum klinkt uitstekend, ís ook uitstekend. Het is dan gewoon een kwestie van wat je persoonlijk kan en wil hebben. Kun je genieten van een kabbelend beekje of heb je op tijd en stond een wervelstroom nodig om wakker te blijven? Iemand die post-rock- en post-metal-platen beluistert zoals anderen naar een voetbalmatch kijken, zijn hiervoor gewapend. Persoonlijk heb ik te veel last van short attention spans om nu al volledig ondergedompeld te blijven. Maar ik geloof dat ik het kan. Ik moet nog even leren loslaten en vasthouden tegelijkertijd, niet denken dat er een Stinkfist komt, liefst helemaal niet denken en dan kan deze 4* een 4,5* worden. Dezelfde adrenalinekick als bij Aenima of Lateralus zal ik er niet uit halen, maar ik kan daarmee leven.

Een luisterervaring, dit is wat je wat muziek beluisteren sowieso wel kunt zeggen maar bij FI past die benoeming helemaal.
Van de titeltrack tem Culling Voices kan ik compleet genieten, ook de tussenstukjes passen voor mijn perfect in de luisterervaring.
CCT kan ermee door bij mij.
7empest breekt met de rest vd plaat, ben er nog niet uit of ik dit nu net goed vind of niet...

Open met 4*

Ha,ha: goed punt!

Ik was trouwens op vakantie toen Fear Inoculum uit kwam en heb geen review gelezen of zo. Vrijdagnacht 'gewoon' het album gaan afspelen met torenhoge verwachtingen na het concert in de Ziggo Dome. Het kon eigenlijk alleen maar tegenvallen, maar dat deed het bepaald niet.

Mijn eerste kennismaking met tool ,niet wat ik gewend ben van te luisteren maar het bevalt me wel,heerlijke atmosferidche songs met prachtige gitaarsolo's,en goed gevarieerd drumwerk,deze album zal ik waarschijnlijk nog beluisteren

Natuurlijk. Maar bewust, geïnformeerd en veeleisend als we vandaag zijn als consument weten we ook precies wat we willen en wat er te koop is. Ik zie dus geen probleem als we in deze interactieve tijden zelf kunnen kiezen voor een versie met of zonder soundscapes. De limited edition zoals nu te koop biedt overigens beide; een download met en de cd zonder.


Precies. Dus als je Fear Inoculum leert kennen met soundscapes en je wil een cd waar die er bij op staan, dan moet je de huidige limited edition niet kopen.

Ik heb liever de versies zoals de artiest ze bedoelde. Rare vergelijking maar je kiest zelf ook niet het einde van een film, je wil daar verrast worden door de degene die het gemaakt heeft. Toen ik ontdekte dat I Got A (woman) niet op mijn versie stond van Nicolas jaar's Space is only Noise (gratis tip voor degene die het niet kennen?) heb ik direct mijn versie weggegeven en de andere, correcte in mijn oren, uitgave besteld. Zo erg is het dan wel met mij gesteld haha.
Als luisteraar heb je zelf niet te kiezen hoe je het luistert vind ik. Het is een creatie zoals zij ze bedoeld hebben en hopelijk levert het achteraf lovende reacties op of juist verdeeldheid en discussies. Dat doet kunst of moet het doen naar mijn bescheiden mening.



Die ga ik niet kopen ook. Nog even wachten. Voorlopig mijn youtuberip nog luisteren. En ik vind het echt wel een goede plaat hoor ?

!
Je moet al de rest dus nog ontdekken?
Dat wordt een fantastische muzikale reis!

Wat al meer is gezegd, te weinig zang, wel erg strakke riffs die erin hakken, maar ook zeker niet vernieuwend zijn. Prog Metal zoals het moet klinken denk ik?
Goed album, ja. Meesterwerk nee.

Vandaag mijn Amazon bestelling opgehaald bij het afleverpunt. Ik heb 'variant 2' binnen gekregen. Dus de matte hoes, 9-hoekig figuur achterop zónder bolletjes.
Stiekem geniaal hoe Tool de die-hard verzamelaars lekker naait

Het lijkt er op dat de US twee verschillende versies heeft als ik Discogs mag geloven. In Europa slechts één variant die om onduidelijke redenen wel twee keer zo duur is...

Een eerste luisterbeurt beviel mij wel. Het is typisch Tool. Wat mij opviel was de zang van Maynard. Die ligt meer in de lijn van zijn andere band APC. Alleen in het afsluitende nummer kwam zijn 'oude' stem weer terug. Het zorgt voor wat variatie op een wellicht toch wat eentonig album. Zeker qua tempo is er weinig variatie.

Is dat erg? Dat weet ik nog niet. Ik ga het album nog wat vaker beluisteren voordat ik definitief oordeel.

Maar als de maker nu gewoon de bedoeling heeft dat de kijker/luisteraar ook zelf keuzes maakt in zijn creatie? Zoals dit.


Lovende reacties, verdeeldheid en discussie. Dat is toch ook precies wat er nu gebeurt?

Kunst vraagt volgens mij een open blik en het idee van de artiest die je bij het handje neemt en je dé waarheid wil laten zien met zijn absoluut objectief bedoelde uiteindelijke versie zit dat maar in de weg. Wat bijvoorbeeld met 'dé zonnebloemen' van Van Gogh. Zoek het maar uit.
Of welke van de duizenden uitvoeringen van de 5de van Beethoven of de Vier Seizoenen van Vivaldi hebben de componisten nu eigenlijk bedoeld? Er zijn alleen maar interpretaties. De cadenza in een concert was zelfs speciaal bedoeld om door de uitvoerder in te vullen.

Dat sommigen Fear Inoculum verkiezen zonder de soundscapes en andere met bewijst volgens mij dat Tool een goede keuze heeft gemaakt om de luisteraar voor de keuze te stellen. En als het extra materiaal zelf niks commercieels is op zich zoals hier het geval, dan stoort het marketingidee erachter mij in het geheel niet.

Black Mirror had ik moeten zien aankomen, zat er nog aan te denken toen ik het schreef ?

Je kan het idd perfect op de 2 manieren zien.

Misschien omdat de hoes van die variant is afgewerkt in mat én glans.


Edit: Ik lees trouwens zojuist op Discogs dat er ook in de Europese versie de drie varianten zijn.

Vijf dagen verder en ik ben er nu helemaal uit. Geniaal album! Dus van 4,5 naar 5*